In memoriam: Patrick Beneken (2 mei 1970 - 7 januari 2024)

In memoriam: Patrick Beneken (2 mei 1970- 7 januari 2024)

 

Ik ben verdrietig, heel erg verdrietig. Als er ooit iemand in mijn familie- of vriendenkring onnodig is overleden dan is het Patrick wel. Patrick is maar 53 jaar oud geworden.

 

Ik ken Patrick al lang. Mijn vader en Herman, de vader van Patrick, waren met elkaar bevriend en gingen vaak samen een stukje wandelen. In 1994 ging ik een keer met mijn vader op bezoek bij Herman. Tussen mij en Herman klikte het meteen zo goed dat we bevriend zijn geraakt. Ook ik ging vaak wandelen met Herman. Herman was leraar Engels en had een zeer brede belangstelling, vooral op het gebied van literatuur, muziek, film en toneel.

 

Door Herman kwam ik ook in contact met zijn vrouw Liedy, hun zoon Patrick en hun dochters Eileen en Deirdre. Op alle vijf was ik erg gesteld. 

In 2001 is Herman overleden. Sinds die tijd ben ik met Patrick bevriend.

Patrick zei wel eens tegen mij dat hij de interesses van zijn vader had en het temperament van zijn moeder. Zijn vader had nogal uitgesproken meningen en kon een beetje opvliegend zijn. Zijn moeder was heel zorgzaam en uiterst vriendelijk.

Net als Herman is Patrick jarenlang leraar Engels geweest. Helaas lukte het hem nooit om een vast contract te krijgen of om langere tijd ergens les te geven. Patrick was slim genoeg, daar lag het niet aan, maar zijn uiterlijke verzorging was middelmatig en ik vermoed dat hij daardoor problemen kreeg. Ook was hij erg eigenwijs. De contacten met zijn leerlingen liepen altijd goed, maar zijn collega's hadden vaak wat moeite met hem.

Ook net als Herman was Patrick iemand met zeer veelzijdige interesses. Hij hield van boeken, films, maar vooral van muziek. Patrick heeft tot een half jaar voor zijn dood altijd in een koor gezongen en hij verzamelde platen. Niet zomaar een beetje, nee, ik denk dat hij tot de grootste platenverzamelaars van Nederland behoorde. Hij had thuis een enorme collectie van voornamelijk avant-gardistische popmuziek, maar hij verzamelde eigenlijk van alles.

Zijn liefde voor muziek, boeken en films deelden Patrick en ik, alleen hadden wij totaal andere smaken. Dat kon stimulerend zijn, maar ook zowel bij Patrick als bij mij tot ongeloof leiden over de smaak van de ander.

 

Patrick kwam al die jaren voornamelijk bij mij op bezoek, ik denk gemiddeld iets minder dan één keer per maand. Tot 2014 gingen we meestal naar de bioscoop vaak samen met Jan, een gezamenlijke vriend, voorafgegaan door een eenvoudig etentje. Na 2014 spraken we meestal bij mij af en zorgde ik voor een uitstekende maaltijd en keken we daarna naar een dvd, ook vaak samen met Jan. Patrick was zeer trouw, hij heeft zo goed als nooit een voorgenomen bezoek afgezegd, en dat terwijl hij er toch 2 keer een uur en drie kwartier voor moest reizen, met de trein vanuit Tilburg.

 

De laatste jaren ging het beduidend minder goed met Patrick. Hij was altijd al erg eigenzinnig geweest en met de corona kreeg hij last van paranoia. Hij werd in 2020 gedwongen opgenomen, er werd schizofrenie bij hem vastgesteld (een diagnose waar hij het absoluut niet mee eens was) en hij kreeg antipsychotica toegediend. 

Van de medicijnen werd hij erg duf en verloor hij veel van zijn energie en levenslust. Ongeveer een half jaar geleden heeft Patrick op eigen initiatief besloten om te stoppen met zijn medicijnen. Ik heb op hem ingepraat dat hij er verstandig aan deed om ze te blijven slikken, maar dat had geen zin. De laatste maanden van zijn leven was Patrick manisch en zijn dood is daar het droevige resultaat van.

Ik wens Eileen en Deirdre en Patricks vrienden heel veel sterkte met dit grote verlies.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

In memoriam: Wouter Stam (28 januari 1964 tot 3 april 2023)

Ik ken Wouter al vanaf 1995. Ik ben ruim 20 jaar vrij hecht met hem bevriend geweest, maar na een aantal onvriendelijkheden van zijn kant had ik het contact een tijd verbroken. Het afgelopen half jaar heb ik hem weer een paar keer kort bezocht.

 

Wouter woonde in een krotwoning in het centrum van Utrecht. Zijn woning lag aan de begane grond, was smal en langgerekt, was erg vochtig en er kwam weinig licht naar binnen. Gelukkig had hij wel een klein tuintje waar hij graag zat.

 

Wouter was om het zo maar te zeggen, een beetje een aparte man. Ik hoorde laatst van een gezamenlijke vriend dat hij het VWO niet had afgemaakt en pas later na een avondschool zijn diploma heeft gehaald. Hij heeft ook verschillende opleidingen gedaan en niet afgemaakt: een toneelopleiding, een opleiding tot leraar Engels [hoewel Wouter regelmatig las, heb ik nooit gezien dat hij  een Engelstalig boek las], een opleiding tot pianostemmer en als laatste een opleiding tot leraar handvaardigheid, een opleiding die hij met een diploma heeft kunnen afsluiten dankzij enige coulantie van de school.

