Mirjam van Roode: De roep van de mapori: een Nederlandse vrouw over haar leven en werk in Kenia (Nederland, 2009): 284 blz: Uitgeverij Artemis
Toen ik een paar jaar terug hoorde van "De blanke Masai" van Corinne Hoffman dacht ik dat zou Mirjam ook kunnen.Mirjam Van Roode is een vrouw die jaargenoot (jaargang 1985) was van mij bij de studie Fysische Geografie in Utrecht. In 1988 ging Mirjam voor een stage van drie maanden naar Kenia. Ze werd verliefd op Kenia en tegen het eind van haar stage ook op een Keniaan.
Terug in Nederland onderhield ze een briefwisseling met Njenga en besluit ze dat hij de ware voor haar is. Ze gaat terug naar Kenia voor een jaar en na afloop gaat Njenga mee naar Nederland. Ze trouwen, voelen zich niet helemaal gelukkig in Nederland en gaan terug naar Kenia, waar ze een huis laten bouwen en twee kinderen krijgen: Kamau en Lianne.
Na een paar jaar zijn er huwelijksproblemen: Njenga wilt niet meer praten met Mirjam en Mirjam besluit om met de kinderen terug naar Nederland te gaan. Inmiddels werkt Mirjam bij rijkswaterstaat in Maastricht.
In het tweede deel van het boek maken we Mirjam en haar kinderen mee op een reis door Kenia rond kerst 2007. Er zijn net verkiezingen geweest en overal zijn onlusten. Mirjam's geliefde land blijkt niet zo vreedzaam als ze altijd had gedacht.
Dit is in het kort het verhaal van "De roep van de Mapori". Het boek is met veel vaart geschreven, leest prettig weg en geeft een uitstekend beeld van hoe een multiculturele relatie er uit kan zien. Het boek verdient een groot lezerspubliek.
Inmiddels is Mirjams nieuwste boek verschenen: "Wat zijn dat voor
manieren". Hoewel ik het een aardig boekje vind heeft het op mij lang
niet zo veel indruk gemaakt als "De roep van de mapori".
