H.L.C. Jaffé: Willink

H.L.C. Jaffé: Willink (Nederland, 1980): 289 blz: Uitgegeven door Muijser Arts Centre

 

 

Ik ben niet zo bekend met het werk van de Nederlandse schilder Carel Willink. Ik heb één of twee schilderijen van hem in het echt gezien en daar blijft het dan bij. Een tijdje terug had ik op marktplaats een serie van 8 boeken over Nederlandse kunstenaars gekocht (zie ook mijn besprekingen van de boeken over Jeroen Krabbé en Jan Wolkers) en dit boek over Carel Willink is wat mij betreft het pronkstuk van die 8 boeken.

Carel Willink leefde van 1900 tot 1983. Hij is vier keer getrouwd geweest. Zijn eerste vrouw Mies van der Meulen verliet hem na 2 jaar. Zijn tweede vrouw was Wilma Henriëtte Johanna Jeuken die na 30 jaar samenleven overleed aan een hersenbloeding. Zijn derde vrouw was de beruchte Mathilda Theodora de Doelder. Nadat zij een portret van Wilma ernstig beschadigde verbrak Willink zijn relatie met haar. Zijn vierde vrouw was de kunstenares Sylvia Maria Elizabeth Quiël die 44 jaar jonger was dan Carel. Zij heeft een portret van haar man in brons gemaakt, dat er op de foto indrukwekkend uitziet.

 

In 1919 besloot Carel Willink om kunstschilder te worden en vroeg aan zijn ouders om hem een tijd te onderhouden. Hij reisde naar Berlijn waar hij zijn opleiding kreeg. In de eerste periode van zijn carrière, tot ongeveer 1930 maakte hij voornamelijk veelkleurige constructivistische schilderijen, geïnspireerd door het werk van Braque en Picasso. 

 

Rond 1930 ontwikkelde Willink de stijl waar hij bekend mee is geworden. Hij maakte zeer precies uitgevoerde olieverfschilderijen (een beetje met de technieken van de oude meesters) die vaak geschaard worden onder de term magisch realisme. Hij was zelf niet gelukkig met die term. Vaak heeft Willink gebouwen of landschappen geschilderd met vreemde elementen erin, een parklandschap met twee neushoorns ervoor is een beroemd voorbeeld. Willink is ook bekend om zijn prachtige portretten, hij heeft zelfs de toenmalige koningin Juliana geportretteerd.

 

Ik vind "Willink" een erg mooi boek. Mijn exemplaar, een vierde bijgewerkte druk uit 2000, is een mooi uitgevoerde hardcover met een zeer mooie stofomslag. De reproducties van de schilderijen van Willink zijn aangenaam om naar te kijken. De tekst van Jaffé is niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. 

 

Vanaf bladzijde 228 tot en met bladzijde 266 staat een chronologische geïllustreerde catalogus van alle schilderijen, collages en aquarellen voor zover bekend.

 

Op bladzijde 268-271 staat een beknopte biografie. Vervolgens komt nog een lijst met groepstentoonstellingen, met eenmanstentoonstellingen en een bibliografie.

"Willink" is een boek dat iedere liefhebber van het werk van Carel Willink zal aanspreken.

Voor een idee van de schilderijen van Willink, klik hier.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Michail Boelgakov: De meester en Margarita

Michail Boelgakov: De meester en Margarita (Rusland, 1930): 392 blz: Vertaling Marko Fondse (1985): Uitgeverij de Arbeiderspers

"De meester en Margarita" is een eigenaardig boek. In het begin van het boek treedt een zekere Woland op die in het theater een seance in de zwarte magie geeft. Dezelfde Woland voorspelt de dood van ene Berlioz, redacteur van een tijdschrift, die een artikel over het lijden van Jezus had geschreven. De dood komt precies zoals voorspeld.

In het hele boek gebeuren allerlei onverklaarbare dingen, een kater die kan praten, iemand wiens hoofd afgehakt wordt dat er vervolgens weer opgezet wordt, een naakte vrouw die op een bezemsteel over Moskou vliegt. Toch liggen alle fantastische gebeurtenissen zodanig ingebed in de loop van het verhaal dat het lijkt alsof niets anders gebeuren kon.

Geen wonder dat "De meester en Margarita" wordt beschouwd als een van de hoogtepunten van de Sovjet-literatuur. Het boek is natuurlijk pas gepubliceerd toen de schrijver was overleden en er een tijdelijke dooi had ingezet.

 

Gabriel Garcia Marquez: Honderd jaar eenzaamheid

Gabriel García Márquez: Honderd jaar eenzaamheid (Colombia, 1967): 491 blz: Vertaald door C.A.G. van den Broek (1972): Uitgeverij Meulenhoff

Sommige schrijvers en boeken zijn zo beroemd dat je als veellezer eigenlijk niet om ze heen kunt. Te denken valt aan Homerus, Dante, Shakespeare, Goethe of aan "Don Quichot *****", "Oorlog en vrede *****" en "Madame Bovary *****".

Voor de 20e eeuw geldt iets dergelijks voor het boek "Honderd jaar eenzaamheid" van de Colombiaanse schrijver Gabriel Garcia Marquez.

Ik was al eerder in dit boek begonnen en heb het toen nog ruim voor de helft weggelegd. Nu heb ik het met de nodige moeite wel helemaal gelezen.

In wezen is het boek een familiekroniek van de familie Buendia in het fictieve dorp Macondo dat ergens in the middle of nowhere ligt. Vooraan in het boek staat een familieoverzicht. Dat is hard nodig bij het lezen van het boek, want bijna iedereen die er in voorkomt heeft dezelfde naam, Jose Arcadio of Aureliano.

In het boek komen allerlei gebeurtenissen voor die in het echte Colombia ook voor zijn gekomen en daarnaast ook allerlei fictieve die duidelijk aan het brein van de schrijver zijn ontsproten.

Ik vond het boek erg taai om te lezen, met hier en daar een paar hilarische scenes, en beduidend minder dan "Liefde in tijden van cholera *****" en "De geschiedenis van mijn droeve hoeren ***" mijn twee favoriete boeken van Marquez.