Een omschrijving van "Satantango" zou kunnen luiden: een Hongaarse zwart-wit film, die Engels ondertiteld is, die 7 uur duurt met shots van gemiddeld meer dan een minuut en waarin vrijwel niets gebeurt, behalve dat we regelmatig wat doorleefde mannen en vrouwen in sjofele kleding door de zompige modder en in de stromende regen zien lopen. Het klinkt niet erg uitnodigend, zeg maar gerust saai.Toch is niets minder waar. "Satantango" zoog mij mee in de film in een mate zoals ik dat niet eerder bij een andere film heb meegemaakt. Zoals gezegd, de shots duren lang en er gebeurt weinig en wat er gebeurt, gebeurt in een traag tempo. De shots zijn zorgvuldig gecomponeerd en zijn mooi en rustgevend om naar te kijken en al kijkend raak je (ik althans) in een soort van trance. Voeg daarbij de heel bijzondere muziek en je krijgt een film die heel anders is dan alle andere films die ik ken.
De films van Bela Tarr lijken duidelijk beïnvloed door het werk van Andrej Tarkovsky die een heel eigen filmtaal creëerde. Het lijkt ongelooflijk dat Bela Tarr het heeft aangedurfd om zo'n onconventionele film te maken en het is nog bijzonderder dat het zo'n geweldige film is geworden.
Voor mij is "Satantango" de meest indrukwekkende film die ik ooit heb gezien. Ik zag hem nu voor de tweede keer en vind hem nog aanzienlijk beter dan na de eerste keer kijken.
Op IMDB krijgt "Satantango" van iets meer dan 8.500 mensen een gezien de aard van de film ongelooflijk hoge waardering van 8,5!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten