Alex Webb: The Suffering of Light

Alex Webb: The Suffering of Light: Thirty Years of Photographs (Verenigde Staten, 2011): 204 blz: Uitgeverij Aperture

 

 

 

"The Suffering of Light" is een op groot formaat uitgegeven hardcover dat een prachtige chronologische selectie bevat van de kleurenfoto's van de Amerikaanse fotograaf Alex Webb (1952) uit de jaren 1979-2010.

 

Alex Webb heeft veel gereisd. In "The Suffering of Light" staan foto's uit vooral Latijns Amerika (Brazilië, Cuba, Dominicaanse Republiek, Grenada, Haïti, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru) en verder uit de Verenigde Staten, Barbados, Puerto Rico, Ethiopië, Oeganda, Zaïre, Spanje, India en Turkije. 

 

De foto's van Alex Webb kenmerken zich door het zeer expressieve kleurgebruik, door het feit dat de mensen die erop staan nooit hebben geposeerd voor de foto en vooral ook doordat er zeer veel te zien valt op iedere foto waarbij ze een licht chaotische indruk maken. Juist door dat laatste aspect zijn de foto's van Alex Webb bij uitstek geschikt om lang naar te kijken of om als poster aan de muur te hangen.

 

Al met al vind ik "The Suffering of Light" één van de allermooiste fotoboeken die ik ken. Ik ga zeker nog op zoek naar andere fotoboeken van Alex Webb.

 

Citaat:

- I only know how to approach a place by walking. For what does a street photographer do but walk and watch and wait and talk, and then watch and wait some more: trying to be confident that the unexpected, the unknown, or  the secret heart of the known awaits just around the corner. 

 

Voor een aantal foto's uit "The Suffering of Light", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: João en het mes

João en het mes (Nederland, 1972): 90 min: Regisseur George Sluizer

 

 

Ik heb ongeveer een week geleden via marktplaats een boxset gekocht met vrijwel het gehele oeuvre van de Nederlandse regisseur George Sluizer (1932-2014). Ik ben nu bezig om alle films uit die box in chronologische volgorde te bekijken. 

Ik wist niet veel van George Sluizer voordat ik met de films uit deze box begon. De enige film die ik van hem gezien had is "Spoorloos", dat ik een van de betere films van een Nederlandse regisseur vind. Ik was benieuwd.

 

"João en het mes" overtreft al mijn verwachtingen. Ik heb de film afgelopen weekend alleen gezien en vanavond nog eens met 2 filmvrienden die er ook allebei erg enthousiast over zijn. 

 

Het verhaal gaat over João, een wat oudere man die op een grote veeboerderij werkt. Hij is al 20 jaar weduwnaar en wordt ineens verliefd op Maria, een meisje nog van 18 jaar oud. De film vertelt het verhaal van hun relatie.

 

Bijna alles aan "João en het mes" is perfect. De film speelt zich af in de binnenlanden van Brazilië en bevat erg veel couleur locale. Het camerawerk van Jan de Bont is geweldig. Het verhaal zit goed in elkaar en vooral de man die João speelt heeft een ijzersterke rol. Ook het overige acteerwerk is erg goed. De ondersteunende muziek van Hector Villa-Lobos is prachtig en er zit een voortdurende spanning in de film die Hitchcock waardig is. Eigenlijk is het ongelooflijk dat dit het speelfilmdebuut van George Sluizer is.

 

U leest het, ik ben erg enthousiast. Voor mij is "João en het mes" de beste speelfilm die ik ken van een Nederlandse regisseur. Vergelijk deze film maar eens met bijvoorbeeld de films van Fons Rademakers uit dezelfde periode. Er is een wereld van verschil.

 

Op IMDB krijgt "João en het mes" van maar 64 mensen een waardering van slechts 6,8! Deze film schreeuwt om een groot publiek! Zeer, zeer warm aanbevolen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Steve McCurry: Rio

Steve McCurry: Rio: Pirelli Calendar 2013 (Verenigde Staten, 2012): 34 platen: Uitgeverij Pirelli

 

De Italiaanse bandenfabrikant Pirelli geeft sinds 1964 jaarlijks een kalender uit met vrouwelijk schoon, die niet in de handel verkrijgbaar is, maar uitsluitend wordt toegezonden aan relaties van Pirelli. De serie is tussen 1974 en 1984 onderbroken, maar in 1984 is de draad weer opgepakt en sindsdien is ieder jaar een Pirelli-kalender verschenen.

 

Voor het maken van de Pirelli-kalender wordt ieder jaar een beroemde fotograaf gevraagd, zijn of haar visie op vrouwelijk schoon te geven. Er zijn in het verleden veel wereldberoemde fotografen geweest die hebben gewerkt voor Pirelli. Wat te denken van namen als: Uwe Ommer, Bert Stern, Herb Ritts, Richard Avedon, Peter Lindbergh, Annie Leibovitz en Mario Testino?

