Tuiavii: De Papalagi

Tuiavii: De Papalagi (Duitsland, 1920): 95 blz: Vertaald uit het Duits door Anso Sommer (1980): Uitgeverij Heureka

 

 

 

"De Papalagi" bevat de fictieve redevoeringen van het Zuidzee-opperhoofd Tuiavii uit Tiavea [bij Samoa] zoals opgetekend door de Duitse zendeling Erich Scheurmann, over de Papalagi (de blanke man). In dit bescheiden boekje worden een aantal vreemde gebruiken van de blanken onder de loep genomen. Het boekje is een mystificatie, het komt gewoon uit de pen van Scheurmann.

 

Dingen waarin de blanke zich onderscheidt van de Zuidzee-bewoner: hij draagt kleding en rare kano's aan zijn voeten die hij schoenen noemt, hij woont in stenen kisten die oncomfortabel zijn en waar de wind niet lekker door kan waaien als bij een hut van een Zuidzee-bewoner, hij gebruikt geld en wil daarvan steeds meer hebben, de Papalagi heeft nergens tijd voor, de Papalagi maakt vreemde machines, hij heeft een beroep en moet iedere dag precies hetzelfde doen en hij denkt veel. Wat het nut van dat laatste is, is het opperhoofd al helemaal niet duidelijk.

De tekst van "De Papalagi" is bewust een beetje onbeholpen opgeschreven, het geeft met milde humor een lichte maatschappijkritiek en het is gemakkelijk in een avond te lezen. Voor wie na het lezen van een aantal zware boeken toe is aan iets luchtigs!

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Clemens Carle: Rad-Abenteuer Panamericana

Clemens Carle: Rad-Abenteuer Panamericana: 45000 km von Feuerland bis Alaska (Duitsland, 1994): 303 blz: Uitgeverij Helmut Hermann

 

 

Ergens in mei 1988 ontmoette ik Clemens in het noorden van Joegoslavië, bij de grotten van Postojna. Ik was met de fiets onderweg naar Turkije. Er kwam een man met een enorme baard op mij af op een mountainbike met voorop een boodschappenmandje met etenswaren. Hij vroeg waar ik vandaan kwam en vertelde dat hij onderweg was naar Beijing op een fietstocht die anderhalf jaar zou duren. Hij stelde voor om een tijdje samen op te fietsen.

 

Zo gezegd, zo gedaan. We bezochten de grotten van Postojna en fietsten vervolgens een paar dagen samen op tot aan de meren van Plitvice, een schitterend natuurgebied met zeer veel watervallen. Na ons bezoek aan Plitvice wilde Clemens door het binnenland van Joegoslavië fietsen en ik langs de kunst (mooier weer!) en gingen we uit elkaar. Twee weken later kwamen we elkaar weer tegen in Ohrid, in het zuiden van Joegoslavië. We fietsen weer een paar dagen samen op en bezochten de Meteora kloosters vlakbij Kalamata in het noorden van Griekenland. Opnieuw splitsten onze wegen zich.

Het was denk ik begin 1990 dat ik weer wat van Clemens hoorde. Ik kreeg een eerste reisbericht met een verslag van de eerste etappe van zijn reis van Vuurland naar Alaska. We schreven elkaar regelmatig, ook nadat ik een psychische ziekte had gekregen. Clemens woonde in Maichingen, een klein stadje vlak ten westen van Stuttgart. Ik heb hem daar twee keer opgezocht in 1993 en in 1997. Bij die tweede gelegenheid vroeg ik aan Clemens of hij nog meer boeken wilde schrijven over zijn fietstochten. Hij antwoordde dat dat de moeite niet loonde, van zijn boek waren maar 10.000 exemplaren verkocht. Mij lijkt dat een fantastisch resultaat voor een eerste boek, maar echt rijk zul je daar niet van worden.

Ik had "Rad-Abenteuer Panamericana" natuurlijk al eerder gelezen, in 1997 en vermoedelijk nog een tweede keer maar dat kan ik niet terugvinden op mijn leeslijsten. Nu, bij herlezing, was ik aangenaam verrast over hoe onderhoudend ik dit boek vind. Het is een onderhoudend, prettig leesbaar boek over een zeer bijzondere fietstocht.

 

De tocht die beschreven wordt in "Rad-Abenteuer Panamericana" duurde van oktober 1989 tot oktober 1992. In 3 jaar tijd legde Clemens een kleine 45.000 km af. Ze vertrokken vanaf Vuurland met een groep van vier personen, behalve Clemens waren ook Rolf, Helge en Michael onderweg naar Alaska. Al gauw blijkt de groep niet geweldig te functioneren en splitsen Clemens en Rolf zich af van Helge en Michael. Later krijgt Clemens in toenemende mate onenigheid met Rolf en gaat hij in zijn eentje verder. Later ontmoet hij Helge en Michael weer en ze fietsen een tijd met zijn drieën. Opnieuw onenigheid en Clemens fietst weer alleen verder. De ouders van de 4 fietsers hebben nog wel contact met elkaar en Clemens en Rolf proberen het weer een tijd, maar in het noorden van Peru gaan ze definitief uit elkaar. Uiteindelijk neemt Helge in Colombia het vliegtuig naar huis, Rolf in de Verenigde Staten en alleen Michael en Clemens halen Alaska.

 

Ik heb de afgelopen maand 5 fietsboeken van Frank van Rijn gelezen. Er is een duidelijk verschil in levensstijl tussen Clemens Carle en Frank van Rijn. Beide reizen met een minimaal budget en met een zwaar bepakte fiets. Voor Frank van Rijn is het fietsen het doel op zich. Het gaat Frank om het fietsen en de rest is bijzaak. Bij Clemens ligt dat heel anders. Hij wil zich onderdompelen in een totaal andere cultuur en zoveel mogelijk zien en meemaken. Voor hem is het fietsen een manier om prettig rond te reizen en om makkelijk contact te maken met de lokale bevolking en medereizigers. Hij is veel socialer ingesteld dan Frank van Rijn en reist in een veel rustiger tempo, hoewel er ook voor hem natuurlijk dagen zijn dat hij zoveel mogelijk kilometers vreet. 

 

Als je de boeken van Frank van Rijn leuk vindt, dan zul je "Rad-Abenteuer Panamericana" vermoedelijk ook wel met plezier lezen, als je Duits tenminste goed genoeg is. Voor mij vormt het Duits van dit boek geen enkel probleem hoewel ik maar tot de 4e klas lessen Duits heb gehad.

 

Citaten:

- "Mit so etwas willst du Richtung Alaska fahren?", denke ich mir, und Zweifel am Vorhaben kommen auf. Es sollten nicht die letzten sein. Die 35 Testkilometer in den am Beagle-Kanal gelegenen Nationalpark "Tierra del Fuego" schaffen wir dann doch, die Schotterpiste gibt einen Vorgeschmack auf kommende Erlebnisse: böiger Gegenwind, das kleinste Kettenblatt liegt auf, das Fahrrad schüttelt wie ein wild gewordener Gaul, vorausschauende Fahrweise ist notwendig, denn abrupte Lenkmanöver sind bei dem Gewicht nicht drin. Bei jedem Auto und vor allem bei jedem Bus oder Lkw verschwinden wir in einer riesigen Staubwolke, sind bald staubverkrustet, es knirscht zwischen den Zähnen.

 

Na de afsplitsing van Michael en Helge:

- Dennoch bin ich mir auch nicht sicher, ob Rolf und ich auf Dauer so gut harmoniseren. Wir haben beide einen gesunden Dickkopf, der allzugerne manchmal ohne Rücksicht auf den anderen seinen eigenen Weg sucht. Kein guter Ausgangspunkt für eine gemeinsame lange Tour.

 

- ... Oder war unsere ganze Unternehmung nicht von vornherein zum Scheitern verurteilt? Reiseradler sind bestimmt die grössten Individualisten unter allen Travellern, das konnte so nicht klappen, das hätte ich von vorherein wissen müssen.

