74: The Straight story

The Straight story (Verenigde Staten, 1999): 107 minuten: Regisseur: David Lynch

De 73-jarige Alvin Straight woont met zijn dochter Rose op een boerderij in Iowa. Hij heeft een oudere broer, Lyle, die in Wisconsin woont en die hij na een ruzie al 10 jaar niet gesproken heeft.

Dan krijgt hij een telefoontje dat Lyle een beroerte heeft gehad. Ondanks het feit dat hij geen rijbewijs heeft wegens zijn slechte ogen en hij moeilijk kan lopen wegens versleten heupen besluit Alvin om zijn broer op te zoeken.

Hij kiest daarvoor een wel heel ongebruikelijk vervoermiddel, hij gaat op zijn grasmaaier met een aanhangwagen erachter. Zo vertrekt hij voor de 600 kilometer lange reis. Onderweg ontmoet hij natuurlijk allerlei mensen.

"The Straight story" is een prachtige, langzame, roadmovie met ook een geweldig einde. De ondersteunende muziek is van Angelo Badalamenti die ook de muziek voor Twin Peaks schreef.

Op IMDB krijgt "The Straight story" van bijna 74.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

Films gezien in februari

Ook in februari heb ik weer veel films gezien. Hieronder een korte bespreking van iedere film die ik gezien heb.

Millenniumtrilogie: Deel 3: In het laatste deel van deze serie komt de ontknoping. Ik vind het een mooie serie met zeer goed spel met name van Naomi Rapaace, de vrouwelijke hoofdrolspeelster. De serie bevat excessief veel realistisch geweld en is niet naar mijn smaak, maar toch zit hij knap in elkaar.****

Control: Film over het leven van Ian Curtis, de zanger van de beroemde Britse popgroep Joy Division. Ik ben zeker geen fan van Joy Division, maar ik vind dit een erg mooie film met veel mooie shots in zwart-wit. Voor een film over een muziekgroep bevat hij vrij weinig muziek, maar hij heeft wel veel aandacht voor het problematische leven van Ian Curtis. Ik vind deze film veel interessanter dan vergelijkbare biopics zoals "Ray" over Ray Charles, "Walk the line" over Johnny Cash en "The Doors". Mensen die het vooral gaat om de muziek in de films zullen het waarschijnlijk niet met me eens zijn. ****

Dr. Strangelove: Film van Stanley Kubrick met maar liefst drie rollen voor Peter Sellers over de waanzin van de atoomdreiging. Ik heb niet veel op met de humor in deze film. ***

An: Sympathieke kleine Japanse film over een verkoper van Doriyaki (een soort pannenkoekjes) met An (een pasta van azukibonen). Een oude vrouw komt bij hem proeven en vind de pasta helemaal niets. Zij maakt zelf An van hele bonen en die smaakt verrukkelijk. De verkoper neemt de oude vrouw in dienst en de omzet vliegt omhoog. Een mooi gegeven maar wel wat oppervlakkig uitgewerkt. ***

Bridges of Madison County: In mijn ogen de beste film van regisseur Clint Eastwood met hemzelf en Meryl Streep die een heftige kortstondige romance beleven. Deze film heb ik al een keer of 6 gezien en staat in mijn top 100. *****

The battle of Algiers: Een in erg mooi zwart-wit gefilmde film over de strijd van de Algerijnen voor de onafhankelijkheid in Algiers. ****

Beast of the Southern Wild: Een kleine Amerikaanse film over de 6-jarige Hushpuppy die met haar vader in de Bathtub woont, een moerassig gebied ten zuiden van Louisiana. De film komt in mijn ogen niet helemaal uit de verf. ***

Les uns et les autres: Franse film van Claude Lelouch die ik na 20 minuten heb uitgezet wegens verveling. In de enige filmgids die ik heb die deze film vermeldt krijgt hij maar 3 sterren, dus veel zal ik er wel niet aan gemist hebben.

A story of children & film: Mooi overzicht van films met kinderen erin door de Ierse filmcriticus Mark Cousins, maar veel minder diepgravend en alomvattend dan zijn "Story of film". ****

Münchhausen: Prachtige Duitse film, pas besproken in het kader van mijn top 100. ****

Carmen: Film waarbij de regisseur een dansvoorstelling wilt maken van de opera Carmen met flamencomuziek. Uiteraard wordt de regisseur verliefd op de vrouw die Carmen speelt. De dansscènes en de muziek van de film zijn de moeite waard, maar het liefdesverhaal stelt niet veel voor. ***

De films van Adriaan van Ditvoorst: Ik heb een tijdje terug een box gekocht met het complete werk van Adriaan van Ditvoorst. Naar aanleiding van zijn eerste korte film "Ik kom wat later naar Madra" werd hij een talent genoemd. Dat woord talent moet men wel in zijn tijd plaatsen. Voor 1965 was er nauwelijks iets geproduceerd op filmgebied in Nederland dat nu nog de moeite van het kijken waard is, hooguit een paar films van Bert Haanstra en wat documentaires van Joris Ivens. Het korte filmpje van van Ditvoorst waarbij je niet meteen wegloopt wegens verveling is dan al heel wat, maar internationaal gezien waren er al vanaf de jaren 20 echt schitterende films gemaakt waarbij vergeleken het filmpje van van Ditvoorst volkomen wegvalt.
Ik heb stukjes van het werk van van Ditvoorst gezien, vind het allemaal dodelijk saai en heb de box weer gauw verkocht.

A personal journey through American movies: Martin Scorcese is waarschijnlijk de levende regisseur met de meest uitgebreide kennis van de filmgeschiedenis. Op internet circuleert een lijst met 921 films die Scorcese heeft gezien en waardeert. In deze reis door de Amerikaanse filmgeschiedenis heeft Scorcese het met name over de films uit de jaren 30, 40 en 50. Hij noemt daarbij nogal wat films die allang vergeten zijn. Iedere film die besproken wordt krijgt een kort fragment. Ik vind het een interessante serie, maar heb niet meteen de behoefte om de besproken films te gaan bekijken. "The story of film" van Mark Cousins geniet duidelijk mijn voorkeur. ****

My voyage to Italy: De tweede documentaire die Martin Scorcese over de filmgeschiedenis heeft gemaakt, ditmaal over de Italiaanse. In deze serie bespreekt Scorcese een veel geringer aantal films van voornamelijk Visconti, Rosselini, de Sica, Fellini en Antonioni. Iedere film wordt uitgebreid besproken en geanalyseerd. Dit levert een geweldige documentaire op en iedere besproken film wil ik zelf ook nog gaan zien. *****

Close-up: Hoe ver kun je in een film gaan met het vertellen van de waarheid? Een berichtje uit de krant: een man heeft zich voorgedaan als de beroemde Iraanse regisseur Makmalbaf en zo de toegang verkregen tot een huishouden waar hij een maaltijd krijgt en geld leent. Uiteindelijk vertrouwt een van de gezinsleden het niet en komt erachter dat de man helemaal niet de beroemde regisseur is. De man krijgt een paar weken gevangenisstraf. De Iraanse regisseur Abbas Kiarostami heeft alle betrokkenen van dit verhaal opgespoord en hen bereid gevonden het verhaal in de film na te spelen. Een pracht van een gegeven, maar helaas in mijn ogen filmisch vrij oninteressant. Toch krijgt de film een zeer hoge waardering van 8,3 op IMDB. ***

Diary of a chambermaid: In deze film van Luis Bunuel speelt Jeanne Moreau een kamermeisje dat door een rijk stel in dienst wordt genomen. Alle mannen zitten achter haar aan, de man des huizes wil met haar naar bed omdat zijn vrouw geen zin heeft, zijn schoonvader wil dat zij hem verhalen voorleest, de jachtopziener wil met haar trouwen en ook de buurman wil met haar trouwen. Moreau windt alle mannen om haar vinger en doet hen smachten. Dit is een subtiele film waarin weinig getoond wordt, maar veel gesuggereerd. Knap gedaan! ****

The Chess Players: Een prachtige film van de Indiase meester Satyajit Ray waarin twee vrienden schaakspelen terwijl de Engelsen langzaam het laatste stuk van India veroveren. In prachtige kleuren gefilmd en met prachtige muziek van Ray zelf. Ik ben bij deze film niet zo emotioneel betrokken als ik was bij de Apu-trilogie, maar hij komt zeker in de nieuwe editie van mijn top 100. *****

Into Great Silence: Film gemaakt over het Kartuizer klooster in de buurt van Grenoble. Er zijn weinig geluiden in de film, geen muziek, maar alleen de gebeden en zangen van de broeders, het luiden van de klokken en de omgevingsgeluiden. Het eerste kwartier van de film is slaapverwekkend, maar daarna wordt het nog wel de moeite waard. Na afloop van de film had ik nog niet echt een duidelijk beeld van hoe het leven in dit klooster er nou precies uitziet. ***

Hunger: Film over Bobby Sands, een van de activisten van de IRA die zich in de gevangenis doodgehongerd heeft. Ik vind de film niet zo bijzonder, maar Michael Fassbinder heeft zich letterlijk uitgehongerd voor deze film. Hij ziet er  uit als een levend lijk. ***

Mishima: A life in four chapters: Biografie over de Japanse schrijvers Yukio Mishima die geobsedeerd was door lichamelijke schoonheid en de traditionele Japanse waarden. Aan het einde van zijn leven pleegde Mishima met een aantal getrouwen een soort van staatsgreep. Toen die mislukte pleegde hij Seppuku. De film zef vind ik niet zo bijzonder, maar de filmmuziek van Philip Glass, die speciaal voor deze film is gecomponeerd is een genot om te horen. ***

Like someone in love: Film van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami die zich afspeelt in Tokio waarin een prostitué een ongewone klant krijgt, een oudere professor in de sociologie die voor haar opa wordt aangezien. Ze krijgen een soort van vriendschappelijke relatie. Er gebeurt weinig in de film, maar ik heb er een goed gevoel bij. Deze film vind ik beter dan het op IMDB veel hoger gewaardeerde "Close-Up". ****

Monsieur Lazhar: Op een basisschool in Quebec (Canada) heeft een lerares zelfmoord gepleegd door zich in een klaslokaal op te hangen. Twee van haar leerlingen hebben haar gezien. Terwijl men op de school niet weet wat men hiermee aan moet, meldt zich een Algerijnse vluchteling, Bashir Lazhar om de lessen over te nemen. Hij slaagt er in om een goed contact met de leerlingen op te bouwen. Uiteindelijk blijkt dat hij helemaal geen leraar van beroep is en wordt hij ontslagen. ****

Nova Zembla: Ambitieuze verfilming van de laatste tocht van Willem Barentsz en de overwintering in het "Behouden Huis". De film bevat mooie beelden, mooie veel te nadrukkelijk aanwezige muziek en acteerspel dat op zijn vriendelijkst gezegd matig te noemen is. En wat moet Nederlands supermodel Doutzen Kroes in deze film? Ik kan mij niet voorstellen dat een vrouw van gegoede komaf er aan het eind van de 16e eeuw zo sexy bijliep als Kroes in deze film doet. Wel mooi om naar haar te kijken natuurlijk. ***

The Missing Picture: Een van de meest indrukwekkende films die ik ooit heb gezien. "The Missing Picture" is een film van een Cambodjaan die het schrikbewind van de Rode Khmer in de jaren 70 heeft overleefd. In de film worden archiefbeelden van Cambodja afgewisseld met beelden van klei poppetjes die in het landschap zijn opgesteld. De klei poppetjes zijn stuk voor stuk met de hand gemaakt en beschilderd. Bij de meeste animatiefilms bewegen de poppetjes en staat de camera stil. Hier staan de poppetjes stil in het landschap en beweegt de camera. Behalve een indrukwekkend document van Cambodja tijdens het bewind van de Rode Khmer ook een zeer geslaagd kunstwerk. De film doet me denken aan "Shoah", de schokkende documentaire van Claude Lanzmann, waarin hij met slachtoffers en daders van de Holocaust spreekt. Komt zeer hoog in de volgende editie van mijn top 100. *****

Mud: Twee jongens van 14 jaar, Ellis en zijn vriend Neckbone varen regelmatig met hun motorbootje op de Mississippi. Op een eilandje in de rivier hangt in een boom een verlaten boot. Ze ontmoeten daar een man, Mud, met wie ze vriendschap sluiten. Het blijkt echter dat er op Mud gejaagd wordt. Het deel van de film dat gaat over de vriendschap tussen de twee jongens (vooral de jongen die Ellis speelt is geweldig) en Mud is erg prettig om naar te kijken, het deel over de jacht op Mud, aanzienlijk minder. ***

Soldaat van Oranje: Toen Soldaat van Oranje uitkwam was het met afstand de duurste Nederlandse film ooit. Alle acteurs die er in de jaren 70 toe deden speelden mee: Rutger Hauer, Jeroen Krabbé, Rijk de Gooijer, Peter Faber, Derek de Lint en Dolf de Vries (deze laatste heeft voor zover ik weet nooit de hoofdrol gespeeld in een film, maar wel heel veel bijrollen). Zoals het Paul Verhoeven betaamt is het een film waar de vaart in zit, met veel actie, geweld en een beetje bloot. Ik houd niet van actie- en oorlogsfilms en ook niet van deze. De film ziet er goed uit, maar is niet naar mijn smaak. ***

Timbuktu: Deze film die zich afspeelt in Mali heb ik op aanraden van Hella bekeken. Fanatieke gelovigen hebben de macht gekregen in Timbuktu en dwingen iedereen om volgens hun regels te leven. Zo moeten vrouwen sluiers dragen, mag er niet gevoetbald worden en mag er geen muziek gemaakt worden. De twee mooiste scènes in de film vind ik als een stel jongens zonder voetbal een partijtje voetbal spelen en als een vrouw die gezongen heeft met vrienden, zweepslagen krijgt en dan begint te zingen. In de film mooie beelden van de couleur locale en af en toe erg mooie muziek. Een film om nog eens te bekijken. ****

75: Raging Bull

Raging Bull (Verenigde Staten, 1980): 124 minuten: Zwart-wit & Kleur: Regisseur: Martin Scorcese

"Raging Bull" is een biopic over de beroemde middengewicht bokser Jake la Motta, die als bijnaam Raging Bull (= dolle stier) had, vermoedelijk even veel vanwege zijn gedrag buiten als in de ring.

Jake la Motta is vastbesloten om als bokser de wereldtop te halen. Zijn broer Joey is zijn manager. Jake wordt gevolgd tijdens zijn wedstrijden, maar ook in zijn privé-leven, waar hij een moeizame relatie heeft met zijn vrouw Vickie. Jake is opvliegend en agressief en wil alles op zijn eigen manier doen, waardoor hij met bijna iedereen in conflict komt.

Ik heb absoluut geen verstand van boksen, maar de vechtscènes zien er prachtig uit en Robert de Niro heeft een prachtige rol als de bokser Jake la Motta. Bijna de gehele film is gefilmd in zwart-wit, wat in dit geval sfeerverhogend werkt.

Ik vind "Raging Bull" een absoluut meesterwerk en een van de mooiste sportfilms die ik ooit zag. Ik houd helemaal niet van boksen en toch vind ik dit een topfilm!

Op IMDB krijgt "Raging Bull" van bijna 180.000 mensen een waardering van 8,2, en staat daarmee op plaats 125 van de best gewaardeerde films ooit.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

76: Songs from the second floor

Songs from the second floor (Zweden, 2000): 95 minuten: Regisseur: Roy Andersson

De Zweedse regisseur Roy Andersson vindt dat de meeste films veel vulling bevatten, beelden die er op zichzelf niet toe doen. Hij streeft er naar dat ieder shot in zijn films betekenisvol is, en op zich boeiend om naar te kijken. Dit bereikt Andersson door lang aangehouden shots vanaf een vast camerastandpunt en door van alles te laten gebeuren binnen die shots: mensen lopen heen weer, deuren slaan open en dicht.

"Songs from the second floor" mag je wat mij betreft wel een prachtig gefilmde absurdistische film noemen vol met al dan niet zwarte humor. Zo komen er in deze film de volgende scènes voor:
- Halle, een zakenman die zijn bedrijf in de fik heeft gestoken.
- Zijn oudste zoon die dichter is van de volgende regel: geliefd is hij die zit, en die opgenomen is.
- Een goochelaar die bij een bekende truc een helper bijna doormidden zaagt, waarna die naar het ziekenhuis gebracht moet worden.
- Een man wiens hand geklemd is tussen een deur van een trein.
- Een Christusbeeld dat wiebelt aan een arm.
- Een handelaar die een hele stapel Christusbeelden op een afvalhoop gooit.

Het mag duidelijk zijn, dit is geen doorsnee film. Er spreekt een grimmig mededogen uit de film met mensen die het ook allemaal niet zo precies weten. Door de lange shots lijkt deze film echt op een doordacht kunstwerk. Aanbevolen voor iedereen die eens wat anders wil zien!

Op IMDB krijgt "Songs from the second floor" van ruim 15.000 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

77: The Goldrush

The Goldrush (Verenigde Staten, 1925): 69 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Charles Chaplin

In het uitgestrekte Noorden van Amerika is een ware goldrush aan de gang. Een eenzame goudzoeker,  the little fellow (Charles Chaplin) dwaalt daar rond. Een andere eenzame goudzoeker, big Jim, heeft een brok goud gevonden en plaatst een bord met een inscriptie bij die plaats.

The little fellow stuit hongerig als hij is op een hutje dat bewoond wordt door de gevreesde bandiet black Larson. Black Larson jaagt hem weg, maar als even later big Jim arriveert zijn ze te sterk voor hem. Er is echter geen eten in het hutje, dus moet een van hem op zoek naar voedsel. Het lot valt op black Larson.

Terwijl black Larson weg is, eten the little fellow en big Jim een laars op in een zeer hilarische scène. Later in de film ziet big Jim the little fellow aan voor een reusachtige kip en probeert hij om hem te doden.

"The Goldrush" is na "The kid" uit 1921 en "A woman of Paris" uit 1923, de derde grote stomme film van Charles Chaplin. "The Goldrush" wordt vrij algemeen beschouwd als een van de beste films die Chaplin ooit gemaakt heeft.

Op IMDB krijgt "The Goldrush" van iets meer dan 85.000 mensen een waardering van 8,2, waarmee hij op plaats 137 van de hoogst gewaardeerde films ooit staat.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

78: Fietsendieven

Fietsendieven (Italië, 1948): 86 minuten: Zwart-wit: Regisseur Vittorio de Sica

In het armoedige Rome van net na de Tweede Wereldoorlog vindt Antonio eindelijk een baantje als opplakker van affiches. Hij heeft daarvoor wel een fiets nodig. Hij heeft nog een fiets bij de lommerd staan. Als zijn vrouw goed beddengoed verzamelt, verpanden ze dat en kan hij zijn fiets ophalen.

Al op de eerste dag wordt zijn fiets gestolen. Hij gaat achter de dief aan, maar krijgt hem niet te pakken. De volgende dag gaat hij samen met een aantal vrienden op zoek naar de gestolen fiets. Dan ziet hij de dief. Hij grijpt hem bij de kraag, maar de dief is op zijn eigen territorium en zijn boze makkers omsingelen Antonio. Het lukt Antonio niet om zijn fiets terug te krijgen. Ten einde raad besluit Antonio om zelf een fiets te stelen.

"Fietsendieven" wordt beschouwd als een van de hoogtepunten uit het Italiaanse neo-realisme en geeft ook nog eens een prachtig beeld van Rome net na de oorlog. Terecht een klassieker!

Op IMDB krijgt "Fietsendieven" van bijna 124.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 97 van de hoogst gewaardeerde films.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

In memoriam: Eddie Veenhoven (5 maart 1955- 10 februari 2019)

Dit is het in memoriam zoals ik dat gisteren heb uitgesproken bij de crematie van Eddie. Eddie was een van mijn beste vrienden. Ik zal hem missen.

Het is zoals het is en als het niet zo is, dan is het niet zo.

Het zal begin 1992 geweest zijn dat Eddie mijn leven kwam binnenwandelen. Wij woonden allebei op de Warande in Zeist, een studentenflat. Eddie woonde op nummer 190, een van zijn huisgenoten, Marco, was een studiegenoot van mij. 

Op de bewuste avond liet ik aan Marco mijn dia's zien die ik tijdens een 7 weken durende reis in Turkije had gemaakt. Ook Eddie en nog twee bewoners van zijn eenheid, Mark en Mariët, waren van de partij. Eddie bleek net zo gek op fotograferen als Marco en ik. Hij vond mijn dia's geweldig en dit werd het begin van een 27 jaren durende vriendschap. Mark overleed helaas tien jaar geleden al. Mariët en Marco zijn vandaag allebei aanwezig. 

In april 1992 maakte Eddie (samen met Rob) een reis door Sulawesi, in Indonesië. Gelijktijdig reisde  ik door Java, Bali en Ambon. We hadden afgesproken in Jakarta, bij de Mac Donalds. Die afspraak lukte, we verlieten natuurlijk gauw de Mac Donalds, waar we nog snel een paar jongetjes met kleurrijke paraplu's in de stromende regen  fotografeerden. We gingen eten bij een eethuisje en later op die avond ging ieder zijn weg.

Na afloop van de reis bekeken we uitgebreid elkaars dia's. Pas een paar jaar geleden is Eddie begonnen met het maken van zijn prachtige fotoalbums. Ik bezit er ook zes stuks van.

Voor Eddie zelf is het hoogtepunt van zijn leven ongetwijfeld zijn verblijf van tweeënhalf jaar geweest in Guinee Bissau, als medewerker van VSO (Volunteer Services Overseas). Bij zijn aanmelding bij VSO moest hij twee mensen uit zijn omgeving vragen om wat over hem te schrijven. Hij vroeg Rob als reisgenoot en mij als vriend hiervoor. Wat ik precies schreef weet ik niet meer, maar het was ongetwijfeld positief, en Eddie werd aangenomen.

Wat het verblijf in Guinee Bissau zeker bijzonder maakte was zijn relatie met Maria. Voor zover ik Eddie ken was dit de enige echt serieuze relatie van zijn leven. Later, na terugkomst in Nederland heeft Eddie nog een flinke bijdrage geleverd aan de bouwkosten van het huis dat ze ging bouwen. Hopelijk is het niet voor niets geweest, een paar jaar na Eddies vertrek verkeerde het land in staat van oorlog.

Toen ik Eddie leerde kennen was hij werkzaam in de ICT. Later stapte hij over naar de zorg voor zwakzinnigen en psychiatrische patiënten. Na een paar jaar stapte hij weer over naar de ICT om vervolgens de laatste 10 jaar van zijn leven weer als verzorger te werken. Eddie heeft mij jarenlang geholpen bij het virusvrij houden en bijwerken van mijn computer.

In oktober 2000 hebben Eddie en ik samen een reis van 3 weken naar Andalusië gemaakt en daarbij uiteraard veel gefotografeerd.

Eddie had zeker ook zijn dromen. Toen hij de 50 al was gepasseerd wilde hij nog graag een gezinnetje stichten en na zijn pensionering wilde hij bijvoorbeeld in New Delhi gaan wonen om daar de mensen te observeren en te fotograferen. Hij zei altijd als hij tijd van leven had. Op de een of andere manier lijkt het erop alsof hij een voorgevoel had dat hij niet heel oud zou worden.

Het heeft helaas niet zo mogen zijn. In het najaar van 2016 viel mij op dat Eddie wat moeizaam liep, met name met zijn linkerbeen. Ik vroeg me af of er wat met Eddie aan de hand was. Eerst dacht men aan de ziekte van Lyme, toen bleek het ALS. Ik schrok hier enorm van. 

Ik heb het hele ziekteproces van Eddie van nabij meegemaakt. Omdat ik niet zo mobiel ben vanwege mijn eigen klachten kwam Eddie eens in de drie weken bij mij op bezoek. Aanvankelijk kwam Eddie alleen. Toen hij geen auto meer kon rijden kwam Marco ook steeds bij mij op bezoek om Eddie weer thuis te brengen. De laatste paar maanden bezochten Marco en ik Eddie iedere twee weken in het Verpleeghuis in Doorn. Zo heb ik Eddie ook in zijn laatste fase mee kunnen maken. 

Eddie bleef tot de laatste dagen van zijn leven actief met het maken van nieuwe fotoalbums. Hij zei regelmatig dat zijn echte erfenis zijn fotoalbums waren, wat er met de rest van zijn spullen zou gebeuren vond hij niet zo belangrijk. 

We zullen Eddies warme persoonlijkheid erg missen. Ik wens Tineke en haar familie en alle andere familieleden en vrienden van Eddie veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

79: Pinokkio

Pinokkio (Verenigde Staten, 1940): 88 minuten

De oude timmerman Geppetto woont samen met zijn kat Figaro en zijn goudvis Cleo in een knus huisje dat helemaal volhangt met door hemzelf gemaakte houten klokken. Het laatste wat hij gemaakt heeft is een houten marionet, die er erg levensecht uitziet en die hij Pinokkio heeft genoemd. Als Geppetto op een avond een vallende ster ziet, dan wenst hij dat Pinokkio tot leven komt.

Een goede fee verhoort zijn wens en Pinokkio kan ineens praten en zichzelf bewegen. De fee belooft hem dat als hij zijn best doet op school en zich gedraagt zoals een braaf jongetje dat zou doen, hij op een dag een echt jongetje zal worden. Natuurlijk loopt het anders. Pinokkio valt voor de charmes van een paar oplichters en komt in een theater terecht.

Daar wordt hij gevangen gehouden en de fee bevrijdt hem voor een laatste keer. Iedere keer als Pinokkio liegt, groeit zijn neus. Hij komt terecht op het eiland van plezier, waar alle luie jongetjes terechtkomen en aanvankelijk mogen snoepen en feestvieren zo veel als ze willen om vervolgens in ezels te veranderen.

De moraal van het verhaal ligt er dik bovenop. Alleen jongetjes die braaf zijn en hard werken komen goed terecht, met diegenen die lui zijn loopt het slecht af. Toch is het geen mierzoete tekenfilm geworden. "Pinokkio" is een van de eerste lange tekenfilms van de Disney-studio's en zoals bij alle Disney-films uit de beginjaren van de studio zijn de tekeningen geweldig. "Pinokkio" is een geweldige film om als kind te bekijken en blijft ook voor een volwassene een geweldige tekenfilm!

Op IMDB krijgt "Pinokkio" van iets meer dan 110.000 mensen een waardering van 7,5 wat ik aan de lage kant vind.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

80: Ikiru

Ikiru (Japan,1952): 137 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Akira Kurosawa

Watanabe Kanji is een klerk op het gemeentehuis. Hij leeft al lang niet meer echt, hij zet alleen zinloze stempels op zinloze papieren en verveelt zich suf. Zonder dat hij het weet wordt hij door zijn collega's de mummie genoemd.

Op een dag heeft hij maagklachten. De dokter die hem onderzoekt zegt dat hij een lichte maagzweer heeft, en dat die vanzelf over zal gaan. Watanabe gelooft de dokter niet en vermoedt de waarheid, hij heeft maagkanker en niet meer zo lang te leven. Watanabe besluit om van het laatste beetje leven dat hem rest nog wat te maken. Om te beginnen neemt hij zijn spaargeld op en gaat hij een aantal dagen fuiven, waarna hij een jongere vrouwelijke collega van zijn werk ontmoet en haar mee uit eten neemt.

Op het gemeentebureau vragen een aantal vrouwen of er een speelplaats voor hun kinderen kan worden gemaakt op een plek die nu moerassig is. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd, totdat Watanabe zich met hun zaak gaat bemoeien.

"Ikiru" is een geweldige film over enerzijds een verstikkende bureaucratie en anderzijds het vermogen van mensen om het heft in eigen handen te nemen als ze dat maar willen. Ik vind "Ikiru" een van de beste films van de Japanse topregisseur Akira Kurosawa.

Op IMDB krijgt "Ikiru" van ruim 56.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 123 van de hoogst gewaardeerde films.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

81: Dersu Uzala

Dersu Uzala (Japan, 1975) : 135 minuten: Regisseur Akira Kurosawa

In 1902 is een expeditie van Russische militairen op weg door de eindeloze taiga met als doel het gebied in kaart te brengen.

Ze ontmoeten op een gegeven moment Dersu Uzala, een man van de Gold-stam, die jager is en het gebied op zijn duimpje kent. Dersu sluit vriendschap met de kapitein, de leider van de expeditie en sluit zich aan bij de expeditie. Dankzij Dersu Uzala wordt de tocht door het woud veel aangenamer.

In de film is veel aandacht voor het troosteloze woud, met de koude en de harde wind. Dersu komt naar voren als de man die van alle markten thuis is, goudeerlijk is en geen levend wezen kwaad doet, tenzij om zelf te overleven.

"Dersu Uzala" is niet de allerbeste film van Akira Kurosawa, maar wel een hele goede en in mijn ogen moet iedere liefhebber van de Japanse grootmeester deze film bekijken. Helaas is deze film nogal moeilijk verkrijgbaar op dvd. Hij zit ook niet in de drie boxsets met 12 films met het werk van Akira Kurosawa die in Nederland zijn uitgebracht.

Op IMDB krijgt "Dersu Uzala" van een kleine 21.000 mensen een waardering van 8,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

82: The English Patient

The English Patient (Verenigde Staten, 1996): 155 minuten: Regisseur: Anthony Minghella

Toen ik "The English Patient" voor het eerst in de bioscoop zag, ruim 20 jaar geleden, vond ik het de mooiste film die ik ooit in de bioscoop had gezien. Dat zei overigens niet zo veel, ik was toen 30 en had misschien 20 films in de bioscoop gezien. Wel was toen al duidelijk dat ik het een mooie film vond. Inmiddels ben ik 20 jaar en zo'n 1.000 films verder (verreweg de meeste op dvd), en zie ik de beperkingen van deze film wat duidelijker, maar nog steeds vind ik het een mooie film, ook nu ik hem voor de vierde of vijfde keer zag.

"The English Patient" bestaat uit twee verhaallijnen. De eerste speelt zich af in de jaren 30, deels in Caïro en deels in de woestijn en vertelt het verhaal van een avonturier van Hongaarse afkomst, graaf Laszlo von Almasy die verliefd wordt op de vrouw van een van zijn collega's tijdens een trektocht door de woestijn.

De tweede verhaallijn speelt zich af in Italië in 1943 en 1944, en laat zien hoe een gewonde man, wiens gezicht geheel verbrand is, liefdevol wordt verzorgd door een verpleegster. Daar tussendoor speelt een liefdesverhaal tussen Hana, de verpleegster, en Kip, een Indiër, die werkt bij de mijnopruimingsdienst.

"The English Patient" is oogstrelend mooi gefilmd. Vooral de scènes die zich afspelen in de woestijn zijn prachtig om naar te kijken. Er komen twee mooie vrouwen voor in de film en de muziek die ter begeleiding klinkt is aangenaam om te horen. Een film die met vakmanschap gemaakt is, maar vooral ook een film om het grote publiek te behagen. Dat is dan ook eigenlijk mijn enige bezwaar tegen de film, het is allemaal wel een beetje te gelikt. Maar "The English Patient" is toch een mooie film, voor wie hiervoor open staat.

Op IMDB krijgt "The English Patient" van ruim 160.000 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

83: Brokeback Mountain

Brokeback Mountain (Verenigde Staten, 2003): 129 minuten: Regisseur: Ang Lee

In de zomer van 1963 is op een uitgestrekte schapenfarm nabij Brokeback Mountain in de staat Wyoming een vacature voor mannen die de schapen moeten hoeden en beschermen. Twee jongemannen reageren: de zwijgzame Jack Twist en de nog zwijgzamere Ennis Del Mar. Afgesproken is dat beide mannen samen in het kamp eten en dat een van hen tussen de schapen overnacht. Er ontstaan heftige gevoelens tussen de beide mannen.

Nadat de klus geklaard is, zien ze elkaar een aantal jaren niet. Beide mannen trouwen en krijgen kinderen: Ennis twee dochters en Jack een zoon. Na een paar jaar zoekt Jack contact en ontmoeten ze elkaar weer. Hun gevoelens zijn nog steeds even heftig. Hoe zullen ze omgaan met hun gevoelens en de relaties die ze als getrouwde mannen hebben met hun vrouwen?

"Brokeback Mountain" is een overweldigende liefdesgeschiedenis, in dit geval tussen twee mannen, die door  beide hoofdrolspelers zeer overtuigend wordt neergezet, tussen de grandioze natuur van Wyoming. Gelukkig zijn er geen al te expliciete seksscènes tussen de beide hoofdrolspelers, zodat je zelf mee kunt leven, ook als je als man op vrouwen valt. Indrukwekkend!

Op IMDB krijgt "Brokeback Mountain" van bijna 300.000 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

84: Fucking Åmål

Fucking Åmål (Zweden, 1998): 87 minuten: Regisseur: Lukas Moodysson

De verlegen Agnes heeft geen vriendinnen in haar klas. Ze is in stilte verliefd op Elin, het brutaalste meisje uit haar klas.

Ze wonen in Åmål, een klein dorpje in Zweden waar vrijwel niets te beleven valt.

Als Agnes 15 jaar wordt, moet ze van haar ouders een verjaardagsfeest geven voor haar klasgenoten. Tot haar verrassing komt ook Elin.

"Fucking Amal" is een prachtige, fijngevoelige film over de eerste liefde van jong adolescenten. De twee hoofdrolspeelsters zijn geweldig en zeer overtuigend. Deze film is de debuutfilm van Moodysson en is een van de beste films over jeugdliefdes die ik ken.


Op IMDB krijgt "Fucking Åmål" van een kleine 47.000 mensen een waardering van 7,6.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

85: Loving Vincent

Loving Vincent (Groot Brittannië, 2017): 95 minuten: Gedeeltelijk zwart-wit: Regisseurs: Dorota Kobiela & Hugh Welchman

Voor "Loving Vincent" is een team van meer dan 100 kunstenaars twee jaar lang bezig geweest met het schilderen van 66.000 olieverfschilderijen in de stijl van Vincent van Gogh. "Loving Vincent" is de eerste animatiefilm die ooit gemaakt is, die geheel uit schilderijen bestaat.

Het verhaal van de film is opgebouwd als een detective. Een personage van een van de schilderijen van Vincent van Gogh komt een jaar na de dood van Vincent aan in Auvers om meer te weten te komen over dood en leven van Vincent. De film bestaat uit een verhaal dat zich afspeelt in 1891 en geschilderd is in kleurige animaties gebaseerd op de schilderijen van Van Gogh. Deze kleurige animaties zien er werkelijk oogstrelend uit en geven een zeer goede impressie van de stijl van Vincent van Gogh. Het verhaal wordt onderbroken door flashbacks uit het leven van Vincent in zwart-wit animaties. Ook erg mooi, maar iets minder indrukwekkend dan de kleurenanimaties.

