Joakim Eskildsen: The Roma Journeys

Joakim Eskildsen: The Roma Journeys (Denemarken, 2007): 416 blz: Uitgeverij Steidl

 

 

 

De Deense fotograaf Joakim Eskildsen bezocht tussen 2000 en 2006, samen met zijn partner Cia Rinne, die de teksten schreef voor dit boek, in 7 landen een aantal gemeenschappen van Roma. In "The Roma Journeys" komen achtereenvolgens aan bod: reizen naar Hongarije, India, Griekenland, Roemenië, Frankrijk, Rusland en Finland. Bij ieder land heeft Cia Rinne een tekst geschreven waarin voornamelijk ingegaan wordt op de geschiedenis van de Roma in het land. Ik vind de teksten erg pittig om te lezen en niet veel van belang toevoegen. Vervolgens komen een aantal panoramafoto's in zwart-wit, die steeds over de volle twee bladzijden zijn afgedrukt en dan een aantal kleurenfoto's. In totaal staan in het boek ongeveer 240 foto's.

 

De Roma vormen een bevolkingsgroep waar we niet veel van af weten en die over het algemeen niet zo geliefd zijn bij de rest van de bevolking. Ze komen oorspronkelijk uit India van waaruit ze naar het westen zijn vertrokken. Veel Roma leven in armoede en ze hebben een enorme muzikale traditie.

"The Roma Journeys" is een fantastisch fotoboek. De panoramafoto's in zwart-wit vallen op door hun geweldige composities en de kleurenfoto's door hun prachtige kleuren. Tezamen geven zij een indringend beeld van een weinig bekende bevolkingsgroep. 

 

Ik heb meer boeken over de Roma gezien. Vaak zie je daarbij op de foto's allerlei viezigheid en rommel op straat. Gelukkig valt dat in "The Roma Journeys" erg mee. Het is een fotoboek met vooral ook erg mooie foto's. Ik vind het één van de meest indrukwekkende fotoboeken die ik ken!

 

Voor een aantal foto's uit "The Roma Journeys", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Barbara Stok: De filosoof de hond en de bruiloft

Barbara Stok: De filosoof de hond en de bruiloft (Nederland, 2021): 294 blz: Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar

 

 

De Groningse striptekenares Barbara Stok is bekend geworden met strips over haar eigen leven. Met haar strip "Vincent" over het leven van Vincent van Gogh was ze een nieuwe weg ingeslagen. Barbara Stok heeft 5 jaar gewerkt aan haar nieuwste boek "De filosoof de hond en de bruiloft", over de Griekse filosofe Hipparchia uit de derde eeuw voor Christus.

 

Ik vind "De filosoof de hond en de de bruiloft" een werkelijk briljant boek. Als je alleen maar de tekst zou lezen, dan zou je denken met een feministisch manifest te maken te hebben, waarin wordt betoogd dat ook vrouwen gelijke rechten dienen te hebben. 

 

Maar Barbara Stok is een tekenares. In eerdere boeken van haar vond ik haar een goede tekenares, maar niet briljant. Voor dit nieuwe boek moet ik mijn oordeel bijstellen, hier vind ik de tekeningen briljant. Vooral de tekeningen over een hele of een dubbele pagina ogen als ware kunstwerken. Je kunt zien dat er heel veel tijd, aandacht en talent aan de tekeningen is besteed.

 

Voor wie het nog niet doorheeft, Barbara Stok heeft met "De filosoof de hond en de bruiloft" een werkelijk fenomenaal boek afgeleverd, dat misschien wel mijn favoriete graphic novel ooit is!

 

Citaten:

 

De vader van Hipparchia probeert om haar uit te huwelijken:

- "Hipparchia, ik heb groot nieuws! Jij gaat naar Athene voor een huwelijkskandidaat! De zoon van mijn oude vriend Leandros. Een zeer vooraanstaande familie. Ik heb erg mijn best gedaan om ze te overtuigen ... ... en het is gelukt! Je mag langskomen voor een gesprek!"

 

Hipparchia vraagt aan haar tante:

- "Bent u gelukkig?" 

 "Een vrouw is gelukkig als haar man dat is."

Hipparchia in gesprek met haar nicht:

- "Een goede vrouw is een goede huisvrouw? Waarom is dat zo?" 

 "Denk erom: geen moeilijke praatjes, hè? Daar ging het de vorige keren fout. Dat is niet aantrekkelijk. Terwijl je zo mooi kunt zijn als je je best doet." 

 "Nee, ik bedoel: waarom zijn het die eigenschappen die een vrouw goed maken en geen andere?"

 "Zo is dat nu eenmaal."

- "Kunnen dieren gelukkig zijn?"

 "Haha, dat is toch absurd!"

 "Waarom?"

 "Zo is het nu eenmaal."

 

- "Er wonen hier in Athene wel 65.000 mensen. Met vreemdelingen meegerekend."

 "Dat is exclusief vrouwen en slaven, neem ik aan?"

 "Uiteraard. We tellen paarden ook niet mee."

Als Hipparchia op gesprek is geweest:

- "Je hoort van ons of ze door is naar de volgende ronde."

Hipparchia gaat voor de bruiloft naar de kleermaker:

- "Ik verkoop uitsluitend de beste kwaliteit wol en linnen. Met unieke dessins, geïmporteerd uit Alexandrië. Kwaliteit raakt nooit uit de mode. Tijdloos, elegant, duurzaam. Delicaat als een zoete liefkozing."

De broer van Hipparchia heeft een wind gelaten:

- "Mijn reputatie is naar de knoppen."

 "Waarom is dat eigenlijk zo? Iedereen laat wel eens een wind."

 "Niet in het openbaar!"

 "Waarom niet? Wat is daar feitelijk zo beschamend aan?"

 "Zo is dat nu eenmaal!"

"Mijn paard is een superbeest. Zo'n acceleratievermogen!"

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Acht kunstdocumentaires van de BBC

Kunstcollectie (Groot Brittannië, 2009-2016): 16 dvd's: Ongeveer 26 uur: Presentatoren: Alastair Sooke & Waldemar Januszczak

 

 

Ik heb de afgelopen tien dagen gedeeltelijk doorgebracht met het bekijken van 8 prachtige kunstdocumentaires van de BBC. Mijn box heet "Kunstcollectie" en is bestemd voor de Nederlandse markt. Alle 8 de documentaires zijn Engelstalig en met Nederlandse ondertitels. Ik geef hier de Engelse titels van deze documentaires zodat liefhebbers makkelijk op het internet extra informatie kunnen zoeken. De titels zijn: "Treasures of Ancient Egypt", "Treasures of Ancient Greece", "Treasures of Ancient Rome", "The Dark Ages: An Age of Light", "Renaissance Unchained", "Baroque From St. Peter's to St. Paul's", "Rococo: Travel, Pleasure, Madness" en "The Impressionists".

 

De documentaires staan op 2 dvd's elk en bevatten drie of vier afleveringen van tussen de 50 en 60 minuten. De eerste 3 series worden gepresenteerd door de ongeveer 30-jarige Alastair Sooke en de overige 5 series worden gepresenteerd door de uit Polen afkomstige Waldemar Januszczak, ten tijde van de series tussen de 55 en 60 jaar oud.

In de eerste 3 series reist Alastair Sooke uitgebreid door Egypte, Griekenland en Italië en bezoekt hij een aantal grote Europese musea. In de laatste 5 series is Waldemar Januszack helemaal reislustig. Hij bezoekt talloze kerken, paleizen en musea verspreid over Europa en de Verenigde Staten.

Wat ik ook leuk vind is dat Januszczak stilstaat bij technische ontwikkelingen die de schilderkunst vooruit hebben gebracht zoals de uitvinding van de verftube in 1846 en die van de draagbare ezel zodat schilderen in de buitenlucht veel makkelijker werd. In de films met Alastair Sooke, spreekt hij met enkele kunstenaars die werken volgens aloude principes zodat men kan zien hoe sommige kunstwerken tot stand kwamen.

 

De besproken kunstwerken worden prachtig in beeld gebracht. Ik denk dat in veel gevallen het bekijken van deze dvd's de beste methode is om de kunstwerken te bekijken, vaak krijg je ze beter te zien dan als je ze ter plekke zou gaan bekijken. En om alle besproken kunstwerken ter plaatse te gaan bekijken heb je jaren nodig en een enorm budget.

Ik vind de presentatie van beide heren geweldig. De verteltoon is losjes, licht humoristisch en ze schuwen niet om hun eigen mening te geven. Met name Januszczak is het regelmatig oneens met de gevestigde kunstcritici en hij legt altijd netjes uit waarom hij het met ze oneens is.

Ik ben geen kunsthistoricus, dus ik kan moeilijk beoordelen in hoeverre de besproken kunst representatief is voor de kunstperiodes. Wel vind ik het 8 zeer onderhoudende documentaires die ik met heel veel plezier heb bekeken. Veel grote namen die ik al kende komen wel voorbij. 

Het is duidelijk dat deze documentaires gemaakt zijn voor een groot publiek. Misschien zijn ze wat oppervlakkig voor de echte liefhebbers, maar ik neem dat graag voor lief. Ook denk ik dat alle 8 de documentaires uitstekend lesmateriaal vormen voor de hogere klassen van de middelbare scholen. In twee woorden: warm aanbevolen!

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Before Midnight

Before Midnight (Verenigde Staten, 2013): 104 min: Regisseur Richard Linklater

Negen jaar na hun tweede ontmoeting in Parijs (zie Before Sunset) zijn Jesse en Celine getrouwd en hebben ze samen twee kinderen, Nina en Ella. Ze reizen met zijn vieren door de Peloponnesos.

Aan het begin van "Before Midnight" zet Jesse zijn 14-jarige zoon uit een eerder huwelijk op het vliegtuig naar de Verenigde Staten. Zoals altijd als hij zijn zoon heeft gezien is Jesse ontdaan, hij zou hem maar wat graag altijd bij zich hebben, als is het maar om hem te leren hoe hij een honkbal moet werpen.

Het grootste deel van de film zijn Jesse, Celine en hun 2 kinderen bij vrienden op Mani, in het zuidelijk deel van de Peloponnesos. Ze eten, Jesse vertelt over zijn boeken en ze praten over van alles en nog wat.

De vrienden hebben voor Jesse en Celine één nacht in een hotel gereserveerd zouden ze even samen kunnen zijn. Het begint goed, maar dan komen ze een serieuze crisis.

Ik vind "Before Midnight" een mooie afsluiting van de trilogie maar toch wel de minste film van de drie. Er wordt wel erg veel in gepraat en er is wat mij betreft te weinig aandacht voor het mooie Griekse landschap. Ook vind ik het einde niet zo sterk. Ik ben benieuwd of Linklater het aandurft om nog een vierde deel te filmen.

Op IMDB krijgt "Before Midnight" van ruim 135.000 mensen een waardering van 7,9.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Tony Gatlif: Djam

Djam (Frankrijk, 2017): 92 min: Regisseur Tony Gatlif

Ik heb "Djam" nu voor de derde keer in relatief korte tijd bekeken. Zoals bij alle echt goede films wordt deze film bij iedere keer opnieuw kijken beter.

Djam is een levenslustige, wereldwijze en vrijgevochten Griekse jonge vrouw . Zij woont samen met haar stiefvader Kakourgos, die ze oom noemt, en haar tante op het eiland Lesbos. De moeder van Djam was een befaamde Rebetiko-zangeres en is al overleden.

Djam krijgt van haar oom de opdracht om naar Istanbul af te reizen om daar een krukas te kopen om hun boot te kunnen repareren.

In de eerste scene in Istanbul is Djam aan het buikdansen in een café vol muzikanten. Vervolgens ontmoet ze Avril, een jonge Franse vrouw die onderdak zoekt en die haar bezittingen is kwijtgeraakt. In tegenstelling tot de levenslustige Djam is Avril eerder wat teruggetrokken en erg verlegen. De vriendschap tussen Djam en Avril is het centrale onderwerp van de film.

Samen maken ze allerlei avonturen mee. Ze slapen bovenop het dak van een hotel, ze ontmoeten allerlei mensen en Djam speelt regelmatig op haar baglamadaki (een snaarinstrument) en zingt daarbij.

Er zitten een flink aantal prachtige scenes in "Djam" en een paar die een beetje wringen, maar als geheel is "Djam" een zeer aangename film om te bekijken en meer dan de moeite waard.

Ik vind "Djam" duidelijk de beste film die ik de afgelopen tijd van Tony Gatlif heb gezien. Ik vind de rol van hoofdrolspeelster Daphné Patakia één van de meest indrukwekkende vrouwelijke hoofdrollen die ik ooit in een film heb gezien. Daarbij komt dat Daphné Patakia alles kan: ze acteert geweldig, zingt prachtig, kan goed dansen en buikdansen, speelt de baglamadaki en ze ziet er ook erg goed uit. Bovendien straalt ze een enorme levenslust uit.

Op IMDB krijgt "Djam" van een kleine 1.200 mensen een veel te lage waardering van slechts 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.