J.M. Roberts: The Illustrated History of the World: Delen 6-10

J.M. Roberts: The Illustrated History of the World: Deel 6: The Making of the European Age (Groot-Brittannië, 1998): 179 blz: Uitgeverij Time-Life

 

 

J.M. Roberts: The Illustrated History of the World: Deel 7: The Age of Revolution (Groot-Brittannië, 1998): 179 blz: Uitgeverij Time-Life

 

 

J.M. Roberts: The Illustrated History of the World: Deel 8: The European Empires (Groot-Brittannië, 1998): 179 blz: Uitgeverij Time-Life

 

 

J.M. Roberts: The Illustrated History of the World: Deel 9: Emerging Powers (Groot-Brittannië, 1998): 179 blz: Uitgeverij Time-Life

 

 

J.M. Roberts: The Illustrated History of the World: Deel 10: The New Global Age (Groot-Brittannië, 1998): 179 blz: Uitgeverij Time-Life

 

 

Ik heb de afgelopen week de laatste 5 delen van de geïllustreerde wereldgeschiedenis van de Britse historicus J.M. Roberts herlezen. De eerste 5 delen van deze serie zijn in het Nederlands vertaald en in één band uitgegeven onder de titel "Wereldgeschiedenis", die ik een jaar geleden heb besproken. De laatste 5 delen van de serie zijn niet in het Nederlands vertaald en heb ik nu in losse Engelstalige uitgaven herlezen.

 

De "Illustrated History of the World" is een prachtige serie. Ieder deel van de serie is uniform van opzet. Het zijn mooie hardcovers met een stofomslag, ze tellen elk 179 bladzijden tekst met daarnaast nog een tijdkaart, een uitgebreide inhoudsopgave van het betreffende deel, een korte inhoud van de hele serie en een uitgebreide index.

 

De tekst van de serie is een bewerking van de de tekst van de ééndelige uitgave die Roberts voor het eerst in 1976 publiceerde. De tekst is informatief, vertelt niet te weinig en ook niet te veel. Wat mij betreft is deze wereldgeschiedenis precies goed, zeker als je een redelijk overzicht van de wereldgeschiedenis in je hoofd hebt, maar niet al teveel detailkennis.

De kaarten bij de serie zijn voortreffelijk, de overige afbeeldingen zijn vaak mooi en interessant, maar in mijn ogen niet altijd even relevant. Al met al een prachtige serie boeken!

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Frank van Rijn: De zuilen van Axum

Frank van Rijn: De zuilen van Axum: Een winterreis door Ethiopië (Nederland, 2000): 219 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

Frank van Rijn staat erom bekend dat hij zijn fietstochten het liefst bij zonnig en warm weer maakt. In "De zuilen van Axum" beschrijft hij een tocht van 70 dagen die hij van december 1998 tot februari 1999 maakte door Ethiopië. Omdat Ethiopië op het noordelijk halfrond ligt, was dit dus een winterreis, maar met temperaturen van tussen de 25 en 30 graden Celsius zeer aangenaam voor warmteminnaar Frank van Rijn.

Een reis zoals vele andere die Frank van Rijn heeft gemaakt, met één zeer onplezierige toevoeging, hij kreeg veel te maken met stenen gooiende kinderen op zijn tocht. Met veel geluk heeft hij dit heelhuids doorstaan, maar hij is later nooit meer teruggekeerd naar Ethiopië.

 

Citaten:

- Een fietshelm is in Ethiopië niet verplicht, maar meer aan te raden dan bijvoorbeeld in Australië waar hij wél verplicht is en waar ook veel stenen liggen, maar waar weinig kinderen zijn, die er bovendien niet deze merkwaardige gewoonte op nahouden.

- Waarschijnlijk is het gebedel ontstaan tijdens en na de beruchte hongersnood van 1985. Toen is een hele generatie opgegroeid en vertrouwd geraakt met voedsel-, goederen- en gelduitdelende Faranji's en voor de kinderen van die generatie is dat nu een verworven recht geworden, althans, zo beschouwen ze het. En wat doe je, als een witman die in jouw ogen een wandelende, autorijdende of fietsende bankdirecteur is, geen geld geeft? Dan smijt je een steen naar z'n kop en schreeuw je: "Give me my money" om hem op luidruchtige wijze aan die stilzwijgende afspraak te herinneren.

Frank van Rijn ontmoet een landgenoot:

- "Huur een fiets," stel ik voor, "... Zo kun je toch nog een aardig tochtje door Ethiopië maken."

 Dat lijkt hem een goed idee en hij gaat dan ook meteen op zoek naar een fiets. Na een half uur komt hij enthousiast terug met een kinderfietsje. Ik zie meteen dat hij daar met zijn, ruw geschat, één meter achtentachtig niet op past, maar nog voordat we aan het zadel gaan prutsen, in een poging dat een meter hoger te stellen, ontdekt mijn landgenoot dat de remmen niet werken. Je kunt de handgrepen wel inknijpen dus in zoverre werken de remmen wel, maar de blokjes komen dan niet tegen de velgen, ten eerste omdat de kabels ontbreken en ten tweede omdat de blokjes óók ontbreken.

- Soms denk ik wel eens dat het leven  op deze planeet een stuk plezieriger en minder gecompliceerd zou als het papier en de inkt nooit waren uitgevonden. Geen stempeltjes verzamelen in je kleine rode boekje om te mogen reizen, geen F-, G-, A- en Q3-formulieren moeten invullen om allerlei instanties te vriend te houden, geen bonnetjes, velletjes en documenten verzamelen tot je kasten er van uitpuilen en je huishouden is veranderd in een papieren chaos ...

- Een van de mannen sust het optreden van de schoolkinderen met de opmerking: "Het zijn maar boys", waarop ik geprikkeld antwoord: "Als je een steen tegen je kop krijgt maakt het niet veel uit of het een "boy" was die hem gooide of een bandiet."

- We raakten in gesprek en niet verwonderlijk ging het gesprek over Ethiopië en over wat de Ethiopië-reiziger zoal voorgeschoteld krijgt: mooi weer, mooie bergen, mooie canyons, mooie historische monumenten en mooie kinderen, die zo nu en dan mooie stenen op een lelijke manier naar je kop slingeren.

- Op de weg naar Negele, eigenlijk meer een pad, zit nauwelijks verkeer. Vandaag heb ik drie vrachtwagens gezien, alle met de laadbak stampvol mensen. Er rijden op dit traject geen bussen omdat het hier zo dun bevolkt is. En omdat er geen bussen en nauwelijks vrachtwagens rijden is er altijd een geweldig transportprobleem, zodat áls er iets rijdt, dat voertuig meteen stampvol zit. Dus vrachtwagens puilen uit van de mensen omdat dit gebied zo dun bevolkt is, de paradox van zuidelijk Ethiopië en andere schaars bewoonde streken in Afrika, zoals ook het buurland Sudan.

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Frank van Rijn: De twee scherven

Frank van Rijn: De twee scherven: Een ontdekkingsreis door China (Nederland, 1998): 246 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

"De twee scherven" is het verslag van een fietstocht van drie maanden die wereldfietser Frank van Rijn heeft gemaakt in de zomer van 1996 dwars door het noorden van China, vanaf Beijing tot aan de grens met Pakistan. Hij fietste daarna verder door Pakistan, het noorden van India en Nepal naar Kathmandu, maar voor zover ik weet heeft hij het tweede gedeelte van die reis nooit in boekvorm beschreven.

Zoals bij vrijwel alle fietstochten die Frank van Rijn maakte, was het ook nu weer een tocht door een zeer zonnig en zeer warm gebied, hoewel hij op bergpassen af en toe kou moest lijden. 

Als altijd bij Frank van Rijn is "Twee scherven" een prettig leesbaar, onderhoudend en humoristisch boek. Wel vind ik dat hij hier te vaak onnodig lollig doet, reden waarom ik dit boek iets lager aansla dan zijn voorgaande boek "De rode kangoeroe". Prima als tussendoortje!

 

Citaten:

- In Nederland heb ik een Zwitserse kaart van China (Kümmerly + Frey) met een schaal van 1:5.000.000 gekocht, aardig om thuis een globale reisplanning mee te maken als je niet op duizend kilometer meer of minder kijkt, om onderweg op te zien hoe je vordert door dat grote land, om de Chinezen in de dorpjes te tonen hoe hun land er ongeveer uitziet en om na afloop de gevolgde route in te tekenen. Als je daar echter op moet gaan rijden ben je veroordeeld tot grote asfaltaders en dat is in de meeste landen en stellig ook in China, een onplezierige zaak, tenzij je er behagen in schept uitgerookt te worden en voortdurend blootgesteld te zijn aan herrie. Voor mij ligt de attractie van een reis in het rijden over kleine weggetjes langs eenvoudige dorpjes en door mooie natuur.

- Steeds meer Chinezen komen het vertrek binnen. Als er vrijwel geen mens meer bij kan lijkt mij de tijd gekomen om mijn speciale spaghettishow op te gaan voeren, waar ik al eerder grote successen mee heb geboekt. Het gesukkel met de twee stokjes heeft nu lang genoeg geduurd. Ik steek ze parallel aan elkaar verticaal in de spaghetti en draai ze vervolgens driemaal om elkaar heen, waarna er een flinke klont aan blijft hangen, die ik vervolgens, zonder problemen in mijn mond steek.

- De kamer is een niet al te schoon en niet al te plezierig geurend kot. De vier bedden die er in staan en nog slechts een smal gangetje er tussen open laten, lijken uit de Ming-tijd te stammen en zijn lustoorden voor vlooien, luizen en al het andere kruipende en springende ongedierte dat China rijk is. Van de vier ruiten zijn er twee gebroken en voorts ontbreken de gordijnen. De optimist over wie ik het al eerder had zou blij zijn te kunnen constateren dat de twee niet gebroken ruiten zo vuil zijn dat daar geen gordijnen voor nodig zijn, terwijl de twee gebroken ruiten voor de zo nodige ventilatie zorgen.

- Het verschil met steden in India, de grote volkrijke buur, is enorm. Hier in China heerst geen absolute chaos, krioelt het niet van de mensen om je heen en ontbreken de in India gebruikelijke koeien op straat, de opstoppingen en de beelden van schrijnende armoede, maar sfeer en esprit proef ik voor geen cent. In India zijn die sfeer en esprit altijd merkbaar, is op elke vierkante meter en op elk uur van de dag iets interessants, bijzonders of bizars te zien en word je nooit met rust gelaten, maar in een Chinese stad kun je je ongestoord en naar hartelust lopen te vervelen.

- Hij vertelt me echter dat er op zijn school nog twee andere leraren Engels zijn die helemaal geen Engels spreken: "Not a word".

 "Hoe kun je nu leraar Engels zijn zonder een woord Engels te spreken?" vraag ik verbaasd. Hij antwoordt dat vrijwel alleen les gegeven wordt in lezen en schrijven, aangezien er in China geen gelegenheid is het gesproken Engels te practiseren. "Je hoort hier nooit Engels en daarom weten de meeste leraren ook nauwelijks hoe het klinkt. Iedereen spreekt hier Chinees".

- Terug in mijn hotel, aan de overkant van de drukke boulevard, ontmoet ik Jonathan, een Brit van rond de vijfentwintig, die op een middelbare school, ergens in het drukke zuiden van China, Engelse les geeft. Hij spreekt een beetje Chinees, maar voor het lesgeven is dat volgens hem niet nodig.

 "Je begint gewoon Engels te praten," zegt hij. "This is a pen" en dan houd je een pen omhoog, "This is chalk" en dan houd je een krijtje omhoog. "This is our school" en dan houd je de school omhoog. De rest komt vanzelf.

- Op mijn Kümmerly + Frey-kaart van China, schaal 1:5 miljoen, staat Obo vermeld, en je zou dus kunnen verwachten dat het een "stadje" ter grootte van Utrecht of op z'n minst Groningen is, maar het blijkt een dorpje van zo te zien niet meer dan 500 inwoners te zijn: wat huizen, winkeltjes en theehuisjes ter weerszijden van de steenslagweg die er doorvoert en verder een politiepost, een zijstraat naar links en een pension aan de rechterkant, met kamers die rond een binnenplaats gelegen zijn.

- ... maar de weg die, net als die van gisteren, uit steenslag bestaat, is weer lang en klimt weer hoog. Vandaag schep ik echter behagen in dat lange en hoge, want als het weer mooi is zoals nu en de natuur prachtig, zoals hier, is geen weg mij te lang en geen pas mij te hoog.

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

De Morgen: De grootste fotografen & De grootste Belgische fotografen

De Morgen: De grootste fotografen & De grootste Belgische fotografen (België, 2007): 15 delen: 20 blz per deel

 

Een tijdje terug besprak ik de 20-delige set fototijdschriften "Grote fotografen" zoals die in 2011 is uitgegeven door de Volkskrant om cadeau te geven bij een abonnement op die krant. In 2007 kwam de Vlaamse krant De Morgen al met een soortgelijke actie met 15 tijdschriften van de grootste fotografen & de grootste Belgische fotografen.

 

De beide series lijken veel op elkaar. Allebei zijn ze uitgegeven op A3-formaat, de vormgeving lijkt erg veel op elkaar en ze bevatten deels het werk van dezelfde fotografen. Om met dat laatste te beginnen, in beide series staan tijdschriften over de volgende 7 internationale fotografen: Helmut Newton, Henri Cartier-Bresson, Sebastião Salgado, Robert Capa, Robert Doisneau, Man Ray en Peter Lindbergh. De selectie van de foto's en de bijbehorende teksten is precies hetzelfde, hoewel ik de tekstopmaak in de serie van de Volkskrant iets sterker vind.

 

In de serie van De Morgen staan twee Belgische fotografen die ook in de serie van de Volkskrant staan. Carl de Keyzer met precies dezelfde foto's en teksten en Stephan Vanfleteren, waarbij de Volkskrant een heel andere en in mijn ogen een veel sterkere keuze heeft gemaakt met vooral de nadruk op de portretfoto's waarmee Stephan Vanfleteren terecht beroemd is geworden.

Dan blijven er 6 Belgische fotografen over die alleen in de serie van de Morgen staan. Het gaat daarbij om de volgende fotografen:

Patrick de Spiegelaere: Een selectie waar ik niet enthousiast over ben. ***

Tim Dirven: Een man die over de hele wereld heeft gereisd met een aantal erg mooie foto's. ****

Bruno Stevens: Ook iemand die over de hele wereld heeft gereisd met een prachtige foto genomen in  Bagdad. ****

Michiel Hendryckx: Spreekt mij niet zo aan. ***

Filip Claus: Niet zo bijzonder, maar een geweldige foto van een weidelandschap met op de achtergrond de industrie in de nabijheid van Gent. ****

Herman Selleslags: Een paar goede foto's van een Belgisch meisje en een vrouw in de Dominicaanse republiek. ***

De series van de Volkskrant en die van De Morgen vullen  elkaar mooi aan, maar ik ben duidelijk enthousiaster over de selectie van de foto's van de Nederlandse fotografen (en Vanfleteren!) in de Volkskrant dan die van de foto's van de Belgische fotografen in De Morgen.

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mark Schalken (initiatiefnemer): De vleesvrije stad in 10 jaar

Mark Schalken (initiatiefnemer): De vleesvrije stad in 10 jaar (Nederland, 2021): 93 blz: Uitgave: Stichting Het Huis van Betekenis i.s.m. Uitgeverij Nachtwind

 

"De vleesvrije stad" is een uiterst origineel boek, een ludieke combinatie van een politiek pamflet en een kunstwerk.

 

De kunstenaar Mark Schalken werd in het voorjaar van 2020 gevraagd om een lezing te houden over een maatschappelijk urgente kwestie. Hij koos voor vleesconsumptie en de dierenindustrie. Vanwege corona ging de lezing niet door. Daarom benaderde Mark Schalken verwante tekenaars en schrijvers. Ze organiseerden een tekenproject met "De vleesvrije stad" als resultaat. Een getekend stappenplan: tien jaren in tien beeldverhalen. Elk verhaal kreeg een eigen thema.

 

Een schrijver, tien kunstenaars, één boek. Van de tien kunstenaars die aan het boek gewerkt hebben had ik alleen van Typex wel eens gehoord. "De vleesvrije stad" bestaat uit tien totaal verschillende korte beeldverhalen van 8 bladzijden lengte met links op de eerste bladzijde informatie over de kunstenaar. Het boek oogt prachtig. De tekenstijlen van de verschillende kunstenaars zijn alle zeer divers. Het sterkst vind ik de tekeningen bij het jaar 2025 van Leyla Ali die afkomstig is uit Azerbeidzjan en het jaar 2028 van Bob Mollema.

 

Ik vind "De vleesvrije stad" een mooi boek over een belangrijk onderwerp, maar ik vrees dat het teveel een preek voor eigen parochie is, er zullen niet zo veel mensen zijn die na lezing van dit boek ineens geen dieren of dierlijke producten meer zullen eten. Wat dat betreft vind ik de boeken van zowel Peter Singer als van Jonathan Safran Foer aanmerkelijk meer overtuigend.

 

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Anton P. Tsjechov: Drama op de jacht

Anton P. Tsjechov: Verzamelde werken: deel 1 (Rusland, 1880-1885): 564 blz: Vertaald door Tom Eekman, Aai Prins & Anne Stoffel (2005): Uitgeverij van Oorschot: serie de Russische bibliotheek

 

 

"Drama op de jacht" is met 178 bladzijden het langste stuk fictie en de enige roman die Tsjechov heeft geschreven. Het is opgenomen als het laatste stuk in het eerste deel van het verzameld werk.

 

Op de redactie van een tijdschrift komt een man binnen met een manuscript dat hij gepubliceerd wil zien. Hij zegt dat hij het geschreven heeft uit financiële overwegingen, maar al vrij snel blijkt dat het hem om wat anders te doen is.

 

"Drama op de jacht" is het verhaal van die man, afgewisseld met aantekeningen van Tsjechov over het manuscript. Het is een spannend verhaal met prachtige persoons-, sfeer- en natuurbeschrijvingen. Het gaat over de liefde, met een vrouw waar drie mannen omheen draaien. Ik vind "Drama op de jacht" zeker niet het beste dat Tsjechov heeft geschreven, maar het is zonder meer een zeer onderhoudende roman die erg prettig leest, mede dankzij de prachtige vertaling.

 

Citaten:

- Beginnende schrijvers en anderen die niet zijn ingewijd in de redactionele geheimen en bij het woord "redactie" een heilig ontzag voelen, laten meestal geruime tijd op zich wachten. Na het "laat maar binnen" van de redacteur moeten ze langdurig kuchen, dan snuiten ze langdurig hun neus, doen langzaam de deur open, komen nog langzamer binnen en dat kost behoorlijk veel tijd.

 

- Mijn papegaai heet geen Lorre of zoiets voor vogels gebruikelijks, maar Ivan Demjanytsj. Dat is puur toeval. Op een dag deed mijn bediende Polikarp bij het schoonmaken van de kooi een ontdekking zonder welke mijn edele vogel nog steeds Lorre zou heten ... De luiwammes kwam zomaar ineens op de gedachte dat de snavel van mijn papegaai erg leek op de neus van onze dorpswinkelier Ivan Demjanytsj, en sindsdien draagt de papegaai voorgoed de voor- en vadersnaam van de langneuzige winkelier.

- De graaf en ik zijn leeftijdsgenoten. We zijn allebei afgestudeerd aan dezelfde universiteit, we zijn allebei jurist en we weten allebei erg weinig: ik weet nog wel iets, maar de graaf heeft alles wat hij ooit geweten heeft in de alcohol verdronken.

- "Tast toe ... Op doorreis in Moskou bij Einem gekocht. Maar ik ben boos op je, Serjozja, zo boos, dat ik bijna ruzie met je wilde maken!.. Niet alleen dat je me in die twee jaar geen letter hebt geschreven, maar je hebt zelfs niet één brief van me willen beantwoorden! Wat ben jij nou voor vriend!"

 "Ik kan geen brieven schrijven," zei ik, "en trouwens, ik heb ook geen tijd om te corresponderen. En wat had ik je dan moeten schrijven, kun je me dat zeggen?"

 "Er is toch zo veel?"

 "Heus, er was niets. Ik erken maar drie soorten brieven: liefdesbrieven, felicitaties en zakenbrieven. De eerste heb ik je niet geschreven omdat je geen vrouw bent en ik niet verliefd op je ben, de tweede heb je niet nodig en van de derde blijven wij verschoond omdat we nog nooit samen zaken hebben gedaan."

 

- Dennen zijn saai in hun zwijgende eenvormigheid. Ze zijn allemaal even groot, lijken op elkaar en zien er in alle jaargetijden hetzelfde uit, want ze kennen noch dood, noch vernieuwing in de lente. Maar aan de andere kant zijn ze aantrekkelijk door hun somberheid: onbeweeglijk, geluidloos, alsof zij een mistroostige gedachte denken.

- Je kunt geen appels met peren kruisen, nuchter en dronken gaat niet samen ... De dronkaard stoort de nuchtere, de nuchtere stoort de dronkaard.

- Oerbenin bleef nog even zitten, nam toen afscheid en ging weg. Na zijn vertrek begonnen we aan de rode wijn. Die deed het hem echt. Hij gaf me precies de roes waarnaar ik verlangd had toen ik naar de graaf onderweg was. Ik werd uitermate opgewekt, beweeglijk, ongewoon vrolijk. Ik wilde een daad stellen, iets onnatuurlijks doen, iets geks, iets misleidends ... Ik kon, zo leek het mij, het hele meer overzwemmen, de ingewikkeldste zaak oplossen, iedere vrouw veroveren ... De wereld met al zijn levens bracht me in extase, ik hield ervan, maar tegelijk had ik zin om te vitten, giftige steken uit te delen, te treiteren ... Die malle zwartbewenkbrauwde Pool en de graaf moesten bespot worden, afgemaakt, de grond in geboord.

- En mijn gepoëtiseerde verbeelding wilde zichzelf niet lastig vallen met de gedachte aan winter en brood, die twee bekommernissen die dichters verjagen naar het koude, prozaïsche Petersburg en het onzindelijke Moskou, waar zij voor hun gedichten wel honoraria, maar geen inspiratie krijgen.

- Jonge drinkers weten hoe ze lange pauzes moeten korten. We dronken de hele tijd en aten telkens kleine beetjes ter stimulering van onze eetlust, die zou verdwijnen als we helemaal ophielden met eten.

- Ze is een bijzondere vrouw, zo een is zeldzaam, om  van haar uiterlijk nog maar te zwijgen. Een verstand van niks, maar zoveel gevoel, elegantie, frisheid! ... Niet te vergelijken met de gewone Amalia's, Angelica's en Groesja's van wier liefde ik tot nu toe gebruik maakte. Zij is iets uit een andere wereld, een wereld die ik niet ken.

- Ik ben ook veranderd. Mijn krachten laten me langzamerhand in de steek en ik voel de gezondheid en de jeugd uit mijn lichaam verdwijnen. Ik heb niet meer de fysieke kracht, de handigheid en het uithoudingsvermogen waar ik vroeger mee pronkte, toen ik nachten achtereen opbleef en hoeveelheden dronk die ik nu nauwelijks kan tillen.

 

Lees verder in mijn bespreking van deel 2 van de verzamelde werken.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Anton P. Tsjechov: Verzamelde werken: deel 1

Anton P. Tsjechov: Verzamelde werken: deel 1 (Rusland, 1880-1885): 564 blz: Vertaald door Tom Eekman, Aai Prins & Anne Stoffel (2005): Uitgeverij van Oorschot: serie de Russische bibliotheek

 

 

Het eerste deel van de verzamelde werken van Anton Tsjechov bevat 69 voor het merendeel zeer korte verhalen uit de periode 1880 tot 1885 en zijn enige roman "Drama op de jacht" dat met 178 bladzijden het langste stuk fictie is dat Tsjechov ooit heeft geschreven.

Alle verhalen van Tsjechov vertellen veel met weinig woorden en hebben een luchtige stijl die mij zeer goed bevalt. Weinig verhalen uit dit eerste deel zijn op zich wereldschokkend, maar in zijn totaliteit laten deze verhalen een zeer aangename indruk achter. En dit is pas het begin van Tsjechov's schrijverschap, de verhalen uit de hierna volgende bundels worden steeds beter. Er moet ook gezegd worden dat het trio Tom Eekman, Aai Prins en Anne Stoffel de verhalen van Tsjechov in een prachtig Nederlands hebben vertaald.

 

Citaten:

- Dokter Toporkov was de vorsten Priklonski een doorn in het oog. Zijn vader was een lijfeigene geweest: Senka, de huisknecht van wijlen de vorst. Nikifor, zijn oom van moederszijde, was tot op heden de huisknecht van zijne hoogheid Jegoroesjka. En zelf had hij, dokter Toporkov, als klein kind oorvegen gekregen als de vorstelijke messen, vorken, laarzen en samowars slecht gepoetst waren. En nu was hij - tsja, is het niet idioot? - een voortreffelijke jonge dokter, hij leefde als een heer in een verduiveld groot huis en verplaatste zich in een tweespan, als om de Priklonski's te pesten die te voet gingen en lang marchandeerden als ze een rijtuig huurden.

 

- Een heldere, transparante, licht vriezende dag - een van die herfstdagen waarop je je gewillig schikt in zowel kou als vochtigheid en zware overschoenen. De lucht is helemaal doordrenkt van de geur van de herfst en zo helder dat je de snavel van een kraai op de hoogste klokketoren kunt zien. Ga naar buiten, en op je wangen verschijnt een grote, gezonde blos die doet denken aan een mooie appel uit de Krim.

 

- Mensen die beter worden, vooral jonge mensen, zijn altijd heel gelukkig. Ze voelen, beseffen dat ze gezond zijn - een gevoel en een besef dat een gewoon gezond mens niet heeft. Gezondheid is vrijheid, en wie anders dan een vrijgelaten slaaf weet van het besef van vrijheid te genieten?

 

- De eerste sneeuwbui viel, daarna de tweede, de derde, en voor lange tijd strekte een winter van krakende vorst, sneeuwhopen en ijspegels zich uit. Ik houd niet van de winter, en wie zegt dat hij er wel van houdt, geloof ik niet. Buiten is het koud, de kamers zijn rokerig en je overschoenen vanbinnen nat. Nu eens streng als een schoonmoeder, dan weer huilerig als een oude vrijster hangt de winter je met zijn betoverende maannachten, trojka's, jachtpartijen, concerten en bals al heel snel de keel uit, hij duurt te lang, zodat menig ontheemd en kwijnend leven erdoor vergald wordt.

 

- De vorstin zei dat ze kleingeld had en gaf het laatste dat ze bezat. Jegoroesjka en Kaleria aten en dronken en zagen niet hoe Maroesja's horloge, ringen en oorbellen stuk voor stuk naar de lommerd verdwenen, hoe haar dure japonnen verkocht werden aan voddenboeren.

 

- Een halfjaar later was men haar vergeten. Ook de dirigent. Iedere knappe artiest heeft heel wat vrouwen op zijn geweten, en om ze je allemaal te herinneren, heb je een te groot geheugen nodig.

- Toen de dwaze baron het gelach echter hoorde werd hij vuurrood van schaamte en greep hij naar zijn kale kop, waarschijnlijk vergetend dat daarop niet die haren meer groeiden waarop eens mooie vrouwen verliefd geworden waren.

- Mensen die voortdurend temidden van moerbeien, acacia's en klissen vertoeven geven niet om de natuur. Alleen aan datsjabewoners schonk God de gave om de schoonheden der natuur te waarderen, de rest van de mensheid verkeert wat die schoonheden betreft in diepe onwetendheid.

- Tjoelpanski stak een sigaar op nadat hij eerst aan de dame toestemming had gevraagd, waarbij hij grijnsde op een manier alsof hij minstens honderd tanden in zijn mond had zitten.

 

- Aleksej Alekseïtsj is een grote, stevige man met een gewichtige tred en een gladgeschoren opgeblazen gezicht dat doet denken aan een koeieuier.

 

- "Eh ... vertelt u eens, wat voor regering heeft Turkije?"

 "Wat een vraag ... een Turkse ..."

 "Hm! ... Een Turkse ... Dat is een rekbaar begrip. Men heeft daar een constitutionele regering. ..."

 

- Met moeite vonden wij het graf van de acteur Moesjkin. Het was verzakt, overgroeid met onkruid en bood niet meer de aanblik van een graf ... Een klein, goedkoop kruisje, verpieterd en bedekt met groen maar door de kou donker geworden mos, stond er als een triest en ziekelijk oud mannetje bij. 

 "-vergetelijke vriend Moesjkin," lazen wij.

 De tijd had het voorvoegsel on uitgewist en een mensenleugen gecorrigeerd.

 

- Nikodim Jegorytsj was naakt zoals alle naakte mensen, alleen had hij op zijn kale hoofd een pet. Uit angst voor stuwing in zijn hoofd en een beroerte zat hij altijd met een pet op in het stoomhok.

Een moeder zegt tegen haar dochters:

- Wat voor iemand hij ook is, je moet je neus niet voor hem ophalen. Ben je blut, dan heeft alles zijn nut.

 

Lees verder in mijn bespreking van "Drama op de jacht", het langste verhaal in dit eerste deel.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Frank van Rijn: De rode kangoeroe

Frank van Rijn: De rode kangoeroe (Nederland, 1997): 198 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

Zoals anderen puur ter ontspanning detectives of sciencefiction lezen, lees ik reisverhalen. Een van mijn favoriete Nederlandse schrijvers in dat genre is de wereldfietser Frank van Rijn. Bijna al zijn boeken heb ik minstens één keer gelezen en een aantal daarvan heb ik al eerder besproken op mijn blog.

In "De rode kangoeroe" beschrijft Frank van Rijn een reis die hij tussen november 1994 en april 1995 heeft gemaakt dwars door de outback van Australië van het oosten (Melbourne) naar het westen (Perth). De aspecten van Australië die Frank van Rijn het meeste aanspraken waren de ongerepte wildernis en het zeer zonnige en warme klimaat. 

Na grote fietstochten door Afrika, Zuid-, Midden- en Noord-Amerika, Azië en Europa was Australië het enige continent waar Frank van Rijn nog nooit was geweest, op Antarctica na dan, waar hij niet in is geïnteresseerd. Blijkbaar vond hij na deze lange fietstocht dat hij alles wat hij in Australië wilde zien had gezien, hij is er later nooit meer teruggekeerd. Als altijd bij Frank van Rijn is "De rode kangoeroe" een boeiend, vaak hilarisch verslag van een bijzondere fietstocht.

 

Citaten:

Over Sydney:

- Als ik van John hoor dat hij zich elke dag tweemaal door deze jungle van gebouwen, asfalt en files moet wringen, 's morgens heen naar zijn werk en 's middags terug naar huis, realiseer ik mij eens te meer hoe gezegend ik ben met mijn dorpje in Drenthe van 65 inwoners, waar het dichtstbijzijnde stoplicht, dat ik overigens nog nooit heb zien werken, 6 km weg staat en waar vier auto's op rij al een file genoemd worden.

- De laatste dagen is mijn margarine zo zacht als boter. Binnen een uur na aanschaf is het blubberig en nog een uur later lijkt het meer op sinaasappelsap. 's Morgens na een relatief koele nacht is het meestal geschift en half gestold en na roeren een slap glibberig papje. Een bekend spreekwoord zegt dan ook:

 Is de margarine ranzig en zacht,

 Dan is de zomer zonnig en vol pracht.

Na alle verhalen over het gat in de ozonlaag:

- Uiteindelijk ben ik een beetje benauwd geworden van mijn grote vriend de zon. Daarom heb ik zonneolie gekocht met beschermingsfactor 15, waarmee ik me elke dag trouw insmeer, ondanks het feit dat mijn huid ondertussen zó is gebruind dat ik al aardig op een aborigine ga lijken. Verder heb ik altijd een pet met een klep op en rijd ik vaak in een shirt met lange mouwen.

- Brood vormt een beetje een probleem. Gisterochtend heb ik een nogal sober ontbijt genoten van een paar uitgedroogde uit elkaar vallende stompen brood waar ik eerst groene, zwarte en roze schimmelplekken uit moest snijden. Verder zat er een licht witte dons over, wat mijns inziens ook iets met schimmel te maken had. 

- Camooweal heeft volgens mijn Queensland foldertje 360 inwoners dus veel zal daar niet te koop zijn. Daarom sla ik in Mount Isa voedsel in voor tien dagen: 3 broden, 2 potten pindakaas, 0,5 kg kaas, 3 doosjes smeerkaas, 1 kg wheat bix (een soort ontbijtvlokken), 1 kg melkpoeder, 0,5 kg suiker, 1 blik chocoladepoeder, 3x8 mueslibars, 1 kg losse muesli, 3 rollen koekjes, 1 kg dadels, 0,75 kg rozijnen, 1 kg pinda's, 7 sinaasappelen, 5 appelen, een bos peentjes, een bol knoflook, een ui, 1,5 kg macaroni, 0,5 kg spaghetti, 16 pakjes soep, 0,5 liter olijfolie, een zakje pepermunt en een paar zakjes thee.

- Een zware fiets vol voedsel voelt altijd nog lichter aan dan een lichte fiets als je kampt met een zwaar voedselgebrek.

- Mijn bidons en jerrycans met nog 10 liter groenbruin water zijn voorlopig mijn levensgarantie. "Goed te drinken" volgens Peter en dat geloof ik maar, want als ik dat niet geloof, heb ik niets te drinken en dat is slechter dan groenbruin water. Twee dagen zonder water in deze wildernis en bij deze temperatuur en je hebt het gehad, dat is de algemene mening die je hier hoort.

- Wat zou er gebeuren als ik een been brak? Een beklemmende gedachte. Als mij hier wat overkomt, zal het waarschijnlijk maanden duren voordat iemand mij vindt. Voorlopig ben ik echter zo gezond als een vogel in de lucht. Toch houdt deze gedachte mij bezig en een vergelijking met de rimboe in de Sudan, waar ik een jaar of 13 geleden doorheen zwoegde, dringt zich op. Als me daar wat was overkomen, zou ik waarschijnlijk na niet al te lange tijd gevonden en naar een dorpje gebracht zijn. Verdere hulp zou echter onmogelijk zijn geweest, aangezien daar geen dokters en hulpposten waren, geen auto's of treinen en geen telefoon, telex of radio. In deze rimboe van Australië, die sterk op die van de Sudan lijkt, zou ik niet gevonden en naar een dorpje gebracht worden indien mij wat overkwam. Zou ik daarentegen op eigen kracht een farm, cattle station of welke nederzetting dan ook kunnen bereiken, dan zou één telefoontje van een minuut voldoende zijn om binnen anderhalf uur een Flying Doctor naast mijn bed te hebben staan, met tassen vol medicijnen en verbandmiddelen, en als die niet toereikend zouden zijn, zou ik anderhalf  uur daarna in het hospitaal in Alice Springs liggen.

- "Hoe gaat dat fietsen in deze hitte?" vroeg de man in het Nederlands. Dat was Peter. Ik vroeg hem hoe hij wist dat ik Nederlander was, waarop hij antwoordde, dat als er iemand op een plek rondfietst, waar een normaal mens het niet in zijn hoofd zou halen te fietsen, het waarschijnlijk een Nederlander is. Dat was volgens hem 35 jaar geleden in de Alpen al een regel met weinig uitzonderingen.

- Een paar honderd meter bij de weg vandaan bevindt zich naast de Hull River, waar een beetje water door vloeit, een hol in de rotsen. Hier heeft, zoals op een bord dat erbij geplaatst is, staat aangegeven de ontdekkingsreiziger Harold Lasseter in 1931 25 dagen gebivakkeerd toen zijn kamelen waarmee hij reisde, op hol geslagen en er met al zijn voorraden vandoor waren gegaan. De reddingsexpeditie waar hij op hoopte kwam niet en na die 25 dagen ging hij, ziek en half verhongerd en met slechts 1,7 liter water van start in een poging om te voet de 140 km ver gelegen Olga's te bereiken. Hij legde nog 55 km af maar stierf bij Irving Creek op 28 januari 1931. Uit deze trieste en dramatische geschiedenis valt dus te leren dat, hoewel je met kamelen beter door het zand kunt trekken dan met een fiets, een fiets ook voordelen heeft, want die kan niet op hol slaan en zeker niet met 60 kg bagage erop.

De boeken van Frank van Rijn zijn vrij constant van kwaliteit, maar ik vind "De rode kangoeroe" duidelijk tot zijn betere boeken behoren.

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

De IMDB top 250 lijst

De lijst der lijsten op filmgebied is de top 250 lijst van films zoals die bijgehouden wordt op de site van IMDB, de grootste website op filmgebied en eentje die ik ook zeer regelmatig raadpleeg. Aan gebruikers van IMDB wordt gevraagd om films die ze hebben gezien te beoordelen met een cijfer van 1 tot 10. Alle beoordelingscijfers van een film bij elkaar leveren een gewogen gemiddelde op. Om in aanmerking te komen voor een plaats op de lijst moet een film minstens 25.000 beoordelingen hebben. Alleen speelfilms tellen mee, televisiefilms, korte films en documentaires staan niet op de lijst. Op de lijst staan de 250 films met het hoogste gewogen gemiddelde die allen meer dan 25.000 beoordelingen hebben. Op dit moment loopt de lijst van nummer 1: The Shawshank Redemption met een waardering van 9,2 tot nummer 250 Dances With Wolves met een waardering van 8,0.

 

Er zijn een aantal voor de hand liggende nadelen aan deze lijst verbonden.

Allereerst is de IMDB website een Amerikaanse website, waarop voor veruit het grootste deel Amerikaanse bezoekers hun waarderingscijfers achterlaten. Hierdoor staan er veel te veel Amerikaanse films op de lijst.

Het tweede nadeel is dat de grote publieksfilms veruit de meeste waarderingen krijgen. Omdat het grote publiek voornamelijk van actie en in mindere mate sciencefiction films houdt zijn die op de lijst zwaar oververtegenwoordigd.

Het derde nadeel is de grens van 25.000 waarderingen. Slechts zeer weinig echt interessante films die uit andere landen dan de Verenigde Staten komen halen dit aantal. Daardoor vallen zeer veel arthousefilms buiten de boot.

 

Ik heb mij voorgenomen om op termijn met mijn eigen top 250 lijst te komen. Ik heb natuurlijk bij lange na niet alle films gezien die de moeite waard zijn, toch denk ik dat ik met enige moeite een interessante lijst kan samenstellen die mijn smaak vrij nauwkeurig weergeeft. Ik neem alles wat op film en televisie is verschenen mee in mijn lijst. Dus ook televisieseries, televisiefilms en documentaires. 

Ik hoop mijn alternatieve lijst voor januari 2025 te publiceren.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een voltooid leven

De term "een voltooid leven" heeft een nogal onaangename bijklank. Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik in mijn leven alle dingen gedaan heb die ik graag had willen doen, voor zover haalbaar dan, en dat ik door mijn vele lichamelijke en geestelijke klachten de dingen die ik het liefst nog zou willen doen, niet meer kan doen.

 

Ik zou een relatie met een leuke vrouw willen hebben. Theoretisch misschien wel haalbaar, maar erg onwaarschijnlijk. Ook zou ik nog erg graag willen reizen in buiten- en binnenland en daarbij uitgebreid fotograferen. De kans dat ik ooit nog ver van mijn woonplaats Utrecht kom, lijkt mij erg klein. Ook het bezoeken van musea, het bijwonen van concerten of een bioscoopbezoek is zo goed als onmogelijk.

 

Wat overblijft is nog vrij veel. Allereerst het ontvangen van vrienden en samen lekker eten. Verder wandelen in Amelisweerd, dvd's kijken, muziek luisteren, lezen en stukjes schrijven.

 

Wat dat laatste betreft zit ik momenteel op mijn creatieve hoogtepunt. Nooit eerder schreef ik zo makkelijk als de laatste tijd. Wel begin ik door mijn onderwerpen heen te raken, over bijna alles waarover ik wil schrijven heb ik al wat geschreven. Er zullen zich vast wel nieuwe onderwerpen aandienen, maar ik vermoed dat het schrijven zijn langste tijd heeft gehad.

 

Er is nog wel wat om voor te leven, maar met mijn 56 jaar heb ik inmiddels een mooie leeftijd bereikt en kan ik sowieso tevreden zijn.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Volkskrant grote fotografen deel 2

Volkskrant grote fotografen (Nederland, 2011): 20 delen: 20 blz per deel: Uitgeverij de Volkskrant

 

 

Gerard Fieret: Gerard Fieret was een eigenzinnige fotograaf die wel heel slordig omging met zijn werk. Bijna alle negatieven en afdrukken die van hem bekend zijn zitten vol met krassen, muizenkeutels of duivenpoepjes. In dit deel zwart-witfoto's, veelal portretten die in een rauwe expressionistische stijl zijn gefotografeerd. Bij ieder van de foto's staat als onderschrift: zonder titel, ca. 1965-1975, collectie Gemeentemuseum Den Haag. Vaak staan er stempels op de afdrukken met copyright Gerard Fieret. Fieret heeft zeker "interessante" foto's gemaakt, maar de foto's in dit deel horen daar in mijn ogen niet bij. ***

Hans Heus: Hans Heus is sportfotograaf, een tak van de fotografie die voor kranten zeer belangrijk is, maar over het algemeen weinig interessante foto's oplevert. In dit deel vooral kunstzinnige sportfoto's van uiteenlopende sporten als wielrennen, touwtrekken, voetbal, skischans springen en hondenrennen. ****

Rob Hornstra: Rob Hornstra heeft voor zijn eerste fotoboeken veel rondgereisd in de voormalige Sovjet-Unie. Veel portretfoto's maar ook interieurs van leegstaande huizen en een prachtige foto van een kudde koeien. Ik ben erg onder de indruk van de foto's uit dit deeltje. *****

Peter Lindbergh: Peter Lindbergh maakte elegante foto's van mooie vrouwen. Hij was ook gefascineerd door de combinatie van techniek en vrouwen. In dit deel een aantal voorbeelden. ****

Hellen van Meene: Hellen van Meene maakt prachtige foto's van (jonge) kinderen die allen de sfeer van onschuld uitstralen. ****

Helmut Newton: Helmut Newton was een Duitse fotograaf die veel zeer expliciete foto's heeft gemaakt van naakte vrouwen. In dit deel een aantal portretten en een aantal naakten. Opvallend is de foto van een naakte ballerina die in de muil van een krokodil is gekropen. ****

Man Ray: Man Ray was een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend werd door zijn experimentele fotografie en zijn naakten. In dit deel een gesolariseerde foto, een prachtig naakt, de beroemde foto van Kiki de Montparnasse met twee toonsleutels op haar rug en natuurlijk een Rayografie. ****

Raymond Rutting: Raymond Rutting is een reportage fotograaf. In dit deel een aantal prachtige portretten die hij in Afrika heeft gemaakt en wat foto's uit Afghanistan. ****

Sebastião Salgado: Sebastião Salgado is een Braziliaanse fotograaf die zich heeft gespecialiseerd in zwart-wit foto's van arbeiders over de hele wereld. In dit deel alleen zwart-wit foto's, deels portretten en 3 foto's van enorme mensenmassa's: een foto van een goudmijn in Brazilië, een foto van een vluchtelingenkamp in Goma, Zaïre en een foto van een stationshal in Mumbai. ****

Stephan Vanfleteren: De Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren die vooral bekend is door zijn portretten mag ook niet ontbreken in deze serie. In dit deel zwart-witfoto's, waaronder portretten van Eddy Merckx, Simon Vinkenoog, Colombo en Jan en Karina Wolkers. ****

Keuze van de fotografen: Er is gekozen voor fotografen wiens werk ook in kranten afgedrukt zou kunnen worden. Dus geen hele kunstzinnige fotografen, natuurfotografen (Frans Lanting), landschapsfotografen (Ansel Adams) en fotografen van stillevens (uitgezonderd Man Ray). De keuze is deels geïnspireerd door de al genoemde Italiaanse uitgave. Verder 11 Nederlandse en 2 Belgische fotografen. Ik ben aangenaam verrast door de kwaliteit van het werk van deze voorheen mij veelal onbekende fotografen.
 

Keuze van de foto's: Iedereen die foto's voor een boek uitkiest zal andere foto's uitkiezen. Hoewel ik er weinig echte toppers tussen vind zitten vind ik bijna iedere foto de moeite waard.
 

Eindoordeel: Het is een prachtige serie geworden die benieuwd maakt naar het overig werk van de getoonde fotografen. Iedereen met een liefde voor fotografie kan genieten van deze deeltjes. Een goed initiatief van de Volkskrant.

 

Als ik de serie had mogen samenstellen had ik natuurlijk een andere keus gemaakt. Ik had van de Nederlandse fotografen Guus Dubbelman, Gerard Fieret en Hans Heus uit de serie gelaten en die had ik vervangen door Frans Lanting en Paul Huf (een in mijn ogen helaas in de vergetelheid geraakte fotograaf) en de Belg Harry Gruyaert. Van de 7 internationale fotografen in de serie had ik alleen Henri Cartier-Bresson en Sebastião Salgado uitgekozen en die aangevuld met Richard Avedon, Steve McCurry, landschapsfotograaf Ansel Adams, portretfotograaf Youssuf Karsh en Gregory Crewdson. Ik pretendeer niet dat mijn keuze in enig opzicht beter is dan de keuze die de Volkskrant heeft gemaakt. 

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Volkskrant grote fotografen deel 1

Volkskrant grote fotografen (Nederland, 2011): 20 delen: 20 blz per deel: Uitgeverij de Volkskrant

 

 

In 2012 heb ik deze set tijdschriften gekocht en besproken op librarything. Destijds was mijn verzameling fotoboeken nog klein en ik had van veel van de fotografen uit deze serie nog nooit gehoord. De set was een openbaring voor mij en van de meeste van de besproken fotografen heb ik nog andere boeken bekeken en gekocht.

 

Een paar opmerkingen over de serie als geheel:
 

Blijkbaar is deze serie gebaseerd op een soortgelijke serie uitgegeven door de Italiaanse krant Corriere della Sera. De Volkskrant gaf deze 20-delige serie van grote fotografen in 2011 cadeau bij een abonnement op de krant.
 

Uitvoering van de boeken: De boeken zijn uitgevoerd op A3-formaat. Daardoor kunnen de foto's mooi groot worden afgedrukt. Een aantal foto's zijn zelfs afgedrukt over de volle 2 pagina's. De kwaliteit van de afdrukken is zowel in kleur als in zwart-wit uitstekend. 

 

Op de achterkant van ieder deel staat een korte biografie van de desbetreffende fotograaf. Op de voorkant staat groot met wit de achternaam en veel kleiner met rood de voornaam. Op de eerste bladzijde een kort stukje over de fotograaf. Verder staan er af en toe citaten en natuurlijk onderschriften bij de foto's. De teksten zijn niet te lang en ter zake doende.
 

Prijs van de boeken: De Volkskrant vraagt een nieuwprijs van 6 euro per deel. Dit lijkt me redelijk, maar gezien het feit dat ze in grote getale zijn verspreid kun je ze makkelijk kopen voor een fractie van die prijs, bijvoorbeeld op marktplaats. 

 

Koos Breukel: Koos Breukel is waarschijnlijk de beroemdste portretfotograaf van Nederland. In dit deeltje staan 16 prachtige portretfoto's in kleur van een aantal onbekenden, maar ook van zoon Casper Breukel, Loes Luca, Mark Tuitert, Jan Lenferink, Jan Siebelink en Simon Vinkenoog. De manier waarop Koos Breukel fotografeert lijkt wel op die van de Canadese fotograaf Yousuf Karsh: prachtig belicht en haarscherp. *****

 

Joost van den Broek: Joost van den Broek is reportage- en portretfotograaf. In dit deel een prachtige foto van schaatsende mensen bij Kinderdijk, een deelnemer aan een inburgeringscursus met op de achtergrond een oud schilderij en portretten van Remco Campert, een Russische matroos, Pieter van den Hoogenband en Peter van Straaten. ****

 

Robert Capa: Robert Capa was vooral bekend als oorlogsfotograaf en was samen met Henri Cartier-Bresson, George Rodger en David Seymour oprichter van het fotoagentschap Magnum. In dit deel wat oorlogsfoto's, waaronder zijn beroemdste foto: die van een stervende soldaat tijdens de Spaanse burgeroorlog. Verder een prachtig portret van Hemingway en een portret van Picasso. ****

 

Henri Cartier-Bresson: Henri Cartier-Bresson was waarschijnlijk de beroemdste fotograaf ooit, in ieder is hij één van mijn favoriete fotografen. In dit deel een paar van zijn allerberoemdste foto's: een trap met een wegfietsende man, twee mannen die staan te gluren, de foto van het "beslissende moment", een eunuch en een picknick aan de oever van de Marne. *****

 

Anton Corbijn: Anton Corbijn is één van 's werelds bekendste portretfotografen, vooral gespecialiseerd in portretten van popmuzikanten. In dit deel portretten uit zijn beginperiode als fotograaf van Tom Waits, Herman Brood, Meat Loaf, Randy Newman, Elvis Costello, Joe Cocker, Ry Cooder, Van Morrison en een aantal mij onbekende popmuzikanten. ****

 

Carl Dekeyzer: De Belgische fotograaf Carl de Keyzer reist op eigen houtje de wereld rond en maakt later van zijn reizen fotoboeken. In dit deel zwart-witfoto's en kleurenfoto's uit tal van landen. Geen kunstzinnige portretten maar beelden van de werkelijkheid zoals hij die ziet. Onder meer foto's uit de voormalige Sovjet-Unie (van een kamp in Siberië), de Verenigde Staten, India, België, Kongo en Oost-Europa. ****

Rineke Dijkstra: Rineke Dijkstra is beroemd geworden met haar portretfoto's van jongeren. In dit deel een kleine selectie hiervan. ****

Robert Doisneau: Robert Doisneau is vooral bekend geworden door de foto's die hij gemaakt heeft in Parijs. In dit deel vooral foto's uit Parijs en drie foto's die op een andere plaats zijn genomen. Onder andere een foto van een schoolklas, een foto van twee hondjes en een foto van een kus voor de opera.****

Guus Dubbelman: Guus Dubbelman is een reportagefotograaf. In dit boek veel foto's van ellende, maar ook twee foto's van Mohammed Ali. ***

Ed van der Elsken: Een fotograaf die natuurlijk niet mag ontbreken in deze serie is Ed van der Elsken. In dit deel deel een paar bekende foto's van Ed van der Elsken, waaronder zijn havengezicht op Hong Kong. Verder wat minder bekende (en minder sprekende) foto's van hem. ****

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Nawoord bij de films van Abbas Kiarostami

Abbas Kiarostami (1940-2014) was een Iraanse filmregisseur en wordt beschouwd als één van de groten uit de filmgeschiedenis. Zijn films zijn altijd aan de werkelijkheid ontleend en Kiarostami maakte meestal gebruik van niet-professionele acteurs en was spaarzaam met het gebruik van muziek. In de meeste van zijn films speelt het Iraanse landschap een grote rol. Ik heb van Kiarostami de volgende films gezien en besproken:

- Le pain et la rue (1970, 1.400, 7,0) ****

- Expérience (1973, 900, 7,0) ****

- Le passager (1974, 2.000, 7,5) ****

- Le costume de mariage (1976, 650, 7,1) ****

- Le choeur (1982, 650, 7,2) ***

- Where is the Friend's House? (1987, 16.500, 8,1) *****

- Homework (1989, 1.700, 7,8) ****

- Close-up (1990, 21.000, 8,2) ****

- And Life Goes On (1991, 6.700, 7,9) *****

- Through the Olive Trees (1994, 9.200, 7,7) ****

- Taste of Cherry (1997, 33.000, 7,7) **** 

- The Wind Will Carry Us (1999, 11.500, 7,4) *****

- Ten (2002, 8.300, 7,4) *****

- Ten on Ten (2004, 750, 6,8) ****

- Tickets (2005, 2.800, 6,9) ***

- Copie conforme (2010, 25.500, 7,2) ***

- Like Someone in Love (2012, 12.500, 7,0) ****

Ik heb in totaal 17 lange en korte films gezien en besproken van Abbas Kiarostami. Volgens IMDB heeft Kiarostami in totaal 48 films geregisseerd, dus er valt nog wel wat te ontdekken, maar ik denk dat ik zijn belangrijkste films wel heb gezien.

Mijn favoriete films van Kiarostami zijn:

- In de eerste plaats en met afstand: the Wind Will Carry Us

- Als tweede de Koker-trilogie met vooral de eerste twee delen daarvan: Where is the Friend's House? en And Life Goes On.

- Als derde Ten en eventueel het college filmmaken Ten on Ten

Alle films van Kiarostami zijn de moeite waard, maar Close-up en Taste of Cherry vind ik iets overgewaardeerd.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Abbas Kiarostami: Like Someone in Love

Like Someone in Love (Iran, 2012): 105 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

Akiko werkt als escort girl in een bar in Tokio. Van haar baas krijgt ze de opdracht om naar een oudere klant te gaan die een vriend van de baas is. Akiko heeft eigenlijk geen zin, ze is doodmoe, heeft ruzie met haar vriend en haar oma is een dagje op bezoek in Tokio.

 

De oudere man blijkt een professor in de psychologie, het vak dat Akiko ook studeert. Hij ontvangt haar zeer galant, maar voordat er iets gebeurt valt Akiko al in slaap.

 

De twee krijgen een vriendschappelijke relatie en maken de omstanders wijs dat hij haar opa is.

 

Was ik eerder vandaag niet zo gecharmeerd van "Copie conforme", deze film gaf mij een prettig gevoel. "Like Someone in Love" is een onnadrukkelijke en sympathieke film, die heel anders is dan we van Kiarostami gewend zijn. Een mooie afsluiting van een imposante carrière!

Op IMDB krijgt "Like Someone in Love" van iets meer dan 12.500 mensen een waardering van 7,0.

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Copie conforme

Copie conforme (Iran, 2010): 102 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

De film "Copie conforme" valt in één woord samen te vatten "relatiegeneuzel".

 

Een Engelse schrijver is in Toscane om een lezing te geven over zijn nieuwste boek. Een Franse vrouw (de zo als altijd zeer knappe Juliette Binoche) is bij die lezing aanwezig en nodigt de schrijver uit om met haar op pad te gaan. Het is niet duidelijk of zij elkaar voor het eerst ontmoetten of dat zij al een relatie hadden.

 

Ik vind Juliette Binoche een prachtige actrice, die alleen al met haar aanwezigheid een meerwaarde geeft aan een film. Ook hier speelt ze goed, maar "Copie conforme" kan mij niet echt boeien. Liefhebbers van de films van Kiarostami kunnen deze film met een gerust hart overslaan en ook voor de anderen valt hier weinig te beleven.

 

Op IMDB krijgt "Copie conforme" van ruim 25.500 mensen een waardering van 7,2.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Tickets

Tickets (Italië, 2005): 105 min: Regisseurs Ermanno Olmi & Abbas Kiarostami & Ken Loach

 

 

"Tickets" is een samenwerkingsproject van drie beroemde regisseurs: de Italiaan Ermanno Olmi, van oa "De klompenboom", de Schot Ken Loach, van oa "Kes"en "Ae Fond Kiss" en de Iraniër Abbas Kiarostami. Alle drie hebben ze gemeen dat ze realistische films maken waaruit een grote sociale betrokkenheid spreekt.

"Tickets" speelt zich geheel af in een intercity die onderweg is van Oostenrijk (Innsbruck?) via Milaan en Bologna naar Rome. Onderweg ontmoeten we verschillende mensen en maken we de interacties tussen die mensen mee.

In het eerste deel, van Olmi, maken we kennis met een oudere professor die door een knappe vrouw op de trein is gezet en die heimelijk verliefd op haar is. Dit stuk vind ik vrij zwak **

Het deel van Kiarostami gaat over de weduwe van een generaal die een begeleider heeft en hem constant afsnauwt. Redelijk ***

Het beste deel van de film is het derde deel van Ken Loach waarin drie Celtic fans op weg zijn naar Rome om een Champions League wedstrijd bij te wonen tussen Celtic en AS Roma. ****

Omdat de film steeds beter wordt is het de moeite waard om hem uit te zien, maar het is beslist geen meesterwerk.

Op IMDB krijgt "Tickets" van bijna 2.800 mensen een waardering van 6,9.

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Ten on Ten

Ten on Ten (Iran, 2004): 83 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

"Ten on Ten" is te beschouwen als een masterclass filmmaken van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami, waarbij hij zijn manier van filmmaken vooral bespreekt aan de hand van zijn laatste film "Ten".

 

Evenals als bij "Ten" is "Ten on Ten" verdeeld in 10 hoofdstukken. Kiarostami behandelt achtereenvolgens:

- De digitale camera. In 1996 gebruikte Kiarostami voor het eerst een videocamera en die manier van werken met een veel kleinere camera beviel erg goed omdat enerzijds de cameravoering makkelijker was en anderzijds de mensen spontaner waren voor een kleinere camera.

- Onderwerp.

- Scenario. Kiarostami werkt met slechts een zeer kort scenario, al werkend aan zijn films valt alles op zijn plaats.

- Locatie. Kiarostami werkt met het landschap zonder daar iets aan te wijzigen.

- Muziek. Kiarostami is geen fan van het gebruiken van speciaal gecomponeerde filmmuziek. Hij vindt vaak [net als ik overigens] de muziek gebruikt bij films te overheersend.

- De acteurs. Kiarostami werkt het liefst met niet-professionele acteurs.

- De rekwisieten. Kiarostami laat zijn acteurs zelf bepalen wat voor kleding, sieraden en dergelijke ze dragen.

 

Volgens Kiarostami hoeft een film niet "begrepen" te worden, iets waar ik het zeer mee eens ben. Hij vertelt ook dat hij een autodidact is.

 

Ik vind "Ten on Ten" een zeer onderhoudende documentaire waarin Kiarostami veel belangwekkends vertelt over het maken van films.

 

Op IMDB krijgt "Ten on Ten" van ruim 750 mensen een waardering van 6,8.

 

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Ten

Ten (Iran, 2002): 90 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

Een knappe vrouw met een hoofddoek om, rijdt met haar auto rond door Teheran. In de eerste scene zien we haar ruziemaken met haar zoontje Amin. De vrouw is gescheiden van haar eerste man (de vader van Amin). In de volgende 9 scenes zien we haar steeds met een vrouwelijke passagier (6 keer) en nog 3 keer met Amin. Je ziet de mensen in de auto die met elkaar aan het praten zijn en op de achtergrond flitst de stad voorbij.

"Ten" is, zoals wel vaker bij Abbas Kiarostami, een film die uitgaat van een heel simpel gegeven, je neemt een chauffeuse en volgt de gesprekken die ze met haar medereizigers maakt. In al zijn eenvoud is het een film die op mij veel indruk maakt.

Op IMDB krijgt "Ten" van 8.300 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Abbas Kiarostami: The Wind Will Carry Us

The Wind Will Carry Us (Iran, 1999): 113 minuten: Regisseur: Abbas Kiarostami

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In een afgelegen dorpje in Iraans Koerdistan, zo'n 680 kilometer van Teheran verwijderd, arriveert op een dag een man in een auto. Hij wordt door de bewoners van het dorp al gauw de Ingenieur genoemd, al is het voor hun niet helemaal duidelijk wat hij komt doen, werkt hij nou voor een telecommunicatiebedrijf, of is hij gewoon een ingenieur. Wel is duidelijk dat hij altijd een camera bij zich heeft.

De man laat zich door een jongen Farzad, rondleiden door het dorp en blijft daar een aantal dagen. Veel gebeurt er niet in het dorp. Een moeder krijgt haar 10e! kind, een zoontje. De man wordt af en toe gebeld op zijn mobiele telefoon. Dat levert steeds weer een hilarische situatie op. Omdat het bereik in het dorp slecht is, moet hij naar een nabijgelegen heuveltop rijden, waar de ontvangst beter is.

Ik vind "The Wind Will Carry Us" een prachtige film. Iedereen die in deze regio gereisd heeft, zal het trage leven in het dorp herkennen. De film is gespeeld zonder professionele acteurs en zonder muziek, maar is prachtig om naar te kijken, en geeft volgens mij een zeer getrouw beeld van het leven in deze regio.

 

Als ik één film van Abbas Kiarostami als mijn favoriete film van hem moet uitkiezen, dan is dat zonder enige twijfel "The Wind Will Carry Us". Ik heb de film minstens vijf keer gezien en vind hem iedere keer beter worden. Op mijn eerste top 100 lijst uit 2019 staat "The Wind Will Carry Us" op plaats 50, inmiddels zal ik hem een flink stuk hoger plaatsen, ik vind "The Wind Will Carry Us" één van de allermooiste films die ik ken.

 
Op IMDB krijgt "De wind zal ons meenemen" van 11.500 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Taste of Cherry

Taste of Cherry (Iran, 1997): 95 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

In "Taste of Cherry" rijdt een man rond in een landrover door een woest landschap. Het blijkt dat hij van plan is om de volgende dag zelfmoord te plegen door een overdosis slaappillen te slikken. 

 

De man heeft zijn graf al gegraven. Hij wil de overdosis nemen en vervolgens in zijn zelfgegraven graf gaan liggen. Hij zoekt een "helper" die zijn graf met aarde wil bedekken als hij gestorven is.

 

Met dat doel rijdt hij rond om iemand te vinden. Hij krijgt meerdere mensen in zijn auto, maar niemand wil hem helpen, ook niet tegen een vrij forse betaling. Als laatste ontmoet hij een oudere taxidermist die zijn verhaal vertelt. Deze taxidermist wilde ook ooit zelfmoord plegen en zag daar na het eten van een moerbei vanaf. De taxidermist belooft de man te helpen.

 

Het grootste deel van "Taste of Cherry" zien we een man rondrijden in zijn auto. Dat klinkt als erg saai, en ik vermoed dat veel filmliefhebbers deze film ook als zijnde saai zullen omschrijven. Ik vind het toch een onderhoudende film, maar niet één van de beste van Kiarostami.

 

Op IMDB krijgt "Taste of Cherry" van 33.000 mensen een waardering van 7,7.

 

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Through the Olive Trees

Through the Olive Trees (Iran, 1994): 104 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

"Through the Olive Trees" is het derde deel van de "Koker-trilogie" van Abbas Kiarostami. Het is ook een documentaire, een film over het maken van "And Life goes on", het tweede deel van die trilogie.

 

Zoals vaker in zijn films speelt Kiarostami in "Through the Olive Trees" met waarheid en fictie, die hij op een ingenieuze manier met elkaar vermengt.

 

Als film over het maken van een film laat "Through the Olive Trees" het proces van het maken van een film zeer goed zien. Omdat de film veel herhalingen bevat is hij soms een beetje saai.

 

Op IMDB krijgt "Through the Olive Trees" van 9.200 mensen een waardering van 7,7.

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.