De
Zweedse regisseur Roy Andersson vindt dat de meeste films veel vulling
bevatten, beelden die er op zichzelf niet toe doen. Hij streeft er naar
dat ieder shot in zijn films betekenisvol is, en op zich boeiend om naar
te kijken. Dit bereikt Andersson door lang aangehouden shots vanaf een
vast camerastandpunt en door van alles te laten gebeuren binnen die
shots: mensen lopen heen weer, deuren slaan open en dicht."Songs from the second floor" mag je wat mij betreft wel een prachtig gefilmde absurdistische film noemen vol met al dan niet zwarte humor. Zo komen er in deze film de volgende scènes voor:
- Halle, een zakenman die zijn bedrijf in de fik heeft gestoken.
- Zijn oudste zoon die dichter is van de volgende regel: geliefd is hij die zit, en die opgenomen is.
- Een goochelaar die bij een bekende truc een helper bijna doormidden zaagt, waarna die naar het ziekenhuis gebracht moet worden.
- Een man wiens hand geklemd is tussen een deur van een trein.
- Een Christusbeeld dat wiebelt aan een arm.
- Een handelaar die een hele stapel Christusbeelden op een afvalhoop gooit.
Het mag duidelijk zijn, dit is geen doorsnee film. Er spreekt een grimmig mededogen uit de film met mensen die het ook allemaal niet zo precies weten. Door de lange shots lijkt deze film echt op een doordacht kunstwerk. Aanbevolen voor iedereen die eens wat anders wil zien!
Op IMDB krijgt "Songs from the second floor" van ruim 15.000 mensen een waardering van 7,7.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten