Terugkijkend op min leven is het lastig om aan te geven hoe tevreden ik ben geweest met de verschillende periodes van mijn leven. De cijfers die ik nu geef, zijn niet perse hetzelfde als ik destijds zou hebben gegeven. Cijfers zijn rapportcijfers.
1966: Geboren
1972-1978: Lagere school: 8
1978-1984: Middelbare school: 8
1984-1990: Studentenjaren: 9
1990-1992: Eerste twee jaren van mijn ziekte: 4
1992-2011: Jaren van stabilisatie: 6
2011-2018: Jaren van wanhoop: 5
2018-2025: Jaren van ouderdom en berusting: 7
Mijn leven als geheel: 6
De cijfers geven een enorm verschil te zien in de periodes voor en na de uitbraak van mijn ziekte. Tot die tijd ging het eigenlijk erg goed met mij, na die tijd is het altijd luctor et non emergo geweest: ik worstel en kom niet boven. Een 6 voor mijn leven als geheel lijkt een laag cijfer, maar voor iemand met een zware psychiatrische ziekte vind ik het een heel geslaagd cijfer.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
"ouderdom en berusting" - dat herken ik wel, en dat is helemaal geen slechte fase
BeantwoordenVerwijderenHoi Hella, misschien klinkt het wat overdreven "ouderdom en berusting" vanaf mijn 52e, maar zo voelt het in ieder geval wel. En zo min mogelijk dingen tegen mijn zin doen, hoort daar zeker ook bij. Groetjes, Erik
Verwijderen