 

Ik heb een overzichtswerk met daarin alle foto's van de Pirelli-kalenders van 1964 tot en met 2004. Maar er is maar één kalender die ik in mijn bezit heb, en dat is de editie uit 2013 van Steve McCurry.

De meeste fotografen die voor de Pirelli-kalender hebben gewerkt, hebben naakte of zeer schaars geklede vrouwen gefotografeerd. Steve McCurry heeft geklede vrouwen gefotografeerd tegen de achtergrond van het stedelijk schoon in Rio. De modellen zien er allemaal fantastisch uit en er zitten vele prachtige foto's in het boek. In totaal staan er 34 foto's in "Rio".

Ik denk dat voor Steve McCurry het maken van de foto's voor "Rio" een relatief ontspannen en goed betaald tussendoortje was. Zoals altijd bij hem, mag het resultaat er wezen.

Voor een aantal afbeeldingen uit "Rio", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Euclides da Cunha: De binnenlanden

Euclides da Cunha: De binnenlanden (Brazilië, 1902): 460 blz: Vertaald door August Willemsen (2001): Uitgeverij Meulenhoff

 

 

"De binnenlanden" van de Braziliaanse schrijver Euclides da Cunha laat zich lezen als een spannende roman, maar is in feite een superieur voorbeeld van literaire non-fictie.

 

In "De binnenlanden" wordt het verhaal verteld van een religieus leider, Antonio Conselheiro, die samen met zijn volgelingen een gemeenschap sticht en een plaatsje opricht, Canudos, gelegen diep in de binnenlanden en dat erg moeilijk toegankelijk is (en te veroveren) vanwege zijn afgelegen ligging tussen de bergen.

 

De regering van Brazilië is niet blij met de ketter en stuurt een aantal militairen op hem af om hem te vermoorden. Deze op het oog makkelijke klus mislukt doordat de Conseilheiro een aantal geslepen vechtjassen als volgelingen heeft. Nog drie keer, wordt er een steeds grotere expeditie uitgestuurd om de leider en zijn volgelingen uit te roeien.

 

Bij de vierde en laatste expeditie zijn het uiteindelijk meer dan 6.000 soldaten die Canudos innemen dat verdedigd wordt door een paar honderd vechtjassen.

 

Da Cunha leidt zijn boek in met 115 bladzijden waarin hij het land rondom Canudos en zijn inwoners beschrijft. Hij doet dit meesterlijk, hoewel ik af en toe wenste dat het eigenlijke verhaal zou beginnen.

Het eigenlijke verhaal is dat van de religieuze leider en de vier expedities die ondernomen worden om hem te verslaan. Het is één verhaal vol met slecht doordachte militaire acties waarbij nodeloos veel doden en gewonden vallen. Tevens is het een verhaal over een burgeroorlog in een voor mij totaal onbekend gebied, waarin het verloop van een oorlog zo realistisch en geloofwaardig beschreven is, zoals ik dat nooit eerder in een boek heb gelezen.

"De binnenlanden" stond hoog op mijn lijst van mijn favoriete romans. Het hoort niet thuis op mijn lijst met romans, maar op mijn lijst met boeken over geschiedenis. Hoewel het belang van de beschreven gebeurtenissen voor mij als Nederlander vrij gering is, komt dit boek op de bovenste plaats van mijn lijst met mijn favoriete geschiedenisboeken.

De vertaling, het nawoord en het notenapparaat door Augustus Willemsen zijn allen voortreffelijk. August Willemsen heeft ervoor gekozen om een aantal typisch Braziliaanse termen onvertaald te laten, wat de authenticiteit van het boek verhoogt. Petje af voor de vertaler!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

August Willemsen: Braziliaanse brieven

August Willemsen: Braziliaanse brieven (Nederland, 1985): 275 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein (nr. 109)

"Braziliaanse brieven", bevat een verslag in briefvorm van in totaal 4 verblijven in Brazilië, de eerste van een jaar in 1967-1968 en 3 latere van kortere duur in de jaren 70 en 80.

In 1967-1968 verblijft August Willemsen met zijn dan vaste vriendin Mieke in Sao Paulo voor zijn studie. De brieven die hij schrijft zijn gericht aan Paul, de broer van Mieke. August is dan bezig met een studie naar een Braziliaanse schrijver waar ik nog nooit van heb gehoord.

In zijn brieven beschrijft hij Sao Paulo zoals hij het meemaakt, warm, vies, vol met verkeer en mensen. Er heerst grote armoede, maar waar August zit gaat het nog. Ook ontmoet August verschillende schrijvers waarover hij verslag uitbrengt.

In de jaren 70 en 80 keert August nog 3 keer terug naar Brazilië, ditmaal met een nieuwe vriendin Noor en later ook met zijn dochter Roos, over beide vrouwen krijgen we zo goed als niets te horen. "Braziliaanse brieven" geeft een mooi beeld, van hoe het is om langere tijd in Brazilië te wonen.