Dvd: Tony Gatlif: Indignados

Indignados (Frankrijk, 2012): 85 min: Regisseur Tony Gatlif

 

"Indignados" is een protestfilm, helaas ook een zwakke film.

In "Indignados" volgen we een zwarte vrouw, wiens naam onbekend blijft, die vanuit ergens in Afrika naar Spanje is gevlucht. Ze krijgt te maken met veel problemen. waaronder allerlei instanties. Verder vertelt de film vooral het verhaal van talloze demonstraties voor vrijheid en tegen het grote kapitaal.

Ik vind het overgrote deel van "Indignados" volstrekt oninteressant. Er zitten slechts een paar kleine fragmenten in de film die de moeite waard zijn, waaronder een kar vol sinaasappelen die aan de rol gaan als de kar omvergeduwd wordt. 

Tony Gatlif is een van de meest authentieke filmmakers die ik ken, maar deze film kun je met een gerust hart overslaan.

Op IMDB krijgt "Indignados" van 129 mensen een waardering van 5,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Djam

Djam (Frankrijk, 2017): 92 min: Regisseur Tony Gatlif

Ik heb "Djam" nu voor de derde keer in relatief korte tijd bekeken. Zoals bij alle echt goede films wordt deze film bij iedere keer opnieuw kijken beter.

Djam is een levenslustige, wereldwijze en vrijgevochten Griekse jonge vrouw . Zij woont samen met haar stiefvader Kakourgos, die ze oom noemt, en haar tante op het eiland Lesbos. De moeder van Djam was een befaamde Rebetiko-zangeres en is al overleden.

Djam krijgt van haar oom de opdracht om naar Istanbul af te reizen om daar een krukas te kopen om hun boot te kunnen repareren.

In de eerste scene in Istanbul is Djam aan het buikdansen in een café vol muzikanten. Vervolgens ontmoet ze Avril, een jonge Franse vrouw die onderdak zoekt en die haar bezittingen is kwijtgeraakt. In tegenstelling tot de levenslustige Djam is Avril eerder wat teruggetrokken en erg verlegen. De vriendschap tussen Djam en Avril is het centrale onderwerp van de film.

Samen maken ze allerlei avonturen mee. Ze slapen bovenop het dak van een hotel, ze ontmoeten allerlei mensen en Djam speelt regelmatig op haar baglamadaki (een snaarinstrument) en zingt daarbij.

Er zitten een flink aantal prachtige scenes in "Djam" en een paar die een beetje wringen, maar als geheel is "Djam" een zeer aangename film om te bekijken en meer dan de moeite waard.

Ik vind "Djam" duidelijk de beste film die ik de afgelopen tijd van Tony Gatlif heb gezien. Ik vind de rol van hoofdrolspeelster Daphné Patakia één van de meest indrukwekkende vrouwelijke hoofdrollen die ik ooit in een film heb gezien. Daarbij komt dat Daphné Patakia alles kan: ze acteert geweldig, zingt prachtig, kan goed dansen en buikdansen, speelt de baglamadaki en ze ziet er ook erg goed uit. Bovendien straalt ze een enorme levenslust uit.

Op IMDB krijgt "Djam" van een kleine 1.200 mensen een veel te lage waardering van slechts 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: TranSylvania

TranSylvania (Frankrijk, 2006): 98 min: Regisseur Tony Gatlif

De Franse Zingarina is zwanger van een Roemeense muzikant. Hij is plotseling vertrokken uit Frankrijk en Zingarina besluit om hem naar Roemenië achterna te reizen samen met haar vriendin Marie. Ze reizen samen met een Roemeense heel het land door totdat ze haar vriend vinden. Deze wil echter niets meer met Zingarina te maken hebben.

"TranSylvania" houdt het midden tussen een liefdesverhaal en een etnografische documentaire. Zoals altijd bij Tony Gatlif krijgen we een inkijkje in de cultuur van de Roma en veel prachtige muziek. Er zitten ook prachtige beelden in de film, zoals een optocht en beelden van het winterse sneeuwlandschap.

Ik vind "TranSylvania" als film zeker niet volmaakt, maar mede door de prachtige muziek, wel onderhoudend om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "TranSylvania" van een kleine 2.400 mensen een waardering van 6,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Exils

Exils (Frankrijk, 2004): 99 min: Regisseur Tony Gatlif

"Exils" is een roadmovie. Zano (gespeeld door Romain Duris, die eerder de hoofdrol speelde in "Gadjo Dilo". Romain  Duris was al een knappe man in die film en 7 jaar later ziet hij er nog knapper uit) en zijn vriendin Naïma wonen in Parijs. Op een dag besluiten ze om samen naar Algerije af te reizen. Zano metselt zijn viool die hij al jaren niet heeft gebruikt in een muur.

Onderweg maken ze van alles mee. Ze rijden zwart met de trein, ontmoeten allerlei mensen bij wie ze te gast zijn en in wiens vervallen huizen ze slapen. In Andalusië plukken ze fruit: tomaten, perziken en sinaasappels. Ze bedrijven de liefde. Dit alles ondersteund door prachtige muziek.

Dan nemen ze de boot van Spanje naar Algiers. Ze blijken op de verkeerde boot te zitten en komen aan in Marokko. Vervolgens moeten ze de grens met Algerije oversteken die al 4 jaar dicht zit. Uiteindelijk komen ze na weer een lange busrit aan in Algiers. De vrijgevochten Naïma moet zeer tegen haar zin een hoofddoekje om en ze gaan naar de plek waar de ouders van Zano hebben gewoond voordat zij in de jaren 60 naar Frankrijk vertrokken.

Ik vind "Exils" een van de betere films van Tony Gatlif. Zoals altijd bij hem krijg je een kijkje in het leven van de Roma en zit er veel muziek in de film. Mensen die ooit in een land als Turkije of Marokko op vakantie zijn geweest zullen de coleur locale in de film zeker weten te waarderen.

Op IMDB krijgt "Exils" van ruim 2.900 mensen een waardering van slechts 6,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Swing

Swing (Frankrijk, 2002): 87 min: Regisseur Tony Gatlif

De tiener Max is op vakantie bij zijn oma in de Elzas. Hij is gefascineerd door het gitaarspel van de Roma Miraldo en wil ook zo gitaar leren spelen.

Max krijgt les van de gitarist Miraldo en in ruil daarvoor schrijft hij brieven naar uitkeringsinstanties. In het woonwagenkamp van de Roma sluit hij vriendschap met Swing, een jongensachtig meisje die hem de omringende natuur laat zien.

In "Swing" zit zoals altijd bij Gatlif prachtige muziek. De twee jeugdige hoofdrolspelers die de rollen van Max en Swing spelen, spelen heel naturel en doen het geweldig.

Wat betreft het verhaal is "Swing" misschien niet de meest interessante film, maar het inkijkje in het leven van de Roma en vooral het geweldige spel van de twee tieners en de prachtige muziek maken dat meer dan goed.

Op IMDB krijgt "Swing" van 970 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Vengo

Vengo (Frankrijk, 2000): 85 min: Regisseur Tony Gatlif

De hoofdrolspelers in "Vengo" zijn Caco en zijn spastische neef Diego. Caco is in de rouw omdat zijn dochter Pepa is vermoord. Mario, de broer van Caco, heeft Sandro vermoord van de familie van de Caravaca's. Hij is gevlucht naar Marokko. Er is een bloedvete aan de gang tussen de familie van Caco en de familie van de Caravaca's.

In een klein dorpje ergens in Andalusië worden de witgekalkte muren van het dorp steeds volgeschreven met de tekst "Sandro we zullen je wreken". De muren worden steeds snel weer schoongemaakt en opnieuw volgeschreven.

Omdat Mario gevlucht is, is Diego het naaste familielid van Mario en dreigen de Caravaca's Diego te zullen vermoorden.

Het is echter niet vanwege dit vrij magere verhaal dat "Vengo" mij bij zal blijven. Wel vanwege de rol van Diego. Ik ga ervan uit dat Diego gespeeld wordt door een jongen die zelf spastisch is. Heel mooi is om te zien hoe Diego vol met liefde wordt omringd door zijn naaste familie. Werkelijk iedereen is bijzonder vriendelijk voor hem. Alleen als Caco een vrouw heeft geregeld voor Diego, dan zegt Diego met een grote glimlach "Maar, het is geen echte liefde". Waarop Caco antwoordt "Wil je dan een vrouw die de hele dag thuiszit?".

De echte hoofdrol in de film is weggelegd voor de spetterende muziek. Iedereen die van Flamencomuziek houdt, zal hiervan enorm genieten. Ook is het onderhoudend om een inkijkje te hebben in de cultuur van de Spaanse Roma.

