Dvd: Hiroshi Shimizu: Mr. Thank You

Mr. Thank You (Japan, 1936): 76 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

"Mr. Thank You" is een heerlijke luchtige film over een buschauffeur, zijn bus en zijn passagiers. De buschauffeur wordt door iedereen meneer dankjewel genoemd omdat hij iedereen groet die voor hem opzij gaat en die hij voorbij rijdt. Meneer dankjewel is een zeer vriendelijke man die met plezier zijn werk doet en ook kleine boodschappen aanneemt, zelfs voor mensen die het niet kunnen betalen om zelf met de bus te reizen.

 

"Mr. Thank You" beschrijft een reis van zo'n 32 kilometer over steenslagwegen en langs twee bergpassen. Op de weg is zo goed als geen gemotoriseerd verkeer. Er is er twee keer sprake van dat dezelfde personenauto de bus inhaalt en later ook twee keer langs de kant van de weg staat met pech, tot genoegen van de buspassagiers. 

 

De film geeft een goed beeld van het toenmalige landschap. De passagiers vormen een soort van kleine gemeenschap waarin allerlei interessante interacties plaatsvinden.

 

Ik heb "Mr. Thank You" nu met veel plezier voor de tweede keer bekeken. Wat mij betreft een echte aanrader!

 

Op IMDB krijgt "Mr. Thank You" van 1.400 mensen een waardering van 7,3.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Djam

Djam (Frankrijk, 2017): 92 min: Regisseur Tony Gatlif

Ik heb "Djam" nu voor de derde keer in relatief korte tijd bekeken. Zoals bij alle echt goede films wordt deze film bij iedere keer opnieuw kijken beter.

Djam is een levenslustige, wereldwijze en vrijgevochten Griekse jonge vrouw . Zij woont samen met haar stiefvader Kakourgos, die ze oom noemt, en haar tante op het eiland Lesbos. De moeder van Djam was een befaamde Rebetiko-zangeres en is al overleden.

Djam krijgt van haar oom de opdracht om naar Istanbul af te reizen om daar een krukas te kopen om hun boot te kunnen repareren.

In de eerste scene in Istanbul is Djam aan het buikdansen in een café vol muzikanten. Vervolgens ontmoet ze Avril, een jonge Franse vrouw die onderdak zoekt en die haar bezittingen is kwijtgeraakt. In tegenstelling tot de levenslustige Djam is Avril eerder wat teruggetrokken en erg verlegen. De vriendschap tussen Djam en Avril is het centrale onderwerp van de film.

Samen maken ze allerlei avonturen mee. Ze slapen bovenop het dak van een hotel, ze ontmoeten allerlei mensen en Djam speelt regelmatig op haar baglamadaki (een snaarinstrument) en zingt daarbij.

Er zitten een flink aantal prachtige scenes in "Djam" en een paar die een beetje wringen, maar als geheel is "Djam" een zeer aangename film om te bekijken en meer dan de moeite waard.

Ik vind "Djam" duidelijk de beste film die ik de afgelopen tijd van Tony Gatlif heb gezien. Ik vind de rol van hoofdrolspeelster Daphné Patakia één van de meest indrukwekkende vrouwelijke hoofdrollen die ik ooit in een film heb gezien. Daarbij komt dat Daphné Patakia alles kan: ze acteert geweldig, zingt prachtig, kan goed dansen en buikdansen, speelt de baglamadaki en ze ziet er ook erg goed uit. Bovendien straalt ze een enorme levenslust uit.

Op IMDB krijgt "Djam" van een kleine 1.200 mensen een veel te lage waardering van slechts 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Exils

Exils (Frankrijk, 2004): 99 min: Regisseur Tony Gatlif

"Exils" is een roadmovie. Zano (gespeeld door Romain Duris, die eerder de hoofdrol speelde in "Gadjo Dilo". Romain  Duris was al een knappe man in die film en 7 jaar later ziet hij er nog knapper uit) en zijn vriendin Naïma wonen in Parijs. Op een dag besluiten ze om samen naar Algerije af te reizen. Zano metselt zijn viool die hij al jaren niet heeft gebruikt in een muur.

Onderweg maken ze van alles mee. Ze rijden zwart met de trein, ontmoeten allerlei mensen bij wie ze te gast zijn en in wiens vervallen huizen ze slapen. In Andalusië plukken ze fruit: tomaten, perziken en sinaasappels. Ze bedrijven de liefde. Dit alles ondersteund door prachtige muziek.

Dan nemen ze de boot van Spanje naar Algiers. Ze blijken op de verkeerde boot te zitten en komen aan in Marokko. Vervolgens moeten ze de grens met Algerije oversteken die al 4 jaar dicht zit. Uiteindelijk komen ze na weer een lange busrit aan in Algiers. De vrijgevochten Naïma moet zeer tegen haar zin een hoofddoekje om en ze gaan naar de plek waar de ouders van Zano hebben gewoond voordat zij in de jaren 60 naar Frankrijk vertrokken.

Ik vind "Exils" een van de betere films van Tony Gatlif. Zoals altijd bij hem krijg je een kijkje in het leven van de Roma en zit er veel muziek in de film. Mensen die ooit in een land als Turkije of Marokko op vakantie zijn geweest zullen de coleur locale in de film zeker weten te waarderen.

Op IMDB krijgt "Exils" van ruim 2.900 mensen een waardering van slechts 6,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

74: The Straight story

The Straight story (Verenigde Staten, 1999): 107 minuten: Regisseur: David Lynch

De 73-jarige Alvin Straight woont met zijn dochter Rose op een boerderij in Iowa. Hij heeft een oudere broer, Lyle, die in Wisconsin woont en die hij na een ruzie al 10 jaar niet gesproken heeft.

Dan krijgt hij een telefoontje dat Lyle een beroerte heeft gehad. Ondanks het feit dat hij geen rijbewijs heeft wegens zijn slechte ogen en hij moeilijk kan lopen wegens versleten heupen besluit Alvin om zijn broer op te zoeken.

Hij kiest daarvoor een wel heel ongebruikelijk vervoermiddel, hij gaat op zijn grasmaaier met een aanhangwagen erachter. Zo vertrekt hij voor de 600 kilometer lange reis. Onderweg ontmoet hij natuurlijk allerlei mensen.

"The Straight story" is een prachtige, langzame, roadmovie met ook een geweldig einde. De ondersteunende muziek is van Angelo Badalamenti die ook de muziek voor Twin Peaks schreef.

Op IMDB krijgt "The Straight story" van bijna 74.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.