 

Volgens mij was Wouter behoorlijk slim, maar het ontbrak hem enigszins aan doorzettingsvermogen. Zijn houding tot werken was ook alternatief. Op een zeer humoristische manier kon Wouter de draak steken met de heersende trend in de maatschappij om met hard werken je geld te verdienen. Wouter deed het liever rustig aan, hij had een bijstandsuitkering. Hij zei wel eens dat als die er niet was hij van de honger om zou komen. Wouter at weliswaar niet zo veel, maar ik denk dat hij gelijk had. In de tijd dat ik hem gekend heb heeft hij maar één betaalde baan gehad, bij de Kees Boeke school in Utrecht als medewerker bij de mediatheek. Na een klein jaar is hij daar ontslagen omdat hij zich teveel identificeerde met de leerlingen. Ook ergerde men zich aan zijn hasjgebruik.

 

Wouter had niet zo'n heel erg positieve instelling. Werken bijvoorbeeld verafschuwde hij. Dat ging zover dat hij bij de Sociale dienst in de bak onbemiddelbaar terecht kwam. Hij winkelde wel eens proletarisch. Toen zijn ouders een keer bij hem op bezoek waren kregen ze een blik rode zalm voorgeschoteld, waarop zijn vader zich afvroeg of hij dat wel kon betalen. Wouter zei niets. Als hij bij mij op bezoek kwam [dat gebeurde niet zo heel vaak, hij vond de 10 minuten fietsen eigenlijk te ver], at hij altijd mee en dan bij de afwas liep hij naar het balkon en ging hij daar een sigaretje roken tot de afwas gedaan was.

 

De grootste liefde van Wouter was de muziek. Hij speelde verdienstelijk piano. Dat deed hij uren per dag totdat zijn bovenbuurman, die gek werd van het geluid, via de rechter afdwong dat Wouter nog maar één uur per dag mocht spelen, tussen vijf en zes uur 's middags. Wouter luisterde ook graag muziek, vooral klassieke muziek en dan met name pianomuziek, zijn lievelingsinstrument. Zijn favoriete componist was Wolfgang Amadeus Mozart (het e-mailadres van Wouter begon met Amadeus) en daarnaast Liszt en Chopin. Hij ging ook zeer vaak naar concerten, vooral in Vredenburg. Toen ik hem net kende had hij een paar vrienden die bij Vredenburg werkten en kreeg hij heel veel vrijkaartjes. Volgens mij ging hij twee tot drie keer per week naar een concert.

 

Wouter kon behoorlijk koken. Ik leerde hem kennen bij het jongerencentrum Ekko in Utrecht, waar wij allebei bij de eetgroep zaten en regelmatig kookten voor gasten. Ik heb af en toe bij hem thuis gegeten, maar door het roken en zijn hasjgebruik had hij eigenlijk te weinig geld voor fatsoenlijke ingrediënten. Hij liep iedere dag 's middags even naar de koffieshop voor een grammetje wiet.

 

Wouter had een poes die op een dag was komen aanlopen en niet meer bij hem wegging. Hij noemde de poes Poesjkin. 

 

Wouter had twee heel prettige eigenschappen. Hij was erg gastvrij. Bijna altijd als ik onaangekondigd voor zijn deur stond liet hij mij binnen en zette hij een grote pot thee met meestal wel iets lekkers. Ook had hij heel veel gevoel voor humor, je kon ontzettend met hem lachen. Vooral dankzij deze twee eigenschappen zal ik hem missen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

In memoriam: Peter van Straaten

Als je mij vraagt wie mijn favoriete hedendaagse kunstenaar is, dan kom ik al gauw uit bij Peter van Straaten. Tot nog toe heb ik maar een keer geblogd over een boek van hem: "De jongen en zijn boom", maar aangezien ik meer dan 30 boeken van hem thuis heb staan zal daar nog wel verandering in komen.

Peter van Straaten werkte met Oost-Indische inkt en maakte prachtige pentekeningen, waarbij hij de schaduwpartijen lichtjes arceerde. Voor het parool heeft hij 40 jaar lang iedere dag een tekening gemaakt.

Kenmerk van Peter van Straaten is ook dat hij zijn tekeningen altijd van een typisch onderschrift voorziet. Ik herinner me een tekening van hem waar een voetbalkeeper treurend voor zijn doel staat, met als onderschrift: "10-0, als jij ze allemaal gehouden had, dan hadden we gelijkgespeeld".

De tekeningen van Peter van Straaten bevatten altijd de nodige humor. Peter van Straaten hield ervan om mensen te observeren en schetste hun eigenaardigheden genadeloos. Alle albums van Peter van Straaten zijn de moeite waard om hun tekeningen, maar er is er eentje die ik nog speciaal wil vermelden.

Dat is natuurlijk "Aanstoot" een album met licht erotische tekeningen waarbij koppels in allerlei standjes worden gadegeslagen door toevallige omstanders. Erg humoristisch. Mij lijkt het ook erg leuk om uitgaande van de tekeningen in dit album foto's te maken van de betreffende situaties.

Een leuke anekdote: een vriend van mij (destijds was hij bijna 80) kwam bij een overzichtstentoonstelling van het werk van Peter van Straaten in Bergen op Zoom samen met zijn vriendin. De erotische tekeningen hingen in een achteraf zaaaltje waar bijna iedereen zich voor schaamde om er naar te kijken. Mijn vriend en zijn vriendin hadden het rijk vrijwel alleen.

Jammer dat Peter van Straaten niet meer onder ons is!
De foto aan de bovenkant van het artikel is gekopieerd uit de Volkskrant van vandaag.