Als film is "Vengo" dan misschien geen topper, maar dankzij de fantastische muziek valt er genoeg te genieten.

Op IMDB krijgt "Vengo" van bijna 2.700 mensen een waardering van 7,4.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Gadjo Dilo

Gadjo Dilo (Frankrijk, 1997): 97 min: Regisseur Tony Gatlif

Stéphane, een jonge Fransman met een woeste haardos is zwaar onder de indruk van een lied genaamd "Nora Luca". Hij lift vanuit Parijs naar Boekarest om achter de betekenis van dit lied te komen.

Stéphane reist heel Roemenië door. Hij ontmoet de oude muzikant Izidor die hem uitnodigt en thuis ontvangt. Langzaam wordt Stéphane opgenomen door de gemeenschap van de Roemeense Roma.

"Gadjo Dilo" houdt het midden tussen een speelfilm en een etnografische documentaire, We maken kennis met de zeden en gewoonten van een bevolkingsgroep waarover hier in West Europa weinig bekend is. Ik vind "Gadjo Dilo" een indrukwekkende film met, zoals altijd bij Tony Gatlif, veel muziek.

Op IMDB krijgt "Gadjo Dilo" van net geen 7,300  mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Latcho Drom

Latcho Drom (Frankrijk, 1993): 99 min: Regisseur Tony Gatlif

De Roma is een bevolkingsgroep waarvan de leden in de loop der eeuwen deels westwaarts getrokken zijn vanuit India naar West Europa. In West Europa staan de Roma als bevolkingsgroep ongunstig bekend. Ze houden van hun vrijheid, zouden niet gezagsgetrouw zijn en zouden losse handjes hebben. Het is een goede zaak dat er uit deze groep met Tony Gatlif een regisseur is opgestaan die vooral ook aandacht heeft voor de positieve kanten van hun cultuur en dan met name voor hun liefde voor muziek en dans.

"Latcho Drom" is een prachtige muzikale documentaire over de Roma en is een van mijn favoriete muziekfilms.

In "Latcho Drom" reizen we met de filmmaker mee vanuit India, naar Egypte, Turkije, Roemenië, Slowakije en  Frankrijk om te eindigen in Spanje. In al deze landen zien we beelden van muziek makende, zingende en dansende mensen. Gesproken tekst is geheel afwezig, de ondertitels laten alleen af en toe de teksten van de liederen zien. De muziek lijkt niet geënsceneerd en komt spontaan en levensecht over.

Om optimaal van deze film te genieten is het wel noodzakelijk dat je van dit soort muziek houdt. Als je dat zoals ik doet, dan zul je dit waarschijnlijk net als ik een geweldige film vinden.

Op IMDB krijgt "Latcho Drom" van iets meer dan 1.800 mensen een waardering van 8,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

3: La vie d'Adèle

 La vie d'Adèle (Frankrijk, 2013): 180 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche

Eerder had ik van Abdellatif Ketiche zijn prachtige film "La graine et le mulet" gezien over een Algerijnse man die op een scheepswerf in Marseille werkt, ontslagen wordt en dan als droom heeft om een couscous en vis restaurant te beginnen. Deze film heb ik nooit in de bioscoop gezien, maar wel een keer of vier op dvd.

Toen in 2013 de nieuwste film "La vie d'Adèle" van Kechiche uitkwam wilde ik hem perse in de bioscoop zien. Ik vond het een prachtige film en heb hem inmiddels een keer of zeven gezien. Voor mij is het de beste film van de laatste 20 jaar.

De film, die gebaseerd is op het boek "Blauw is een warme kleur" van Julie Maroh, gaat over het leven van Adèle. In het begin van de film is ze 16 jaar oud en zit ze op de middelbare school, waar ze lessen literatuur volgt. Ze houdt erg van lezen en wordt gevolgd in de klas. Vriendinnen van haar wijzen haar op een jongen die volgens hen wel interesse heeft in haar. Ze maken een afspraak, gaan naar de bioscoop en bedrijven de liefde. Van haar kant uit lijkt het of er iets mist. Ze heeft het nog niet zo goed in de gaten, maar al snel wordt duidelijk dat ze niet op mannen maar op vrouwen valt. Ze gaat een keer met een vriend naar een homobar en ontmoet daar de oudere Emma, die een blauw kapsel heeft. Emma studeert aan de academie voor schone kunsten en zit in haar vierde jaar. Al snel krijgen ze een relatie. Verder wordt in de film het verloop van hun relatie gevolgd met een paar vrij heftige vrijscene's, bezoeken aan wederzijdse ouders, en Adèles werk als kleuterjuf.

Ik vind het een fantastische film met een heel mooie hoofdrolspeelster (het oog wil ook wat) die ook nog eens geweldig acteert. Eigenlijk heb je geen moment het gevoel dat je naar een film zit te kijken, maar meer het idee dat je naar een stuk uit het leven van de hoofdrolspeelster kijkt. De film is vrij traag, waar ik wel van houd. Hij duurt 170 minuten en in de film is er aandacht voor belangrijke dingen uit het leven zoals lekker eten, muziek en seks. Warm aanbevolen!

Op IMDB krijgt "La vie d'Adèle" van een kleine 120.000 mensen een waardering van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

28: La graine et le mulet

La graine et le mulet (Frankrijk, 2007): 148 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche

Ik heb voor de vierde of vijfde keer de Franse film "La Graine et le mulet" gezien.

De Algerijn Slimane van 61 jaar oud werkt al decennia op een scheepswerf. Hij wordt ontslagen omdat hij niet meer productief genoeg is en er ook weinig werk meer is.

Hij heeft als droom een couscous en vis restaurant te openen. Samen met de knappe dochter Rym van zijn vriendin gaat hij aan de slag om vergunningen te regelen. De ex-vrouw van Slimane kookt iedere zondag voor de hele familie. Aan tafel worden uitgebreide gesprekken gevoerd en wordt uiteraard heerlijk gegeten. Zij kookt voor de openingsavond van het restaurant de couscous en de andere gerechten. Helaas loopt er het een en ander fout.

Ik vind "La graine et le mulet" een fantastische film die zeer authentiek overkomt. Een absolute must see film voor iedereen die van filmhuisfilms houdt.

Op IMDB krijgt "La graine et le mulet" van ruim 6.000 mensen een waardering van 7,4.

   

 Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

38: Mektoub my love: Canto uno

Mektoub my love: Canto uno (Frankrijk, 2018): 174 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche

Van de Algerijnse regisseur Abdellatif Kechiche had ik eerder de prachtige films "La graine et le mulet" en "La vie d'Adèle" gezien. Tussendoor maakte hij ook nog "Black Venus", maar die film kon mij veel minder bekoren. Ik heb "Mektoub my love" in de bioscoop gemist. Als ik geweten had dat deze film van Abdellatif Kechiche was, dan was ik hem zeker in de bioscoop gaan bekijken. Maar ja, een dvd bekijken is ook erg leuk.

Frankrijk 1994. Amin studeert in Parijs medicijnen en schrijft scenario's en maakt foto's. Hij heeft besloten om met zijn studie te stoppen en gaat voor een lange zomervakantie naar Sète aan de Middellandse Zee, waar zijn familie en jeugdvrienden wonen. Als eerste zoekt hij Ophélie, zijn jeugdvriendin, op. Hij kijkt door het raam van het huis waar zij verblijft naar binnen en ziet een heftige seksscène tussen haar en zijn neef Toni. Ophélie is eigenlijk verloofd met een ander, maar die is soldaat en verblijft ver weg en ondertussen vrijt ze met Toni. De toon voor de film is gezet.

De rest van de film speelt zich af aan het strand, in restaurants, in discotheken en op de schapenboerderij van de vader van Ophélie. Aan het strand ontmoeten Amin en Toni twee meiden uit Nice: Charlotte en Céline, die ook hier vakantie vieren. De film geeft ontzettend goed de sfeer van jongeren die lekker genieten van hun vakantie en er op los leven weer. De hoofdrolspelers zijn erg mooi om  te zien, vooral Ophélie en Amin en dat is natuurlijk ook mooi meegenomen.

Ik vind "Mektoub my love" een prachtige feelgood film. Op IMDB is men het duidelijk niet eens met mijn oordeel. De film is door minder dan 1.500 mensen gewaardeerd met slechts een 6,6! Deze lage score is voor mij onbegrijpelijk, maar ik vertegenwoordig wel vaker een minderheidsstandpunt. Oordeel vooral zelf.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.