Sebastião Salgado: Workers

Sebastiâo Salgado: Workers: An Archaelogy of the Industrial Age (Brazilië, 1993): 400 blz: Uitgeverij Aperture

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Workers" is een fotoboek vol met zwart-witfoto's van mensen die zwaar lichamelijk werk doen van de Braziliaanse econoom en fotograaf Sebastião Salgado.

Zoals gebruikelijk bij dit soort fotoboeken zijn niet alle foto's even mooi of indrukwekkend. Ik zou zelf zeggen dat zo'n 90 % van de foto's in dit boek vrij gewoontjes zijn, maar tussen de overige 10 % zitten dan ook een aantal pareltjes.

Ik zou een aantal top foto's willen noemen:
- blz 30-31: Suikerrietwerkers na een dag werken
- blz 48-49: Betaaldag voor de arbeiders op de theeplantages in Rwanda
- blz 52: Portret van 2 Rwandese vrouwen
- blz 84-85: Vissersboten
- blz 96-97: Portretfoto van een vissersboot vol mensen
- blz 130-131: Mannen die zakken van jute maken
- blz 140-141: Café in Shanghai
- blz 194-195: Tegenlichtopname van een containeropslag
- blz 258-259: Langs het spoor in Frankrijk
- blz 270-271: Arbeiders die kolen laden in trucks
- blz 280-281: Mensen met een wagentje om voedsel te bezorgen
- blz 300-301: Enorme openluchtmijn in Brazilië
- blz 322-323: Arbeider in de olie-industrie
- blz 340: Oliearbeider in Koeweit
- blz 366-367: Man die aan een dam werkt
- blz 388-389: Vrouwen die aarde verwijderen voor de aanleg van een kanaal in India

Salgado heeft foto's gemaakt in een groot aantal verschillende landen. Wat opvalt is dat de beste foto's in het boek niet altijd direct iets te maken hebben met het productieproces. Voordat Salgado dit boek publiceerde had hij een boek over de Sahel gepubliceerd. Later zijn een boek over Afrika verschenen en een boek met de titel "Genesis". Salgado heeft een aantal jaren voor Magnum gewerkt, maar heeft later dit agentschap weer verlaten.

  

Gisele

Gisele (Brazilië, 2016): 536 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

Gisele Bündchen is een Braziliaans supermodel die sinds eind jaren 90 wereldberoemd is. Voor een vrouwelijk model is ze met een lengte van ongeveer 1,90 meter uitzonderlijk lang.

 

"Gisele" is een prachtig uitgegeven boek op groot formaat en een hardcover met een doorzichtige plastic stofomslag, paars op de voorkant, oranje op de rug en groen aan de achterkant. Van de vier fotoboeken over fotomodellen die ik heb besproken vind ik "Gisele" het mooist uitgegeven boek.

 

Zoals meestal bij dit soort boeken staan er een aantal geweldige foto's in en zeggen de meeste foto's mij niet zo veel. Gisele is natuurlijk prachtig om te zien, maar veel foto's in dit boek bewijzen dat een foto van een prachtige vrouw, niet per se een mooie of interessante foto oplevert. En dat terwijl alle foto's in dit boek door wereldberoemde fotografen zijn gemaakt.

 

Ik vind een aantal foto's in dit boek er tussen uit springen:

Een foto van Walter Chin op blz 79 waarop Gisele naakt op een wit paard zit.

Blz 91: een foto van Annie Leibovitz met Gisele in een witte jurk naast een gespierde man.

Blz 104 en 105: twee foto's van Corinne Day met Gisele in een kleurrijke jurk

Een aantal naaktfoto's van Patrick Demarchelier op blz 129, 199, 331 en 461, waarbij ze op de eerste hoogzwanger is.

Twee foto's van Inez & Vinoodh op blz 232 en 233.

Vijf naakten van Mario Sorrenti op blz 267, 269, 271, 273 en 433.

Een foto van Kelly Klein op blz 369.

Een foto van Steven Meisel op blz 499.

En natuurlijk de naaktfoto op de omslag van Richard Avedon.

Al met al vind ik "Gisele" een prachtig boek met een aantal sublieme foto's, maar in zijn geheel een beetje eentonig. Als je van modefotografie houdt, dan is dit boek wel het summum. 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Sebastião Salgado: Children

Sebastião Salgado: Retratos (Engelse titel: Children) (Brazilië, 2000): 109 blz: Uitgeverij Caminho

 

Sebastião Salgado is een Braziliaanse econoom die er na zijn studie op 27-jarige leeftijd achterkwam dat zijn hart vooral lag bij de fotografie.

Als econoom en ook als fotograaf is Salgado vooral geïnteresseerd in de gevolgen van grootschalige migratie en de daarmee samenhangende armoede op de levensomstandigheden van mensen over de hele wereld.

 

Salgado heeft een groot aantal fotoboeken op zijn naam, waarbij "Workers", "Africa" en "Genesis" waarschijnlijk zijn drie bekendste boeken zijn. Omdat Salgado somber werd van het jarenlange fotograferen van armoede is hij de laatste 20 jaren overgestapt op het fotograferen van de natuurlijke rijkdom op Aarde. Salgado heeft altijd uitsluitend in zwart-wit gefotografeerd.

 

"Children" is een minder bekend fotoboek van Salgado. In "Children" staan zo'n 80 werkelijk schitterende portretfoto's in zwart-wit van kinderen over de hele wereld.

Niemand, ook ik niet, zal beweren dat "Children" het belangrijkste boek van Salgado is. Het is wel  het boek van hem waar ik het meest enthousiast over ben. Alle foto's in dit boek vind ik de moeite meer dan waard.

Als je van foto's van kinderen houdt, dan is dit denk ik één van de allermooiste fotoboeken die verkrijgbaar zijn.

   

 

Het fotoagentschap Amazonas Images vertegenwoordigt het werk van Salgado.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Euclides da Cunha: De binnenlanden

Euclides da Cunha: De binnenlanden (Brazilië, 1902): 460 blz: Vertaald door August Willemsen (2001): Uitgeverij Meulenhoff

 

 

"De binnenlanden" van de Braziliaanse schrijver Euclides da Cunha laat zich lezen als een spannende roman, maar is in feite een superieur voorbeeld van literaire non-fictie.

 

In "De binnenlanden" wordt het verhaal verteld van een religieus leider, Antonio Conselheiro, die samen met zijn volgelingen een gemeenschap sticht en een plaatsje opricht, Canudos, gelegen diep in de binnenlanden en dat erg moeilijk toegankelijk is (en te veroveren) vanwege zijn afgelegen ligging tussen de bergen.

 

De regering van Brazilië is niet blij met de ketter en stuurt een aantal militairen op hem af om hem te vermoorden. Deze op het oog makkelijke klus mislukt doordat de Conseilheiro een aantal geslepen vechtjassen als volgelingen heeft. Nog drie keer, wordt er een steeds grotere expeditie uitgestuurd om de leider en zijn volgelingen uit te roeien.

 

Bij de vierde en laatste expeditie zijn het uiteindelijk meer dan 6.000 soldaten die Canudos innemen dat verdedigd wordt door een paar honderd vechtjassen.

 

Da Cunha leidt zijn boek in met 115 bladzijden waarin hij het land rondom Canudos en zijn inwoners beschrijft. Hij doet dit meesterlijk, hoewel ik af en toe wenste dat het eigenlijke verhaal zou beginnen.

Het eigenlijke verhaal is dat van de religieuze leider en de vier expedities die ondernomen worden om hem te verslaan. Het is één verhaal vol met slecht doordachte militaire acties waarbij nodeloos veel doden en gewonden vallen. Tevens is het een verhaal over een burgeroorlog in een voor mij totaal onbekend gebied, waarin het verloop van een oorlog zo realistisch en geloofwaardig beschreven is, zoals ik dat nooit eerder in een boek heb gelezen.

"De binnenlanden" stond hoog op mijn lijst van mijn favoriete romans. Het hoort niet thuis op mijn lijst met romans, maar op mijn lijst met boeken over geschiedenis. Hoewel het belang van de beschreven gebeurtenissen voor mij als Nederlander vrij gering is, komt dit boek op de bovenste plaats van mijn lijst met mijn favoriete geschiedenisboeken.

De vertaling, het nawoord en het notenapparaat door Augustus Willemsen zijn allen voortreffelijk. August Willemsen heeft ervoor gekozen om een aantal typisch Braziliaanse termen onvertaald te laten, wat de authenticiteit van het boek verhoogt. Petje af voor de vertaler!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

36: City of God

City of God (Brazilië, 2003): 124 minuten: Regisseurs Katia Lund & Fernando Meirelles

De stad van God is een arme buitenwijk van Rio de Janeiro, die jarenlang bekend stond als de gevaarlijkste buurt ter wereld.

We volgen het leven van een aantal jongeren die opgroeien van kleine criminelen tot zeer gevreesde bandieten die iedereen neerschieten die op hun pad komt.

De film is uiterst gewelddadig, waar ik normaal gesproken grote moeite mee, maar dat gezien het onderwerp ook niet anders kan. "City of God" is zo gemonteerd, dat je achtereenvolgens kijkt naar een stel losse kleine verhalen die als een soort videoclip overkomen.

Ook bevat de film veel couleur locale. Ik heb de film inmiddels zo'n 4 keer gezien en ben er erg van onder de indruk.

Op IMDB krijgt deze film van 637.000 mensen een zeer hoge waardering van 8.6 en staat daarmee op plaats 21 van de hoogst gewaardeerde films, na "Seven samurai" van Akira Kurosawa de hoogst genoteerde niet Amerikaanse film. Deze toppositie lijkt mij wat overdreven, maar een zeer goede film is het zeker.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

91: Estomago

Estomago (Brazilië, 2007 ): 107 minuten: Regisseur Marcos Jorge

"Estomago" is een culinair gevangenisdrama te noemen.