 

- Irgendwie trennen mich aber Welten von den "Normalurlaubern", ich lebe in anderen Dimensionen, was Geld (wenig) und Zeit (viel) betrifft.

 

Kamperen op grote hoogte:

- Die Zeit reicht dann gerade noch, um auf etwa 4.650 m Höhe mitten in Pampagras zu zelten. Uiih, das wird kalt werden! Nach dem ersten vorsichtigen Blick am nächsten Morgen aus der Zelt konnte ich mal wieder eine Lobeshymne auf meinen Schlafsack singen: Rauhreif bedeckte die Pampa, die Zelthaut war innen und aussen total  vereist, den vollen Wasserflaschen ist kein Tropfen zu entlocken, aber im Schlafsack war es gemütlich warm.

 

Over zijn financiën:

- Wie immer machte ich am letzten Abend Kassensturz. Wie teuer mochte wohl Costa Rica gewesen sein? Rund 13 Mark pro tag errechnete ich, so wie Argentinien. Damit blieb Panama (DM 34,41) der Spitzenreiter, gefolgt von Ecuador (DM 29,41), während alle anderen Länder um die 15 bis 22 Mark lagen. Etwa 20 Mark pro Tag hatte ich ja kalkuliert.

 

- Der Kilometerzähler springt wieder auf 0,0 um - 20.000 Kilometer sind abgeradelt! Die meisten der letzten 10.000 bin ich nun alleine gefahren, ich hätte nie geglaubt, so gut alleine zurechtzukommen, nicht nur mit meiner Umwelt, sondern ganz besonders mit mir selbst. Ich fühle mich ausgeglichen und selbstbewusst wie noch nie zuvor in meinem Leben und habe keine Zweifel, diese Tour auch vollends allein durchstehen zu können. Ich habe mich inzwischen so an den Reiserhytmus gewönhnt,  dass ich gar nicht mehr an ein Ende der Tour denken mag. 

 

- Aus dem Kauf- und Konsumkreislauf habe ich mich inzwischen ausgeklinkt, viel wichtiger ist mir ein voller Magen, gute Gesundheit und gelegentlich eine heisse Dusche geworden.

 

- Mich erstaunt es immer wieder, mit wie wenig mein Körper zufrieden ist und dennoch Tagesleistungen von 150 Kilometer und mehr verkraftet. Der Wille zählt. Der Wille, ein Ziel zu erreichen, ist viel wichtiger als ein austrainierten Körper und bestimmt die Grundvoraussetzung, eine Panamericana-Radtour erfolgreich durchzustehen. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Heinz Helfgen: Ich radle um die Welt

Heinz Helfgen: Ich radle um die Welt (Duitsland, 1954 deze editie 1988): 487 blz: Uitgeverij Bielefelder Verlagsanstalt KG

 

 

Heinz Helfgen (1910-1990), was een Duitse journalist die in Duitsland wereldberoemd is geworden door de reportages die hij maakte over zijn wereldreis per fiets van september 1951 tot december 1953. Zijn boek "Ich radle um die Welt" verscheen in 1954 in 2 delen. In de heruitgave uit 1988 die ik heb gelezen zijn een aantal veranderingen aangebracht. 

 

Heinz vertrok vanuit zijn woonplaats Dusseldorf richting het oosten en doorkruiste achtereenvolgens de volgende landen: Duitsland, Oostenrijk, Joegoslavië, Griekenland, Turkije, Syrië, Irak, Iran, Pakistan, India, Birma, Thailand, Cambodja, Vietnam, Hong Kong, Japan, de Verenigde Staten, Cuba, Jamaica, Aruba, Venezuela en Brazilië. Na 2 jaar en 3 maanden was hij weer thuis.
 

Hij maakte nogal wat mee:
- Een bezoek aan het Joegoslavische parlement en een ontmoeting met generaal Tito
- In Iran overnacht hij in een grot met een brandend vuur om de wolven op afstand te houden
- In Birma wordt hij bijna aangevallen door een tijger.
- In Birma steekt hij op een zelfgebouwd vlot de Irawaddy over.
- In Indochina gaat hij op tijgerjacht met de keizer van Vietnam en krijgt hij de gelegenheid om de oorlog mee te maken
- In Japan zit hij met een stel knappe jonge vrouwen in een groot bad.
- In de Verenigde Staten maakt hij een proefexplosie van een atoombom mee.
- In Cuba bezoekt hij Ernest Hemingway die hem vertelt over zijn werkwijze.
- In Jamaica overnacht hij een paar weken bij de Maroons
- Tussen Venezuela en Brazilië doorsteekt hij een onbekend stuk oerwoud en maakt kennis met een indianenstam.

Dit zijn maar enige van de talloze avonturen die Heinz meemaakte. Hij fietst flink door, regelmatig heeft hij het over dagafstanden van 150 km of meer. Onderweg stuurde hij berichten naar een krant in Duitsland. Ook wist men in veel landen dat hij onderweg was en stuurde men journalisten en kreeg hij uitnodigingen om ergens te overnachten. Vaak overnachtte hij bij Duitsers. Wat hem opviel was de goede naam die de Duitsers in het buitenland hadden ondanks de Tweede Wereldoorlog.

Het boek is zeer prettig leesbaar, het leest als een trein. Zonder meer het mooiste boek dat ik ooit over een fietstocht heb gelezen en een van de beste reisverhalen die ik ooit heb gelezen.
 

Citaten:

- Die beruflichen Chancen eines so spät aus Kriegsgefangenschaft heimgekehrten Journalisten waren trostlos. Andere, meist jüngere Kollegen hatten die Stühle bereist besetzt. Und so zog ich Bilanz, stellte fest, dass ich ausser meinen Erfahrungen als ehemaliger Auslandskorrespondent Anfang der dreissiger Jahre, einer guten wissenschaftlichen Basis und Sprachkenntnissen vor allem auch noch einen durch ständigen Sport während der US-Kriegsgefangenschaft blendend durchtrainierten Körper besass.

Heinz vertrekt met slechts 3,80 Duitse Marken op zak:

- ... DM 3,80 hatte ich. Dafür gab es zwei liter Milch für je 60 Pfennige. Dazu drei Pfund kräftiges Schwarzbrot für DM 1,20 und einen Ring Fleischwurst für DM 1,40. Genug für zwei Tage, wenn ich mich auf den umliegenden Feldern mit Kartoffeln und Äpflen selbst bediente.

 

- Zwischen den Beinen schien sich eine Hautentzündung anzubahnen. Da erinnerte ich mich an ein Hausrezept, das ich während der Semesterferien meiner südamerikanischen Studienzeit bei langen Pferderitten angewandt hatte - seidene Damenschlüpfer mit Beinansatz! Die Mädchen in einem Regensburger Damenbekleidungsgeschäft hörten nicht auf zu kichern, als ich dort zwei Paar seidene Damenschlüpfer mit Beinansatz verlangte.

 

In Joegoslavië wordt aan tafel aan Heinz gevraagd hoe het zit met de communistische partij in Duitsland:

- Dann wurde mir die Fragerei und Besserwisserei doch zu bunt, und ich sagte: "Schreiben Sie ruhig, in Westdeutschland ist das gesamte Volk von den Kapitalisten bestochen worden." Alle drei legten Messer und Gabel hin und schauten mich gross an. "Natürlich sind alle Westdeutschen bestochen", sagte ich nochmals und fügte hinzu: "Die Kapitalisten haben jedem Bundesbürger absolute persönliche Freiheit gegeben, alles zu sagen, was sie wollen, zu reisen, wohin sie wollen, und einen vollen Markt, wo sie alles kaufen können, was sie wollen, und so sind alle der kommunistischen Idee untreu geworden, und weil die Russen wegen der Amerikaner Angst haben einzumarschieren, gibt es halt keine Kommunisten mehr und - jetzt will ich erst einmal Ihre hervorragende Gastfreundschaft mit vollen Zügen geniessen."

 

Heinz ontmoet een sjeik in Syrië. Volgens goed gebruik vertelt zijn gastheer hem over zijn bezittingen: 

- "Ich besitze dort zehntausend Dattelpalme, achthundert Kamele, zwölftausend Schafe und fünfhundert Männer. (Frauen erwähnte er nicht!) So, mein Sohn, berichte Du nun von deinen Besitztümern!" "Yes", sagte ich , "also ich habe ein Fahrrad und eine Zelt ausrüstung ... und mich selbst mit einem starken Herzen!".

 

In Iran is Heinz er getuige van hoe de bevolking van een heel dorp uit hun huizen gejaagd wordt:

- Der Offizier rief einige Befehle hinüber. Ich verstand nichts davon. Dann wandte er sich mir wieder zu und sagte:

 "Am besten, Sie vergessen, was Sie hier sehen!" Er reichte mir die Hand: "Vergessen Sie! Ihr Deutsche habt ja auch vergessen, dass Ihr Millionen Unschuldige ermordert habt. Das hier ist bei weitem nicht so schlimm!"

 Ich nickte nur, stieg auf mein Rad und fuhr zitterend vor Kälte weiter.

In Pakistan wil iemand zijn dochter verkopen aan Heinz:

- Die Verhandlung nahm folgenden Verlauf:

 "Was verlangst Du also für Deine Tochter, Laki Kadir?"

 "Unter fünfzehn Kamelen", erwiderte der Belutschi, "kann ich es nicht machen. Das verlangt die Ehre meines Stammes und die Schönheit meiner Tochter. Und", fügte er grinsend hinzu, "drie der fünfzehn Kamele müssen Reittiere sein!" (Reitkamele stehen höher im Wert als Lastkamele). 

 

Heinz probeert om met een zelf gemaakt vlot de Irawaddy over te steken:

- Bei der guten alten Wehrmacht hatte ich gelernt, aus einem Zelt ein schwimmbares Floss zu machen. Ausserdem hatte ich sieben Fahrradschläuche bei mir, die zwar alle porös und geflickt waren - ich benutze die meisten als Bindung für Zelt und Schlafsack -, für ein paar Stunden aber würden sie bestimmt die Luft halten!

... Ich warf in aller Eile mein gesamtes Gepäck in das selbstgebastelte Schlauchboot - konstruiert aus besagten x-mal geflickten und porösen Fahrradschläuchen und meinem Zelt - und knickte mit Hilfe der Zeltverschnürung die Öffnung so oft, dass mir ein Eindringen des Wassers ausgeschlossen erschien. Dann pumpte ich sämtliche sieben Schläuche auf und band sie an die vier Zeltklappen, die normalerweise zum Einschlagen der Heringe dienen. Mein Rad band ich so obenauf, dass die verhältnismassig leichten Vorder- und Hinterräder ins Wasser zu liegen kamen.

 

- Es ist ein riesiger Unterschied zwischen der asiatischen, also der buddhistischen, und der weissen, sogenannten christlichen Welt. Durch den Fernen Osten kommt jeder Wanderer ohne einen Pfennig Geld. Dort nehmen sich die Menschen die Zeit, sich um jeden Fremden zu kümmern, sich in ihn hineinzuversetzen und ihm ihre ganze Gastfreundschaft anzubieten. - Dies war mit dem Betreten amerikanischen Bodens anders. Wer hier weder Geld besitzt noch bettelt oder arbeitet, der muss verhungern.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uwe Ommer: Black Ladies

Uwe Ommer: Black Ladies (Duitsland, 1997): ? blz: Uitgeverij Taschen

 

 

"Black Ladies" is een fotoboek vol met erg mooie foto's van prachtige, donker gekleurde, jonge vrouwen die er in de meeste gevallen ontspannen opstaan met een aantrekkelijke glimlach. 

 

Ik ben erg enthousiast over de foto's in "Black Ladies". De vrouwen in het boek staan er waardig en zelfbewust op. Niet naakt, maar schaars gekleed, waarbij de kleding de aantrekkelijkheid van de vrouwen vergroot. Het boek bevat veel foto's van gezichten en ook van torso's met vaak ontblote borsten. Zo krijg ik goed de mooiste lichaamsdelen van de vrouwen te zien, het gezicht en de borsten.

 

De omslagfoto geeft een goed beeld van wat je kunt verwachten in dit boek. Ik vind "Black Ladies" één van de mooiere boeken met foto's van vrouwen die ik in mijn bezit heb.

Voor een indruk van "Black Ladies" klik hier.

       

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Michael Ruetz: Eye on America

Michael Ruetz: Eye on America (Duitsland, 1984): 84 kleurenfoto's: Uitgeverij Little, Brown and Company

 

 

Het bekendste fotoboek over de Verenigde Staten is nog altijd "The Americans" van de Zwitserse fotograaf Robert Frank. Voor de publicatie van "The Americans" benadrukten Amerikaanse fotoboeken vooral hoe geweldig het leven in Amerika was en hoe weids de landschappen waren. In "The Americans" kijkt Robert Frank naar de gewone mensen, vooral naar diegenen die geen deel hebben aan de enorme welvaart.

 

Als boek is "Eye on America" weer een beetje als terug naar af. De Duitse fotograaf Michael Ruetz heeft twee jaar lang rondgereisd door de Verenigde Staten en met zijn speciale camera uitgebreid landschappen,  stadsgezichten en gebouwen gefotografeerd. Wat vooral opvalt aan zijn  foto's is dat er op slechts één foto mensen staan, en dan nog als silhouetten. Natuurlijk zie je wel op bijna alle foto's sporen van de menselijke aanwezigheid: wolkenkrabbers, bruggen, auto's, begraafplaatsen, noem maar op. Het speciale van de camera van Michael Ruetz is dat de camera een bereik van 100 graden heeft zodat je panoramische foto's krijgt. In "Eye on America" staan 7 grote panoramische foto's over de volle lengte van drie pagina's.

Ik heb "Eye on America" op goed geluk gekocht na het zien van de prachtige foto op de omslag. Het is een boek met een aantal prachtige foto's, maar het is ook niet zo verrassend als fotoboek.

Voor een aantal foto's van Michael Ruetz, klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Cave of Forgotten Dreams

Cave of Forgotten Dreams (Duitsland, 2010): 86 min: Regisseur Werner Herzog

 

 

Op 18 december 1994 ontdekte een groep van drie speleologen een grot vlakbij de rivier de Ardèche in Zuid-Frankrijk. Deze grot werd de Chauvet-grot genoemd naar de leider van de expeditie. In de Chauvet-grot zijn rotsschilderingen aangetroffen van zo'n 32.000 jaar oud, meer dan eens zo oud als de op één na oudste rotsschilderingen die ooit ontdekt zijn.

De grotten van Chauvet zijn zo'n 400 meter lang en zijn zo goed bewaard gebleven omdat zo'n 20.000 jaar geleden rotspuin van de wand viel en de toegang tot de grotten afsloot. Tegenwoordig mag vrijwel niemand de grotten in, de toegang tot de grotten is afgesloten met een massief stalen deur. Alleen een zeer beperkt aantal wetenschappers: archeologen, kunsthistorici, paleologen en geologen heeft toegang tot de grotten gekregen om de schilderingen te bestuderen en in kaart te brengen. 

In de grotten zijn afbeeldingen van holenberen, bizons, neushoorns, mammoeten, paarden, leeuwen en zelfs een panter te zien. Werner Herzog spreekt met een aantal wetenschappers. Dat is op zich best aardig, maar het meest interessant zijn toch de opnames van de besproken grotschilderingen. Ik denk dat er geen betere mogelijkheid is om met deze kunst kennis te maken, dan via deze documentaire, zelfs als je de grotten zelf zou mogen bezoeken zou je het niet zo goed te zien krijgen. 

Ik vind "Cave of Forgotten Dreams" een aardige documentaire met vooral prachtige beelden van de rotsschilderingen. De gesprekken met de wetenschappers voegen in mijn ogen niet zo veel toe.

Op IMDB krijgt "Cave of Forgotten Dreams" van ruim 16.600 mensen een waardering van 7,4.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Opmerking: ik heb deze dvd geleend van de bibliotheek. Als iemand hem voor een redelijke prijs aan mij wil verkopen, dan houd ik mij aanbevolen.

 

Barbara Yelin: Irmina

Barbara Yelin: Irmina (Duitsland, 2014): 272 blz: Vertaald door Sigge Stegeman (2016): Uitgeverij Soul Food Comics

 

 

Barbara Yelin vond een aantal jaar geleden in de nalatenschap van haar oma een doos met dagboeken en brieven. Die vondst inspireerde haar om deze graphic novel te maken.
  

Irmina is een jonge Duitse vrouw die naar Engeland reist en daar kennis maakt met Howard, een zwarte man uit Barbados. Ze heeft haar eigen mening over van alles en nog wat en steekt die niet onder stoelen of banken. Omdat het geld op is moet ze terug naar Duitsland. Daar aangekomen blijft ze ervan dromen om spoedig weer naar Engeland te gaan. Het loopt echter anders, ze trouwt met een SS-er en conformeert zich steeds meer aan het nazistische regime.

Ik vind de tekeningen in dit boek geweldig. Vooral de tekeningen van stadsgezichten over de volle twee pagina's vind ik fenomenaal. "Irmina" is één van de mooist getekende graphic novels die ik ken.

 

Ik kan mij alleen niet zo goed voorstellen dat een jonge Duitse vrouw, met een goede opleiding, en overal een eigen mening over, zich zo gaat conformeren aan het heersende misdadige regime. Het is waarschijnlijk veel meer gebeurd, uit opportunisme of gewoon uit angst, maar voor mij blijft het moeilijk voorstelbaar.

 

Iedereen met ook maar een minimale interesse in de graphic novel als kunstvorm zal dit boek weten te waarderen. Een warm aanbevolen boek!

 

Citaten:

- "En? bevalt het u?"

 "Londen? Oh, ik vind het GRANDIOOS! De winkels, de levendigheid, de theaters, bioscopen, de Theems en zelfs de mist! Ik zou dagenlang kunnen ronddwalen en me verwonderen. Maar de Londenaren ... Ik woon hier al een half jaar, maar ze laten me nog dagelijks voelen dat ik niet één van hen ben. U kunt zich niet voorstellen hoe men hier als buitenstaander behandeld wordt"

 "Toch wel ... een beetje."

 "Oh, neem me niet kwalijk. Wat dom van me. Waar komt u vandaan?"

 "Van een klein Caraïbisch eiland. Britse kolonie. U kent het vast niet."

 

- "De Duitse jongedame, gravin."

 "Daar bent u dan. Komt u binnen."

 "Goedendag, gravin."

 "Heeft Brenda u de kamer laten zien? Ik neem aan dat alles naar tevredenheid is? Uit Duitsland, dus? Nog erg jong, nietwaar?"

 "Negentien, gravin."

 "Een kind! En bent u uit Duitsland geëmigreerd? Joods?"

 "N ... nee - geen van beide. Ik ... ... ik ben een normale Duitse."

 "Een NORMALE Duitse? Kind, u weet niet wat u zegt! Uw normale Duitsers veroorzaken op dit moment groot onheil. En het einde lijkt nog niet in zicht, leest u geen kranten?"

 "Ach, kranten."

 "Kind! U hebt nog veel te leren."

- "Het spijt me. Ik heb domme dingen gezegd."

 "Je weet toch wat er op dit moment in Duitsland gebeurt?"

 "Daar kan ik toch niets aan doen! Daar heb ik niets mee te maken!"

 "Ach, Irmina. Soms vraag ik me af wie je eigenlijk bent."

 "Ik? Nou ja ... dat weet je toch. Blauwkous! Tiepmiep! Communiste! Nazivrouwtje! Emigrante! Suffragette! Ik ben ik. Dat moet genoeg zijn. Ik wil alleen ... ... kunnen we elkaar niet vaker zien?"

- "Pruimen!"

 "Wil je? Net geplukt."

 "Een geschenk uit de hemel! Ik heb nog niet ontbeten. Sinds wanneer hebben jullie fruitbomen?"

 "Die oude Jodin van beneden ... Van de lente was ze plotseling verdwenen. Opgekrast. Toen heb ik tegen moeder gezegd ... ... iemand zou die mooie vruchten moeten plukken."

 "Emigranten. Wist je dat die bij Engelsen geliefder zijn dan normale Duitsers?"

 

- "DAT is wat u wilt? ZELF beslissen? Hoe zit het dan met uw verantwoordelijkheid naar het volk toe? Naar Duitsland? Uw land?"

 "Mijn land? Meneer Heinrich! Hier verdien ik niet eens voldoende om in mijn bescheiden levensonderhoud te voorzien! Ik woon in een onverwarmde kamer en leef van gortsoep! Uw luchtkastelen beloven dan wel grootse dingen, maar daar kan ik geen gehaktballen van kopen."

 "Maar het gaat toch om een gezamenlijke visie! En eenieder die meewerkt aan deze visie staat grote dingen te wachten. Maar daarvoor moeten ook offers gebracht worden."

 "Met alle respect voor uw grote toekomst, maar ik zou de mijne graag zelf vormgeven."

 "Nou, uw eerlijkheid siert u. Moedig bent u ook. En ook een beetje onvoorzichtig. Toch vind ik ... dat u ons in de steek laat."

 

- "Natuurlijk Irmina. Jij hebt ook werkelijk ALTIJD honger! Haha!" 

 "Dat is ook geen wonder. Bij mij is elke dag maaltijdsoepdag. En nu hebben ze van mijn magere loon ook nog een gift afgetrokken voor het Winterhulpwerk. "Vrijwillig". MIJ heeft niemand iets gevraagd!"

 "Irmina! Ook jij moet offers brengen! Een volk helpt zichzelf."

 "Natuurlijk, Gerda. Geloof je werkelijk dat de Führer elke zondag watersoep weglepelt? Hahaha!"

 

- "Mama ... ... wat doen die mensen daar?"

 "Er zijn mensen ... vertrokken. Nu verkopen ze hun meubels."

 "Waarom hebben ze die dingen niet meegenomen?"

 "Omdat het Joden waren."

 "Mama, wat zijn Joden?"

 "Vraag niet zoveel. We moeten naar de bakker."

 "Maar mama, wat ZIJN dat, Joden?"

 "Ons ongeluk! De Joden zijn ons ongeluk! Begrepen?! En nu STIL!"

 

        

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Eden

Eden (Duitsland, 2006): 92 min: Regisseur Michael Hofmann

 

"Eden" is een heerlijke culinaire feel good film waarin een sterrenkok verliefd wordt op een serveerster.

Gregor is één van de beste koks van Duitsland, die kookt in een driesterrenrestaurant. Hij weegt ook 137 kilo. In zijn schaarse vrije tijd zit hij op terrasjes van het vrouwelijk schoon te genieten, vooral van de serveersters.

 

Na een wat koele kennismaking met één van de serveersters van een terras, redt hij de dag daarop de 5-jarige dochter van de serveerster als ze in een fontein valt. Eden, de serveerster is natuurlijk erg dankbaar en vertelt en passant dat haar dochtertje de volgende dag jarig is.

 

Van het een komt het ander en al gauw kookt Gregor wekelijks voor Eden. Haar man ziet dit natuurlijk met lede ogen aan.

 

Ik vind zoals gezegd "Eden" een heerlijke film. De beelden van het eten en van de afspraakjes tussen Gregor en Eden zijn een genot om naar te kijken. Er zijn nog wat andere verhaallijnen, maar die zijn helaas bij lange na niet zo interessant.

Op IMDB krijgt "Eden" van 880 mensen een waardering van 7,1.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Hans Magnus Enzensberger (tekst) & Rotraut Susanne Berner (tekeningen): De telduivel

Hans Magnus Enzensberger (tekst) & Rotraut Susanne Berner (tekeningen): De telduivel: Een hoofdkussenboek voor iedereen die bang voor wiskunde is (Duitsland, 1997): 263 blz: Vertaald door Piet Meeuse (1997): Uitgeverij de Bezige Bij:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de meeste leerlingen van de middelbare school is wiskunde niet bepaald hun favoriete vak. Daarom is het geweldig dat de Duitse schrijver Hans Magnus Enzensberger een zeer toegankelijk kinderboek heeft geschreven waarin hij laat zien dat wiskunde ook leuk kan zijn.

 

Van dromen had Robert schoon genoeg. Vaak werd hij opgeslokt door een enorme vis of roetsjte hij langs een eindeloze glijbaan steeds verder de diepte in.Tot op een nacht de telduivel verscheen. De telduivel legt Robert gedurende twaalf nachten allerlei dingen uit de wiskunde uit. Tot Roberts verbazing wordt hij vrienden met de telduivel en wil hij 's nachts zo snel mogelijk gaan slapen om weer te dromen.

"De telduivel" is een verrukkelijk boek voor jong volwassenen (en ook ouderen) waarin op een speelse manier wordt uitgelegd dat wiskunde ook heel leuk kan zijn. Vooral aangeraden voor jongens en meisjes die niet heel erg van wiskunde houden. De tekeningen in het boek van Rotraut Susanne Berner zorgen voor uitstekende illustraties bij de tekst.  

 

Citaten:

- Tot op een dag de telduivel verscheen.

- Wie ben jij dan wel? vroeg Robert. 

De man schreeuwde hem verrassend luid toe: - Ik ben de telduivel!

Maar Robert wou zich door zo'n dwerg niet op zijn kop laten zitten.

- Om te beginnen, zei hij, bestaat er helemaal geen telduivel.

- O nee? Waarom praat je dan met me, als ik niet eens besta?

- En verder haat ik alles wat met wiskunde te maken heeft.

- Hoe dat zo?

- "Wanneer twee bakkers in zes uur 444 krakelingen bakken, hoe lang hebben vijf bakkers dan nodig om 88 krakelingen te bakken?"

- Wat een flauwekul, foeterde Robert verder. Een idiote manier om je tijd te verdoen. Dus verdwijn! Hoepel op!

 

- Nou ja, zei de telduivel, en hij grijnsde. Geen kwaad woord over je leraar, maar met wiskunde heeft dat echt niks te maken. Zal ik je eens wat zeggen? De meeste echte wiskundigen kunnen helemaal niet rekenen. Bovendien vinden ze het zonde van de tijd. Daar heb je toch je zakjapannertje voor?

 

- Weet je, je hebt doodgewone getallen die deelbaar zijn, en je hebt andere, waarbij dat niet gaat. Die vind ik leuker. Weet je waarom? Omdat ze prima zijn. Al meer dan duizend jaar hebben de wiskundigen hun tanden daarop stukgebeten. Fantastische getallen zijn dat. Bijvoorbeeld elf of dertien of zeventien. ... Dat is juist het mooie aan de prima getallen, zei hij. Geen mens weet van tevoren hoe het verder gaat met de prima getallen. ... De grap is namelijk dat je aan een getal niet kunt zien of het prima is of niet. Geen mens kan dat van tevoren weten. Je moet het uitproberen.

 

- Jij denkt zeker dat ik de enige ben, zei de telduivel toen hij de volgende keer opdook. ...

- De enige wat? vroeg Robert.

- De enige telduivel. Maar dat is niet zo. Ik ben maar een van de vele. Waar ik vandaan kom, uit het getallenparadijs, daar zijn er massa's zoals ik. Helaas ben ik niet de grootste. De echte chefs zitten in hun kamers en denken na. ...

Een van hen, die ik erg graag mag, is Bonatsji. Die legt mij soms uit wat hij allemaal heeft uitgevonden. ... Zoals de meeste goede ideeën begint zijn uitvinding met de één - je weet wel. Preciezer gezegd: met twee enen: 1 + 1 = 2. Daarvan neemt hij nu de laatste twee getallen en telt die op en dat herhaalt hij steeds.

(noot van mij: de Fibonaccireeks: 1-1-2-3-5-8-13-21-34, enzovoort).

 

- Zoiets bestaat waarschijnlijk alleen in dromen, mompelde Robert. Als jij niet op tijd was gekomen, had ik niet meer helder kunnen denken.

- Daarom ben ik er ook. Nou, hier worden we door niemand gestoord. Wat is er aan de hand?

- Sinds de laatste keer heb ik er lang over nagedacht hoe alles wat je me hebt laten zien samenhangt. Goed, je hebt me een heleboel trucs verklapt, dat is waar. Maar ik vraag me af: waarom? Waarom komt er met die trucjes uit wat eruit komt? Bijvoorbeeld dat dekselse getal? En dan die vijf? Waarom doen die hazen net of ze weten wat een Bonatsji-getal is? Waarom houden de onverstandige getallen nooit op? En waarom klopt alles wat jij zegt altijd?

- Aha, zei de telduivel, zit dat zo! Jij wilt niet zomaar een beetje spelen met getallen? Jij wilt weten wat erachter zit? De spelregels? De zin van dat alles? Jij stelt, kortom, dezelfde vragen als een echte wiskundige.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bernd & Hilla Becher: Typologien

Bernd & Hilla Becher: Typologien (Duitsland, 2003): 271 blz: Uitgeverij Schirmer/Mosel

 

 

Het Duitse fotografen echtpaar Bernd & Hilla Becher heeft sinds het einde van de jaren 50 het industriële erfgoed van Duitsland en later ook van andere landen gefotografeerd. Zij deden dit steeds op een gelijksoortige manier zodat ze de foto's met elkaar konden vergelijken en ze verwerken tot tableaus van 6, 9, 12, 15 of soms zelfs 24 foto's. Door het maken van deze tableaus kan men subtiele overeenkomsten en verschillen zien tussen de verschillende gebouwen binnen een land of tussen die in verschillende landen. De foto's werden allen recht van voren genomen met het bouwwerk precies in het midden in een diffuus licht, zodat de details van de gebouwen goed zichtbaar zijn.

 

"Typologien" is een groot overzichtswerk van de foto's van Bernd & Hilla Becher in het Duits. Er staan in totaal 130 tableaus in. De kwaliteit van de afdrukken is uitstekend. In het boek staat een begeleidende tekst van zo'n 40 bladzijden die er nogal pittig uitziet en die ik dan ook heb overgeslagen. In mijn ervaring haal ik het meeste uit foto- en kunstboeken door gewoon naar de plaatjes te kijken en voegen de teksten meestal niet zoveel toe.

 

Op zich interesseren foto's van industriële gebouwen me niet zo heel erg, maar "Typologien" vind ik een prachtig boek.

 

Voor een goede indruk van de foto's van Bernd & Hilla Becher, klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Peter Lindbergh: A Different Vision on Fashion Photography

Peter Lindbergh: A Different Vision on Fashion Photography (Duitsland, 2016): 520 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

De Duitse mode- en glamourfotograaf Peter Lindbergh is wereldberoemd. Hij heeft veel iconische foto's gemaakt, voornamelijk in zwart-wit, van zeer elegante vrouwen en af en toe ook van mannen.

 

Het vuistdikke boek "A Different Vision on Fashion Photography" is uitgegeven door Taschen ter begeleiding van een rondreizende tentoonstelling die begon in de kunsthal in Rotterdam.

 

Het boek begint met een inleiding van 10 bladzijden met tekst over de carrière. Aardig, maar zoals meestal in kunst- en fotoboeken kun je deze tekst met een gerust hart overslaan. Vervolgens komen bijna 500 bladzijden met voornamelijk zwart-wit foto's van beroemde fotomodellen zoals: Kate Moss, Linda Evangelista, Naomi Campbell en Claudia Schiffer.

 

Er staan in het boek een aantal prachtige foto's. De keuze van de foto's in een fotoboek hangt natuurlijk helemaal af van diegene die het boek samenstelt. Ik moet zeggen dat ik zeker de helft van de foto's in het boek tamelijk nietszeggend vind en waarvan ik me hardop afvraag waarom ze in het boek zijn opgenomen. Ik vind dit vooral erg jammer omdat er ook een aantal prachtige foto's in het boek staan. 

Ik vind "A Different Vision on Fashion Photography" een mooi boek met helaas een onevenwichtige samenstelling voor wat betreft de kwaliteit van de foto's.

Voor een aantal foto's van Peter Lindbergh, klik hier.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Markus Mauthe: Lost

Markus Mauthe: Lost: Mensen aan de rand van de wereld (Duitsland, 2018): 319 blz: Vertaald door Anne Marie Koper (2018): Uitgeverij Fontaine in samenwerking met Oxfam Novib

 

 

De Duitse natuurfotograaf Markus Mauthe heeft voor "Lost" gedurende 3 jaar 13 reizen gemaakt naar in totaal 20 stammen die nog min of meer volgens eeuwenoude tradities leven. Min of meer want de moderne wereld rukt wereldwijd overal op tot in het kleinste gehucht en de meest geïsoleerde stam.

 

De foto's in "Lost" zijn  gemaakt van mensen die nog in stamverband leven in de volgende landen: Zuid-Soedan, Myanmar, Brazilië, Namibië, Indonesië en Maleisië, Ethiopië, West-Papoea en Rusland. 

 

De foto's in "Lost" lijken een beetje op die in de boeken van Jimmy Nelson. De mensen zijn meestal in vol ornaat gefotografeerd in haarscherpe kleurenfoto's. Wel vind ik de foto's in "Lost" iets informeler. 

 

De meeste foto's in "Lost" zijn portretten, maar er staan ook een aantal foto's van de natuur in het boek.

 

Ik vind "Lost" een boek met prachtige foto's. Iedereen die van dit soort foto's houdt zal van dit boek genieten. Daarmee is "Lost" een waardige aanvulling op de boeken van Jimmy Nelson, Gianni Pfanmüller en Hibiki Kobayashi. Prettig is ook dat dit boek al zeer goedkoop tweedehands te verkrijgen is, al vanaf 10 euro.

 

Voor foto's uit "Lost", klik hier.

 

       

 

Foto's *****

Tekst ***

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Günter Pfannmüller: In Search of Dignity

Günter Pfannmüller: In Search of Dignity (Duitsland, 2002): 157 blz: Uitgeverij Aperture

 

 

De Duitse fotograaf Günter Pfannmüller reisde al jaren de wereld rond voordat hij het idee kreeg voor de foto's van "In Search of Dignity".

 

Voor dit boek heeft Pfanni (zoals hij door zijn vrienden wordt genoemd) samen met de Oostenrijkse schrijver Wilhelm Klein (die de teksten voor het boek schreef), hun beider vrouwen en een stuk of wat assistenten door 3 afgelegen gebieden gereisd: het noorden van Myanmar en Thailand, de Thar-woestijn in India en delen van Ethiopië en Kenia. Ze namen daarbij een enorme mobiele studio van zo'n 70 kilo mee en maakten daarin statieportretten van de oorspronkelijke bewoners van die gebieden, steeds met beschikbaar licht.

 

De portretten die in "In Search of Dignity" staan, zijn allen een genot voor het oog. De mensen staan er in vol ornaat op, meestal alleen, soms met zijn tweeën of in een wat groter groepje.

 

Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die deze foto's teveel geposeerd vinden. Dat kan natuurlijk, maar ik vind het schitterende portretten, ik zou er graag eentje aan de muur hebben hangen.

 

Voor een aantal van de foto's van Pfannmüller, klik hier.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Helmut Newton: The Bad and the Beautiful

Helmut Newton: The Bad and the Beautiful (Duitsland, 2020): 90 minuten: Kleur en zwart-wit: Regisseur Gero von Boehm

 

 

De hagiomentaire "Helmut Newton, The Bad and the Beautiful" gaat over het werk van de wereldberoemde Duitse fotograaf Helmut Newton die vooral bekend is geworden door zijn shockerende foto's van naakte vrouwen. In deze documentaire schetst Gero von Boehm een zeer positief beeld van deze toch omstreden fotograaf.

De documentaire is een paar jaar terug gefilmd toen Helmut Newton al lang niet meer leefde. Voor deze film zijn al bestaande opnamen waarin Helmut Newton zelf aan het woord is, samengevoegd met latere opnamen waarin verschillende beroemdheden worden geïnterviewd over hun samenwerking met Helmut Newton. Het pleit voor de regisseur dat het een samenhangend geheel is geworden. 

Vrouwen die veel met Helmut Newton hebben samengewerkt en aan het woord komen zijn onder andere: Charlotte Rampling, Isabella Rossellini, Grace Jones, Hanna Schygulla en Claudia Schiffer. Ook zijn vrouw June komt veelvuldig aan het woord.

Helmut Newton was een fotograaf die geen blad voor de mond nam. Hij was geïnteresseerd in hoe vrouwen eruit zagen, niet in hun innerlijk of in hun karakter. De camera registreert de buitenkant. Ook kende Helmut Newton twee scheldwoorden: goede smaak en kunst. Hij fotografeerde wat hij wilde op zijn manier en had maling aan hoe anderen daar over dachten.

Ik heb een tijdje een kleine editie van "Sumo" in bezit gehad, het beroemdste boek van Helmut Newton. Ik vind Helmut Newton een vakman, maar over zijn foto's en dan met name zijn naaktfoto's ben ik niet zo enthousiast. Deze documentaire vind ik daarentegen zeer interessant en Helmut Newton komt in beeld als een sympathieke man.

Op IMDB krijgt "Helmut Newton: The Bad and the Beautiful" van iets meer dan 330 mensen een waardering van 7,0.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Gottfried August Bürger: Avonturen van de Baron von Münchhausen

Gottfried August Bürger: Avonturen van de Baron von Münchhausen (Duitsland, 1788): 105 blz: Vertaald door Jeroen Brouwers (1978): Uitgeverij Kwadraat

 

 

R.E. Raspe: De wonderbaarlijke avonturen van Baron von Münchhausen (Groot Brittannië, 1785): 170 blz: Vertaald door Godfried Bomans (?) met illustraties van Gustave Doré: Uitgeverij Loeb (1984)

 

 

Ik heb de afgelopen dagen op mijn gemak de "Avonturen van de Baron von Münchhausen" herlezen in de soepele vertaling van Jeroen Brouwers. Het is maar een dun boekje met net 100 bladzijden tekst. "Münchhausen" wordt beschouwd als het bekendste leugenverhaal uit de wereldliteratuur.

"Münchhausen" is in eerste instantie geschreven door de naar Engeland uitgeweken Duitser Raspe en een paar jaar later al bewerkt en aangevuld door zijn landgenoot Bürger. Deze editie van Bürger is tegenwoordig veruit het meest bekend.

Münchhausen was een vrolijke avonturier die in zijn vriendenkring zelf zijn avonturen pleegde te vertellen, met de fles onder handbereik. Het zijn nogal ongeloofwaardige avonturen maar hij zegt steeds met nadruk dat ze waargebeurd zijn.

