Posts tonen met het label Tibet. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Tibet. Alle posts tonen

zaterdag 29 november 2025

Olivier & Daniëlle Föllmi & Matthieu Ricard: Boeddhisme in de Himalaya

Matthieu Ricard & Olivier & Daniëlle Föllmi: Boeddhisme in de Himalaya (Frankrijk, 2002): 424 blz: Uitgeverij Lannoo
 
 
 
Van het imposante boek "Boeddhisme in de Himalaya" bestaat een latere herdruk op veel kleiner formaat. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik gisteren met de post de zeer forse eerste druk kreeg, in plaats van de veel kleinere uitgave die ik gedacht had te kopen. 
 
"Boeddhisme in de Himalaya" is een indrukwekkend boek waaraan duidelijk veel tijd en aandacht is besteed. Het boek hinkt een beetje op twee gedachten. Enerzijds is het een groot boek met prachtige foto's van landschappen en vooral mensen. Anderzijds is het een te groot uitgevallen tekstboek met ruim 100 bladzijden tekst die beogen om een grondige inleiding in het Tibetaanse boeddhisme te geven. In hoeverre de auteurs hierin geslaagd zijn, kan ik niet beoordelen, ik heb de tekst helemaal overgeslagen en alleen maar naar de foto's gekeken.

Ik had eerder deze week Föllmi's boek over India besproken. Beide boeken lijken qua opzet veel op elkaar. Het zijn beiden groot formaat boeken, zodat de foto's uitstekend tot hun recht komen. Het lezen van de vele teksten gaat dan weer wat moeizamer, daarvoor zou een boek op kleiner formaat handiger zijn geweest. Olivier Föllmi heeft een groot aantal boeken gepubliceerd. Ik ga op zoek naar zijn overige boeken, voor zover die in het Nederlands zijn verschenen.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

dinsdag 24 september 2024

Carolijn Visser: Tibetaanse perziken

Carolijn Visser: Tibetaanse perziken (Nederland, 2003): 300 blz: Uitgeverij Augustus

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ik kreeg in 2003 voor mijn 37e verjaardag "Tibetaanse perziken" cadeau. Ik las het enige tijd later voor de eerste keer. In 2016 las ik het opnieuw en schreef ik een bespreking voor mijn blog. Nu heb ik het voor de derde keer gelezen en mijn bespreking uit 2016 vrijwel ongewijzigd overgenomen.
 
Vanaf 2000 tot 2002 maakte Carolijn Visser 3 reizen naar Tibet.

In haar jeugd had Carolijn Visser gelezen over de Zeeuwse wereldreiziger Samuel van der Putte die in 1730 in Tibet was geweest. Van hem was bijna niets bewaard gebleven behalve een getekend landkaartje waarop een gebied ten oosten van Lhasa staat.

Tijdens een tocht naar een klooster ontmoet Carolijn een Tibetaanse: Dolma. In eerste instantie is Carolijn huiverig om contact te leggen (Iedereen kan een spion voor de Chinezen zijn), maar als zij even later op huisbezoek gaat bij Dolma sluiten de twee vrouwen al snel vriendschap. Samen met Dolma verkent ze Lhasa, ze komt onder meer in een discotheek terecht.

Dolma heeft ook Thomas ontmoet: een Duitse jongen van 28 die vloeiend Tibetaans spreekt. Samen met deze Thomas maakt Carolijn een reis naar het oosten van Tibet.

Op een volgende tocht reist Carolijn naar India af waar ze een klooster bezoekt waar de broer van Dolma zou wonen. Ook bezoekt ze Dharamsala, de residentie van de Dalai Lama, en brengt ze een bezoek aan een Tibetaans hotel in New Delhi.

Vervolgens maakt Carolijn met Dolma een reis naar China, naar Chengdu, naar een klooster. Aan het einde van het boek bezoekt ze ook nog een Chinese boeddhiste in Peking.

Enige citaten:

- Een jonge vrouw in spijkerbroek bleef voor me stilstaan. "Where are you from?" vroeg ze. Ik schrok ervan. Deze ochtend hadden verschillende Tibetanen me vriendelijk toegeknikt, maar niemand, kreeg ik de indruk, sprak een woord Engels. "My name is Dolma," vervolgde ze vriendelijk lachend.

- Gedurende de weken dat Thomas hier logeerde had hij tientallen verschillende kamergenoten gehad: Japanners, Nederlanders, Amerikanen. Na een paar dagen vertrokken ze meestal weer, hij bleef. "Lhasa voldoet niet aan hun verwachtingen," constateerde hij. "Ze komen met een romantisch idee in hun hoofd en willen onbedorven Tibetanen ontmoeten die de hele dag bidden en in nomadententen wonen. Als ze een monnik zien met een mobiele telefoon zijn ze teleurgesteld. "

- "Wat vindt Tsering Wonden van het weer?" riep ik. Thomas haalde zijn schouders op; geen vraag die hij wilde vertalen, begreep ik. "Tibetanen hebben geen mening over het weer," riep hij terug. "Het weer is er gewoon."

-  Ik vroeg welk dier hij het meest waardeerde: het paard of de jak. Tsering Dzamdul vond het moeilijk te kiezen. "Ze zijn allebei heel belangrijk voor ons, het ligt eraan wat je wilt doen." "Jaks gedragen zich erg schrikachtig," zei ik. "Het lijken mij lastige dieren." Dat was Tsering Dzamdul helemaal niet met me eens. "Ze hebben een erg goed hart," zei hij beslist. "Je moet alleen niet proberen om met één jak op stap te gaan." "Hoezo niet?" vroeg ik verbaasd. "Een jak wil niets alleen doen. Je moet er minstens twee bij elkaar hebben, anders verzetten ze geen stap." "Merkwaardig," zei ik. "Helemaal niet," verdedigde Tsering Dzamdul zijn dieren. "Ze houden van gezelschap, zo zijn ze nu eenmaal."

- Fred zocht een nieuwe cd uit en draaide het volume hoger: Bruce Springsteen. "Niet slecht." Hij zette een fles Qingtao voor me neer en begon een Samson-shagje te draaien. "Gisteren en vandaag een paar groepen die lange rondreizen hadden gemaakt. Tempelmoe zijn ze dan. En de noedelsoep komt ze de neus uit. Dus dan willen ze hier bijkomen met Cubaanse muziek en kipsaté met pindasaus."

- De beoefenaars van het boeddhisme interesseerden mij, de leer zelf niet zozeer. Het was als met goudzoekers: goud kon mij niet in vervoering brengen, wel de mensen die er koortsachtig naar zoeken.

- "Wij hebben de wereld drie dingen te bieden. Onze vorm van boeddhisme, Tibetaanse kunst en Tibetaanse medicijnen. Dat zijn de drie aspecten van onze cultuur waar buiten ons eigen land vraag naar is."

Carolijn Visser schrijft in onnadrukkelijk proza dat prachtig leest. Ik durf wel te stellen dat ik haar de beste schrijver in het Nederlands vind. Ze is erg ondernemend, gaat voor niemand uit de weg, stelt de juiste vragen en heeft het vermogen om vriendschap te sluiten met vrouwen uit verschillende vreemde culturen. Kortom, het is een genot om haar te lezen en dit boek beschouw ik als een van de hoogtepunten uit haar oeuvre. Warm aanbevolen!

  
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 13 april 2024

Frank van Rijn: De gouden capuchon

Frank van Rijn: De gouden capuchon (Nederland, 2007): 270 blz: Uitgeverij Elmar
 

 
Af en toe is het wel eens lekker om na wat serieuzere boeken een "tussendoortje" te lezen. Voor mij zijn de boeken van wereldfietser Frank van Rijn altijd prima tussendoortjes. Vaak lees ik er dan een aantal achter elkaar.
 
Als wereldfietser is Frank van Rijn een klasse apart. Ik denk dat er wereldwijd weinig mensen zijn die zoveel grote fietstochten hebben gemaakt als Frank van Rijn. En ik weet vrij zeker dat hij de meest productieve schrijver van reisverhalen over grote fietstochten is.
 
Frank van Rijn houdt het meeste van fietsen in de stralende zon bij hoge temperaturen, eigenlijk voelt hij zich het lekkerst bij temperaturen van boven de 30 graden Celsius. Wat dat betreft is de tocht die in "De gouden capuchon" beschreven wordt een uitzondering tussen de tochten die hij heeft gemaakt.
 
De tocht waarover het gaat in "De gouden capuchon" is gemaakt van april 2004 tot februari 2005 en loopt van zijn woonplaats Doldersum oostwaarts naar Rusland en vervolgens door Kirgizstan, het westen van China en Tibet (het deel dat in het boek wordt beschreven) tot aan India. Zoals altijd heeft Frank van Rijn het veel over het landschap, het weer, de zorg voor het materiaal, het eten onderweg, de ontmoetingen met medereizigers, maar eigenlijk nauwelijks over de cultuur van de landen die hij bezoekt. 

De mooiste voorbeelden van de typische droge humor van Frank van Rijn vind je in de onderstaande citaten.
 
Citaten:
- Ongeveer 25 km voorbij Kara Köl vind ik wat ik zoek: een flinke verbreding van de kloof met een ruim meer. Aan de oever daarvan, een eind omlaag van de weg, zet ik mijn tent op, waarna ik op mijn brander een pakje soep opwarm. Met een stuk brood en een appel erbij levert me dat een redelijk lux driegangendiner op.

- Bovendien is het me nog steeds niet duidelijk of met -14 graden C op een slaapzak bedoeld wordt dat je je daarin bij -14 graden C behaaglijk voelt of dat je dan nog juist niet doodvriest.

- Zoals Einstein een tijdje geleden al ontdekte, geldt er helaas een evenredig verband tussen energie en massa, wat voor mij betekent dat hoe warmer ik het 's nachts wil hebben, hoe meer kilogrammen ik overdag op mijn fiets zal moeten meeslepen.

- Wat verderop, waar het pad het weer toelaat moet ik terugdenken aan mijn eerste fietsvakanties in de jaren zeventig, toen ik nog met inferieur materiaal rondreed en door heel Zuid-Europa een spoor achterliet van gebroken cranks, trappers, spaken, velgen, naven, wielassen, trapassen en derailleurs tot zelfs een compleet frame toe.

- Veertien kilometer per uur!!! Het lijkt wel alsof mijn fiets wordt aangedreven door straalmotoren. Ik klief door het woeste landschap als een fregat door de oceaan.

- De Chinezen schijnen van tegels en stoepjes te houden waarin je je kunt spiegelen en waarop je je benen kunt breken. Wanden, vloeren en buitengevels glimmen om het hardst. Na de Qin-, Han-, Tang-, Ming- en al die andere dynastieën is nu de polytetrafluorethyleen-dynastie aangebroken.

- Yakthee is een afschuwelijk drankje, althans als je echte thee verwacht. Als het je als bouillon wordt aangeboden smaakt het bruine mengsel van water, zout, yakboter en thee, waar de kringen vet op drijven, bijzonder goed.

- Ik herinner me uit een lang vervlogen verleden dat ik met een plastic brandglaasje van slechts 5 cm in diameter, al veters kon laten smeulen en wat nog veel leuker was: de dunne zwarte laag celluloid waarmee fietssturen in de jaren vijftig werden bekleed. Je liet het zonlicht door je brandglas vallen en richtte het brandpunt precies op dat zwarte celluloid, waarna er binnen een paar seconden een enorme rookontwikkeling plaatsvond gepaard gaande met een heel speciale geur die ik me na al die jaren nog steeds herinner. Dat gaf elke keer weer veel sensatie, maar het viel niet altijd mee de eigenaar van de fiets te laten delen in het plezier van het opstoken van zijn stuur. Daar kwam veel tact bij kijken, maar beter was het om, als je ontdekt werd, meteen het hazenpad te kiezen. In ieder geval lukte dat "stuurtjefikken", zoals wij dat noemden, al op zeeniveau in Nederland.

- "... want ik voel me hier door de koude als een vis bovenop een zandduin in de Sahara."

- Ik slurp het zouteloze, smakeloze sliertensoepje vanuit de pan naar binnen. Lekker hoeft het niet te zijn, als het maar vult, energie geeft en me wat verwarmt. 