De film begint met een verhaal over hoe de kaas Gorgonzola is ontstaan. Raimundo Nonato, komt zonder geld en uitgehongerd aan bij een snackbar.

In ruil voor kost en inwoning kookt hij daar. Volgens de klanten van de snackbar verandert er iets: "Vroeger waren er in de snackbar vliegen en zuiplappen, nu zijn er vliegen en zuiplappen en kipsnacks". Raimundo ontmoet in de snackbar Iria die van lekker eten houdt en met wie hij een relatie krijgt.

Na ongeveer een maand wordt hij ontdekt door een echte kok en gaat hij in een echt restaurant Boccaccio werken. Daar leert hij alle fijne kneepjes van het vak.

Tussen de verhaallijn van Raimundo die kookt in de snackbar en het restaurant loopt dat van Nonato het zakmes, die in de gevangenis zit bij een stel grote boeven en die dankzij zijn kookkunst steeds hogerop klimt in de hierarchie.

Ik vind "Estomago" een erg onderhoudende film (ik heb hem zo'n 5 keer gezien) met veel beelden van lekker eten erin en een onverwachte afloop.

Op IMDB krijgt "Estomago" van 4.500 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: The salt of the earth

The salt of the earth (Duitsland, 2014): 104 minuten: Regisseur Wim Wenders

Zo'n 20 jaar geleden maakte de filmer Wim Wenders kennis met een foto van Sebastiao Salgado die hem zo intrigeerde dat hij een afdruk kocht en boven zijn bureau hing. Daarna volgde hij de ontwikkeling van Salgado als fotograaf. Nu heeft hij een documentaire over het leven en vooral het werk van Salgado gemaakt.

Salgado groeide op in een klein dorpje in Minas Gerais in Brazilië en trok op zijn 15e naar een wat grotere stad om daar te studeren. Hij ontmoette als snel Leia, die zijn vrouw werd. Op aanraden van zijn vader had hij economie gestudeerd en was zij het met enige moeite afgestudeerd en had een goed betaalde baan gevonden.

Op een dag maakte hij kennis met een fototoestel en was zo geïntrigeerd door de camera dat hij fotograaf werd.

De documentaire volgt de grote projecten van Salgado (Het andere Amerika, de Sahel, Werkers, Exodus, Genesis) waarbij heel veel enerzijds prachtige maar anderzijds ook gruwelijke foto's worden getoond.

Salgado werd bekend als fotograaf van mensen maar heeft voor zijn laatste project Genesis besloten om de natuur in al haar schoonheid in beeld te brengen als tegenwicht voor de vele confronterende reportages die hij daarvoor heeft gemaakt.

Wat ook mooi is om te zien is dat de Salgado's een dor gebied van zo'n 600 hectare in de loop van 20 jaar tijd voor een groot deel hebben weten te herbebossen door de aanplant van zo'n 2,5 miljoen bomen.

Ik vind het een prachtige documentaire over een van de bekendste fotografen van onze tijd.

Een ding begrijp ik niet van de dvd. Er staan een aantal weggelaten scenes op de dvd. Ik begrijp wel dat deze scenes niet essentieel zijn voor de film, maar ze zijn evengoed interessant. Als je er voor kiest om die op de dvd te zetten, zorg er dan ook voor dat ze netjes ondertiteld zijn net als de film zelf.

  

Sebastião Salgado: Genesis

Sebastião Salgado: Genesis (Brazilië, 2013): 517 blz: Uitgeverij Taschen

Sebastião Salgado, een wereldberoemd Braziliaans zwart-witfotograaf die bekend is van de boeken "Workers" en "Africa" had eind jaren 90 lange tijd de wereld rondgetrokken om in fotoessays de massale migratie van mensenmassa's weer te geven. Deze migratie ging gepaard met veel geweld waar Salgado nogal somber werd over de toekomst van de planeet.

In die tijd kon hij een landgoed kopen in de staat Minas Gerais in Brazilië en daar begon hij aan een project van herbebossing. Hierdoor enthousiast geworden besloot hij om een groot fotoproject te beginnen waarbij hij zoveel mogelijk de ongerepte aarde inclusief haar natuurlijke bewoners in beeld zou brengen. Dit project werd "Genesis" en gedurende 8 jaar, van 2004 tot 2011 bezocht hij in totaal 30 gebieden, elk voor 2 maanden.

Het boek is erg mooi geworden. Er staan vele prachtige foto's in. Alleen: waarom heeft Salgado ervoor gekozen om een boek over de veelkleurige Aarde in zwart-wit te fotograferen? Ik heb sterk het vermoeden dat een veel minder goede fotograaf dan Salgado in kleur een mooier boek had kunnen maken. Je kunt kijken naar het werk van Yann-Arthus Bertrand "De Aarde vanuit de hemel", Jimmy Nelson "Before they pass away" of Steve McCurry of Frans Lanting hoe mooi fotografie in kleur kan zijn. Wat mij betreft een gemiste kans voor open doel!