Al met al zit het verhaal goed in elkaar en met name de kleurenanimaties zijn een genot om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "Loving Vincent" van 37.000 mensen een waardering van 7,8. Geschikt voor iedere kunstliefhebber!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

86: De nieuwe wildernis

De nieuwe wildernis (Nederland, 2013): 98 minuten: Regisseurs Mark Verkerk & Ruben Smit

De makers van "De nieuwe wildernis", Mark Verkerk en Ruben Smit, wilden af van het truttige imago van de Nederlandse natuurfilm. Zij wilden een film maken met spectaculaire beelden van vrij gewone dieren die in het natuurgebied de Oostvaardersplassen in grote getale voorkomen. Hierin zijn zij grandioos geslaagd.

In de Oostvaardersplassen, een klein natuurgebiedje van slechts 12 bij 5 kilometer, leven zo'n 900 Konik-paarden, evenals grote kuddes edelherten en Heck-runderen. Ruben Smit filmde de paarden, herten en runderen in close-up en met grote telelenzen. Ook maakte hij gebruik van onbemande helikopters, zodat ze van bovenaf konden filmen.

In de film is geen enkel spoor van menselijk aanwezigheid te bekennen, behalve in een opname 's winters als je twee schaatsers op de achtergrond ziet. Behalve voor de grote zoogdieren is er ook aandacht voor soorten als ganzen, ijsvogels, de zeearend, de strontvlieg en de vossen. Het commentaar bij de film is deskundig ingesproken door Harry Piekema. Kortom: een genot om naar te kijken!

Bij de dvd-uitgave van "De nieuwe wildernis" zit een extra dvd "Achter de schermen van de nieuwe wildernis". Daarin laten de makers zien hoe ze met gebruikmaking van de modernste technieken de dieren filmden. Ook is er volop aandacht voor het componeren van de filmmuziek. Deze documentaire is een aangename toevoeging.

Op IMDB krijgt "De nieuwe wildernis" van een kleine 1.400 mensen een waardering van 7,3.

 , de documentaire krijgt van mij 4 sterren. 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

87: College (Buster Keaton)

College (Verenigde Staten, 1927): 65 minuten: Zwart-wit: Regisseurs James W. Horne & Buster Keaton

Een moeder gaat met haar zoon Ronald (Buster Keaton) naar de diploma-uitreiking van haar zoon. Ronald heeft een oogje op Mary, het populairste meisje van de school. Als hij zijn diploma krijgt, houdt hij een korte toespraak over hoe funest sport is voor de wetenschap. Zijn kameraden lachen hem uit en Mary wil niets meer met hem te maken hebben, tenzij hij zijn mening over het beoefenen van sport bijstelt.

Mary gaat naar Clayton college. Ronald ook. Hij doet er alles aan om de liefde van Mary terug te winnen. Hij beoefent achtereenvolgens honkbal, hardlopen, discuswerpen, speerwerpen, hoogspringen, verspringen, hordelopen, kogelslingeren, poolstok-hoogspringen  en als laatste wordt hij stuurman op een roeiboot bij een hilarische race.

"College" is bij lange na niet zo'n goede film als de twee beste van Buster Keaton "The General" en "Seven chances", maar hij is onweerstaanbaar grappig en iemand die van slapstick houdt zal hier erg van genieten. Ik heb "College" een keer of 5 gezien en ken de grappen onderhand wel, maar als je deze film voor de eerste keer ziet zul je verbaasd zijn hoe weinig gedateerd deze film over komt.

Toen "College" in 1927 uitkwam, was Buster Keaton op het hoogtepunt van zijn roem. Hij zal niet vermoed hebben dat hij een paar jaar later met de komst van de geluidsfilm zo goed als werkloos zou zijn en nooit meer een eigen film zou regisseren.

Op IMDB krijgt "College" van een kleine 4.000 bezoekers een waardering van 7,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

88: Zatoichi

Zatoichi (Japan, 2003): 111 minuten: Regisseur: Takeshi Kitano

Zatoichi is een blinde masseur en ook een gevaarlijk zwaardvechter. Hij arriveert in een bergdorpje en merkt dat de bewoners daar geterroriseerd worden door een gewelddadige familie.

In het begin van "Zatoichi" komen een stel samoerai te staan tegenover Zatoichi. Zatoichi maakt in zijn eentje het hele groepje af. Het bloed spat naar alle kanten en na afloop liggen de lijken kunstzinnig geordend, alsof hier niet sprake is van een samoeraifilm, maar van een kunstfilm. De toon voor de film is meteen gezet.

Later in de film staan twee samoerai op Zatoichi te wachten. De ene zegt tegen de andere: "Hak die blinde even doormidden!" Het staat er echt zo. De hele film is sowieso zeer gewelddadig. Ik heb al eerder geschreven dat ik een hekel heb aan geweld in films, maar hier wordt geweld gebruikt als stijlmiddel en dan mag het van mij.

Ik heb eerder andere samoeraifilms gezien, zoals "Sanjuro", "The Seven Samurai" en "Rashomon" van Akira Kurosawa en "Kill Bill 1 en 2" van Quentin Tarantino. Ik ben geen fan van het genre, maar "Zatoichi" overstijgt in mijn ogen het genre. Ik vind de film de moeite waard en vermakelijk om naar te kijken!

Op IMDB krijgt "Zatoichi" van een kleine 45.000 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.