- Een eindje naast me loopt de met grove, scherpe keien verharde en opgehoogde weg die er van hier uitziet als een lange, vlakke gletsjer bedekt met morene. Dat is voor de fiets een vier-kilometer-per-uur-weg, maar in dit spoor waar ik nu zit, haal ik snelheden van 14 à 16 km per uur, wat in Tibet als een goede benadering van de lichtsnelheid beschouwd kan worden.

- Over de eerste twee kilometer van dit paradijs voor klimmers doe ik, beurtelings duwend tegen en trekkend aan mijn vervoermiddel, ruim een uur. Ik vraag me af of je een fiets in een dergelijke situatie nog een vervoermiddel kunt noemen. Hij vervoert niet míj, maar ik hèm, dus eigenlijk ben ik het vervoermiddel van mijn fiets. 

- Opeens herkent een van hen mij van mijn boeken: "Hé, ben jij soms Frank van Rijn?"
 "Niet soms maar altijd."

   
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

vrijdag 5 augustus 2022

Steve McCurry: The Path to Buddha

Steve McCurry: The Path to Buddha: A Tibetan Pilgrimage (Verenigde Staten, 2003): 141 blz: Uitgeverij Phaidon
 
The Path to Buddha: A Tibetan Pilgrimage by…
 
"The Path to Buddha" is een boek dat geheel gewijd is aan Tibet. Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik vermoed dat alle foto's in dit boek zijn gemaakt in Tibet zelf. Het boek is verdeeld in 5 hoofdstukken. Drie hoofdstukken bevatten portretfoto's en deze drie hoofdstukken worden afgewisseld met een hoofdstuk over pelgrims en een hoofdstuk over monniken.
 
Zoals altijd bij Steve McCurry ligt in "The Path to Buddha" de nadruk op foto's van mensen. De portretfoto's in dit boek vind ik allen van grote schoonheid en ook de andere foto's bevallen mij over het algemeen zeer goed. 

Citaat:
- The Tibetan tends to be a highly individualistic person who yet enacts a natural, easy altruism, cheerful under pressure, gentle, easy-going in relating to others, and aware of the spiritual aspect of life without losing the earthiness of simple pleasures.
 
Ik vind "The Path to Buddha" een prachtig boek over een land dat mij fascineert. Ik zou graag in de gelegenheid zijn om Tibet met eigen ogen te zien. Gelukkig zijn er mooie films en fotoboeken over dit land. Ik denk dat het moeilijk is om een mooier fotoboek over Tibet te vinden.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 14 juli 2022

Stoppen of doorlezen? Ekai Kawaguchi: Drie jaar in Tibet

Ekai Kawaguchi: Drie jaar in Tibet (Japan, 1909): 608 blz: Vertaald door Corrie van den Berg, Pieter Bijker & Paul van der Lecq (1999): Uitgeverij Atlas
 

 
Ekai Kawaguchi was een Japanse boeddhistische monnik die rond 1900 drie jaar lang in Tibet verbleef en de eerste buitenlander was die Lhasa bezocht. Met ruim 600 bladzijden is het een lijvige pil, wat mede de oorzaak ervan is dat dit boek nog ongelezen in mijn kast stond.
 
Citaten:
Uit het voorwoord:
- ... mijn boek de lezer zou interesseren omdat het geschreven is vanuit het perspectief van een Aziaat, iemand die bijzonder vertrouwd is met de zeden, de gewoonten en het zielenleven van de bevolking. Ook was ze van mening dat het boek aantrekkelijk was voor een algemeen lezerspubliek vanwege de spannende voorvallen en avonturen die mij zijn overkomen, en de gevaren waaraan ik tijdens mijn reis ben blootgesteld.
 
- Maar als u vastbesloten bent, denk ik dat er slechts twee manieren zijn waarop u uw doel kunt bereiken, namelijk door uzelf met wapengeweld aan het hoofd van een militaire expeditie een weg naar binnen te banen, of door de gedaante van een bedelaar aan te nemen.
 
