In memoriam: Patrick Beneken (2 mei 1970 - 7 januari 2024)

In memoriam: Patrick Beneken (2 mei 1970- 7 januari 2024)

 

Ik ben verdrietig, heel erg verdrietig. Als er ooit iemand in mijn familie- of vriendenkring onnodig is overleden dan is het Patrick wel. Patrick is maar 53 jaar oud geworden.

 

Ik ken Patrick al lang. Mijn vader en Herman, de vader van Patrick, waren met elkaar bevriend en gingen vaak samen een stukje wandelen. In 1994 ging ik een keer met mijn vader op bezoek bij Herman. Tussen mij en Herman klikte het meteen zo goed dat we bevriend zijn geraakt. Ook ik ging vaak wandelen met Herman. Herman was leraar Engels en had een zeer brede belangstelling, vooral op het gebied van literatuur, muziek, film en toneel.

 

Door Herman kwam ik ook in contact met zijn vrouw Liedy, hun zoon Patrick en hun dochters Eileen en Deirdre. Op alle vijf was ik erg gesteld. 

In 2001 is Herman overleden. Sinds die tijd ben ik met Patrick bevriend.

Patrick zei wel eens tegen mij dat hij de interesses van zijn vader had en het temperament van zijn moeder. Zijn vader had nogal uitgesproken meningen en kon een beetje opvliegend zijn. Zijn moeder was heel zorgzaam en uiterst vriendelijk.

Net als Herman is Patrick jarenlang leraar Engels geweest. Helaas lukte het hem nooit om een vast contract te krijgen of om langere tijd ergens les te geven. Patrick was slim genoeg, daar lag het niet aan, maar zijn uiterlijke verzorging was middelmatig en ik vermoed dat hij daardoor problemen kreeg. Ook was hij erg eigenwijs. De contacten met zijn leerlingen liepen altijd goed, maar zijn collega's hadden vaak wat moeite met hem.

Ook net als Herman was Patrick iemand met zeer veelzijdige interesses. Hij hield van boeken, films, maar vooral van muziek. Patrick heeft tot een half jaar voor zijn dood altijd in een koor gezongen en hij verzamelde platen. Niet zomaar een beetje, nee, ik denk dat hij tot de grootste platenverzamelaars van Nederland behoorde. Hij had thuis een enorme collectie van voornamelijk avant-gardistische popmuziek, maar hij verzamelde eigenlijk van alles.

Zijn liefde voor muziek, boeken en films deelden Patrick en ik, alleen hadden wij totaal andere smaken. Dat kon stimulerend zijn, maar ook zowel bij Patrick als bij mij tot ongeloof leiden over de smaak van de ander.

 

Patrick kwam al die jaren voornamelijk bij mij op bezoek, ik denk gemiddeld iets minder dan één keer per maand. Tot 2014 gingen we meestal naar de bioscoop vaak samen met Jan, een gezamenlijke vriend, voorafgegaan door een eenvoudig etentje. Na 2014 spraken we meestal bij mij af en zorgde ik voor een uitstekende maaltijd en keken we daarna naar een dvd, ook vaak samen met Jan. Patrick was zeer trouw, hij heeft zo goed als nooit een voorgenomen bezoek afgezegd, en dat terwijl hij er toch 2 keer een uur en drie kwartier voor moest reizen, met de trein vanuit Tilburg.

 

De laatste jaren ging het beduidend minder goed met Patrick. Hij was altijd al erg eigenzinnig geweest en met de corona kreeg hij last van paranoia. Hij werd in 2020 gedwongen opgenomen, er werd schizofrenie bij hem vastgesteld (een diagnose waar hij het absoluut niet mee eens was) en hij kreeg antipsychotica toegediend. 

Van de medicijnen werd hij erg duf en verloor hij veel van zijn energie en levenslust. Ongeveer een half jaar geleden heeft Patrick op eigen initiatief besloten om te stoppen met zijn medicijnen. Ik heb op hem ingepraat dat hij er verstandig aan deed om ze te blijven slikken, maar dat had geen zin. De laatste maanden van zijn leven was Patrick manisch en zijn dood is daar het droevige resultaat van.

Ik wens Eileen en Deirdre en Patricks vrienden heel veel sterkte met dit grote verlies.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.