Dvd: Tony Gatlif: Indignados

Indignados (Frankrijk, 2012): 85 min: Regisseur Tony Gatlif

 

"Indignados" is een protestfilm, helaas ook een zwakke film.

In "Indignados" volgen we een zwarte vrouw, wiens naam onbekend blijft, die vanuit ergens in Afrika naar Spanje is gevlucht. Ze krijgt te maken met veel problemen. waaronder allerlei instanties. Verder vertelt de film vooral het verhaal van talloze demonstraties voor vrijheid en tegen het grote kapitaal.

Ik vind het overgrote deel van "Indignados" volstrekt oninteressant. Er zitten slechts een paar kleine fragmenten in de film die de moeite waard zijn, waaronder een kar vol sinaasappelen die aan de rol gaan als de kar omvergeduwd wordt. 

Tony Gatlif is een van de meest authentieke filmmakers die ik ken, maar deze film kun je met een gerust hart overslaan.

Op IMDB krijgt "Indignados" van 129 mensen een waardering van 5,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een nawoord bij de films van Tony Gatlif

Waar ik het meest van houd op filmgebied, is als regisseurs films maken over gewone mensen uit hun eigen milieu. Mede daarom ben ik zo'n groot fan van Satyajit Ray, de Indiase regisseur die zoveel prachtige films heeft gemaakt over het alledaagse leven in Bengalen.

Tony Gatlif is een andere regisseur die zijn eigen leefwereld als inspiratiebron heeft. Tony Gatlif is in 1948 geboren in Algerije en maakt deel uit van de Roma-gemeenschap. Voor zover ik weet is Tony Gatlif de enige regisseur die de cultuur van de Roma zo uitgebreid en liefdevol van binnenuit in beeld heeft gebracht.

De films van Tony Gatlif komen altijd heel authentiek over. De Roma hechten heel veel belang aan hun vrijheid, maar ook aan de muziek. In de films van Tony Gatlif zitten vaak mensen die op reis zijn, maar er zit vooral altijd heel veel geweldige muziek in. Om optimaal van zijn films te kunnen genieten, moet je wel van dit soort muziek houden. Ik doe dat volop.

In alle films van Tony Gatlif zijn er scenes van wisselende kwaliteit. De mooiste scenes zijn meestal degenen waarin muziek wordt gemaakt.

Heel jammer is dat Tony Gatlif zo weinig bekend is. Ik vind dat zijn films een groot publiek verdienen, ze zijn veel interessanter om naar te kijken dan de standaard Hollywood-pulp.

- ***** Latcho Drom (1993, 1.800, 8,2)
- **** Gadjo Dilo (1997, 7.300, 7,7)
- **** Vengo (2000, 2.700, 7,4)
- **** Swing (2002, 970, 7,3)
- **** Exils (2004, 2.900, 6,8)
- **** TranSylvania (2006, 2.400, 6,8)
- ***** Djam (2017, 1.200, 7,2)

Mijn 2 favoriete films van Tony Gatlif zijn de documentaire "Latcho Drom" uit 1993 en vooral het recente "Djam".

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Djam

Djam (Frankrijk, 2017): 92 min: Regisseur Tony Gatlif

Ik heb "Djam" nu voor de derde keer in relatief korte tijd bekeken. Zoals bij alle echt goede films wordt deze film bij iedere keer opnieuw kijken beter.

Djam is een levenslustige, wereldwijze en vrijgevochten Griekse jonge vrouw . Zij woont samen met haar stiefvader Kakourgos, die ze oom noemt, en haar tante op het eiland Lesbos. De moeder van Djam was een befaamde Rebetiko-zangeres en is al overleden.

Djam krijgt van haar oom de opdracht om naar Istanbul af te reizen om daar een krukas te kopen om hun boot te kunnen repareren.

In de eerste scene in Istanbul is Djam aan het buikdansen in een café vol muzikanten. Vervolgens ontmoet ze Avril, een jonge Franse vrouw die onderdak zoekt en die haar bezittingen is kwijtgeraakt. In tegenstelling tot de levenslustige Djam is Avril eerder wat teruggetrokken en erg verlegen. De vriendschap tussen Djam en Avril is het centrale onderwerp van de film.

Samen maken ze allerlei avonturen mee. Ze slapen bovenop het dak van een hotel, ze ontmoeten allerlei mensen en Djam speelt regelmatig op haar baglamadaki (een snaarinstrument) en zingt daarbij.

Er zitten een flink aantal prachtige scenes in "Djam" en een paar die een beetje wringen, maar als geheel is "Djam" een zeer aangename film om te bekijken en meer dan de moeite waard.

Ik vind "Djam" duidelijk de beste film die ik de afgelopen tijd van Tony Gatlif heb gezien. Ik vind de rol van hoofdrolspeelster Daphné Patakia één van de meest indrukwekkende vrouwelijke hoofdrollen die ik ooit in een film heb gezien. Daarbij komt dat Daphné Patakia alles kan: ze acteert geweldig, zingt prachtig, kan goed dansen en buikdansen, speelt de baglamadaki en ze ziet er ook erg goed uit. Bovendien straalt ze een enorme levenslust uit.

Op IMDB krijgt "Djam" van een kleine 1.200 mensen een veel te lage waardering van slechts 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: TranSylvania

TranSylvania (Frankrijk, 2006): 98 min: Regisseur Tony Gatlif

De Franse Zingarina is zwanger van een Roemeense muzikant. Hij is plotseling vertrokken uit Frankrijk en Zingarina besluit om hem naar Roemenië achterna te reizen samen met haar vriendin Marie. Ze reizen samen met een Roemeense heel het land door totdat ze haar vriend vinden. Deze wil echter niets meer met Zingarina te maken hebben.

"TranSylvania" houdt het midden tussen een liefdesverhaal en een etnografische documentaire. Zoals altijd bij Tony Gatlif krijgen we een inkijkje in de cultuur van de Roma en veel prachtige muziek. Er zitten ook prachtige beelden in de film, zoals een optocht en beelden van het winterse sneeuwlandschap.

Ik vind "TranSylvania" als film zeker niet volmaakt, maar mede door de prachtige muziek, wel onderhoudend om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "TranSylvania" van een kleine 2.400 mensen een waardering van 6,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Exils

Exils (Frankrijk, 2004): 99 min: Regisseur Tony Gatlif

"Exils" is een roadmovie. Zano (gespeeld door Romain Duris, die eerder de hoofdrol speelde in "Gadjo Dilo". Romain  Duris was al een knappe man in die film en 7 jaar later ziet hij er nog knapper uit) en zijn vriendin Naïma wonen in Parijs. Op een dag besluiten ze om samen naar Algerije af te reizen. Zano metselt zijn viool die hij al jaren niet heeft gebruikt in een muur.

Onderweg maken ze van alles mee. Ze rijden zwart met de trein, ontmoeten allerlei mensen bij wie ze te gast zijn en in wiens vervallen huizen ze slapen. In Andalusië plukken ze fruit: tomaten, perziken en sinaasappels. Ze bedrijven de liefde. Dit alles ondersteund door prachtige muziek.

Dan nemen ze de boot van Spanje naar Algiers. Ze blijken op de verkeerde boot te zitten en komen aan in Marokko. Vervolgens moeten ze de grens met Algerije oversteken die al 4 jaar dicht zit. Uiteindelijk komen ze na weer een lange busrit aan in Algiers. De vrijgevochten Naïma moet zeer tegen haar zin een hoofddoekje om en ze gaan naar de plek waar de ouders van Zano hebben gewoond voordat zij in de jaren 60 naar Frankrijk vertrokken.

Ik vind "Exils" een van de betere films van Tony Gatlif. Zoals altijd bij hem krijg je een kijkje in het leven van de Roma en zit er veel muziek in de film. Mensen die ooit in een land als Turkije of Marokko op vakantie zijn geweest zullen de coleur locale in de film zeker weten te waarderen.

Op IMDB krijgt "Exils" van ruim 2.900 mensen een waardering van slechts 6,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Swing

Swing (Frankrijk, 2002): 87 min: Regisseur Tony Gatlif

De tiener Max is op vakantie bij zijn oma in de Elzas. Hij is gefascineerd door het gitaarspel van de Roma Miraldo en wil ook zo gitaar leren spelen.

Max krijgt les van de gitarist Miraldo en in ruil daarvoor schrijft hij brieven naar uitkeringsinstanties. In het woonwagenkamp van de Roma sluit hij vriendschap met Swing, een jongensachtig meisje die hem de omringende natuur laat zien.

In "Swing" zit zoals altijd bij Gatlif prachtige muziek. De twee jeugdige hoofdrolspelers die de rollen van Max en Swing spelen, spelen heel naturel en doen het geweldig.

Wat betreft het verhaal is "Swing" misschien niet de meest interessante film, maar het inkijkje in het leven van de Roma en vooral het geweldige spel van de twee tieners en de prachtige muziek maken dat meer dan goed.

Op IMDB krijgt "Swing" van 970 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Vengo

Vengo (Frankrijk, 2000): 85 min: Regisseur Tony Gatlif

De hoofdrolspelers in "Vengo" zijn Caco en zijn spastische neef Diego. Caco is in de rouw omdat zijn dochter Pepa is vermoord. Mario, de broer van Caco, heeft Sandro vermoord van de familie van de Caravaca's. Hij is gevlucht naar Marokko. Er is een bloedvete aan de gang tussen de familie van Caco en de familie van de Caravaca's.

In een klein dorpje ergens in Andalusië worden de witgekalkte muren van het dorp steeds volgeschreven met de tekst "Sandro we zullen je wreken". De muren worden steeds snel weer schoongemaakt en opnieuw volgeschreven.

Omdat Mario gevlucht is, is Diego het naaste familielid van Mario en dreigen de Caravaca's Diego te zullen vermoorden.

Het is echter niet vanwege dit vrij magere verhaal dat "Vengo" mij bij zal blijven. Wel vanwege de rol van Diego. Ik ga ervan uit dat Diego gespeeld wordt door een jongen die zelf spastisch is. Heel mooi is om te zien hoe Diego vol met liefde wordt omringd door zijn naaste familie. Werkelijk iedereen is bijzonder vriendelijk voor hem. Alleen als Caco een vrouw heeft geregeld voor Diego, dan zegt Diego met een grote glimlach "Maar, het is geen echte liefde". Waarop Caco antwoordt "Wil je dan een vrouw die de hele dag thuiszit?".

De echte hoofdrol in de film is weggelegd voor de spetterende muziek. Iedereen die van Flamencomuziek houdt, zal hiervan enorm genieten. Ook is het onderhoudend om een inkijkje te hebben in de cultuur van de Spaanse Roma.

Als film is "Vengo" dan misschien geen topper, maar dankzij de fantastische muziek valt er genoeg te genieten.

Op IMDB krijgt "Vengo" van bijna 2.700 mensen een waardering van 7,4.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Gadjo Dilo

Gadjo Dilo (Frankrijk, 1997): 97 min: Regisseur Tony Gatlif

Stéphane, een jonge Fransman met een woeste haardos is zwaar onder de indruk van een lied genaamd "Nora Luca". Hij lift vanuit Parijs naar Boekarest om achter de betekenis van dit lied te komen.

Stéphane reist heel Roemenië door. Hij ontmoet de oude muzikant Izidor die hem uitnodigt en thuis ontvangt. Langzaam wordt Stéphane opgenomen door de gemeenschap van de Roemeense Roma.

"Gadjo Dilo" houdt het midden tussen een speelfilm en een etnografische documentaire, We maken kennis met de zeden en gewoonten van een bevolkingsgroep waarover hier in West Europa weinig bekend is. Ik vind "Gadjo Dilo" een indrukwekkende film met, zoals altijd bij Tony Gatlif, veel muziek.

Op IMDB krijgt "Gadjo Dilo" van net geen 7,300  mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.