Nathalie Sarraute: Kindertijd (Frankrijk, 1983): 226 blz: Vertaald door Jan Versteeg (1985): Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein Nr. 116
Nathalie Sarraute was net als Mary McCarthy een schrijfster waar ik nog nooit iets over gehoord of gelezen heb. Ook dit boek zat in dat pakket boeken dat ik vanwege een ander boek had gekocht.
Nathalie
Sarraute haalt in haar boek herinneringen op aan haar jongste
kinderjaren. Ze doet dat in een tweegesprek met zichzelf in korte
paragraafjes, korte alinea's en korte zinnen waarbij ze vaak gebruik
maakt van drie puntjes om een pauze in de gedachtegang weer te geven.
Deze
manier van schrijven is anders dan ik ooit eerder heb gelezen en ik kon
er niet goed aan wennen. Ook vind ik haar herinneringen nogal vaag en
weinig specifiek, wat natuurlijk begrijpelijk is als het om je vroegste
jeugd gaat, maar dat maakt het moeilijk om te volgen voor mij als lezer.
Ik heb "Kindertijd" gelezen tot en met bladzijde 49 en u raadt het al, ik ga stoppen met lezen.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten