Mensen laat u toch inenten

Ik hoop van harte dat mensen die van plan zijn om zich niet te laten inenten tegen het Coronavirus zich zullen bedenken.

Je niet laten vaccineren is en dom en asociaal gedrag.

Ik vind dat iedereen de vrijheid moet hebben om zijn eigen beslissingen te nemen. Maar in het geval van het Coronavirus laten veel mensen zich leiden door hun gevoel zonder te letten op wat verstandig gedrag is en wat niet.

De overheid heeft het er ook wel naar gemaakt met hun gehannes rond het vaccin. Het inenten met het AstraZenecavaccin is een tijdje stilgelegd omdat na inentingen er tussen de 1 op 100.000 en 1 op 1.000.000 mensen overleden. Dat is een verwaarloosbaar aantal, zeker omdat het niet nodig is dat mensen overlijden als men er op tijd bij is. Vaccinatie is één van de veiligste medische handelingen die denkbaar is. Het slikken van een asperientje, de pil of het vrijen zonder condoom is veel gevaarlijker.

Ik weet de precieze cijfers niet, maar ik geloof dat op het moment in Nederland ongeveer 1 op de 5.000 mensen die besmet wordt met Corona komt te overlijden. Dat lage aantal is alleen te wijten aan de uitstekende medische zorg in Nederland. Om te zien dat het ook anders kan hoeft u alleen maar te kijken naar landen als Brazilië of India waar mensen met duizenden tegelijk op straat liggen te creperen.

Dan is er nog de kwestie van de bijwerkingen van de vaccinaties op de lange termijn. Waarschijnlijk zijn die te verwaarlozen, maar dat is niet helemaal zeker. Veel mensen zijn na de vaccinatie één dag behoorlijk beroerd, maar in veruit de meeste gevallen blijft het daarbij. Mensen die Corona krijgen en ziek worden en dat overleven hebben een grote kans op blijvende schade.

Kortom, het is duidelijk veiliger om zich wel te laten inenten dan om het niet te doen.

Er is nog een argument. Inenten doe je niet alleen voor je eigen veiligheid, maar ook voor die  van andere mensen. Als je ingeënt bent, dan heb je een zeer veel kleinere kans om anderen te besmetten. 

Zolang een flink deel van de bevolking zich niet laat inenten blijft de Corona zich voortwoekeren, zullen een aantal van die niet ingeënte mensen ernstig ziek worden en op de IC-afdeling van het ziekenhuis terechtkomen. Omdat zij zorg vragen die eigenlijk niet nodig was geweest als zij zich gewoon hadden laten inenten, kunnen de ziekenhuizen andere patiënten  met andere kwalen niet helpen die daardoor misschien wel onnodig komen te overlijden.

Kortom: wees verstandig en sociaal en laat u gewoon inenten!

Ik heb nog een idee. Aangezien de maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus waarschijnlijk zullen worden opgeheven zodra iedereen die dat wilt is ingeënt, zullen de mensen die niet ingeënt zijn waarschijnlijk ongeveer allemaal besmet raken met het virus. Ongeveer 2% van die mensen zal zo ziek worden dat een ziekenhuisopname nodig is. Ik weet niet hoe duur een opname in het ziekenhuis op de IC-afdeling is, maar laten we voor het gemak zeggen 25.000 euro per persoon. Het lijkt mij onredelijk als de mensen die zich netjes hebben laten inenten de kosten moeten betalen voor de opnames van diegenen die dat hebben geweigerd. Laten we zeggen dat de kosten per niet ingeënt persoon 500 euro zijn. Men zou deze mensen per maand 40 euro extra voor hun  ziektekostenverzekering kunnen laten betalen voor het voorrecht om zich niet te laten inenten. Je zult zien dat ineens meer dan 90% van die mensen eieren voor hun geld kiest en zich wel laat inenten. Een mooie oplossing voor een groot probleem!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ralf Vulis: Shaven Venus

Ralf Vulis: Shaven Venus: Sexy Travel in Bella Italia (Letland, 2004): 112 blz: Uitgeverij Reuss

 

 

Veel naaktfotografen hebben de neiging om hun modellen in onnatuurlijke houdingen te laten poseren. Vaak kijken die modellen daarbij of ze net een zware bevalling hebben doorstaan. Dat is niet echt aantrekkelijk.

 

De Letse fotograaf Ralf Vulis heeft het anders aangepakt. Hij heeft zijn model meegenomen naar Italië en haar in verschillende stadia van ontkleding gefotografeerd voor allerlei oude monumenten in Venetië en Rome. 

 

De foto's ogen alsof ze onder ontspannen omstandigheden zijn gemaakt. Het model lacht op veel foto's. Vulis heeft er voor gekozen om foto's van slechts één vrouw te maken. De meeste foto's in dit boekje ogen redelijk decent.

Ik vind "Shaven Venus" best een aardig boekje, maar eerlijk gezegd denk ik dat iedere beetje redelijke fotograaf die de beschikking heeft over een leuk model die voor hem uit de kleren wil gaan, dit soort foto's kan maken.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij 

 

Jean Dulieu: Paulus en de eikelmannetjes

Jean Dulieu: Paulus en de eikelmannetjes (Nederland, 1965): 239 blz: Uitgeverij Leopold

 

Jean Dulieu was een veelzijdig kunstenaar. Hij bedacht het personage Paulus de boskabouter, hij schreef en tekende een aantal boeken met Paulus in de hoofdrol. Hij maakte hoorspelen met Paulus waarbij hij alle stemmen verzorgde. En hij maakte een poppenserie voor de televisie waarbij hij alle poppen zelf gemaakt had. Ik heb nog nooit kennisgemaakt met zijn hoorspelen of televisieprogramma's, maar ik ben er erg benieuwd naar.

"Paulus en de eikelmannetjes" is waarschijnlijk het bekendste boek van Jean Dulieu. Paulus wist dat niet, maar hij komt erachter dat er eikelmannetjes leven in het bos. De eikelmannetjes zijn veel kleiner dan Paulus. De heks Eucalypta maakt de eikelmannetjes wijs dat ze een koning moeten hebben en dat Paulus daarvoor de aangewezen persoon is. Eucalypta betovert Paulus zo, dat hij ongeveer net zo groot is als de eikelmannetjes.

"Paulus en de eikelmannetjes" vertelt het verhaal van de avonturen van Paulus tussen de eikelmannetjes. Ik vind het verhaal heel aardig, maar de prachtige tekeningen maken het boek pas echt de moeite waard. Kinderen zullen een beetje moeite hebben met de moeilijke namen van de eikelmannetjes en de af en toe voorkomende taalgrapjes. "Paulus en de eikelmannetjes" is zonder meer één van de grote klassieken tussen de Nederlandstalige kinderboeken.

Citaten:

- Vanaf dat moment was het met de rust van Paulus volledig gedaan. De middag die hij zo bedaard met knutselen had doorgebracht, ging over in een uiterst rommelige avond, vol haastig heen en weer geloop, wonderlijke invallen, raar gescharrel met kabouterpannetjes en vreemde vergissingen. Zo probeerde Paulus het ei in zijn muts te bakken, wat hem een muts kostte. Toen stopte hij een pantoffel vol tabak en merkte bij het aansteken pas dat er geen steel aan zat.

- En toen begon het. Wat er allemaal voorviel kon Paulus niet volgen, want hij durfde slechts af en toe onder zijn deksel uit te gluren. Maar als hij dat deed, zag hij vreemde dingen. Rare vloeistoffen die geklopt en geschud en geroerd moesten worden. Roodgloeiende, borrelende, sissende vuurpotjes. Poedertjes zo fijn als het stuifmeel van wilgenroosjes, doch die heel wat minder lekker geurden. Kleine harde pilletjes, geworpen in een kokende brij, die met schrille fluitgeluiden uit elkaar ploften en veelkleurige dampen verspreidden. En dat alles bewerkt door de lange benige handen van Eucalypta, voortdurend in beweging, zelfverzekerd en snel.

- Op de bladeren was hij nu enigszins verdacht, maar ook die maakten veel meer soorten lawaai dan men kon vermoeden. Overal klonk gesuizel en geritsel en geschuifel. De knappen en kraken en knallen waren niet van de lucht. Daarnaast waren er talloze klanken waaraan Paulus nooit enige aandacht had besteed en die hem nu als even zovele aanslagen op zijn leven voorkwamen. Het geschraap van keverschilden bijvoorbeeld was om kippenvel van te krijgen. Het gestamp van vele tientallen mierenpoten overstemde het kloppen van zijn hartje. Om nog maar te zwijgen van het onheilspellend geknars dat een worm voortbrengt als hij aarde kauwt. En dan te moeten lopen, zonder te zien waar je het volgende ogenblik tegenaan zult botsen!

- Daarna demonstreerde Tni welke voordelen een losse bol kon hebben. Niet alleen was hij in staat om zijn hoofd boven niet al te lange grassprieten uit te tillen en zodoende beter uit te kijken, maar zelfs speelde hij het klaar om dat hoofd hoog in de lucht te gooien en het daarna keurig weer op te vangen, waarna het allerlei bijzonderheden over de naaste omgeving wist te rapporteren die van het grootste belang waren. Paulus verbood hem echter uitdrukkelijk om een dergelijk kunststuk nog eens uit te halen, want natuurlijk kon men op deze manier zijn hoofd maar al te makkelijk verliezen.

- "Ach," bekende Kwuts, "ik zou wel willen denken, maar dat lukt me toch niet. Ik heb het al een keer geprobeerd en toen werd het ook niets. Heeft u wel eens paleizen gebouwd, sire?"

 "Ik niet," zei Paulus.

 "Zie je nou wel," riep Kwuts opgeruimd, "ik ook niet."

 "Hoe kun je nou zoiets vragen?" merkte Tnep rood van ergernis op. "Zijne majesteit hoeft alleen maar verstand te hebben van regeren."

 "Zelfs dat heb ik niet," mompelde Paulus.

 "Des te beter," lachte Kwuts. "Al dat verstand is maar onzin. Men kletst erover, maar het heeft niets te betekenen, wat jij, sire?"

- Wamt verschoot van kleur en wierp zich voor Paulus op de knieën.

 "Ik vergat mezelf, majesteit, ik beken het. Neemt u het me alstublieft niet kwalijk. Ik wilde u slechts mijn diensten aanbieden, mijn hele kennis en ervaring tot uw koninklijke beschikking stellen ..."

 "Ik dacht dat je geen sikkepit van bouwen afwist," merkte Paulus op.

 "Dat is toch ook helemaal niet nodig, majesteit!" riep Wamt handenwringend. "Kennis is alleen maar heel slecht voor de gezondheid en ervaring krijg je vanzelf wel."

- "Dat is Wor, de Wijze," werd hem toegefluisterd.

 "Ik ben zeer vereerd," sprak het stokoude eikelmannetje met een beverig stemmetje, "dat u zich verwaardigt naar de wijze Wor te vragen."

 Kennelijk zei hij dat alleen om de beleefdheid niet te kort te doen, want hij liet er onmiddellijk op volgen: "Natuurlijk ben ik de enige die oud en wijs genoeg is om uw raadsman te zijn. Zonder Wor zou u al heel gauw in de soep raken."

 Paulus knikte en keek met zorg naar het gebibber van Wor.

 "Ik zou willen verzoeken ..." begon hij.

 "In de soep," onderbrak Wor hem. "Gewoon in de soep. En als u vraagt: wat voor soep, dan antwoord ik: eikelsoep."

 "Dan ben ik blij dat ik me tot u gewend heb," hernam Paulus.

 "In de soep," mompelde Wor nog eens.

- "Tni!" riep Paulus verrast. "Ben jij je hoofd weer kwijt?"

 "Nee," zei Tni, "ditmaal mijn lijf. Maar echt kwijt ben ik het niet. Het is daarginds bezig. Ik bleef hier om u te begroeten."

 Werkelijk kwam het lijf van Tni vanuit een hoek van de kamer aanhollen. Het greep het losse hoofd, zette het weer op en toen kon een complete Tni overgaan tot het schudden van handen.

- Er kwamen er twee, dokter Pir en dokter Brut. Hoewel ze zich in witte jassen hadden gestoken, zagen ze er niet al te snugger uit en Paulus informeerde dan ook met enige zorg of ze in de geneeskunde wel voldoende ervaring hadden.

 "Helemaal niets," gaf dokter Brut blijmoedig ten antwoord en dokter Pir zei argeloos: "We hoeven toch alleen maar losse armen en benen aan te zetten? Dat is gemakkelijk genoeg."

 "Ga dan je gang maar," zuchtte Paulus. "Jullie zijn benoemd tot hofdokters."

 Toen de twee geneesheren eenmaal met hun werk begonnen waren en de andere eikelmannetjes zagen dat het inderdaad een koud kunstje was, meldden zich ineens nog veel meer doktoren, maar die werden door de beide hofdokters honend afgewezen, daar men echt geen behoefte had aan beunhazen en kwakzalvers. De witte jassen waren trouwens ook op.

Tekst ****

Tekeningen *****

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij

Recept: Lamsbout

Sinds een week of 6 liggen er bij de Albert Heijn lamsbouten in de schappen. Ik had deze nog niet eerder gezien, heb er gelijk een paar gekocht en ben wild enthousiast. Intussen heb ik minstens 15 lamsbouten gekocht en samen met vrienden opgegeten. De lamsbouten hebben een gewicht van rond de 300 gram, wat ze uitermate geschikt maakt om met zijn tweeën op te eten en ze kosten ongeveer 7 euro per stuk, wat ik eigenlijk erg goedkoop vind. Lamskoteletten zijn duurder per gewicht en bovendien zit daar voor de helft bot aan.

 

Recept voor 2 personen:

Haal de lamsbouten uit de verpakking en bestrooi beide kanten met wat versgemalen zwarte peper en desgewenst zout (ik gebruik nooit extra zout). Smelt een kluitje roomboter en bak de lamsbout in de boter in ongeveer 8 minuten goudbruin zodat hij van binnen nog rose is. Je weet niet wat je proeft!

Eet smakelijk! 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom!

Antoine de Saint-Exupéry: De kleine prins

Antoine de Saint-Exupéry: De kleine prins (Frankrijk, 1943): 93 blz: Vertaald door Laetitia de Beaufort-van Hamel (1951): Uitgeverij Ad Donker

 

 

Antoine de Saint-Exupéry was behalve schrijver ook piloot. Een jaar nadat "De kleine prins" werd uitgegeven werd hij neergeschoten tijdens een verkenningsvlucht.

 

"De kleine prins" is een modern sprookje. De verteller van het verhaal is gestrand in de onmetelijke woestijn. Op een dag verschijnt de kleine prins, een jongensachtig mannetje van een andere planeet die hem vertelt over zijn avonturen op zijn eigen planeet, een asteroïde, en zijn avonturen op weg naar de Aarde.

 

Op zijn eigen planeetje moet de kleine prins de zaken goed in de gaten houden. Hij harkt de vulkaan iedere dag netjes aan en hij trekt het onkruid uit de grond. Hij is vooral bang voor apebroodbomen, want als je die laat groeien, dan kunnen ze zijn hele planeet overwoekeren. 

Op weg naar de Aarde komt de kleine prins allerlei aparte mensen tegen:

- Op de eerste planeet woonde een koning die de kleine prins meteen beschouwde als zijn onderdaan.

- Op de tweede planeet woonde een ijdeltuit.

- Op de derde planeet woonde een dronkaard.

- Op de vierde planeet woonde een zakenman.

- Op de vijfde planeet woonde een lantaarnopsteker.

- Op de zesde planeet woonde een aardrijkskundige.

- De zevende planeet was de Aarde.

De kleine prins vindt de meeste grote mensen maar raar. Ze begrijpen niets van het leven.

Citaten:

- Grote mensen begrijpen nooit iets uit zichzelf en voor kinderen is het vervelend hen altijd weer alles uit te moeten leggen.

 

- Grote mensen houden van cijfers. Wanneer je hun vertelt van een nieuwe vriend vragen ze nooit het belangrijkste. Ze zeggen nooit: "Hoe klinkt zijn stem? Van welke spelletjes houdt hij het meest? Verzamelt hij vlinders?" Maar ze vragen: "Hoe oud is hij? Hoeveel weegt hij? Hoeveel broertjes heeft hij? En hoeveel verdient zijn vader?" Dan pas vinden ze dat ze hem kennen. Als je tegen de grote mensen zegt: "Ik heb een prachtig huis gezien van rose baksteen, met geraniums voor de ramen en duiven op het dak ..." dan kunnen ze zich dat huis niet voorstellen. Je moet zeggen: "Ik heb een huis van vijftigduizend gulden gezien" Dan roepen ze: "Wat mooi!" 

... Kinderen moeten veel geduld hebben met de grote mensen.

Hoofdstuk 12:

- De volgende planeet werd bewoond door een dronkaard. Dit werd een kort bezoekje maar het stemde de kleine prins heel bedroefd.

- Wat doe je daar? zei hij tot de dronkaard, die hij stil vond zitten bij een verzameling lege flessen en een verzameling volle flessen.

 Ik drink, antwoordde de dronkaard met een somber gezicht.

 - Waarom drink je? vroeg het prinsje?

 - Om te vergeten, antwoordde de dronkaard.

 - Om te vergeten? vroeg het prinsje weer, dat al medelijden kreeg.

 - Om te vergeten dat ik me schaam, gaf de dronkaard met gebogen hoofd toe.

 - En waarover schaam je je dan? informeerde de kleine prins, die hem wilde helpen.

 - Ik schaam me dat ik drink, besloot de dronkaard en zei verder niets meer.

 En verslagen ging de kleine prins verder.

 - Grote mensen zijn toch wel héél, héél wonderlijk, zei hij bij zichzelf onder de reis.

- De vos werd stil en keek het prinsje lang aan:

 - Alsjeblieft ... wil je me tam maken? zei hij.

 - Ja dat wil ik wel, antwoordde de kleine prins, maar veel tijd heb ik niet. Ik moet vrienden ontdekken allerlei dingen leren kennen. 

 - Alleen de dingen die je tam maakt, leer je kennen, zei de vos. De mensen hebben geen tijd meer iets te leren kennen. Ze kopen dingen klaar in winkels. Maar doordat er geen winkels zijn die vrienden verkopen, hebben de mensen geen vrienden meer. Als je een vriend wilt, maak mij dan tam!

Hoofdstuk 23

- Goedendag, zei de kleine prins.

 - Goedendag, zei de koopman.

Hij verkocht uitstekende dorstlessende pillen. Men slikt eens in de week een pil en voelt nooit meer behoefte aan drinken.

 - Waarom verkoop je die? vroeg het prinsje.

 - Het is een grote tijdsbesparing, zei de koopman.

De geleerden hebben het uitgerekend. Je spaart drieënvijftig minuten in de week.

 - En wat doe je dan met die drieënvijftig minuten?

 - Daar doe je mee wat je wilt ...

"Als ik drieënvijftig minuten over had, dacht het prinsje bij zichzelf, dan liep ik heel rustig naar een bron ..."

 

Ik vind "De kleine prins" een zeer charmant boekje waarvan de charme nog aanzienlijk wordt verhoogd door de simpele tekeningen van de schrijver.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij

Kenneth Grahame & Ernest H. Shepard (tekeningen): De wind in de wilgen

Kenneth Grahame & Ernest H. Shepard (tekeningen): De wind in de wilgen (Groot Brittannië, 1908): 232 blz: Vertaler niet vermeld: Uitgeverij Ploegsma

 

 

"De wind in de wilgen" is een wereldberoemd Engels kinderboek uit 1908. Kenneth Grahame, de schrijver van dit boek was in één klap binnen.

 

In "De wind in de wilgen" worden de avonturen van 4 bevriende dieren verteld: de rat, de mol, de pad en de das. In het begin van het boek komt de mol uit zijn hol en maakt een wandeling in de buitenlucht. De mol ontmoet de rat en ze sluiten vriendschap. De rat heeft een eigen bootje en hij leert de mol hoe hij moet varen. 

 

Samen gaan ze op bezoek bij de pad. De pad woont in een enorm huis en heeft veel geld geërfd van zijn vader. In tegenstelling tot de mol en de rat houdt de pad van avontuur. Hij heeft een kar laten bouwen en wil daarmee de wijde wereld in samen met de mol en de rat die hem dit plan uit het hoofd proberen te praten. Er wordt een paard voor de kar gespannen en ze vertrekken. Al gauw worden ze door een auto ingehaald en kantelt de kar.

Vervolgens wil de pad ook een eigen auto hebben en bestelt er meteen een. Dit kan natuurlijk nooit lang goed gaan en de vraag is waar dit alles toe leidt.

Ik vind "De wind in de wilgen" een erg leuk en vooral ook erg vriendelijk boek. Als je hedendaagse boeken gewend bent met enorm veel geweld erin dan voelt het lezen van "De wind in de wilgen" als een aangename verademing. Misschien is dit boek wat braafjes, maar zeker een plezier om te lezen en beslist niet alleen voor kinderen.

 

Citaten:

- Tenslotte is het fijnste van een vrije dag misschien niet zozeer dat je zelf uitrust, maar dat je alle anderen hard ziet werken.

 

- De Mol draaide met zijn tenen van puur plezier, gaf een zucht van diepe voldoening, en leunde gelukzalig achterover in de zachte kussens. "Wát een dag heb ik!" zei hij. "Laten we meteen gaan!"

 "Wacht dan even!" zei de Rat. Hij maakte het aanlegtouw vast aan een ring van zijn steiger, klom omhoog in zijn hol, en verscheen na een poosje weer, zwaarbeladen met een grote rieten etensmand.

 "Schuif die onder je voeten," zei hij tegen de Mol, toen hij hem in de boot liet zakken. Daarna maakte hij het touw los en greep de riemen weer.

 "Wat zit erin?" vroeg de Mol, die brandde van nieuwsgierigheid.

 "Er zit kouwe kip in," antwoordde de Rat bondig, "kouwe tong kouwe ham kouwe rosbief augurken sla kadetjes tuinkers cornedbeef gemberlimonade spuitwater ..."

- Toen het eten ten slotte werkelijk gedaan was, en ieder dier voelde dat zijn vel nu zo strak stond als het fatsoenshalve kon lijden, en dat hij zich nu geen zier meer van iets of iemand aantrok, gingen ze om de gloeiende blokken van het grote houtvuur zitten, en bedachten ze hoe leuk het was om nu nog op te zijn, zó laat, zó van niemand afhankelijk en zó vol.

- "Wie zal het zeggen," zei de Das. "Mensen komen ... ze blijven een tijdlang, het gaat hun goed, ze bouwen ... en ze gaan. Dat is hun manier. Maar wij blijven. Er waren hier dassen, heb ik me laten vertellen, lang zelfs voordat die stad bestond. En nu zijn er hier weer dassen. We zijn volhardend van aard, en soms trekken we voor een tijd weg, maar we wachten en zijn geduldig en we komen terug. En zo zal het altijd zijn."

- "Luister dan eens!" zei de Rat. "Je gaat dadelijk, jij met je lantaarn, en je haalt me ..."

 Hierop volgde veel gefluister, en de Mol hoorde er alleen maar stukjes van, zoals; "Vers, denk erom ...! Nee, een pond ervan is genoeg ... denk erom, roomboter, margarine moet ik niet hebben ... nee, alleen het beste ... als je het daar niet kunt krijgen, probeer het dan ergens anders ... Ja natuurlijk, eigengemaakte, geen blikjesrommel ... nou, doe je best!" Ten slotte rinkelde er geld van de ene poot in de andere, de veldmuis kreeg een grote mand voor zijn boodschappen, en weg was hij, hij en zijn lantaarn.

- "Pad," zei ze opeens, "luister eens, alsjeblieft, ik heb een tante die wasvrouw is."

 "Kom, kom," zei Pad minzaam en vriendelijk, "wat doet dat ertoe, vergeet het maar. Ik heb een heleboel tantes die wasvrouw zouden móéten zijn."

- Tot zijn afgrijzen herinnerde hij zich dat hij zowel jas als vest in zijn cel achtergelaten had, en dus ook zijn portefeuille, geld, sleutels, horloge, lucifers, vulpotlood ... alles wat het leven levenswaard maakt, alles wat het dier met veel zakken, de heer der schepping, onderscheidt van de minderwaardige creaturen met één zak of zonder zakken, die zomaar rond mogen hippen en wippen, zonder uitgerust te zijn voor de echte strijd.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij

Roald Dahl & Quentin Blake (tekeningen): De GVR

Roald Dahl & Quentin Blake (tekeningen): De GVR (Groot Brittannië, 1982): 211 blz: Vertaald door Huberte Vriesendorp (1983): Uitgeverij Fontein

 

 

"De GVR" van de Engelse schrijver Roald Dahl is ongetwijfeld één van de beroemdste en meest gelezen kinderboeken ooit. Roald Dahl had twee niet zo heel bijzondere romans geschreven, maar als schrijver van korte verhalen was hij geweldig en als kinderboekenschrijver is hij nog altijd onovertroffen.

 

"De GVR" heeft twee onvergetelijke hoofdpersonen, Sofie, een weesmeisje van een jaar of 10 en de grote vriendelijke reus, een gigantische reus van bijna 8 meter lengte, die in tegenstelling tot de andere, veel kwaadaardigere reuzen, geen mensen eet, maar alleen snoskommers, een walgelijk smakende groente, die overigens ook gebruikt wordt voor de heerlijke fropskottel, de drank van de reuzen.

 

Niet alleen het verhaal van "De GVR" is geweldig, ook het taalgebruik is verrassend. Omdat de GVR nooit op school heeft gezeten husselt hij alle woorden door elkaar. Dat levert verrassende woorden op die juist voor kinderen ook erg leuk zijn omdat er de draak wordt gestoken met de vaste spellingsregels op school. Ik zal u nog enkele mooie voorbeelden geven.

 

Er komen ook 9 heel gemene bloeddorstige reuzen in het boek voor die het liefste van alles mensbaksels eten. Hier is de introductie van één van hen, de Bloedbottelaar:

- De Bloedbottelaar zag er afschuwelijk uit. Zijn huid was roodbruin. Zwarte haren piekten op zijn borst, zijn armen en zijn buik. Het haar op zijn hoofd was lang en donker en helemaal in de war. Zijn gemene gezicht was rond en pafferig. Zijn ogen waren kleine zwarte gaatjes. Zijn neus was klein en plat. Maar zijn mond was reusachtig. Hij besloeg zijn hele gezicht bijna van oor tot oor en hij had lippen die als twee kolossale rookworsten op elkaar lagen. Onregelmatige, gele tanden staken tussen de rode worstlippen naar buiten en rivieren spuug liepen over zijn kin.

 

Een aantal mooie voorbeelden van het woordgebruik van de GVR:

- "Jij probeert van onderwerp te veranderen," zei de reus streng. "Wij heeft een interessant babbelementje over de smaak van mensbaksels. Mensbaksels is geen taartjes."

 "Maar taartjes zijn wel baksels," zei Sofie.

 "Maar geen mensbaksels," zei de reus. "Mensbaksels heeft twee benen en taartjes heeft helemaal geen benen."

- "Betekenissen is niet belangrijk," zei de GVR. "Ik kunt het niet altijd bij het rechte eind hebben. Ik heeft het maar al te vaak bij het kromme eind."

- "Jij is een mensbaksel en mensbaksels is zoiets als aardbessen met slagroom voor die reuzen."

- "Reuzen eet nooit andere reuzen," zei de GVR. "Reuzen vecht en ruziekt heel wat af met elkaar, maar zij vreet elkaar niet op. Mensbaksels is stukken lekkerder volgens hen."

- "En toch," zei Sofie om haar eigen soort te verdedigen, "vind ik dat het een rotstreek is van die rottige reuzen om elke nacht mensen op te eten. Mensen hebben hun toch nooit kwaad gedaan?"

 "Dat is nou net wat het kleine biggevarkentje elke dag zegt," antwoordde de GVR. "Hij zegt: ik heeft nog nooit een mensbaksel kwaad gedaan, dus waarom zoudt hij mij opeten?"

 "O jee!" zei Sofie.

 "Mensbaksels maakt regels zoals het ze zelf het beste uitkomt," zei de GVR. "Maar de regels die zij maakt, komt de kleine biggevarkentjes niet zo best uit. Is het zo of zus?"

 "Dat is zo," zei Sofie.

 "Reuzen maakt ook regels. Hun regels komt de mensbaksels niet zo goed uit. Iedereen maakt de regels die hem zelf het beste uitkomt."

 

- "Mensbaksels is allemaal niksweters en blufpiepers."

 

- "Grote mensbaksels staat niet bekend om hun vriendelijkheidigheid. Zij is allemaal kwikrotters en glibberslijmers."

 

- "Jouw ideeën is vol kulleknots."

 

- "Dat is een nog slopklunziger voorstel."

 

- "Potdikkers en gutskukels!"

 

- "Wat een luxefluxe blitsbukkel stoel!" riep de GVR uit. "Ik zalt hier o zo knutselknus zitten."

 

- "Alle dropsels!" riep hij uit. "Wat zit wij hier in een gniffelgave kamer! Het is zo kolossalig, dat ik verrekijksels en telioskopen nodig heeft om te zien wat er aan de overkant gebeurt,"

 

Er zijn maar weinig boeken waar ik bij het lezen ervan, net zo veel plezier heb beleefd als bij het lezen van "De GVR".

 

Ik ken 2 verfilmingen van "De GVR". De oudste, een tekenfilm vond ik niet bijzonder. Maar de verfilming van Steven Spielberg uit 2016 vind ik een waar genot om te kijken.

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij

Bruce Bernard (red): Century

Bruce Bernard (red): Century (Groot Brittannië, 1999): 1094 blz: Uitgeverij Phaidon

 

Dit enorme vierkante boek met een formaat van 25 bij 25 bij 8 centimeter en een gewicht van 6 kilo probeert om in 1.000 foto's en begeleidende teksten een overzicht van de geschiedenis van de 20e eeuw te geven.

Het boek bestaat uit 6 delen: 1899-1914, 1914-1933, 1933-1945, 1945-1965, 1965-1985 en 1986-1999. Ieder deel bestaat uit een korte inleiding van 1 bladzijde, 4 bladzijden met stukjes tekst uit die periode, ongeveer 15 bladzijden met de historische achtergronden van de foto's en natuurlijk de hoofdmoot, 120 tot 200 bladzijden met foto's.

Ik moet het gelijk maar eerlijk zeggen, de teksten van het boek heb ik niet gelezen. Ik heb de geschiedenis van de 20e eeuw redelijk goed in mijn hoofd zitten en ik geloof dat deze teksten daar niet veel aan toevoegen. Ik was natuurlijk wel benieuwd naar de foto's van het boek, zouden die puur functioneel zijn of zouden er ook veel foto's tussen zitten die ik ook als foto interessant vind?

Als je het boek doorbladert dan valt al gelijk op dat de overgrote meerderheid van de foto's politieke gebeurtenissen betreft die vrijwel zonder uitzondering oninteressant zijn als foto. Gelukkig heeft de samensteller van het boek ook een aantal foto's opgenomen van bekende fotografen die wel echt de moeite van het kijken waard zijn. Al met al vind ik veruit de meeste foto's van het boek redelijk, maar niet echt interessant met gelukkig ook enkele uitschieters.

Ik denk dat "Century" vooral interessant is voor geschiedenisliefhebbers en veel minder voor fotografieliefhebbers. 

   

Mocht u dit boek willen kopen, dan kunt u het voor 10 euro plus eventuele verzendkosten bij mij kopen. Het boek is in goede staat, alleen is de rechterbovenhoek van de achterkant een beetje beschadigd.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij

Gottfried August Bürger: Avonturen van de Baron von Münchhausen

Gottfried August Bürger: Avonturen van de Baron von Münchhausen (Duitsland, 1788): 105 blz: Vertaald door Jeroen Brouwers (1978): Uitgeverij Kwadraat

 

 

R.E. Raspe: De wonderbaarlijke avonturen van Baron von Münchhausen (Groot Brittannië, 1785): 170 blz: Vertaald door Godfried Bomans (?) met illustraties van Gustave Doré: Uitgeverij Loeb (1984)

 

 

Ik heb de afgelopen dagen op mijn gemak de "Avonturen van de Baron von Münchhausen" herlezen in de soepele vertaling van Jeroen Brouwers. Het is maar een dun boekje met net 100 bladzijden tekst. "Münchhausen" wordt beschouwd als het bekendste leugenverhaal uit de wereldliteratuur.

"Münchhausen" is in eerste instantie geschreven door de naar Engeland uitgeweken Duitser Raspe en een paar jaar later al bewerkt en aangevuld door zijn landgenoot Bürger. Deze editie van Bürger is tegenwoordig veruit het meest bekend.

Münchhausen was een vrolijke avonturier die in zijn vriendenkring zelf zijn avonturen pleegde te vertellen, met de fles onder handbereik. Het zijn nogal ongeloofwaardige avonturen maar hij zegt steeds met nadruk dat ze waargebeurd zijn.

Ik vind het motto aan het begin van de vertaling van Jeroen Brouwers erg mooi:

- Neem dit van mij aan, achtenswaardige heren, het zijn de stompzinnigsten niet, die graag fantaseren.

Hoewel Jeroen Brouwers zogezegd de uitgave van Bürger als uitgangspunt nam en Godfried Bomans de uitgave van Raspe, blijkt bij vergelijking dat ze allebei dezelfde tekst hebben vertaald. Beide vertalingen lezen soepel, hoewel ik de voorkeur geef aan die van Jeroen Brouwers. De uitgave vertaald door Brouwers die ik heb is een verzorgd uitgegeven kleine paperback zonder illustraties. De uitgave van Loeb (Godfried Bomans) is een grote hardcover met stofomslag met daarbij de illustraties van Gustave Doré. Dat lijkt een aantrekkelijkere keuze, maar ik vind de illustraties van Doré niet echt interessant om naar te kijken. Doré was in zijn tijd wereldberoemd, maar nu is men over het algemeen niet meer zo enthousiast over zijn werk en ik dus blijkbaar ook niet.

Ik ken 2 verfilmingen van "Münchhausen", een Duitse film die in 1943 is gemaakt en die ik een waar genot vind om naar te kijken en eentje door Terry Gilliam (van Monthy Python) uit 1988 die weliswaar erg fantasierijk is, maar die ik toch aanzienlijk minder interessant vind.

Enige citaten (uit de vertaling van Brouwers):

- Dit liet ik mij gezegd wezen en reed verder, tot nacht en duisternis mij overvielen. Zo ver het oog reikte geen dorp te zien. Het hele land lag ondergesneeuwd en ik kende heg noch steg. Moe van het rijden steeg ik ten slotte af en bond mijn paard aan wat ik aanzag voor een puntje van een boomtak dat boven de sneeuw uitstak. Voor de zekerheid nam ik mijn pistolen onder mijn arm, ging niet ver daarvandaan in de sneeuw liggen en verzonk in een dusdanig gezonde dut, dat mijn ogen niet eerder opengingen dan op klaarlichte dag. Hoe groot was mijn verbazing toen ik bemerkte dat ik midden in een dorp op het kerkhof lag! Mijn paard was aanvankelijk nergens te zien; toch hoorde ik het even later ergens boven mij hinniken. Toen ik dus omhoog keek, zag ik dat het aan de weerhaan van de kerktoren was gebonden en daaraan naar beneden hing. Onmiddellijk wist ik nu wat er aan de hand was. Het dorp was 's nachts geheel ondergesneeuwd geweest; het weer was opeens omgeslagen, ik was even zoetjes in slaap gedommeld als de sneeuw was beginnen te smelten en langzaam gaan zakken, en wat ik in de duisternis voor een boven de sneeuw uitstekende twijg had gehouden en waar ik mijn paard aan vast had gebonden, bleek het kruis of de weerhaan van de kerktoren te zijn.

- Toen ze nog een normale windhond was, - terloops vermeld ik dat het een teefje was, - zat ze eens  achter een haas aan, die me abnormaal dik toescheen. Ik had te doen met mijn arme vrouwtjeshond, want ze was drachtig en wilde toch nog even snel vooruitkomen als anders. Slechts op zeer grote afstand kon ik haar te paard volgen. Opeens hoorde ik een geblaf als van een hele meute honden, alleen zo zacht en zwak, dat ik niet wist wat ik ervan moest denken. Toen ik naderbij kwam aanschouwde ik een vertederend wondertje. De vrouwtjeshaas had onder het lopen gejongd en ook mijn vrouwtjeshond had nieuw leven gebaard, en deze waarachtig precies evenveel jonge honden als gene jonge hazen. Instinctief hadden de enen de vlucht genomen, terwijl de anderen ze niet alleen hadden nagejaagd, maar ook gevangen. Zo bezat ik aan het eind van de jacht opeens zes hazen en zes honden, hoewel ik toch maar met één van elk was begonnen.

- Een andere keer wilde ik over een moeras springen, dat me aanvankelijk minder breed was voorgekomen dan het bleek te zijn toen ik midden in de sprong was. In de lucht zwevend keerde ik dus weer terug naar waar ik vandaan gekomen was, om een grotere aanloop te nemen. Niettemin sprong ik ook de tweede keer te kort en viel niet ver van de andere oever tot aan mijn nek in het moeras. Hier zou ik ongetwijfeld het leven hebben gelaten als niet de kracht van mijn eigen arm mijzelf aan mijn pruik mitsgaders mijn paard, dat ik stevig tussen de knieën klemde, er weer uit had getrokken.

- Aangezien mijn vader eensdeels zelf een groot deel van zijn vroegere jaren met reizen had doorgebracht, andersdeels menig winteravond verkortte met openhartig en onopgesmukt vertellen van zijn avonturen, waarvan ik u wellicht later nog een paar ten beste zal geven, kan men deze neiging bij mij dus op even goede gronden voor aangeboren als ingegoten houden.

- Hij had de lofrijke gewoonte, niets tegen zijn zin te doen, en de nog lofrijkere, zich door niets van dit principe te laten afleiden.

  

 

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij

Paul Condon (hoofdredactie): 1001 Tv Series

Paul Condon (hoofdredactie): 1001 Tv Series: You Must Watch Before You Die (Groot Brittannië, 2015): 947 blz: Uitgeverij Cassell

De ondertitel van dit boek slaat natuurlijk nergens op, maar verder is "1001 Tv Series" een alleraardigst boek. Het is ook bepaald niet een boek om van kaft tot kaft te lezen, ik heb me beperkt tot de in totaal 102 stukjes over televisieseries waarvan ik ooit iets heb gezien of waarover ik wel eens wat heb gehoord.

Ik ben nooit zo'n televisiekijker geweest. Als kind (totdat ik ging studeren) keek ik voornamelijk naar sportprogramma's, met name over voetballen, schaatsen en wielrennen (ik keek ook wekelijks naar Studio Sport). Programma's waar mijn leeftijdsgenoten vol nostalgie op terugkijken heb ik vrijwel geheel gemist. Na 1984 heb ik nog maar zelden televisie gekeken, ik had wel wat beters te doen.

Volgens mij is "1001 Tv Series" een redelijk compleet boek. Vrijwel alles wat uit het buitenland op de Nederlandse televisie voorbij kwam in de jaren dat ik nog wel eens televisie keek, komt voorbij. Titels die ik voorbij zie komen waar ik enige herinneringen aan heb: "Het Eurovisie songfestival", "De wrekers", "Spel zonder grenzen", "Derrick", "The Muppet Show", "Dallas", "Dynasty", "The Cosby Show", "The Oprah Winfrey Show", "Married With Children", "Friends" en "Big Brother", allemaal programma's zonder enige werkelijke artistieke waarde, maar als je je anders dood verveelt kun je er naar kijken. Het schijnt dat de kwaliteit van de televisieseries de afgelopen 10 jaar enorm is gestegen, maar daar kan ik niet over oordelen, want ik kijk nooit meer televisie.

Er zijn een klein aantal televisieprogramma's gemaakt die werkelijk de moeite waard zijn. Wat mij betreft geldt dat voor: "Fawlty Towers", "Monthy Python's Flying Circus", "Buurman en buurman" (deze ontbreekt helaas in het boek), "Heimat", "Seven Up", de natuurdocumentaires gepresenteerd door David Attenborough, de BBC versie van "War and Peace" uit 2015 (ontbreekt), "Le cose che restano" (ontbreekt), "Shackleton" (ontbreekt) en voor Nederland: de reisprogramma's van de VPRO, en dan met name die van Jelle Brandt Corstius, Ruben Terlou, Adriaan van Dis en Yuribert Capetillo Hardy (Cuba na Castro), de kunstprogramma's van Jeroen Krabbé (over zichzelf, Vincent van Gogh, Pablo Picasso, Paul Gauguin en Marc Chagall), "Redmond O' Hanlons helden" en "De weg naar Mekka" van Jan Leyers en last but not least de programma's van Kees van Kooten en Wim de Bie.

Al met al is "1001 Tv Series" een onderhoudend boek dat uitnodigt om rustig door te bladeren en die stukjes te lezen die je interesseren. Zoals te verwachten valt van een boek dat zo veel behandelt zijn de stukjes tekst lekker kort, voor mijn favoriete programma's soms wel iets te kort, vind ik.

  

 

Geschreven op zondag 18 april 2021

Afscheid van mijn lezers

Of dit een definitief afscheid wordt of een tijdelijk weet ik natuurlijk nog niet, maar voorlopig houd ik het op het eerste.

 

In 2014 heb ik lijstjes gemaakt met mijn favoriete boeken in verschillende categorieën, variërend van romans, tot graphic novels en fotoboeken. Het was destijds mijn bedoeling om die boeken op die lijsten die ik nog niet besproken had, te herlezen (of in het geval van de fotoboeken te bekijken)  en alsnog te bespreken. 

Sinds het einde van 2014 heb ik vrijwel alle boeken op die lijst besproken die ik nog wilde bespreken (biografieën en een aantal hele dikke boeken heb ik om voor de hand liggende redenen niet opnieuw gelezen) en nu ben ik er klaar mee op 11 van mijn favoriete kinderboeken na. Dat is nog maar een klein klusje zou je zeggen, maar momenteel heb ik daar geen fut meer voor en wil ik mijn blog afsluiten.

 

Het is nooit mijn bedoeling geweest om tot aan mijn dood te bloggen, ik zou het een tijdje doen en dan wel zien wanneer ik zou stoppen. Zoals jullie weten heb ik al vaak een blogpauze genomen. Toch heb ik het bloggen al met al  al bijna 7 jaar volgehouden.

 

Wat ook meespeelt bij mijn besluit om te stoppen is dat ik over vrijwel alles waarover ik wil schrijven al heb geschreven en dat ik alles wat ik echt graag wil lezen en wil zien inmiddels gelezen en gezien heb. Er komen natuurlijk steeds nieuwe boeken en nieuwe films bij, maar ik laat het graag aan anderen over om daarover te schrijven.

 

Mijn blog is inmiddels mijn levenswerk geworden en blijft voorlopig op het internet staan voor diegenen die er graag stukjes van willen lezen.

 

Ik wens al mijn lezers veel geluk bij wat ze doen! Groet, Erik

 

Rien Poortvliet: De ark van Noach

Rien Poortvliet: De ark van Noach (Nederland, 1985): 242 blz: Uitgeverij van Holkema & Warendorf

 

 

De "veelzijdige ambachtsman" Rien Poortvliet, zoals zo mooi op de achterzijde van de omslag staat vermeldt is door de "officiële" kunstkritiek van Nederland altijd volkomen genegeerd. Zijn werk heette geen kunst te zijn, maar louter mooie plaatjes. Dat er in Nederland en ook ver daarbuiten heel veel mensen waren die het werk van Poortvliet bewonderden en erg genoten van zijn mooie plaatjes telde niet. Het is alsof kunst niet mooi mag zijn. Een idioot die voor het eerst een verse drol legt op een mooi wit porseleinen bord met mes en vork ernaast en de drol versiert met een mooi rood strikje, die maakt kunst! Ik vind het raar, voor mij is iets toch vooral kunst als ik iets erg mooi vind. Kunst is iets om van te genieten, niet om nodeloos door geshockeerd te worden.

 

"De ark van Noach" is het 10e boek van Rien Poortvliet. Hij heeft zich hierbij laten inspireren door  het gelijknamige bijbelverhaal  van de ark die strandde hoog op de berg Ararat.

In "De ark van Noach" is Rien Poortvliet helemaal los gegaan. Hij heeft tal van dieren in het wild en in dierentuinen geschilderd en daarbij geprobeerd om ze zo waarheidsgetrouw mogelijk af te beelden. Ik vind dat hij daar schitterend in is geslaagd. Ook heeft hij aandacht voor bepaalde organen, zoals pagina's met monden, ogen, snavels en oren. Grappig is ook een tweetal pagina's waarin hij een rund tekent zoals het er ook had uitgezien als de schepper iets anders met het rund had voorgehad (Rien Poortvliet was gelovig).

Het heeft één groot voordeel dat het werk van Rien Poortvliet door zogenaamde kunstkenners wordt afgekraakt. Zijn boeken zijn destijds erg mooi en in grote oplagen uitgegeven en ze zijn nu tweedehands allemaal voor een spotprijsje te koop. Doe er uw voordeel mee!

 

Smaken verschillen natuurlijk, maar als ik zou kunnen kiezen tussen een originele Piet Mondriaan, een Karel Appel of een Rien Poortvliet bij mij thuis aan de muur te hebben hangen, dan zou ik ongetwijfeld voor de Rien Poortvliet gaan.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Britta Das: Koninkrijk in de wolken

Britta Das: Koninkrijk in de wolken: Mijn jaar in Bhutan (Canada, 2001): 300 blz: Vertaald door Cora Kool (2003): Uitgeverij Sirene

 

 

De vader van Britta Das was een wereldreiziger en was al 6 keer in Bhutan geweest. Steeds vertelde hij zijn dochter enthousiaste verhalen over dit prachtige land. Britta ging een keer mee naar Bhutan. Ze raakte op slag verliefd op het land en zijn inwoners en besloot om er een jaar te gaan werken.

 

"Koninkrijk in de wolken" vertelt het verhaal van Britta's verblijf in Bhutan. Britta was een gediplomeerd fysiotherapeute in Canada en wilde in Bhutan een plaatselijke inwoner opleiden in de fysiotherapie. Ook wilde ze patiënten behandelen.

In het begin was haar verblijf een ramp. Ze woonde in een vochtig huis, sprak de taal niet en kon heel weinig voor haar patiënten doen. Gelukkig werd het gaandeweg beter, vooral nadat ze dokter Bikul, een Indiase arts ontmoette.

"Koninkrijk in de wolken" is enerzijds het verhaal van een verblijf in een land met een totaal andere cultuur en anderzijds het verhaal van een ontluikende liefde. Ik vind het boek onderhoudend en de Nederlandse vertaling loopt erg soepel. Een ding viel mij op, twee keer heeft Britta het over een beest en staat er ding. De redacteur van het boek had deze kapitale misser er uit moeten halen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Eric Hansen: Vreemdeling in het woud

Eric Hansen: Vreemdeling in het woud (Verenigde Staten, 1988): 256 blz: Vertaald door Ingrid Toth (1988): Uitgeverij het Spectrum

 

 

"Vreemdeling in het woud" is het verslag van een paar trektochten door de oerwouden van Sarawak en Oost-Kalimantan van de Amerikaan Eric Hansen in 1982. In eerste instantie liep hij met inheemse gidsen door het oerwoud, maar later ook in zijn eentje. Het boek is erg onderhoudend, maar de  Nederlandse vertaling loopt een beetje stroef.

 

Citaten:

- Het hele gebouw stond op houten palen van twee en een half tot drie meter hoog, ter verkoeling en om frisse lucht binnen te laten. Deze verhoogde bouwtrant had nog andere functies. Traditiegetrouw ontdeed men zich van alles wat westerlingen in de vuilnisbak zouden gooien of door het toilet zouden spoelen, door een vloerplank opzij te schuiven ... en dan "bommen los". Er scharrelden daar varkens, kippen en honden rond en die vraten alles op wat onder het longhouse belandde, zodat het betrekkelijk schoon bleef.

- Een van de voornaamste attracties van de centrale hooglanden van Kalimantan was het feit dat het zo ontoegankelijk was. Ik vond de niet ingevulde plekken op de landkaarten onweerstaanbaar. Van de vele plaatsen die ik tussen 1971 en 1978 in het Midden-Oosten en Azië had bezocht, was Sarawak een gebied waarvan ik vermoedde dat het was ontsnapt aan de standaard westerse invloeden: toeristen, zendelingen, het Vredeskorps, de Amerikaanse marine en ontwikkelingshulp.

- Wij liepen vaak urenlang zonder een woord te zeggen, afgezien van een snelle opmerking over het terrein of het aantal bloedzuigers. Op een dag trok ik meer dan honderd bloedzuigers uit mijn rechterbeen; die aan mijn linkerbeen heb ik maar niet eens geteld. De beste manier om de bloedzuigers weg te halen, zo ontdekte ik, was ze bij het lostrekken even tussen de vingertoppen te rollen. Dan raken zij hun richtingsgevoel kwijt, laten los, en zijn makkelijk weg te slaan. Anders voelde het alsof je een pleister los trok.

- Van de vele dingen in Ara Dalan en de hooglanden van Kelabit, is vooral de kookkunst van Stanleys beeldschone vrouw mij bijgebleven. Tot mijn schande ben ik haar naam vergeten, maar haar maaltijden zal ik nooit vergeten. Wie had kunnen denken dat de kleine kegelvormige slakjes van de sawa's eetbaar waren, laat staan een culinair feest? Of dat gemalen, licht gezoete tapiocawortel, gefrituurd in zwijnevet iets anders kon worden dan een grauwe, kleffe smurrie die naar ranzig varkensvet smaakt? Die warme, goudbruine, lichte, geurige, knapperige, zoete hapjes die wij bij de ochtendkoffie kregen zorgden ervoor dat ik heel anders tegenover de nederige tapiocawortel kwam te staan.

- "Wat zou in de maatschappij van de Penan een ernstig misdrijf zijn?" vroeg ik. 

 Daar moesten zij even over praten, als viel het ze moeilijk op enig misdrijf te komen. Toen zette Weng het begrip see-hun uiteen, dat zoveel wil zeggen als inhalig zijn, niet willen delen. Een beschuldiging van krenterigheid, zo kreeg ik te horen, kon tot hooglopende ruzies leiden. Zowel Bo' Hok als Weng uitten opperste verbazing door met hun tong te klakken toen ik ze vertelde dat er in Amerika geen wetten waren tegen krenterigheid en dat in wezen zuinigheid en dingen voor jezelf vergaren in ere gehouden en beloond worden.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Erik schrijft stopt er binnenkort mee

Ik ben sinds begin februari bezig met het herlezen van een aantal oude favorieten. Ik ben hier bijna klaar mee, ik wil nog 14 dunne boekjes bespreken op mijn blog. Als ik deze 14 boekjes besproken heb, dan wil ik stoppen met bloggen. Het lijkt mij een ideaal moment om te stoppen, ik heb dan een project afgesloten om al mijn favoriete boeken waar ik nog geen bespreking van had toen ik bijna 7 jaar geleden begon met bloggen te herlezen en te bespreken. Ik heb dan nog een aantal titels op de lijst staan die ik niet heb besproken, maar die acht ik van minder belang, voornamelijk omdat het of om heel bekende boeken gaat of om biografieën die mensen vooral toch zullen willen lezen als ze de besproken persoon interessant vinden, ongeacht de kwaliteiten van de schrijver.

 

Bijna 7 jaar bloggen is een mooie tijd geweest. Ik heb over alles geschreven waarover ik wilde schrijven en heb daarbij weinig aan zelfcensuur gedaan. Doorgaan heeft volgens mij zowel voor mijzelf als voor mijn lezers weinig nut. De komende weken freewheel ik naar het einde van mijn blog.

 

Als laatste wil ik een stukje plaatsen met een soort van beste van, een aantal links naar stukjes waar ik zelf enthousiast over ben en die voor mij van belang zijn.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een oproep aan onze minister-president

Beste Mark Rutte, wees verstandig en houd de eer aan uzelf. U bent bijna 11 jaar minister-president geweest. U heeft het goed gedaan. Maar genoeg is genoeg, gun iemand anders de eer (bij voorkeur Sigrid) en ga van de rust genieten. Neem een leuk commissariaat bij een of andere bank zodat u er in de toekomst warmpjes bijzit. Het is u gegund! Neem een wijs besluit en zie er vanaf. Gegroet, Erik

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Maximilien le Roy: Nietzsche

Maximilien le Roy: Nietzsche: Vrijheid scheppen (Frankrijk, 2010): 127 blz: Geen vertaler vermeld: Uitgeverij de Lombard

 

 

"Nietzsche" is een erg mooi getekende en vooral ook schitterend ingekleurde graphic novel over het leven en werk van de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche die is gebaseerd op een boek over Nietzsche van de Franse filosoof Michel Onfray.

Het boek probeert erg veel tegelijkertijd, om een mooi verhaal te vertellen en ook nog eens een overzicht te geven van het leven en het werk van deze filosoof in alles bij elkaar nog geen 30 bladzijden tekst. Dat is natuurlijk veel te hoog gegrepen.

Het leven van Nietzsche komt in vogelvlucht voorbij. Nietzsche was geen antisemiet zoals vaak beweerd, dit in tegenstelling tot zijn zus die dat wel was en aan wie Nietzsche een grondige hekel had. Er wordt heel kort stilgestaan bij zijn vriendschap met Richard Wagner en de moeite die hij had om zijn boeken gepubliceerd te krijgen en die tot het einde van zijn leven nauwelijks verkocht werden.

Over het werk van Nietzsche komen we al helemaal weinig te weten, een paar titels van zijn boeken worden genoemd en zijn uitspraak dat God dood is komt voorbij.

Kortom, als een inleiding op het leven en werk van Nietzsche is dit boek ongeschikt. Voor een smaakmaker is het daarentegen zeer geslaagd.

 

    

 

Voor een aantal afbeeldingen uit het boek, klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

David Macaulay: De kathedraal

David Macaulay: De kathedraal: Het verhaal van de bouw (Groot Brittannië, 1973): 79 blz: Vertaald en bewerkt door H. Janse (1974): Uitgeverij Ploegsma

 

 

David Macaulay heeft met "De kathedraal" iets heel aardigs gedaan. Na jaren van onderzoek heeft hij een boek gemaakt waarin hij in woord en beeld uitlegt hoe men vermoedelijk te werk ging bij het bouwen van een middeleeuwse gotische kathedraal. 

 

In het fictieve Franse stadje Chutreaux sloeg in 1252 de bliksem in de toren van de oude (Romaanse) kathedraal en die kathedraal werd volledig verwoest. Toen wilden de mensen van Chutreaux de langste, breedste, hoogste en mooiste kathedraal van Frankrijk bouwen.

David Macaulay laat zien hoe dat in de loop der jaren in zijn werk ging vanaf de eerste plannen in 1252 tot en met de voltooiing van de kathedraal in 1338, dus zo'n 86 jaar later. David Macaulay heeft aandacht voor de verschillende werklieden, de gereedschappen die gebruikt werden en hij schetst steeds in opengewerkte bouwtekeningen hoe het er met de bouw van de kathedraal voor staat.

"De kathedraal" is een prachtig boek en de tekeningen zijn zowel zeer duidelijk als ook heel leerzaam. Dit boek is ideaal voor middelbare scholieren of gewoon voor de geïnteresseerde leek.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Craig Thompson: Habibi

Craig Thompson: Habibi (Verenigde Staten, 2011): 665 blz: Uitgeverij Pantheon Books

 

 

De Amerikaanse kunstenaar Craig Thompson heeft met "Habibi" een werkelijk fantastisch getekende graphic novel gemaakt die perfect aansluit bij de wereldberoemde verhalen van duizend-en-een-nacht. 

De sfeer van de Arabische wereld in het Midden-Oosten wordt geweldig getroffen, met vooral de nadruk op verhalen over de liefde, de weelderige paleizen van de sultan en een sultan die graag dagelijks één van zijn haremdames bespringt. Dat laatste is duidelijk ook één van de weinige minpunten van dit boek, vrouwen worden behandeld als tweederangs wezens die er alleen maar zijn om hun mannen tot gerief te dienen. 

Zoals gezegd is het tekenwerk formidabel, ik denk dat ik "Habibi" de mooist getekende graphic novel of strip vind die ik ooit heb ingezien. Het boek is uitgevoerd in prachtige zwart-wit inkttekeningen en de schrijver/tekenaar heeft zich duidelijk enorm veel moeite getroost om de kunst van het kalligraferen en het weergeven van de veelal abstracte patronen van de islamitische kunst weer te geven.

Ik ben iets minder enthousiast over de tekst van het boek. Als je voornamelijk opgegroeid bent met de verhalen van duizend-en-een-nacht dan voldoen de teksten prima, maar voor een gemiddelde westerse lezer is het verhaal toch wat te één-dimensionaal.

Tekst ****

Voor een indruk van de tekeningen van "Habibi", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Julio Cortázar & Carol Dunlop: De autonauten van de kosmosnelweg

Julio Cortázar & Carol Dunlop: De autonauten van de kosmosnelweg (Argentinië, 1983): 407 blz: Vertaald door Barber van de Pol (1986): Uitgeverij Meulenhoff: Deze editie (2014): Uitgeverij Das Mag & Meulenhoff

 

 

Ik kreeg 2 weken geleden "De autonauten van de kosmosnelweg" cadeau van een zeer belezen vriend die erg had genoten van dit boek. 

 

"De autonauten van de kosmosnelweg"  is prachtig uitgegeven, een mooie handzame, gebonden hardcover met een prachtige tekening op de omslag, een prettig leesbaar lettertype en de bladzijden laten zich goed openslaan. 

Is de inhoud van dit boek ook de moeite waard? Mijn vriend vond duidelijk van wel. Ik heb slechts de eerste 70 bladzijden van het boek gelezen en vind die eerlijk gezegd nogal slaapverwekkend.

Het verhaal is simpel: de wereldberoemde Argentijnse schrijver Julio Cortázar maakt samen met zijn 32 jaar jongere echtgenote een reis over de snelweg tussen Parijs en Marseille, waarbij ze alle parkeerplaatsen op die snelweg bezoeken in een tempo van 2 per dag en waarbij op de tweede parkeerplaats van de dag wordt overnacht. 

Op zich vind ik dat een aardig gegeven, maar ik vond het boek nergens boeien. Het ligt niet aan de vertaling, die is zoals altijd bij Barber van de Pol, uitstekend. Er staan in het boek ook talloze nietszeggende foto's en onbeholpen tekeningetjes. 

Jammer om te moeten zeggen, maar ik kan het enthousiasme van mijn vriend met geen mogelijkheid delen.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Alan Moorehead: Cooper Creek

Alan Moorehead: Cooper Creek: Het verhaal van de noodlottige expeditie van Burke en Wills naar het gloeiend hete binnenland van Midden-Australië (Australië, 1963): 211 blz: Vertaald door Anneke Meijer-Verkouter (1990): Uitgeverij Hollandia

 

 

Het verhaal van de mislukte expeditie van Robert O' Hara Burke en William John Wills heeft zich in het collectieve geheugen van Australië vastgezet. Zoals dat gaat is het grote publiek meestal veel meer geïnteresseerd in expedities waar tenminste een aantal mensen komen te overlijden dan in die expedities die vlekkeloos verlopen. 

 

Alan Moorehead vertelt in "Cooper Creek" het verhaal van deze expeditie op een zeer onderhoudende manier. Ik vind het in dit geval niet zo heel veel uitmaken, maar de Nederlandse vertaling loopt niet altijd even soepel.

 

In de winter van 1860 gingen Burke en Wills met een  groot en goed uitgerust gezelschap vanuit hun thuisbasis Melbourne op weg naar het noorden. De bedoeling was dat ze Australië van zuid naar noord zouden doorsteken en het onbekende land daartussen verkennen en in kaart brengen.

Voor deze expeditie waren kosten noch moeite gespaard, maar uiteindelijk werd een aantal fatale beslissingen noodlottig voor een aantal deelnemers van de expeditie, waaronder de expeditieleider Burke en zijn tweede man Wills.

"Cooper Creek" is een waardige toevoeging aan de boeken over mislukte expedities.

Citaten:

- Het was nu erg heet - tot 43 graden in de schaduw - maar deze hitte, schreef Wills, was door de droogte van de lucht niet erger dan wat ze in Melbourne te verduren hadden gehad. In een brief aan zijn zuster in Engeland bagatelliseerde hij zijn ervaringen: "Tot nu toe is de reis een makkie geweest." En dat ondanks het feit dat "wij voor water dat jij nooit zou willen proeven, onze lippen aflikken alsof het een glas sherry of champagne betrof".

- Het recept voor het bereiden van de prachtige rosékaketoe luidt blijkbaar als volgt: je kookt hem met een oude schoen en als de schoen mals is, gooi je de kaketoe weg en eet je de schoen op.

- Bij toeval kwamen ze op een inboorlingenpad terecht dat veelbetreden en hard was en dat voerde hen een bos in waar een groep zwarten kortgeleden rond hun kampvuren bataat had opgegraven. Deze bataat, zegt Wills, was zo overvloedig aanwezig dat zij (de zwarten) het zich konden permitteren er een heleboel van achter te laten nadat ze er waarschijnlijk de allerbeste uitgezocht hadden. Wij waren niet zo kieskeurig, maar aten een heleboel bataten die zij niet goed genoeg gevonden hadden op. We vonden ze erg lekker.

- "Toen ik merkte dat de kreek ver naar het noorden afboog, keerde ik terug naar het kamp van de zwarten en toen ik daar voorbij wilde lopen, nodigden ze me uit om te blijven. Dat deed ik dus en ik werd nog gastvrijer ontvangen dan te voren en mocht plaats nemen in een gunyah waar ze me volop vis en nardus gaven en ook een paar lekkere vette ratten. Die waren heerlijk. Ze werden met het vel er nog om gebakken. ..."

- Wills had nu zijn eerdere mening over de zwarten van de Cooper Creek volledig herzien. Hij betitelt die gemene en verachtelijke inboorlingen van een half jaar geleden nu als "mijn vrienden" en begint in zijn dagboek een lijstje aan te leggen van woorden die zij gebruiken.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Marcel Kurpershoek: Diep in Arabië & De laatste bedoeïen

Marcel Kurpershoek: Diep in Arabië & De laatste bedoeïen (Nederland, 1992 en 1995): 456 blz: Uitgeverij Meulenhoff

 

 

Marcel Kurpershoek heeft tussen 1988 en 1992 rondgereisd in Saoedi-Arabië om op zoek te gaan naar de nazaten van de dichters van de Bedoeïenen. Het boek dat hij geschreven heeft geeft een verslag van die zoektocht, waarin hij zijn eigen verhaal afwisselt met fragmenten van de gedichten die hij aangehoord heeft. 

In 1995 is hij nog een keer teruggegaan naar een van die dichters om te zien hoe het inmiddels met hem vergaan is.

Het boek is in een prachtige stijl geschreven en geeft een mooi beeld van een verdwijnende cultuur. Een onbetwistbaar hoogtepunt onder de Nederlandse reisverhalen en een goede aanvulling op de klassieker "Arabian Sands" van Wilfred Thesiger

 

Citaten:

- Wie een Saoediër uit de woestijn op zijn eerste buitenlandse reis in vervoering wil brengen, zodat hij aan je mouw trekt en roept "is dat niet prachtig?", moet voor hem een excursie uitstippelen met de volgende hoogtepunten: een modern flatgebouw met spiegelend glas; een grijze lucht waaruit regen neerplenst; blonde vrouwen met bollende borsten, billen en dijen; grote kuddes moddervet vee; frisse wind, veel gras en weinig bomen; grote plassen zoet water. Op een dergelijke rondleiding zouden Saoediërs al snel tot de ontdekking komen dat ons land hun voorstelling van het paradijs dicht benadert.

 

- Over één fundamentele kwestie zijn de Saoedische puriteinen en de Iraanse ayatollahs het althans eens: de islam behoort maatgevend te zijn voor alle facetten van het leven.

 

- Alles wat de moslim nodig had om zijn leven in te richten volgens dat eeuwige ideaal was te vinden in de koran en in een aantal verzamelingen van overleveringen met aanvullende informatie over wat Mohammed tijdens zijn leven deed of juist achterwege liet: hoe hij zich kleedde, hoe hij de liefde bedreef, wat hij mooi of lelijk vond, de manier waarop hij rechtsprak - kortom, zijn levenswandel als gewoon mens en politiek voorman buiten de momenten van goddelijke inspiratie waarin de aartsengel Gabriël hem de koran dicteerde.

 

- Mijn momenten van grootste eenzaamheid beleefde ik niet in mijn dooie eentje in de woestijn, maar te midden van Saoediërs op het uur van gebed. In steden en dorpen viel dat nog wel mee. Daar werd ik toevertrouwd aan het gezelschap  van jongetjes die achterbleven in de madjlis, terwijl de mannen zich naar een dichtbije moskee repten. Maar in de woestijn voltrok de gebedsoefening zich onder mijn neus. Kennis van de taal, mijn Arabische hoofddoek en jurk baatten mij dan niet meer. De mannen stonden te bidden en ik keek toe, maar het gevoel dat ik te kijk stond kon ik nooit van mij afzetten.

- Volgens betrouwbare bronnen mogen de vrouwen, hun dochters en de honden van het kamp de resten opeten en de botjes afkluiven. Ik moest denken aan Meniefs antwoord toen ik hem vroeg wat een man doet als hij genoeg heeft van zijn vrouw. "Heel eenvoudig," zei Menief. "De man roept zijn vrouw en zegt in haar gezicht: "Je bent verstoten, nog eens verstoten en nog eens verstoten; dat zijn drie verstotingen, de zaak is bekeken; vooruit ga naar je eigen familie." Daarna ga je naar de islamitische rechter, je vertelt wat je gedaan hebt en dan geeft hij je een papiertje waarop staat dat het huwelijk is ontbonden."

- "God, zijn naam zij geprezen en verheven, heeft de waarde van een vrouw gesteld op de helft van die van een man: in de getuigenis voor de rechtbank, in het bloedgeld, in alles!"

- Nu hebben alle Saoediërs, en misschien wel alle jurkdragende Golf Arabieren, een sterk ontwikkeld gevoel voor decorum en voor de onderwerpen die ten overstaan van vreemden wel of niet mogen worden aangeroerd. ... de neusvleugels van een Saoediër weten feilloos het lichtste vleugje taboe op te vangen, of de kans te speuren dat een gesprek zich ontwikkelt in een richting die ook maar een tikkeltje onwelvoeglijk geacht zou kunnen worden door een van de andere aanwezigen.

- Want evenals in het geloof geldt in de Arabische literatuur de wet van de omgekeerde vooruitgang: hoe ouder, hoe beter.

- Mijn mededeling dat westerse vrouwen het recht hebben hun man te "verstoten" vervulde Abdallah met afgrijzen: "In dat geval zouden in Saoedi-Arabië morgen alle mannen verstoten zijn." Gelukkig bestond daarvoor geen gevaar, want in de koran heeft Allah de man het oppergezag gegeven over het zwakke geslacht.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.