Dvd: Honeyland

Honeyland (Noord Macedonië, 2019): 85 min: Regisseurs Ljubo Stefanov & Tamara Kotevska

 

 

Hatidze, een vrouw van in de vijftig, leeft met haar moeder van in de tachtig in een afgelegen vallei tussen de bergen in Noord Macedonië (het voormalig Joegoslavische Macedonië). Hatidze is imker en verzamelt al jaren de honing van de bijen volgens aloude tradities en verkoopt die op de markt in Skopje (de hoofdstad) en op festivals om in hun levensonderhoud te voorzien.

 

Op een dag arriveert er een rumoerige familie in de rustige vallei en worden zij de buren van Hatidze en haar moeder. Deze mensen hebben een aantal koeien meegenomen en willen ook honing gaan verzamelen maar hebben geen idee hoe dat moet.

 

"Honeyland" is een visueel prachtige film met schitterende opnamen van bijenvolken in de woeste natuur en van de manier waarop Hatidze de honing verzamelt. Ook laat de film mooi het verschil in leefwijze tussen Hatidze en haar moeder en de nieuwkomers zien die weinig respect tonen voor de natuur. Als je van een mooie documentaire houdt, dan is dit waarschijnlijk een prima film voor je.

Op IMDB krijgt "Honeyland" van ruim 16.000 mensen een waardering van 8,0.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom

Plannen voor mijn blog

Zelf dacht ik best te kunnen stoppen met mijn blog, maar mijn lezers zullen gedacht hebben dat ik vast weer verder zou gaan. Zoals wel vaker hebben zij gelijk, ik vind vooral het schrijven van stukjes gewoon te leuk om ermee te stoppen en als ik dan toch schrijf is het niet meer dan logisch om die stukjes te publiceren op mijn eigen blog.

 

Ik wil het nu even hebben over mijn plannen met mijn blog. Waarschijnlijk zullen de twee voornaamste onderwerpen hetzelfde blijven als voorheen: het schrijven van korte besprekingen over boeken en over films.

 

Wat boeken betreft vind ik de roman een zwaar overgewaardeerd genre. In Nederland is er vooral aandacht voor romans en veel minder voor andere genres, zoals verhalenbundels, essays, graphic novels, autobiografische boeken, biografieën, reisverhalen, kinderboeken, noem maar op. Ik zal gaan voor al die andere genres en de romans zoveel mogelijk links laten liggen.

 

Ik ben vooral geïnteresseerd in geïllustreerde boeken, waarbij fotoboeken mijn grootste interesse hebben en verder vooral kunstboeken, boeken over films, graphic novels en kinderboeken, hoewel ik van die laatste categorie vooral interesse heb in de klassieken.

 

Ik heb het afgelopen jaar heel veel boeken uit mijn lijsten met favoriete boeken herlezen en besproken. Hier zal ik in een veel rustiger tempo mee door gaan.

 

Ik zal maandelijks een lijst publiceren met de films die ik in die maand heb gezien. Dit doe ik overigens meer voor mijzelf, voor het archief, dan voor mijn lezers. Verder wil ik alleen die films wat uitgebreider bespreken waar ik echt enthousiast over ben en dat vaak pas als ik ze voor de tweede keer gezien heb.

 

Ik blog af en toe nog over andere onderwerpen en die stukjes zal ik schrijven en publiceren naarmate ik er behoefte aan heb. We zullen zien!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Blogpauze

Ik heb het al eerder geschreven, over bijna alles waar ik wat over wil zeggen heb ik geschreven. Ik vind het nog altijd leuk om stukjes te schrijven dus de kans is groot dat ik na een pauze weer verderga maar tegelijkertijd heb ik niet de drang om steeds maar weer te publiceren, nieuwe boeken te lezen en nieuwe films te zien. Ik zal zien wat de toekomst brengt. Voorlopig dus weer even een blogpauze. Misschien tot later, Erik 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Licht op aarde

Licht op aarde: BBC Wildlife Photographer of the Year: 20 jaar winnende foto's (Groot Brittannië, 2005): 224 blz: Uitgeverij het Bronzen huis

 

 

Sinds 1964 organiseert het tijdschrift "Animals", de voorloper van "BBC Wildlife Magazine" jaarlijks een wedstrijd waarin natuurfotografen van over de hele wereld hun beste foto's kunnen inzenden. Tegenwoordig organiseert het "BBC Wildlife Magazine" nog steeds deze wedstrijd in samenwerking met het Natural History Museum in Londen.

Mijn uitgave van "Licht op aarde" is een prachtige hardcover met zowel op de papieren stofomslag als op het boek zelf een prachtige foto van een troep ganzen gefotografeerd in de mist bij opkomende zon.

Met de foto's in "Licht op aarde" is niets mis. Het boek bevat veel oogverblindend mooie foto's van losse dieren, groepen dieren of een enkele keer planten of een landschap. Het boek is een beetje een allegaartje. Omdat er van zoveel fotografen foto's in het boek zijn opgenomen is het niet echt een goed doordacht fotoboek geworden, maar meer een verzameling (toegegeven zeer mooie) plaatjes. De teksten in het boek heb ik niet gelezen, ik vind dat er ook te veel tekst in het boek staat.

"Licht op aarde" is een boek met prachtige foto's, maar als boek vind ik het niet zo bijzonder.

Voor een kleine indruk van de foto's, klik hier.

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Shinzo Maeda: Bäume und gräser

Shinzo Maeda: Bäume und gräser (Japan, 1983): 91 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

Ik kreeg vanavond met de post drie boeken van de Japanse natuurfotograaf Shinzo Maeda binnen. Alle drie de boeken zijn uitgegeven door Taschen. Ik had wel eens een paar foto's van Maeda gezien bij een advertentie op marktplaats en die zagen er veelbelovend uit, maar eigenlijk was Maeda voor mij een grote onbekende. Deze drie boeken waren allen eerst uitgekomen uit in Japans/Engelse uitgave.

Zoals gezegd fotografeert Maeda de natuur. "Bäume und gräser" is een lieflijk boek vol met prachtige foto's van de schitterende Japanse natuur. Eigenlijk vind ik alle foto's in dit boek mooi, sommige natuurlijk wat mooier dan de andere. Op de foto's staan onder andere bomen in bloei, bomen in herfsttooi, landschappen, beekjes en rivieren met water bevroren in een tijdopname, individuele planten. Op geen enkele foto in het boek is een spoor van menselijke aanwezigheid waar te nemen.

Ik vind "Bäume und gräser" een mooi boek met prachtige natuurfoto's. Sommige foto's uit het boek doen een beetje denken aan de foto's van Martin Kers uit het "Hollandboek". Ook de twee andere boeken die ik heb van Maeda: "Die Japanischen Alpen" en "Oku Mikawa" bevatten prachtige foto's. Als je van natuurfotografie houdt, dan zullen deze boeken je zeer goed bevallen.

Voor een aardige indruk van de foto's van Shinzo Maeda, klik hier.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Morad Bouchakour: Bye Bye Portfolio

Morad Bouchakour: Bye Bye Portfolio (België, 2016): 320 blz: Uitgeverij Lecturis

 

 

Morad Bouchakour is een Belgische fotograaf die meerdere fotoboeken heeft gepubliceerd. Ik kwam "Bye Bye Portfolio" tegen bij boekhandel Steven Sterk en besloot om het te kopen.

 

Het eerste wat opvalt aan "Bye Bye" is dat het een prachtig uitgegeven boek is. Het boek is mooi gebonden met een donkerrode omslag en in het boek staat geen letter tekst. De verticale foto's krijgen elk een volle pagina en de horizontale foto's krijgen elk een dubbele pagina. Omdat er geen begeleidende teksten in het boek staan kan ik mijn volle aandacht geven aan de foto's en dat is volgens mij waarvoor fotoboeken gemaakt worden. Ik heb nooit eerder een fotoboek zonder tekst gezien, maar deze aanpak bevalt mij zeer goed.

Dan over de foto's. Er staan beslist een aantal mooie foto's in het boek, maar foto's die echt lang blijven hangen heb ik niet gezien. De meeste foto's in het boek vind ik niet zo boeiend. In het boek zit een los inlegvel. Hierin schrijft Bouchakour:

 

- I made my first portfolio in 1995 when leaving the Royal Academy of the Arts in The Hague. At that time I was struggling to find a common thread in my own photography and what the market wanted from me.

 

Dat laatste lijkt mij veelzeggend. Het lijkt mij slim om als kunstenaar te kijken naar wat verkoopbaar is of niet, maar je zult toch je eigen stijl willen ontwikkelen en niet hetzelfde willen doen als anderen om je werk maar te kunnen verkopen.

 

Ik vind "Bye Bye" een prachtig uitgegeven boek, maar de foto's kunnen mij niet echt bekoren en daar gaat het toch om bij een fotoboek.

 

Voor een aantal foto's van Morad Bouchakour, klik hier.

 

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Syrisch restaurant Tayba

Voordat ik verder ga met deze bespreking wil ik zeggen dat ik een stevige eter ben. In verschillende besprekingen van restaurants in Utrecht en elders heb ik geschreven dat ik de porties wat aan de kleine kant vind. Ik heb echter tot nu toe nog nooit geschreven dat ik de porties te groot vond.

 

Vanavond heb ik met vier vrienden bij Syrisch restaurant Tayba gegeten. Tayba ligt centraal aan het plein in het winkelcentrum van Lunetten en ze hebben een mooi groot terras aan het water. Op deze locatie hebben al een aantal verschillende restaurants gezeten, geen van alle hielden ze het erg lang vol.  

Met het mooie weer van vandaag hebben we lekker buiten gezeten onder een grote parasol. 

De drie koffiedrinkers onder ons kregen een heel klein bakje Syrische koffie aangeboden. Naar verluidt smaakte dit erg goed. Tayba is vooral een grill restaurant en wij bestelden alle vijf een grill schotel, ik had een grote grill schotel met drie soorten vlees, met daarbij wat frites en salade. Vooraf had ik een auberginepuree en een linzensoep besteld.

De linzensoep kwam als eerste, koud. De soep ging terug om opgewarmd te worden. Vervolgens kwam de auberginepuree die erg lekker was (8). De warme linzensoep even later was ook erg lekker (8). De hoeveelheden van de voorgerechten leken niet goed uitgekiend, na de aubergines en de soep zat ik al half vol.

Als hoofdgerecht kwam een bord met een enorme hoeveelheid vlees. Het vlees vond ik niet echt lekker, maar wel goed te eten (7). Wat mij stoorde was de enorme hoeveelheid ervan, ik denk dat ik ongeveer 400 gram vlees heb gegeten, wat ik eigenlijk absurd vind. De frites waren goed (7) en de salade vond ik niet lekker (6). Verder lagen er nog twee zwartgeblakerde uien (6) en ook twee zwartgeblakerde tomaten (6) op het bord. Ik kreeg mijn bord bij lange na niet leeg, wat mij vrijwel nooit (minder dan 1 keer per jaar) overkomt.

Tayba krijgt volgens Google een vrij goede waardering van 4,3 uit 5 waarbij men vooral lovend is over de hoeveelheid eten en de prijs. Dit zegt vrij veel volgens mij. Een uitgehongerde Syriër die net zijn land uitgevlucht is zal dit waarschijnlijk geweldig vinden, maar een gemiddelde Nederlander zal liever wat minder eten van een wat betere kwaliteit. Vegetariërs en veganisten hebben hier helemaal niets te zoeken en eigenlijk iedereen die van echt lekker eten houdt ook niet.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.