Tim Dirven: Yesterday's People

Tim Dirven: Yesterday's People (België, 2006): 120 blz: Uitgeverij FotoMuseum Provincie Antwerpen

 

 

 

Afgelopen week kwam ik het fotoboek "Yesterday's People" van de Belgische fotograaf Tim Dirven, tegen op marktplaats. Ik vond de foto's bij de advertentie geweldig en heb gelijk het boek besteld. Dat bleek een erg goede keus.

 

De naam Tim Dirven zal bij de meeste fotoliefhebbers niet meteen een belletje doen rinkelen. Ik was hem al eerder tegengekomen in de uitgave van de Belgische krant "De Morgen". Tim Dirven is een reportagefotograaf die over de hele wereld heeft rondgereisd, steeds op zoek naar dat éne beeld. 

Tegenwoordig lijkt het mode te zijn om steeds maar grotere en dikkere fotoboeken te publiceren. "Yesterday's People" is qua omvang een bescheiden boek, maar wel een met prachtige zwart-wit foto's van over de hele wereld. Tim Dirven is wat mij betreft een fotograaf om in de gaten te houden.

 

Tim Dirven heeft een eigen website.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Stephan Vanfleteren: En avant, marche!

Jan Matthys, Hanne Delodder & Marijke Libert (Tekst) & Stephan Vanfleteren (Foto's): En avant, marche!: Over majorettes, harmonies, fanfares en andere blaasorkesten (België, 2012): 288 blz: Uitgeverij Hannibal

 

 

 

Het heeft een tijd geduurd, maar inmiddels ben ik onvoorwaardelijk fan van de Belgische portretfotograaf Stephan Vanfleteren. Vanfleteren werkt, in ieder geval bij zijn portretfoto's, altijd in zwart-wit. Ik kan het niet anders zeggen, hij maakt prachtige zwart-witte portretfoto's, die mij in veel gevallen enorm aanspreken. Ik heb zijn bekendste boeken: "Portret", "Belgicum" en "Atelier" in huis, maar misschien vind ik "En avant, marche!" wel het boek met zijn mooiste foto's.

"En avant, marche!" bestaat uit 2 delen. Het eerste deel, tot en met bladzijde 95, bevat veel teksten over de geschiedenis van de fanfares met daarbij historische foto's uit archieven. Dit deel heb ik in zijn geheel overgeslagen, wel heb ik de foto's even snel bekeken.

 

Het tweede deel van het boek is waar het mij om te doen is, en bevat schitterende foto's van Stephan Vanfleteren, die hij alle gedurende een periode van 3 maanden in zijn daglichtstudio heeft gemaakt. Het fotowerk is van uitzonderlijke klasse. In dit tweede deel staan ook nog een paar teksten van Marijke Libert, maar die heb ik (nog) niet gelezen.

 

Voor een paar foto's uit "En avant, marche!", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Borom Sarret

Borom Sarret (Senegal, 1963): 19 min: Zwart-wit: Regisseur Ousmane Sembène

 

 

 

Het schijnt dat "Borom Sarret" van de Senegalese regisseur Ousmane Sembène, de eerste film is die door een zwarte Afrikaan is gemaakt. De film is een aanklacht tegen de armoede.

 

In "Borom Sarret" brengt een man met zijn paard Aboulah en zijn wagen mensen rond in de stad Dakar. De film laat zijn leven zien op een gewone dag. Hij heeft een aantal klanten die niet kunnen betalen, maar die hij toch meeneemt. Hij brengt een man naar een begraafplaats en aan het einde van de dag krijgt hij een boete omdat hij in het rijke deel van de stad is, waar paard en wagens verboden zijn. Hij komt thuis zonder geld voor eten voor zichzelf, zijn paard en zijn vrouw en kind.

Het verhaal is simpel en onderhoudend en wordt ondersteund door Afrikaanse muziek.

 

Op IMDB krijgt "Borom Sarret" van 1.700 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Il grido

Il grido (Italië, 1957): 110 min: Zwart-wit: Regisseur Michelangelo Antonioni

 

 

 

Van de grote Italiaanse filmregisseurs spreekt het oeuvre van Michelangelo Antonioni mij het meeste aan. Uit zijn rijke oeuvre is "Il grido" mijn lievelingsfilm.

 

De lange, knappe Aldo heeft al 7 jaar een relatie met en een kind van de getrouwde Irma. Als Irma te horen krijgt dat haar man is overleden, besluit ze om te kappen met Aldo. Aldo is woest, gaat weg en neemt hun dochtertje Rosina mee. Ze zwerven van plek tot plek, waarbij Aldo Rosina steeds op sleeptouw neemt.

 

Aldo is mecanicien van beroep en krijgt verschillende mogelijkheden om ergens te blijven werken en er zijn meerdere vrouwen die wat in hem zien. Uiteindelijk beseft Aldo dat Rosina gewoon naar school moet en zet hij haar op de bus terug naar haar moeder.

 

Bovenstaande korte omschrijving van de film klinkt niet heel intrigerend, maar ik vind "Il grido" een prachtige film, met name ook door het geweldige camerawerk.

 

Op IMDB krijgt "Il grido" van 5.900 mensen een waardering van 7,6.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Luis Buñuel: Viridiana

Viridiana (Spanje, 1961): 90 min: Zwart-wit: Regisseur Luis Buñuel

 

 

 

Viridiana, een zeer knappe, jonge non, wordt door haar moeder-overste verzocht om haar oom te bezoeken. De non heeft weinig op met haar oom en heeft ook geen zin in het bezoek. Min of meer gedwongen gaat ze toch.

 

Haar oom valt voor zijn knappe nichtje, wil haar van het klooster losweken en haar tot zijn vrouw maken. Zij verafschuwt het idee, waarop haar oom haar drogeert en haast verkracht. De oom krijgt spijt van zijn daad en hangt zich op.

 

Een buitenechtelijke zoon van de oom en Viridiana erven het landhuis. In de geest van het geloof nodigt Viridiana een aantal bedelaars en landlopers uit om in het enorme huis te gaan wonen, zodat ze een beter leven kunnen leiden. Uiteraard loopt dit voornemen geheel in de soep.

"Viridiana" is een onderhoudende film die toch wel weer de draak steekt met het katholieke geloof. In mijn ogen is het niet één van de allerbeste films van Buñuel, maar wel een hele goede.

 

Op IMDB krijgt "Viridiana" van 28.000 mensen een waardering van 8,0.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Koudelka: Gypsies

Koudelka: Gypsies (Tsjechië, 1975 deze editie 2019): Uitgeverij Aperture

 

 

 

De uitgave van "Gypsies" die ik heb is een heruitgave uit 2019 op veel kleiner formaat van het oorspronkelijke boek uit 1975 van de Tsjechische fotograaf Josef Koudelka (1938). Gypsies, in het Nederlands zigeuners, is de verouderde naam voor de bevolkingsgroep die zichzelf het liefst Roma noemt.

 

Om maar te beginnen met het lullige kleine formaat. Toen ik het boek kocht op marktplaats wist ik niet dat ik zo'n kleine uitgave kocht. Dat was een flinke teleurstelling, maar het boekje was ook niet duur.

Sinds de eerste uitgave in 1975 heeft Koudelka bij heruitgaven van "Gypsies" steeds de oorspronkelijke volgorde van de foto's gewijzigd en hier en daar wat foto's toegevoegd. Dit alles om de foto's in zijn boek zo optimaal mogelijk te presenteren. In deze uitgave uit 2019 staan 109 foto's die Koudelka heeft gemaakt tussen 1962 en 1971, voornamelijk in Slowakije. De foto's zijn zo gepresenteerd dat steeds op de rechterbladzijde een foto staat (de horizontale foto's een kwartslag gedraaid) en de linkerbladzijde leeg is. Achterin het boek staat waar en wanneer de foto's genomen zijn.

 

De grote kracht van Koudelka ligt in zijn portretten. De meeste portretten zijn groepsportretten, waarop vaak veel kinderen staan. Ik vind de meeste foto's in het boek schitterend, ik zou graag een aantal van zijn foto's op posterformaat aan de muur hebben hangen.

 

Als ik nog een keer de herziene editie uit 2011 met foto's van een veel groter formaat voor een redelijke prijs tegenkom, dan koop ik die gelijk.

 

Voor een aantal foto's uit "Gypsies", klik hier.

 

Deze bespreking is van 27 augustus 2025. Inmiddels heb ik de dubbel zo grote Duitstalige uitgave van Steidl met als titel "Roma" uit 2011 gekocht. Je ziet meteen wat een verschil het grotere formaat voor het kijkplezier uitmaakt. Daar bovenop komt dat de foto's in deze uitgave ongelooflijk mooi zijn afgedrukt. Ik denk dat "Roma" het boek met de mooist afgedrukte zwart-wit foto's is dat ik ken. Het grote boek uit 2011 houd ik zelf, het kleinere boek uit 2019 heb ik cadeau gegeven aan een vriend.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Mikio Naruse: Mother

Mother (Japan, 1952): 98 min: Zwart-wit: Regisseur Mikio Naruse

 

In "Mother" maken we kennis met een gezin bestaande uit een vader en een moeder, die samen een wasserette runnen, en hun twee zonen en twee dochters. Het verhaal wordt verteld vanuit het gezichtspunt van de oudste dochter. Vrij aan het begin van de film overlijdt de oudste zoon aan tuberculose en vervolgens overlijdt ook de vader, waarna de moeder in haar eentje de familie draaiende moet zien te houden. 

 

In "Mother" krijgen we een beeld te zien van het dagelijkse leven in Japan, zoals in de meeste films van Naruse. Ik vind het een zeer aangename film om te zien, misschien niet behorend tot de allerbeste films van Naruse, maar zeer zeker de moeite van het bekijken waard.

 

Op IMDB krijgt "Mother" van 953 mensen een waardering van 7,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: The Munekata Sisters

The Munekata Sisters (Japan, 1950): 112 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

 

Twee zussen. De oudste zus Setsuko zit gevangen in een liefdeloos huwelijk met Mimura, een ingenieur zonder baan die teveel drinkt. Jaren geleden was Setsuko verliefd op Hiroshi, maar er werd door geen van beiden een aanzoek gedaan. Hiroshi vertrok voor langere tijd naar Frankrijk en is nu weer terug in Japan. De jongste zus Mariko probeert om Setsuko en Hiroshi weer bij elkaar te brengen, terwijl ze zelf ook een beetje verliefd is op Hiroshi.

 

Ozu behandelt in "The Munekata Sisters" op een vrij luchtige wijze de problematiek van een ongelukkig huwelijk. Hideko Takamine, vooral bekend door de films van Mikio Naruse, steelt als jonge zus Mariko de show. Al met al vind ik "The Munekata Sisters" gewoon een erg goede film.

 

Op IMDB krijgt "The Munekata Sisters" van 1.400 een waardering van 7,4.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Sebastião Salgado: Workers

Sebastiâo Salgado: Workers: An Archaelogy of the Industrial Age (Brazilië, 1993): 400 blz: Uitgeverij Aperture

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Workers" is een fotoboek vol met zwart-witfoto's van mensen die zwaar lichamelijk werk doen van de Braziliaanse econoom en fotograaf Sebastião Salgado.

Zoals gebruikelijk bij dit soort fotoboeken zijn niet alle foto's even mooi of indrukwekkend. Ik zou zelf zeggen dat zo'n 90 % van de foto's in dit boek vrij gewoontjes zijn, maar tussen de overige 10 % zitten dan ook een aantal pareltjes.

Ik zou een aantal top foto's willen noemen:
- blz 30-31: Suikerrietwerkers na een dag werken
- blz 48-49: Betaaldag voor de arbeiders op de theeplantages in Rwanda
- blz 52: Portret van 2 Rwandese vrouwen
- blz 84-85: Vissersboten
- blz 96-97: Portretfoto van een vissersboot vol mensen
- blz 130-131: Mannen die zakken van jute maken
- blz 140-141: Café in Shanghai
- blz 194-195: Tegenlichtopname van een containeropslag
- blz 258-259: Langs het spoor in Frankrijk
- blz 270-271: Arbeiders die kolen laden in trucks
- blz 280-281: Mensen met een wagentje om voedsel te bezorgen
- blz 300-301: Enorme openluchtmijn in Brazilië
- blz 322-323: Arbeider in de olie-industrie
- blz 340: Oliearbeider in Koeweit
- blz 366-367: Man die aan een dam werkt
- blz 388-389: Vrouwen die aarde verwijderen voor de aanleg van een kanaal in India

Salgado heeft foto's gemaakt in een groot aantal verschillende landen. Wat opvalt is dat de beste foto's in het boek niet altijd direct iets te maken hebben met het productieproces. Voordat Salgado dit boek publiceerde had hij een boek over de Sahel gepubliceerd. Later zijn een boek over Afrika verschenen en een boek met de titel "Genesis". Salgado heeft een aantal jaren voor Magnum gewerkt, maar heeft later dit agentschap weer verlaten.

  

Don McCullin: India

Don McCullin: India (Groot-Brittannië, 1999): 132 blz: Uitgeverij Jonathan Cape

 

 

 

Alles klopt aan het voorbeeldig uitgegeven "India" van de Britse fotograaf Don McCullin. Het boek is een prachtige gebonden hardcover met een geweldige foto op de voorzijde, die ook op de losse stofomslag staat. De teksten in het boek zijn uitstekend, bondig en informatief. En, ook niet onbelangrijk, de zwart-wit foto's zijn prachtig afgedrukt en geven uitstekend de sfeer van het land weer.

 

Don McCullin is vooral bekend als oorlogsfotograaf. Dat is ook wel te zien aan "India" waarin behalve vele prachtige portretten ook veel onaangename zaken te zien zijn, zoals bedelaars op straat en zieke en dode mensen. Hierdoor werkt dit boek veel meer confronterend dan bijvoorbeeld de boeken van Olivier Föllmi die ik pas heb besproken.

 

Voor een aantal afbeeldingen uit "India", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Abbas: Gods I've Seen

Abbas: Gods I've Seen: Travels among Hindus (Iran, 2016): 224 blz: Uitgeverij Phaidon

 

 

 

De Iraanse Magnum-fotograaf Abbas (1944-2018) is één van mijn favoriete fotografen. Als atheïst geboren in een moslimland, is hij zijn hele leven bezig geweest om uitingen van geloof van aanhangers van verschillende religies te fotograferen. Eerder heb ik boeken van hem besproken over de moslimwereld en over het christendom.

 

Voor "Gods I've Seen" reisde Abbas drie jaar lang van januari 2011 tot eind 2013 door de vier landen met een grote bevolking van hindoes. Natuurlijk in de eerste plaats door India, maar ook door Nepal, Sri Lanka en Indonesië (Bali). 

 

"Gods I've Seen" is opnieuw een prachtig boek van Abbas. Het boek bevat 147 zwart-wit foto's die allen prachtig zijn afgedrukt en samen een beeld geven van het dagelijks leven in de landen met een hindoebevolking. Ik vind het werk van Abbas wel wat weg hebben van dat van Henri Cartier-Bresson.

 

Voor een aantal afbeeldingen uit "Gods I've Seen", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Ida

Ida (Polen, 2013): 80 min: Zwart-wit: Regisseur Pawel Pawlikowski

 

 

 

In 1962 staat de 18-jarige Anna op het punt in het nonnenklooster in te treden waar ze is opgegroeid. De moeder-overste heeft besloten dat ze haar tante moet bezoeken om achter de waarheid van haar verleden te komen. Wanda, haar tante, is drankzuchtig en ontvangt haar. Het blijkt dat Anna's echte naam Ida is, en dat ze van joodse komaf is en dat haar ouders zijn vermoord tijdens de Tweede Wereldoorlog. 

