donderdag 26 december 2019

Schuiten (tekeningen) en Peeters (tekst): De koorts van Urbicande

Schuiten (tekeningen) en Peeters (tekst): De koorts van Urbicande (België, 1984): 94 blz: Vertaling René van de Weijer: Uitgeverij Casterman

"De koorts van Urbicande" begint met een rapport van 7 bladzijden van de urbatect Eugen Robick aan de commissie der hoge instanties van de stad Urbicande. Op de 2e bladzijde van dit rapport staat: "Maar al snel was ik mezelf weer meester en begon ik de diepte van onze kunst te ontdekken. Ik begreep dat in alle omstandigheden eenvoud de voorkeur geniet boven gekunsteldheid; dat één enkel effect, consequent volgehouden, meer oplevert dan duizend vondsten; dat het totaalbeeld vóór het detail moet komen."

Deze uitspraak kan men van toepassing beschouwen op "De koorts van Urbicande" als geheel. De urbatect Eugen Rodick heeft op zijn bureau een kubus liggen die gevonden is bij graafwerkzaamheden. Eugen beseft het nog niet maar de kubus blijkt een levend wezen te zijn dat flink groeit. Aan de hoekpunten van de kubus komen knoppen en de zijden verlengen zich gestaag.

Deze originele vondst is vakkundig uitgewerkt. Eugen valt achter zijn bureau met de kubus erop in slaap en als hij wakker wordt is de kubus deels met hem vergroeid. Enige uren later is de kubus zodanig gegroeid dat hij weer vrijkomt. De kubus blijft doorgroeien in alle richtingen zodat hij de gebouwen van Urbicande omhult. De kubus vormt steeds een organisch geheel met zijn omgeving.

De noordelijke en de zuidelijke oever van Urbicande zijn verbonden door 2 bruggen. Eugen had een aanvraag ingediend voor een derde brug. Nu blijkt dat niet nodig, de kubus vormt tal van verbindingen tussen de noordzijde en de zuidzijde. Op een gegeven moment stopt de kubus met groeien. Eugen stelt voor om de gebouwen van Urbicande te laten integreren met de kubus.

"De koorts van Urbicande" moet het hebben van één enkele vondst die op een geniale wijze is uitgewerkt. De architectonische details en de groei van de kubus vind ik zeer overtuigend getekend. De weergave van de mensen vind ik iets minder overtuigend, maar al met al durf ik dit boek toch rustig een meesterwerk te noemen.

Van hetzelfde duo las ik 2 andere delen van de serie "De duistere steden": "De toren" en "De archivaris". Deze 2 delen vond ik iets minder indrukwekkend en krijgen van mij 4 sterren.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten