Hoeveel contacten heeft men nodig?

Ik heb het grote geluk dat ik veel vrienden heb, er zijn iets meer dan 40 mensen (en stellen) die belangrijk voor mij zijn. Wat vrij opvallend is voor een psychiatrische patiënt is dat hierbij de gezonde mensen numeriek veruit in de meerderheid zijn. Wel breng ik veel tijd door met collega psychiatrische patiënten, vooral omdat die nu eenmaal veel meer vrije tijd hebben.

 

Ik kan erg goed tegen alleen zijn. Dat wil zeggen 21 tot 22 uur per dag alleen zijn is prima voor mij. Ik heb dan alle tijd om lang te slapen, te lezen, films te kijken, achter de computer te zitten en stukjes te schrijven. Maar de resterende 2 tot 3 uur per dag wil ik samen met een vriend of vriendin doorbrengen. Meestal is dat 's avonds rond het avondeten, zeg maar van 18.00 uur tot 20.00 uur, waarbij ik wegens mijn beperkte mobiliteit meestal de gastheer ben en voor het eten zorg. Het liefst spreek ik met zijn tweeën af, soms ook met zijn drieën, maar meer mensen vind ik al gauw te druk.

 

Bijna iedere avond (of soms 's middags) heb ik bezoek. Één dag zonder bezoek kom ik wel door, als ik twee dagen niemand zie krijg ik al last van zelfmoordneigingen. Gelukkig komt twee dagen zonder bezoek bij mij vrijwel niet voor.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een feestje van geografen

Gisteren had ik een aantal vrienden van mijn studie Fysische Geografie (lichting 1985)  op bezoek. Deze bijeenkomsten had ik al vaker georganiseerd. Vanaf 17.00 uur was iedereen welkom en om 18.30 uur gingen we eten bij mijn favoriete Indonesisch restaurant Kolintang.

Iedereen die ik had uitgenodigd was gekomen, uitgezonderd twee vrouwen van. Als eerste kwam om 16.30 uur een vriend uit Veere die ik sinds de vorige bijeenkomst niet meer had gezien. Omdat hij wat eerder was hadden we even de tijd om wat bij te kletsen. We hadden het onder andere over de biografie van Roland Huntford over Shackleton, dat we allebei een fantastisch boek vonden. Hij had het op mijn aanraden gelezen.

Vanaf 17.00 stroomde de rest binnen: een stel uit Rijen (zij geen geografe), een stel uit Utrecht, een vriend uit Zeist, een vriend uit Gouda, een vriendin uit Maastricht en de vrouw van de vriend uit Veere (ook een geografe). Ik had twee halve vlaaien besteld, dus er was al wat lekkers vooraf.

Ik zat met een klein probleem. Bij Supervlaai hadden ze gevraagd of ze de vlaaien in stukken moesten snijden. Ik had gezegd dat ze de halve vlaaien in 5 punten konden snijden, we waren tenslotte met zijn tienen. Ze hadden de ene halve vlaai wel in 5 punten gesneden, maar de andere halve vlaai hadden ze slechts in 4 punten gesneden.

Frans, de kok van Kolintang, had zoals gewoonlijk weer uitstekend zijn best gedaan. Er was een heerlijk buffet en voor de 2 mensen die vegetarisch wilden eten, had hij nog wat aparts gemaakt. Fijn zo'n geweldig eethuis zo dicht in de buurt.

Na het eten hebben we nog een tijd gekletst, en om 21.50 uur was ik zo moe, dat ik vroeg of iedereen op wilde stappen. Ik had helaas geen al te beste dag, ik was moe en heb niet zo veel deelgenomen aan de gesprekken. Gelukkig heb ik gehoord van de anderen dat iedereen het een zeer geslaagd feestje  vond. Volgend jaar weer?

De mooiste uitspraak van de avond kwam van Leo, mijn vriend uit Gouda, over het ouder worden: "De een laat zijn baard staan, de ander koopt een grote televisie".

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.