Frank van Rijn: De magische vijfduizend metergrens

Frank van Rijn: De magische vijfduizend metergrens: Een avontuurlijke reis door Argentinië, Chili, Bolivia en Peru (Nederland, 2020): 244 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

"De magische vijfduizend metergrens" is het nieuwste boek van Frank van Rijn. Het gaat niet over zijn laatste reis, maar over een reis van 8½ maanden en 15.000 kilometer die hij in 2000 maakte door Argentinië, Chili, Bolivia en Peru voornamelijk over de hoogvlakten en de bergpassen van de Andes.

Liefhebbers van de boeken van Frank van Rijn zullen dit nieuwste boek ook wel weer weten te waarderen. Veel beschrijvingen van het afzien, de ontmoetingen met mensen, maar minder over de lokale cultuur, dit alles beschreven met de typische humor van Frank van Rijn.

Frank van Rijn is misschien geen groot schrijver, maar een groot wereldfietser is hij zeker wel en al zijn boeken zijn onderhoudend. Erg leuk om als een tussendoortje te lezen.

 

Citaten:

- "Heb je een lamp?" vroeg Carter, toen we voor de eerste, vrij lange tunnel stonden. 

 "Wel twee," antwoordde ik: "Ik heb ze vanochtend met vooruitziende blik speciaal klaargelegd voor eventuele tunnels."

 "En heb je ze ook meegenomen?"

 "Nee, dat helaas niet. Vergeten! Niet zo slim van mij, om helemaal eerlijk te zijn."

 "Ik heb vanochtend geen enkele lamp klaargelegd," zei Carter, "maar heb er wel meteen een in mijn rugzak gestopt. Met één lamp die je meeneemt, kun je beter een tunnel verlichten, dan met twee klaargelegde lampen, die je thuis laat!"

 "Dat lijkt wel een oosterse wijsheid," merkte ik op. "Die ga ik vanavond opschrijven in mijn dagboek."

 

- "Bordeaux is toch wel het  puikje van de zalm."

 "Absoluut!"

 "En weet je hoe je zo'n Bordeaux nog een stuk lekkerder kunt maken dan hij normaal al is?" vroeg ik.

 "Kan dat dan?" vroeg Jean Pierre verbaasd.

 "Wél wis en waarachtig!"

 "Vertel op," zei Jean Luc.

 "Door het te mengen met cola, 50%. Niet meer want dan wordt het te zoet."

 "Verschrikkelijk!" riep Jean Baptiste huiverend uit. De beide anderen knikten beamend en eveneens vol afgrijzen.

 "Dan is het net een licht mousserende Champagne," vervolgde ik onverstoorbaar.

 "Quel horreur!" riepen de drie Jeans in koor.

 "Hebben jullie het wel eens geprobeerd?" vroeg ik.

 "Nee, alsjeblieft niet!" Weer in koor.

 "Maar hoe weet je dan dat het horreur is? Probeer het eens! Misschien gaat er wel een nieuwe wereld voor je open, als je even door de zoete appel heen bijt."

 

- Als je high bent, kom je met een fiets niet erg high en daarom bleef ik die dag low, mij tevreden stellend met een zwart prikdrankje uit een rood blikje, iets waar piscokenners diep op neerkijken, maar dat mij vaak de energie geeft om hoog te stijgen.

 

- Er wordt wel eens gezegd: "Tegen kou kun je je kleden, tegen warmte niet." Misschien heb ik reptielenbloed, maar bij mij geldt het omgekeerde, zoals nu weer eens bleek: Tegen de échte kou kan ik me niet kleden, tegen de warmte altijd: hemd, T-shirt met korte mouwen, katoenen onderbroek, korte broek, wollen sokken, schoenen en een petje op mijn hoofd. Daarmee kan ik de hoogste temperaturen op aarde aan, mits ik genoeg water drink.

 

- Deze helling zou me normaal niet veel moeite kosten, maar nu was het een lijdensweg, of positiever uitgedrukt, een sportprestatie van de hoogste orde.

 

- Langs de wegen, zowel geasfalteerd als gravel, in de bergen en op vlak terrein, stonden de kruisen dicht gezaaid, met de namen van de verongelukte reizigers er op. Die kruisdichtheid langs de wegen verbaasde mij niet. Bier was goedkoop en het werd flink gedronken. De raad "Glaasje op, laat je rijden" werd over het algemeen niet erg serieus genomen en er werd hard gereden. Door bochten scheuren was stoer, dus je moest ook niet aankomen met "Beter vijf minuten later thuis, dan 50 jaar eerder in het hiernamaals".

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.