Vanavond was het weer eens zover. De aanleiding was iets onbenulligs, mijn zus had over de telefoon wat scherp op mij gereageerd. Ik had heerlijk gegeten bij Kolintang, een forse kom ossenstaartsoep, 2 stokjes saté, een portie gebakken banaan en een ei. Ik had een tevreden gevoel in mijn maag.
Opeens bedacht ik dat ik wel naar het spoor kon lopen, zomaar om te kijken wat dat met mij zou doen. Bij dergelijke gedachten zoek ik bijna altijd hulp als ik nog thuis ben, wat natuurlijk wel zo verstandig is. Ik liep luchtig gekleed naar de spoorwegovergang hier bij Lunetten. Daar ging ik vlak bij de overgang zitten bellen met C. mijn beste vriendin. Zij zei dat ik gauw naar huis moest gaan. Dat wilde ik niet. Intussen kwamen er paar voorbijgangers langs die vroegen of het wel goed met mij ging, waarop ik geheel naar waarheid met nee antwoordde. Zij belden 012 en bleven bij mij om wat te praten. Ze waren verwonderd dat ik zo rustig was, waarop ik zei dat dit wel vaker voorkwam. Ik ben ervaringsdeskundige zogezegd.
Na
een minuut of 10 kwam de politie, ik stond net te plassen. Blijkbaar is
er een elektronisch meldsysteem bij de overgang, ze hadden een
aankomende trein laten stoppen. Ik heb een tijdje met een agent staan
praten, de trein reed weer en ik belde voor de zekerheid P. mijn beste
vriend om te vragen of die nog even bij mij op bezoek kon komen. De
agenten vonden het niet verantwoord om mij alleen naar huis te laten
gaan en brachten mij netjes thuis. Geweldige service van de politie, dat
mag ook wel eens gezegd.
Het
was ongeveer de 100e keer dat ik sterke gedachten aan zelfmoord had en
ik denk de 5e keer dat 112 is gebeld. Het bezoek was gezellig en daarna
naar bed gegaan. Nu was ik even wakker omdat ik naar het toilet moest en
heb ik dit stukje geschreven.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Wat verdrietig, Erik. Ik kan me goed voorstellen dat je het leven soms niet meer ziet zitten, maar het blijft een grote stap om dan echt actie te ondernemen om er een eind aan te maken. Ik heb er bewondering voor hoe je hiermee omgaat en wat goed dat je mensen om je heen hebt die jou laten weten dat je ze altijd kunt bellen op zo’n moment. Hopelijk gaat het vandaag weer wat beter met je
BeantwoordenVerwijderenHoi Barbara, bedankt! Ik heb die buien soms zoals een wolk die voor de zon schuift. Ik vecht er al 35 jaar tegen. Ik streef naar volledige openheid over mijn gevoelens van wanhoop. Iedereen in de groep van mensen om mij heen weet dat ik daar vrij regelmatig last van heb en dat de kans niet denkbeeldig is dat het ooit zover komt. Maar mijn omgeving doet er gelukkig ook alles aan om mij te laten weten dat ze om mij geven en me niet willen missen. Praten over zelfmoordgedachten is nog steeds een taboe in onze maatschappij. Ik hoop dat door er open over te zijn, dat andere mensen dat ook zullen zijn en door er over te praten kunnen voorkomen dat ze er werkelijk een eind aan maken. In die zin zie ik mijzelf als een voorbeeld. Groetjes, Erik
VerwijderenDat klinkt allemaal best heftig Erik. Ik hoop dat je de positieve kanten kunt blijven zien en nog lang bij ons blijft
BeantwoordenVerwijderenHoi Koen, ik vrees dat die vlagen van wanhoop bij mijn leven horen en ik zal er zeer waarschijnlijk nog wel vaker last van krijgen. Tussendoor probeer ik om er het beste van te maken. Er zijn veel dingen die ik wegens fysieke en psychische klachten niet meer kan, maar gelukkig kan ik nog wel genieten van de mensen om mij heen, mooie wandelingen in Amelisweerd, lekker eten en mooie boeken, films en muziek. En niet te vergeten het schrijven. Groetjes, Erik
Verwijderen