 

"Ida" is een zeer sobere film, met een beperkte muzikale achtergrond en geschoten in prachtig zwart-wit. Wat mij betreft een zeer indrukwekkende film met precies de juiste lengte.

 

Op IMDB krijgt "Ida" van 63.000 mensen een waardering van 7,4, met een metascore van 9,1.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Kenji Mizoguchi: Oyuki the Virgin

Oyuki the Virgin (Japan, 1935): 78 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

Ergens in de 19e eeuw wordt een dorpje dat bezet is door rebellen, belegerd door regeringstroepen. Een rijke familie probeert te ontsnappen met een postkoets. In die postkoets reizen ook twee courtisanes mee. Als ze vast komen te zitten delen de courtisanes hun voedsel met de rijke familie.

 

"Oyuki the Virgin" is losjes gebaseerd op het verhaal "Boul de suif" (Reuzelpotje) van Guy de Maupassant. Ondanks de matige beeldkwaliteit valt er genoeg te genieten van deze film.

 

Op IMDB krijgt "Oyuki the Virgin" van 293 mensen een waardering van 6,7.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Kenji Mizoguchi: The Downfall of Osen

The Downfall of Osen (Japan, 1935): 87 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

"The Downfall of Osen" uit 1935 is de laatste stomme film die Mizoguchi heeft gemaakt. Mijn dvd komt met gesproken commentaar en toegevoegde muziek. Gelukkig is de beeldkwaliteit van mijn dvd veel beter dan die van de vorige twee films die ik heb gezien, maar nog verre van optimaal.

 

Osen is een zeer knappe vrouw die dienstmeid is bij een stel criminelen. Op een dag weerhoudt ze er de jonge Shokichi ervan om zelfmoord te plegen. Ze neemt hem in haar huishouden op en voortaan leeft ze om ervoor te zorgen dat Shokichi een goede opleiding kan krijgen.

 

Ik vind "The Downfall of Osen" een wat onevenwichtige film, met af en toe prachtig gefotografeerde scènes. Zeker de moeite waard om te zien.

 

Op IMDB krijgt "The Downfall of Osen" van 377 mensen een waardering van 7,1.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: The Water Magician

The Water Magician (Japan, 1933): 110 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

In het begin van "The Water Magician" zien we een postkoets die wordt ingehaald door een stel riksja rijders. Een vrouw die in de koets zit spoort de koetsier aan om meer vaart te maken waarop de postkoets de riksja rijders inhaalt en vervolgens tot stilstand komt met een gebroken as. De koetsier springt op zijn paard en neemt de vrouw in een bundel mee achterop om haar voor de nacht op haar bestemming af te leveren.

 

Shiraito, de vrouw is een beroemde schoonheid en treedt op in een soort circusact met veel water en spuitende fonteinen. Als de koetsier haar opzoekt is zij onder de indruk van hem en wil zijn opleiding betalen. Niet alles gaat zoals voorzien.

 

De beeldkwaliteit van mijn dvd is verschrikkelijk slecht. Van een stomme film hebben ze een film gemaakt met een commentator die het verhaal vertelt plus wat toegevoegde muziek. Het is nog net te zien dat "The Water Magician" oorspronkelijk een mooie film geweest moet zijn, maar, in ieder geval op mijn kopie, helaas is daar maar weinig van over. Zonde.

 

Op IMDB krijgt "The Water Magician" van 533 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Tokyo March

Tokyo March (Japan, 1929): 24 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

"Tokyo March" van Kenji Mizoguchi had oorspronkelijk een lengte van 75 minuten. Er is een fragment van 24 minuten bewaard gebleven van de film, dat eruitziet alsof het zeer zorgvuldig gemonteerd is.

 

De film gaat over een jongen van rijke komaf die verliefd wordt op een knappe maar arme jonge vrouw. Zij blijkt echter de onwettige dochter van zijn vader te zijn, waardoor het huwelijk niet plaats kan vinden.

 

Zoals de film nu is valt er weinig aan te beleven. Op mijn dvd is "Tokyo March" voorzien van muziek en gesproken commentaar. De tussentitels samen met het gesproken commentaar nemen heel veel ruimte in en bovendien is de beeldkwaliteit wel erg slecht. Kortom "Tokyo March" is alleen voor de die hard fans van Mizoguchi.

 

Op IMDB krijgt "Tokyo March" van 361 mensen een waardering van 6,6.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Mikio Naruse: Hit and Run

Hit and Run (Japan, 1966): 100 min: Regisseur Mikio Naruse

 

In "Hit and Run" maken we kennis met een vrouw (opnieuw gespeeld door Hideko Takamine) wiens 5-jarig zoontje wordt overreden door de auto van een fabrieksdirecteur waarin zijn vrouw aan het stuur zat. Op aandringen van de directeur neemt zijn chauffeur de schuld op zich en verklaart hij aan de politie dat hij achter het stuur zat.

 

De moeder van het kind komt erachter dat een vrouw achter het stuur zat en zweert wraak. Zo is de toon gezet voor een heftige film van Mikio Naruse.

 

Ik vind dat "Hit and Run" niet tot de beste films van Naruse behoort, maar het is natuurlijk wel een goede film. Het is de 64e film die ik dit jaar van Naruse heb gezien (hij heeft er 68 gemaakt) en voorlopig ben ik even klaar met zijn werk. Intussen is Naruse uitgegroeid tot mijn op één meest favoriete regisseur na de Indiër Satyajit Ray.

 

Op IMDB krijgt "Hit and Run" van 236 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Mikio Naruse: The Stranger within a Woman

The Stranger within a Woman (Japan, 1966): 102 min: Zwart-wit: Regisseur Mikio Naruse

 

Twee vrienden zitten in een bar te kletsen. Dan komt het bericht dat de vrouw van de ene vriend dood is aangetroffen in haar woning. De andere vriend voelt zich niet lekker.

 

Al snel blijkt dat de andere vriend een relatie had met de vrouw van zijn vriend. Hij heeft haar onbedoeld vermoord tijdens een seksspelletje en vertelt zijn vrouw en zijn vriend de toedracht. Zowel zijn vrouw als zijn vriend willen hem er van weerhouden om zich aan te geven bij de politie.

 

"The Stranger within a Women" is duidelijk somberder van toon dan de meeste films van Naruse. Opnieuw een onderhoudende film, maar hij behoort in mijn ogen niet tot zijn beste films.

 

Op IMDB krijgt "The Stranger within a Woman" van 508 mensen een waardering van 7,4.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Mikio Naruse: A Woman's Life

A Woman's Life (Japan, 1963): 126 min: Zwart-wit: Regisseur Mikio Naruse

 

"A Woman's Life" is een van de vele films van Naruse met Hideko Takamine in de hoofdrol. In deze film speelt ze een vrouw die werkt bij een beautysalon en die terugkijkt op haar leven als getrouwde vrouw met haar schoonmoeder en haar zoon.

 

Ik vind "A Woman's Life" een prachtige film om te zien, maar het verhaal doet me dit keer wat minder.

 

Op IMDB krijgt "A Woman's Life" van 251 mensen een waardering van 7,7.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Mikio Naruse: Her Lonely Lane

Her Lonely Lane (Japan, 1962): 123 min: Zwart-wit: Regisseur Mikio Naruse

 

Fumiko (een prachtige rol van Hideko Takamine) probeert met veel moeite om de gedichten en verhalen die ze schrijft gepubliceerd te krijgen. Ze leeft al jaren in armoede. Ze verkocht spullen op straat samen met haar moeder. Ze trouwde een schrijver die net zo arm was als zij, en haar verder ook weinig te bieden had. Ze onderhield zichzelf en haar man door baantjes als barvrouw of het beschilderen van poppen. Het is duidelijk dat het Fumiko niet mee zit in dit leven.

 

"Her Lonely Lane" is één van de langste films die Mikio Naruse gemaakt heeft en ik vind het een prachtige film. Vermoedelijk komt hij in mijn top 100.

 

Op IMDB krijgt "Her Lonely Lane" van 490 mensen een waardering van 7,6.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.