- "Welnu, meneer Kawaguchi, ik zal u moeten afraden uw voorgenomen reis naar Tibet te aanvaarden. Het is een zeer riskante onderneming, die de moeite waard zou zijn als er enige kans was op succes, maar de tocht is vrijwel zeker tot mislukken gedoemd. U kunt hier zoveel kennis over de Tibetaanse taal vergaren als u wilt, om daarna terug te keren naar Japan, waar u aanzien zult verwerven als kenner van het Tibetaans." Ik vertelde mijn gastheer dat het niet alleen mijn bedoeling was om Tibetaans te leren, maar dat ik ook mijn onderzoek naar het boeddhisme wilde voltooien. "Dat moge zo wezen," zei mijn gastheer, "en ik twijfel er niet aan dat dit zeer belangrijk voor u is, maar wat heeft het voor zin iets te proberen als er geen enkele kans is op succes? Als u Tibet binnengaat, kunt u maar van één ding zeker zijn, en dat is dat u vermoord zult worden!"

- Het is algemeen bekend dat je een taal het beste leert door tussen de mensen te wonen die deze bezigen, maar bij Shabdung ontdekte ik bovendien dat wat betreft alledaags taalgebruik kinderen de beste docenten zijn. 

- Plotseling hoorde ik een geweldig harde en diepe dreun en het was alsof de grond onder mijn voeten schudde. Ik deed navraag bij de beheerder van de gastenverblijven en hij vertelde me dat dit het geluid was van een tijger die kennelijk zojuist met smaak een prooi had verorberd, naar de rivier was gekomen om een slokje water te drinken en het niet kon nalaten lucht te geven aan zijn tevredenheid.

Ik heb het voorwoord en de eerste 5 hoofdstukken van "Drie jaar in Tibet" tot en met bladzijde 48 met plezier gelezen. Omdat het onmogelijk is voor mij om ooit nog Tibet te bezoeken is het onwaarschijnlijk dat ik het boek helemaal ga lezen, maar het stuk dat ik gelezen heb, nodigt zeker uit tot doorlezen!
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 16 november 2018

Dvd: Die Salzmänner von Tibet

Die Salzmänner von Tibet (Duitsland, 1997): 108 minuten: Regisseur: Ulrike Koch

Die Salzmänner von Tibet PosterEen nomadenstam in Tibet stuurt ieder jaar 4 mannen op pad, die als taak hebben zout te verzamelen in het zoutmeer. Het zout zorgt voor hun inkomsten, ze ruilen het zout tegen gerst en thee. De tocht wordt gemaakt met een groep van 160 yaks en duurt ongeveer een maand enkele reis.

De Zwitserse filmmaakster Ulrike Koch begeleidde de 4 mannen op hun jaarlijkse tocht en filmde hiermee misschien wel de laatste keer dat dit gebeurde. Ook in Tibet treedt er vooruitgang op. Met vrachtwagens wordt naar het meer gereden en daar wordt ook zout in geladen, zodat een zeer lange traditie verloren dreigt te gaan.

De beelden van de stamleden, de yaks en de overweldigende natuur zijn erg mooi. Wel is de film erg traag. Ik houd op zich wel van films met een laag tempo, maar hier gebeurt vrijwel niets. Het zingen van een lied door een oude vrouw, of het inschenken van een kop soep is al een hele gebeurtenis. Toch is "Die Salzmänner van Tibet" een filmische belevenis van de eerste orde als je houdt van een prachtig gefilmde documentaire zonder veel opsmuk.

Op IMDB krijgt "Die Salzmänner von Tibet" van 277 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

zondag 18 juni 2017

Vikram Seth: From Heaven Lake


Product DetailsVikram Seth is vooral bekend als auteur van "A suitable boy *****", een dikke pil van bijna 1500 blz die zich afspeelt in het India van de jaren vijftig en die bij het lezen grote indruk op mij heeft gemaakt.

"From Heaven Lake" is het prozadebuut van Seth. Seth is een Indiër die in opdracht van een Amerikaanse universiteit 2 jaar onderzoek heeft gedaan aan de universiteit van Nanking. Als Seth samen met vrienden van de universiteit een georganiseerde rondreis maakt in de buurt van Heaven Lake bedenkt hij dat hij graag naar Tibet wil. Hij slaagt erin om toestemming van de autoriteiten te krijgen om naar Tibet te mogen gaan. Hij vindt een lift met een vrachtwagen en komt zo aan in Tibet. Vervolgens reist hij via Kathmandu door naar Delhi.

"From Heaven Lake" is niet zo'n dik boek, maar het is in prachtig Engels opgeschreven en zeer onderhoudend. Wat mij betreft een klassieker onder de reisverhalen en een absolute must voor iedereen met interesse voor Tibet. Jammer dat Seth niet meer reisverhalen heeft geschreven!

Een aantal citaten:
- The status of a "foreign friend" or "foreign guest" in China is an interesting if unnatural one. Officialdom treats the foreigner as one would a valuable panda given to fits of mischief. On no account must any harm come to the animal. On the other hand, it must be closely watched at all times so that it does not see too much, do too much on its own, or influence the behaviour of local inhabitants.

- I have always wanted to go to Tibet, yet I know that this is largely due to the glamour surrounding the unknown. About Tibetan religion I know very little; and I will have to learn about the climate and geography at first hand. I have no Tibetan friends. A picture of the Potala, Tibetan dancers seen in Darjeeling, an article or two in the newspapers about the Dalai Lama, chance remarks made since my childhood: it is of scraps such as these that my idea of Tibet is composed.

- Lanzhou merely embodies more completely what is present to a greater or lesser degree in all Chinese cities: a stupefying architectural sameness, based on a stupefyingly ugly set of models.... However, the older parts of the cities, the lanes and alleys, are their one saving grace: here the style varies both among and within cities, as concessions are made to climate and individual taste.

- Dog, which I have enjoyed twice in Nanjing, is not eaten here in the western provinces. Dog meat is red, eaten in winter for its "warming" properties, and tastes excellent roasted with red chillies.

- The Cultural Revolution is one example, in which not merely everything foreign but everything that spoke of the Chinese past was condemned, and, if possible, obliterated. Temple after temple, mosque and memorial hall and monastery, painting and screen and book and vase, artefact and artist; almost anyone or anything vulnerable or creative or non-conformist was damaged or smashed. Much of the brilliance and beauty of a great civilisation was in a few years destroyed by its ideology-infected children, the Red Guards.

- By the side of the road near Naqu, a flayed yak's carcass, red and huge, is being hacked apart by men with knives. A good deal revolves around yaks in this economy: transport, milk, meat, fur, hoof, dung, bone, pelt, tail; everything is used. What a versatile machine this is that can convert grass into clothing and butter and fuel and tent-hide.

- Time and again, with no thought other than kindness, people have helped me along in this journey. And this experience is merely a continuation of what I have felt throughout my travels in China: a remarkable warmth to the outsider from a people into whom a suspicion of foreigners has so long been instilled.

- What is ironic is that the same obstructive bureaucrat who drove you to tears of frustration about an obscure regulation or a minor detail on a form may in his private life be so hospitable and generous as to bring you to tears of gratitude.

 


dinsdag 30 december 2014

Vikram Seth: From Heaven lake


Product DetailsVikram Seth is vooral bekend als auteur van "A suitable boy *****", een dikke pil van bijna 1500 blz die zich afspeelt in het India van de jaren vijftig en die bij het lezen grote indruk op mij heeft gemaakt.

"From Heaven Lake" is het prozadebuut van Seth. Seth is een Indiër die in opdracht van een Amerikaanse universiteit 2 jaar onderzoek heeft gedaan aan de universiteit van Nanjing. Als Seth samen met vrienden van de universiteit een georganiseerde rondreis maakt in de buurt van Heaven Lake bedenkt hij dat hij graag naar Tibet wil. Hij slaagt erin om toestemming van de autoriteiten te krijgen om naar Tibet te mogen gaan. Hij vindt een lift met een vrachtwagen en komt zo aan in Tibet.

"From Heaven Lake" is niet zo'n dik boek, maar het is in prachtig Engels opgeschreven en zeer onderhoudend. Wat mij betreft een klassieker onder de reisverhalen en een absolute must voor iedereen met interesse voor Tibet. Jammer dat Seth niet meer reisverhalen heeft geschreven!