Over de psychiatrie in Nederland

Ik ben al 36 jaar ervaringsdeskundige in de psychiatrie. Volgens mij is het motto dat het meeste aan de patiënten wordt meegegeven: "Zoek het zelf maar uit". 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 7: De pech, de zwaarheid en het zweven

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 7: De pech, de zwaarheid en het zweven (Nederland, 2025): 380 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

Met het lezen van "De pech, de zwaarheid en het zweven" ben ik helemaal bij met de "Faxen aan Ger" van Nicolien Mizee. Ik kan er niet omheen, de "Faxen aan Ger", waarvan nu 7 delen zijn verschenen, behoort tot de meest indrukwekkende literaire series die ik ooit heb gelezen. Ik kan nu al wel voorspellen dat deel 1 "De kennismaking" mijn boek van het jaar zal worden.

 

Wat maakt deze serie zo onweerstaanbaar? Nicolien Mizee houdt het klein, ze schrijft over haar eigen leven en over de mensen in haar directe omgeving, haar ouders, haar partners, haar vrienden en vriendinnen. Maar ook over het lesbisch stijldansen, het proces van het schrijven, de kinderen van haar zus An en over haar kat met wie we in dit 7e deel kennismaken. Dit alles in een zeer prettige leesbare stijl, met een flinke dosis relativeringsvermogen en erg humoristisch. Zolang er nieuwe delen blijven verschijnen, zal ik ze lezen. Ik ben nog lang niet uitgekeken op de avonturen van Nicolien Mizee.

 

Citaten:

- Waarom besloot ik niet voor eens en voor altijd dat ik nooit iets voor half elf 's ochtends moest doen, nooit iets in vrouwengroepsverband en nooit iets wat langer dan een uur duurde?

 

- Het vierde punt op mijn lijstje "dingen die ik nooit meer wil", is: aan iets beginnen waarbij ik altijd de slechtste zal blijven. Dat heb ik meegemaakt met hardlopen en later ook weer toen ik in het hoogste jaar van het stijldansen zat.

 

- De interviewer van het Haarlems Dagblad was een rossige, kalende jongeman. Hij vroeg naar mijn schrijfgewoonten, iets wat ik zelf een verbazend saai onderwerp vind, maar waarvan ik weet dat veel mensen het heel interessant vinden. Het beste zou ik kunnen zeggen: eerst steek ik een kaars op, daar dans ik drie keer omheen terwijl ik Oeoeoeoe zing en dán ga ik pas aan het werk. Maar ja, ik ga gewoon zitten en begin.

 

- Die nominatie heeft zelfs effect in mijn eigen kennissenkring: mensen die het mooi vonden zijn nu zo onder de indruk dat de officiële schrijflui er hun stempel van goedkeuring aan gegeven hebben dat ze het nu ook voor hun vrienden en kennissen kopen.

 

- Al die opiniërende achtergrondartikelen lijken wel tot doel te hebben te formuleren wat wij, weldenkende mensen, ergens van moeten denken. Dat is toch gek? We kunnen toch zelf denken?

 

- "Moet ik dan allerlei lesbische stukken voorlezen?"  

 "Nee, dat hoeft niet, hoewel ik persoonlijk dat stuk over de lesbische dansles wel erg goed vond, ik heb zo gelachen, ha ha ha!" zei de mevrouw aan de andere kant en barstte alleen al bij de herinnering opnieuw in lachen uit.

 Ik smolt en ging zingend en zeldzaam goedgehumeurd stofzuigen.

 

- "Relativeren is heel goed," zei het Orakel ooit, "maar niet als het betekent dat je niets meer in zijn grootsheid kan zien."

 

- "... Hoe is het nou met Boris op school?"

 "Het gaat wel wat beter, maar de juf zegt dat hij toch problemen heeft."

 "Wat voor problemen dan?"

 "Problemen op het  gebied van logopedie, fysiotherapie en van sociaal-emotionele aard."

 "Gonnie," zei ik zachtzinnig, "je bedoelt: Boris praat slecht, beweegt zich onhandig en maakt geen vriendjes."

 

- Er zijn drie dingen die ook noodzakelijk zijn en die me, als de zwakheid me in haar macht heeft, van het schrijven afhouden: gitaarspelen, afwassen en schrijven aan jou. Dit laatst kan ik, mezelf overtuigend van het feit dat het een soort voorstudie is en dus óók met echt schrijven te maken heeft, soms zo lang rekken dat het alweer tijd is om te gaan koken.

 

- "Zo," zei ik tegen Bio, "dus jij wordt morgen een kindje van Jezus?" Want ze moest eerste communie doen. Ster en Bio gingen meteen giechelend de pastoor nadoen, maar toen vroeg Bio ineens peinzend: "Wie heeft God eigenlijk bedacht? Hoe zijn ze daar zo op gekomen?"

 

- Weet je wie de Mizees leuk vond? Mijn ex, Louise. Ze maakte eens een reünie mee, waarbij die tien, vijftien Mizees introvert in de zon in de achtertuin van mijn ouders zaten te zwijgen.

 "Wat een prettige mensen!" zei ze. "Niemand die vraagt wat je doet of probeert leuk te zijn. Ze zitten gewoon een beetje te genieten."

 

- "Ik laat Stefania gewoon naar foute films gaan en foute boeken lezen!" zei ze vrolijk. Ik houd eigenlijk niet van dat bijvoeglijk naamwoord in die betekenis. Foute schoenen, foute lampen - ja, wie bepaalt dat nou eigenlijk? Welke onzichtbare Grote Leider van de Goede Smaak? En waar zetelt die?

 

- Maar o, Ger van mijn hart, één goeie bladzijde proza, waarin je de lens op de huid zet, onthult meer dan honderd bladzijden theorie.

 

- Dan zijn er nog de gymcursussen.

 "Gymmen?" zei Luus. "Je doet al aan zwemmen en dansen, en je fietst en je wandelt, waarom moet je nou ook nog gymmen, als je er eigenlijk een hekel aan hebt?"

 "Nou ja, ik moet toch een beetje in shape blijven," zei ik.

 "Je hebt al een prachtige shape!" riep ze.

 "Jawel, jawel, maar ik word toch ook ouder."

 "Je lijkt Ger wel!" riep ze.

 

- Yolanda zei dat ik niet de vrijheid ken om gewoon te doen waar ik zin in heb.

 

- "Dat is nou eenmaal jouw taak in het leven," zei An, "om mensen met een verbale voorhamer met de waarheid over zichzelf te confronteren."

 

- "Je hebt nog een verovering gemaakt," riep Peter toen we naar het station liepen.

 "Ik?" vroeg ik verbaasd. 

 "Die zangeres, Luisa. Die was helemaal gek van jou. Ze vond je ook zo'n lekker ding, zei ze, ze had zo boven op je willen springen."

 "Wát zeg je?" riep ik ontzet en stond stil. "Had ik dat geweten!"

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 6: Ik kus uw handen duizendmaal

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 6: Ik kus uw handen duizendmaal (Nederland, 2024): 403 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

Het 6e deel van de "Faxen aan Ger" loopt van augustus 2000 tot februari 2001. Het eerste boek van Nicolien Mizee "Voor God en de Sociale Dienst" is verschenen en de reacties zijn over het algemeen positief. Van Nicolien wordt verwacht dat ze haar boek promoot, iets waar ze helemaal geen zin in heeft. Verder de gebruikelijke onderwerpen en aan het einde van "Ik kus uw handen duizendmaal" een verslag van een vakantie met haar zus naar Brazilië. Vandaag heb ik deel 7 opgehaald, waar ik gelijk mee verder ga. 

 

Citaten:

- Twee avonden daarvoor had ik het er met oom FW over gehad wat mensen aantrekkelijk maakte; het belangrijkste (daar waren we het al snel over eens) was dat je je op je gemak voelt bij iemand. Het tweede punt, waar we niet meer zijn uitgekomen, is dat iemand verdergaat met denken en niet blijft steken in verontwaardiging en zelfbeklag.

 

- Vrouwen hebben sowieso de neiging een symbiotisch verband te creëren waarin ze het voortdurend met elkaar eens zijn, waardoor alle scherpe randjes weggestreken worden, en je dreigt te verdrinken in een soort benauwende eenheidssoep.

 

- Ik ben bang dat mijn boek in de modder zakt. Dat niemand het ziet.

 Het zou me niets moeten kunnen schelen. Maar ik heb het geschreven en ik wil dat het gelezen wordt, en niet alleen door mijn vrienden.

 

- Hij leek me iemand die zich geen houding kan geven en dan maar voor een vervelende houding kiest. Veel mannen doen dat, vrouwen zelden.

 

- Zoals ik je al eerder geprobeerd heb uit te leggen, koester ik het magische denkbeeld dat ik door de mensheid geduld word zolang ik in de marge blijf, maar dat ik genadeloos afgemaakt word als ik een stap voorwaarts doe, waarbij mensen me, met een mengeling van spot, walging en een zeker geïrriteerd medelijden, zullen uitleggen dat die plaats alleen aan andere mensen is voorbehouden en niet aan mij.

 

- Ik heb altijd verschil willen uitmaken, al was het maar voor één iemand.

 

- Vriendschap is een gebouw dat je overeind moet houden.

 

- "Vriendschap moet voor tachtig procent plezier zijn," zei Yolanda ooit, "en dan mag je voor twintig procent gezeur hebben. En als dat uit balans raakt, dan moet je ermee ophouden."

 

- Ik heb van jongs af aan nooit kunnen geloven dat het bij  schrijven ergens anders om zou gaan dan een goed verhaal zo goed mogelijk te vertellen. Ik hou ook niet van boeken met verwijzingen naar andere boeken, van films met verwijzingen naar andere films; elke verwijzing die kennis veronderstelt van iets buiten het kunstwerk zelf, beschouw ik als een zwakte.

 

- Het enige wat me echt heel gelukkig maakt, is een brief van een lezer.

 

- PS Terwijl ik dit zit te faxen, zet ik even het zesuurjournaal aan en mijn mond valt open: een item over minister Borst die meent dat cholesterolverlagende middelen niet nodig zijn omdat mensen gewoon gezonder moeten gaan leven. Ik denk dat binnenkort blijkt dat minister Borst 's nachts met een masker voor haar gelaat oude mensen in elkaar timmert omdat ze te duur zijn. En ook alle mensen die roken of een kroket eten.

 

- Hoe dan ook, al zwemmend en nadenkend over "wat wil ik nou eigenlijk van mensen", kwam ik erop uit dat ik het liefst wilde mérken dat ik gewaardeerd gezelschap ben.

  

- Wat mijn leven overigens aanmerkelijk vreugdevoller gemaakt heeft, is het feit dat veel van mijn vrienden kinderen gekregen hebben. Die kruipen bij me op schoot en vinden het fijn als ik er ben.

 

- Vooral van Yolanda heb ik al vele jaren geleden geleerd dat het leven geen kwestie is van goed of fout, maar van het zo  goed en praktisch mogelijk aanpakken van de dingen van alledag.  

 

- Toons oma was een grote, dikke, sombere vrouw. Er waren maar drie dingen waar ze van hield: in verwachting zijn, borduren en roomboter.

 

- "O An, je ziet er weer betoverend uit," had P. gezegd toen ze binnenkwam. Na een dergelijke opening begint elke vrouw zo te stralen dat ze er betoverend uitziet.

 

- Tropische eilanden, halfblote mensen en kokosnoten veroorzaken geen echo in mijn binnenste.

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 3: De kant van Guermantes

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 3: De kant van Guermantes (Frankrijk, 1921): 623 blz: Vertaald door Thérèse Cornips (1986): Uitgeverij de Bezige Bij

 

 

 

"De kant van Guermantes" is het derde deel van de zevendelige romancyclus "Op zoek naar de verloren tijd" van de Franse schrijver Marcel Proust. Ruim twee jaar geleden was ik bezig met het herlezen van die cyclus en toen ben ik afgehaakt na een bladzijde of 30 in dit derde deel.

 

Ook nu had ik veel moeite om op te starten met "De kant van Guermantes". Een kleine 2 maanden geleden las ik op een dag zo'n 30 bladzijden. Ik legde het boek toen 2 weken weg en las de volgende 30 bladzijden. Opnieuw legde ik het boek twee weken weg en las weer 30 bladzijden. Pas bij de vierde poging kwam ik in het boek en las ik het in 2 weken uit. 

 

In "De kant van Guermantes" dringt de schrijver door in het leven van de hoge adel met hun salons en gezamenlijke diners. Marcel raakt bevriend met Robert de Saint Loup die hem een introductie biedt tot de salon van Mme de Villeparsis. In eerste instantie kijkt Marcel hoog op tegen die rijke adel, maar al gauw blijkt dat in hun salons net zulke onbenullige gesprekken worden gevoerd als overal elders. De gesprekken bij die salons nemen het overgrote deel van "De kant van Guermantes" in beslag.

 

Opnieuw geeft Proust blijk van een groot psychologisch inzicht, heeft veel levenswijsheden voor ons en maakt talloze prachtige vergelijkingen. Op naar het vierde deel! 

 

Citaten:

- En de naam Guermantes van toen is ook als zo'n kleine ballon waarin zuurstof zit opgesloten of een ander gas: als het me lukt hem te laten knappen, er uit te laten ontsnappen wat hij inhoudt, adem ik de lucht van het Combray van dat jaar, van die dag, vermengd met de geur van meidoorn, meewaaiend met de wind van de hoek van het plein, voorbode van de regen, die de zon beurtelings liet opvliegen, zich liet neervlijen over het rode wollen vloerkleed van de sacristie en er de glanzende, haast roze vleeskleur van geranium overheen liet strijken, van een, temidden van de blijdschap, als het ware wagneriaanse lieflijkheid die de festiviteit iets zo voornaams deed behouden.

 

- Want naast alle individuele karakteristieken bestond er indertijd tussen een dandyachtige rijke man uit de bovenlaag van de aristocratie en een dandyachtige rijke man uit de wereld der financiën en groot-industrie nog een markant verschil. Daar waar de laatste zou hebben gemeend zijn deftigheid te onderstrepen door tegenover minderen een afgemeten, hautaine toon aan te slaan, leek de grand seigneur, een en al zachtzinnige glimlach, zijn vertoon van bescheidenheid en geduld, zijn houding van doodgewone schouwburgganger te beschouwen en aan de dag te leggen als eigen aan zijn goede opvoeding.

 

- Want als je verliefd bent zou je alle kleine onbekende voorrechten die je geniet tegen de vrouw die je bemint willen uitbazuinen, zoals in het dagelijks leven de misdeelden en zeurkousen dat doen.

 

- Zodat - als je weet hoe je de krijgsgeschiedenis moet lezen - alles wat voor de doorsnee lezer maar een verward relaas is, voor jou net zo'n rationele samenhang krijgt als een schilderij heeft voor de kenner die weet te kijken naar wat een figuur bij zich draagt, naar wat hij in zijn hand houdt, terwijl de overdonderde museumbezoeker daas en suf wordt van een hoop kleuren.

 

- En aangezien, om te groeien, van alle menselijke gewassen gewoonte het minst een voedingsbodem behoeft en als eerste op de schijnbaar allerkaalste rots tevoorschijn komt, ...

 

- Hij had haar al lief. Een hang tot dromen, het verlangen om door degene van wie je droomt gelukkig te worden, zorgen dat er niet veel tijd nodig is of je zet al je gelukskansen op die ene die een paar dagen tevoren nog maar een toevallige, onbekende, bijkomstige verschijning was op de planken.

 

- "De liefde?" had ze een keer tot antwoord gegeven aan een pretentieuze dame die haar had gevraagd: "Hoe denkt u over de liefde?" "De liefde? Die bedrijf ik vaak, maar ik spreek er nooit over."

 

- Maar men maakt pas de som op van iemands ondeugden wanneer hij ternauwernood nog in staat is ze te beoefenen en men naar de omvang van zijn sociale afstraffing, die zich begint te voltrekken en die het enige te constateren feit is, de omvang van de begane wandaad meet, bedenkt en overdrijft.

- Want de hertogin ontving graag bepaalde vooraanstaande mannen, zij het op voorwaarde dat ze vrijgezel waren, iets waaraan ze, zelfs indien getrouwd, wat haar betrof altijd voldeden, want aangezien hun vrouwen, altijd min of meer vulgair, te veel zouden afsteken in een salon waar zich alleen de elegantste schoonheden van Parijs bevonden, werden ze altijd zonder hen uitgenodigd; en om eventuele overgevoeligheden te ondervangen legde de hertog zulke onbestorven weduwnaars uit dat de hertogin nooit vrouwen ontving, geen vrouwengezelschap kon velen, bijna alsof het op doktersvoorschrift was en zoals hij zou hebben gezegd dat ze niet in een kamer kon verblijven waar een luchtje hing, niet te zout kon eten, niet achteruit kon reizen of een korset dragen.

- Heus, het is iets heel raadselachtigs, de liefde, hernam de hertogin met een zachtaardige glimlach van vriendelijke beschaafde vrouw, maar ook met de onwrikbare overtuiging van een wagneriaan die tegen een clubman zegt dat de Walküre niet alleen maar lawaai is.

 

- Grande dame zijn is de grande dame spelen, dat wil voor een deel zeggen, eenvoudig doen. Het is een rol die handenvol geld kost, vooral omdat eenvoud pas aanspreekt onder voorwaarde dat anderen weten dat je niet eenvoudig zou hoeven zijn, dat wil zeggen, steenrijk bent.

 

- En toch, ze hechtte niet aan geld, tenzij misschien om het te kunnen uitgeven zonder zuinig aan te hoeven doen.

 

- Pas bij een ziekte besef je dat je niet alleen leeft, maar geketend aan een wezen van een ander rijk, waarvan afgronden je scheiden, dat jou niet kent en dat je onmogelijk om begrip voor jezelf kunt vragen: je lichaam.

 

- Op het gebied van de zielsziekten is een arts die niet al te veel onzin verkoopt een half genezen zieke, zoals een criticus een dichter is die geen poëzie meer schrijft en een politieman een dief is die niet meer steelt.

 

- Zeer zeker is het verstandiger je leven aan vrouwen te wijden dan aan postzegels, oude tabaksdozen of zelfs schilderijen en beelden. Alleen aan deze andere collecties zou je het voorbeeld moeten nemen om voor afwisseling te zorgen, om niet één vrouw te hebben, maar vele.

 

- Maar afwezig zijn, een invitatie voor een diner afslaan of onopzettelijke, onbewuste onvermurwbaarheid, helpen in de liefde, zelfs bij de kleinere aangelegenheden vandien, meer dan cosmetica en de mooiste kleren.

 

- Voor een Guermantes (al was hij dom) betekende intelligent-zijn een scherpe tong hebben, in staat zijn hatelijkheden te zeggen, een ander af te troeven, het betekende ook zijn man te kunnen staan op het gebied van de schilderkunst, de muziek, de architectuur, en Engels te kunnen spreken.

 

- Als bij een boek, als bij een huis, berust de kwaliteit van een "salon", dacht Mme de Guermantes terecht, op de hoeksteen van de beperking.

 

- In de liefde doen dankbaarheid en de behoefte om de ander een plezier te doen, vaak meer geven dan hoop en eigenbelang hadden doen beloven.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Ik kan het bloggen niet laten

Vaste lezers van mijn blog zullen zich na mijn vorige stukje wel hebben afgevraagd hoe lang het nu weer zou duren voordat ik weer zou beginnen met bloggen. Een maand geleden had ik er helemaal geen zin meer in. Mijn derde boek was binnen en ik dacht dat ik alles wel had geschreven. Het blijkt toch anders te liggen.

Het concept van mijn vierde boek is klaar en is nu naar een vriend die de opmaak verzorgt. Het vierde boek bevat ongeveer 80 boekbesprekingen van autobiografisch proza, aangevuld met zorgvuldig uitgezochte citaten. Ik ben er zeer trots op, hoewel het duidelijk niet voor een groot publiek is geschreven.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.