Ik vind het motto aan het begin van de vertaling van Jeroen Brouwers erg mooi:

- Neem dit van mij aan, achtenswaardige heren, het zijn de stompzinnigsten niet, die graag fantaseren.

Hoewel Jeroen Brouwers zogezegd de uitgave van Bürger als uitgangspunt nam en Godfried Bomans de uitgave van Raspe, blijkt bij vergelijking dat ze allebei dezelfde tekst hebben vertaald. Beide vertalingen lezen soepel, hoewel ik de voorkeur geef aan die van Jeroen Brouwers. De uitgave vertaald door Brouwers die ik heb is een verzorgd uitgegeven kleine paperback zonder illustraties. De uitgave van Loeb (Godfried Bomans) is een grote hardcover met stofomslag met daarbij de illustraties van Gustave Doré. Dat lijkt een aantrekkelijkere keuze, maar ik vind de illustraties van Doré niet echt interessant om naar te kijken. Doré was in zijn tijd wereldberoemd, maar nu is men over het algemeen niet meer zo enthousiast over zijn werk en ik dus blijkbaar ook niet.

Ik ken 2 verfilmingen van "Münchhausen", een Duitse film die in 1943 is gemaakt en die ik een waar genot vind om naar te kijken en eentje door Terry Gilliam (van Monthy Python) uit 1988 die weliswaar erg fantasierijk is, maar die ik toch aanzienlijk minder interessant vind.

Enige citaten (uit de vertaling van Brouwers):

- Dit liet ik mij gezegd wezen en reed verder, tot nacht en duisternis mij overvielen. Zo ver het oog reikte geen dorp te zien. Het hele land lag ondergesneeuwd en ik kende heg noch steg. Moe van het rijden steeg ik ten slotte af en bond mijn paard aan wat ik aanzag voor een puntje van een boomtak dat boven de sneeuw uitstak. Voor de zekerheid nam ik mijn pistolen onder mijn arm, ging niet ver daarvandaan in de sneeuw liggen en verzonk in een dusdanig gezonde dut, dat mijn ogen niet eerder opengingen dan op klaarlichte dag. Hoe groot was mijn verbazing toen ik bemerkte dat ik midden in een dorp op het kerkhof lag! Mijn paard was aanvankelijk nergens te zien; toch hoorde ik het even later ergens boven mij hinniken. Toen ik dus omhoog keek, zag ik dat het aan de weerhaan van de kerktoren was gebonden en daaraan naar beneden hing. Onmiddellijk wist ik nu wat er aan de hand was. Het dorp was 's nachts geheel ondergesneeuwd geweest; het weer was opeens omgeslagen, ik was even zoetjes in slaap gedommeld als de sneeuw was beginnen te smelten en langzaam gaan zakken, en wat ik in de duisternis voor een boven de sneeuw uitstekende twijg had gehouden en waar ik mijn paard aan vast had gebonden, bleek het kruis of de weerhaan van de kerktoren te zijn.

- Toen ze nog een normale windhond was, - terloops vermeld ik dat het een teefje was, - zat ze eens  achter een haas aan, die me abnormaal dik toescheen. Ik had te doen met mijn arme vrouwtjeshond, want ze was drachtig en wilde toch nog even snel vooruitkomen als anders. Slechts op zeer grote afstand kon ik haar te paard volgen. Opeens hoorde ik een geblaf als van een hele meute honden, alleen zo zacht en zwak, dat ik niet wist wat ik ervan moest denken. Toen ik naderbij kwam aanschouwde ik een vertederend wondertje. De vrouwtjeshaas had onder het lopen gejongd en ook mijn vrouwtjeshond had nieuw leven gebaard, en deze waarachtig precies evenveel jonge honden als gene jonge hazen. Instinctief hadden de enen de vlucht genomen, terwijl de anderen ze niet alleen hadden nagejaagd, maar ook gevangen. Zo bezat ik aan het eind van de jacht opeens zes hazen en zes honden, hoewel ik toch maar met één van elk was begonnen.

- Een andere keer wilde ik over een moeras springen, dat me aanvankelijk minder breed was voorgekomen dan het bleek te zijn toen ik midden in de sprong was. In de lucht zwevend keerde ik dus weer terug naar waar ik vandaan gekomen was, om een grotere aanloop te nemen. Niettemin sprong ik ook de tweede keer te kort en viel niet ver van de andere oever tot aan mijn nek in het moeras. Hier zou ik ongetwijfeld het leven hebben gelaten als niet de kracht van mijn eigen arm mijzelf aan mijn pruik mitsgaders mijn paard, dat ik stevig tussen de knieën klemde, er weer uit had getrokken.

- Aangezien mijn vader eensdeels zelf een groot deel van zijn vroegere jaren met reizen had doorgebracht, andersdeels menig winteravond verkortte met openhartig en onopgesmukt vertellen van zijn avonturen, waarvan ik u wellicht later nog een paar ten beste zal geven, kan men deze neiging bij mij dus op even goede gronden voor aangeboren als ingegoten houden.

- Hij had de lofrijke gewoonte, niets tegen zijn zin te doen, en de nog lofrijkere, zich door niets van dit principe te laten afleiden.

  

 

Bent u op zoek

naar een mooi boek

Kijk dan bij

Ardi Seij

Jürgen Winkler: Himalaya

Jürgen Winkler: Himalaya (Duitsland, 1989): 276 blz: Uitgeverij Bruckmann

 

 

De Duitse fotograaf en bergsporter Jürgen Winkler heeft deelgenomen aan talloze expedities door de Himalaya en de Karakorum. Hij heeft een goed oog voor het maken van mooie foto's, zowel zijn foto's van berglandschappen als zijn portretfoto's van de mensen die daar leven vind ik zeer de moeite waard.

 

Ik heb de teksten van zijn boek in 2009 in het Duits gelezen. Deze teksten zijn ook zeker de moeite waard (****), maar het gaat mij natuurlijk vooral om de foto's. Ik vind dat zijn foto's van berglandschappen tot de wereldtop behoren, vergelijkbaar van niveau met de prachtige zwart-wit foto's die Ansel Adams van de Rocky Mountains heeft gemaakt. In mijn ogen halen zijn portretfoto's dat niveau net niet, maar ook dat zijn schitterende foto's om naar te kijken.

 

Kortom, met dit boek haalt u een prachtig fotoboek over de Himalaya en de Karakorum in huis.

 

    

 

Voor een paar foto's uit "Himalaya", klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Uwe Ommer: 1000 Families

Uwe Ommer: 1000 Families (Duitsland, 2000): 576 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

"1000 Families" van de Duitse fotograaf Uwe Ommer is waarschijnlijk het eerste serieuze fotoboek dat ik ooit gekocht heb. Ik zag het boek tegen kerst 2000 bij Broese liggen, bladerde het even door en was gelijk verkocht. Wat ik toen nog niet wist, maar inmiddels wel, is dat met dit boek een basis werd gelegd voor een nog steeds uitdijende verzameling fotoboeken.

 

Voor zijn boek "1000 Families" maakt Uwe Ommer met een kampeerbusje een rondreis van 4 jaren door 130 verschillende landen. Hij heeft op zijn tocht een groot wit doek als achtergrond meegenomen, evenals een flinke foto-uitrusting en duizenden filmrolletjes. Ook is hij onderweg in Las Vegas nog getrouwd met een aanzienlijk jongere vrouw.

 

Zoals de titel van het boek aangeeft staan in dit boek foto's van in totaal 1.000 families (ik heb het niet nageteld) op ongeveer 550 bladzijden. Er zijn foto's over een dubbele pagina, er zijn pagina's met 1, 2 , 3, 4 of 6 foto's. De foto's zijn in kleur (meestal) of in zwart-wit. Op de foto's staan gezinnen in allerlei samenstellingen en met alle soorten kleding. Er zijn foto's van zeer rijke mensen en van hele arme mensen. Maar één ding hebben alle foto's gemeen, de mensen staan er waardig op.

 

Bij ieder foto staat een klein landkaartje waarbij staat in welke stad en welk land en op welke dag de foto gemaakt werd. Bij een aantal foto's staat een wat uitgebreidere tekst.

 

Het boek is bij uitstek geschikt om op je gemak door te bladeren. Een leuk spelletje vind ik om naar een foto te kijken en te raden in welk land de foto gemaakt is. Er staan ook een paar foto's in van een Nederlands gezin, waarvan eentje met een molen.

 

"1000 Families" is niet alleen een prachtig boek om te hebben, maar het is ook een erg mooi boek om cadeau te doen.

 

    

 

Voor een aardig beeld van de foto's in dit boek, klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Claudia Schiffer

Claudia Schiffer (Verenigde Staten, 2017): 267 blz: Uitgeverij Rizzoli

 

 

In de jaren 90 keek ik nog wel eens televisie. Ik zag daarbij regelmatig programma's van de Britse illusionist David Copperfield die een onwaarschijnlijk mooie assistente had met een prachtig figuur, mooi lang blond haar en vooral een stralende lach. Pas later begreep ik dat die assistente Claudia Schiffer heette en één van 's werelds meest gevraagde modellen was.

 

Een tijdje terug had ik een prachtig boek over Kate Moss, een ander supermodel, gekocht en ook besproken. Over dat boek was ik erg enthousiast. Toen ik zag dat een soortgelijk boek over Claudia Schiffer voor een zeer redelijke prijs te koop was bij Bol heb ik het aangeschaft. Beide boeken zijn van dezelfde uitgever, het Italiaanse Rizzoli.

 

Als ik zou kiezen tussen Kate Moss en Claudia Schiffer, dan vind ik Claudia Schiffer de mooiste vrouw van die twee. Ik zou dus kunnen verwachten dat ik dit boek mooier zou vinden dan dat over Kate Moss. Dat is duidelijk niet het geval. Hoewel er ook in dit boek over Claudia Schiffer een aantal prachtige foto's staan, vind ik dat er veel meer indrukwekkende foto's in het boek over Kate Moss staan. Er zit ook veel meer variatie in de foto's in dat boek.

 

Kortom het boek "Claudia Schiffer" is een boek met een aantal prachtige foto's van mijn favoriete supermodel, maar valt mij als boek uiteindelijk toch iets tegen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jürgen Müller (red): 100 All-Time Favorite Movies

Jürgen Müller (red): 100 All-Time Favorite Movies (Duitsland, 2008): 760 blz: Uitgeverij Taschen

"100 All-Time Favorite Movies" is een koffietafelboek in twee delen, waarin een 100-tal van de belangrijkste films van de vorige eeuw besproken worden.

Voor ieder decennium vanaf de jaren twintig is er een inleiding van een blz of 20. Vervolgens worden een aantal films besproken in chronologische volgorde. Iedere film krijgt 4 tot 10 blz, waarin een kort commentaar op de film, een aantal foto's, de originele filmposter, de credits en een aantal uitspraken over de film.

Ik heb in 2009 dit boek doorgelezen en toen besproken op librarything. Het is wel grappig om mijn oordeel van toen te vergelijken met dat van nu. In 2009 had ik naar schatting zo'n 300 films gezien. Inmiddels zijn er zeker 1.000 films bijgekomen, dus ik heb nu veel meer om uit te kiezen. 

In tegenstelling tot de decennium-boeken is "100 All-Time Favorite Movies" uitgegeven in twee kloeke hardcovers met stofomslag die samen in een cassette zitten. Zo hoort het met dit soort boeken. Het is wat duurder, maar gaat veel langer mee bij intensief gebruik.

Van de films die in "100 All-Time Favorite Movies" worden besproken vind ik dat de volgende 17 films zeker in dit boek thuis horen: "The Birth of a Nation", "The Gold Rush", "The General", "M, Eine Stadt sucht einen Mörder", "Modern Times", "Casablanca", "The Third Man", "High Noon", "Wilde aardbeien", "Vertigo", "The Graduate", "Once Upon a Time in the West", "The Godfather", "One Flew Over the Cuckoo's Nest", "Raging Bull", "Fanny and Alexander" en "Festen"

Films die ik zeker ook in een top 100 lijst van de 20e eeuw zou willen zien en die ontbreken in de selectie van dit boek zijn: "Satantango" van Bela Tarr, "Heimat" van Edgar Reitz, "Scenes uit een huwelijk" van Ingmar Bergman, "Seven Chances" van Buster Keaton, "Oorlog en Vrede" van Sergej Bondartsjoek,  "De Apu-trilogie" van Satyajit Ray, "Sneeuwwitje en de zeven dwergen", "Rear Window" van Alfred Hitchcock, "Shoah" van Claude Lanzmann, "The Crucified Lovers" van Kenji Mizoguchi, "The Wizard of Oz" van Victor Fleming, "City Lights" van Charles Chaplin, "Brief Encounter" van David Lean, "Breaking the Waves" van Lars van Trier, "Throne of Blood" van Akira Kurosawa, "Raise the Red Lantern" van Zhang Yimou en "E.T." van Steven Spielberg. Met deze 17 films erbij zijn de meeste van mijn 40 favoriete films vertegenwoordigd.

Deze films heb ik genoemd in volgorde van mijn persoonlijke top 100, niet op chronologische volgorde. Omdat ik in de decennium-boeken alle films die ik heb besproken gelinkt heb naar mijn besprekingen, doe ik dat nu niet opnieuw.

Al met al een mooi boek dat uitnodigt tot doorbladeren en het bekijken van de besproken films. 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

 

Jürgen Müller: Movies of the 2000s

Jürgen Müller: Movies of the 2000s (Duitsland, 2011): 843 blz: Uitgeverij Taschen

In "Movies of the 2000s" worden in totaal 139 films besproken. Ik was gewoontegetrouw weer aan het turven uit welke landen de films kwamen, maar ik ben daarmee gestopt omdat de meeste films in het boek coproducties zijn van steeds weer wisselende combinaties van landen. In dit deel staan voor het eerst films besproken uit landen als: Zuid-Korea, Thailand, India, Iran, Turkije en Roemenië.

Van de films die in "Movies of the 2000s" worden besproken horen wat mij betreft de volgende films zeker in dit boek thuis: "Spirited Away", "Harry Potter 1-7" (hoewel ik daar zelf geen fan van ben), "The Lord of the Rings", "City of God", "The Pianist", "Big Fish", "Gegen die Wand", "Million Dollar Baby", "Grizzly Man", "Sin City", "Brokeback Mountain", "Babel", "4 maanden, 3 weken & 2 dagen", "Gran Torino", "Honey"en "Biutiful". Ik geloof dat in geen enkel eerder deel zoveel uitstekende films worden besproken die ik heb gezien. Ik heb natuurlijk ook veel films uit deze periode gezien die besproken worden en die ik veel minder de moeite waard vind.

Films die ik mis: "No Man's Land", een film over de oorlog in Bosnië, "Atanarjuat", over de Inuit, "Etre et avoir" over een schoolklas in Frankrijk, "Amores Perros" het debuut van Alejandro Gonzalez Inarittu, "Paul dans sa vie", een documentaire over een boer in Normandië, "Estomago", culinaire porno uit Brazilië, "Into the Wild", over een jongeman die de wildernis opzoekt, "La graine et le mulet" van de Franse Algerijn Abdellatif Kechiche, "Pranzo di Ferragosto", over een man van middelbare leeftijd die twee dagen voor 4 oude dames zorgt, "Invictus" van Clint Eastwood over het Zuid-Afrikaanse rugby-elftal en Nelson Mandela en "Oasis" en "Poetry" van Lee Chang-Dong.Van mijn tien favoriete films uit de jaren 2000 mis ik opnieuw 5 titels in het boek.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.