donderdag 23 november 2017

1: Hoe het is om te leven als psychiatrische patiënt

De komende weken wil ik een serie van 20 stukjes publiceren waarvan dit het eerste is, waarin ik beschrijf hoe het is om te leven als psychiatrische patiënt. Ik baseer me hierbij op mijn persoonlijke ervaringen, die van mijn vader, die van een vijftal goede vrienden, die van een aantal mensen die ik minder goed ken en op wat ik heb gelezen. De stukjes zal ik steeds om de dag plaatsen.

Eerst iets over de term patiënt, een term die ik bewust gebruik. Tegenwoordig is het mode in de psychiatrie om de term cliënt te gebruiken. Daar ben ik het niet mee eens, de term cliënt suggereert een gelijkwaardige relatie tussen zorgvrager en zorgverlener en die is er in de psychiatrie nog lang niet en zal er als je het mij vraagt ook nooit komen. Als psychiatrisch patiënt is het nu eenmaal zeer moeilijk om met enige kennis van zaken over je eigen behandeling te kunnen oordelen.

Met psychiatrische ziekte bedoel ik in ons geval schizofrenie of verwante ziekten. Mijn diagnose luidt: een psychoaffectieve stoornis met bipolaire component. Dit is een soort tussenvorm tussen de klassieke schizofrenie waarin psychotische episoden centraal staan en het manische depressieve ziektebeeld waarin manische perioden worden afgewisseld met depressieve perioden. Gelukkig heb ik (tot nu toe) relatief weinig last gehad van depressieve perioden.

Schizofrenie is een van de meest ernstige psychische ziekten die wereldwijd bij ongeveer 1% van de mensen voorkomt.  Grofweg zijn hierbij twee soorten verschijnselen: de positieve en de negatieve. De positieve verschijnselen zijn: het hebben van hallucinaties (vooral van het gehoor, het beruchte stemmen horen), paranoia (achtervolgingswaanzin) en allerlei soorten van wanen (denken dat de hele wereld om jou draait, of dat je Napoleon, Jezus, Mohammed of zelfs God bent). Ik dacht een tijdje dat dat laatste het geval was. Toen ik mijn moeder eens vroeg of ze niet blij was, dat ze de moeder van God was, antwoordde ze: "Ik heb liever dat je gewoon Erik bent". Deze verschijnselen zijn over het algemeen goed te behandelen met de juiste antipsychotica.

Negatieve verschijnselen zijn: het hebben van een gebrek aan energie, een slechte zelfverzorging, het moeite hebben met sociale contacten, veel slapen, lusteloosheid. Deze verschijnselen zijn veel moeilijker te behandelen met medicijnen.

Van de zes mensen die nog leven word ik waarschijnlijk het meest gehinderd in mijn leven door mijn ziekte. Ik slaap idioot veel en heb heel weinig energie. Gelukkig is mijn concentratievermogen nog vrijwel intact en kan ik makkelijk lange teksten lezen en stukjes schrijven. Bij mijn vrienden ligt dat anders. Ze hebben (veel) meer energie, maar kunnen zich moeilijker concentreren. Mijn vader was een geval apart.

Bij deze stukjes moet men goed in het oog houden dat het hier gaat om mensen (uitgezonderd mijn vader) met wie het relatief goed gaat. We zorgen redelijk voor onszelf, wonen op onszelf, wassen en kleden ons fatsoenlijk, doen in meer of mindere mate het huishouden, eten vrij gezond,  hebben leuke vrienden en sommigen onder ons werken zelfs.

Bij de stukjes over mijn vrienden zijn gefingeerde namen gebruikt.

Lees verder in deel 2.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom

10 opmerkingen:

  1. Hoi Hella, het is inderdaad wel een soort van coming out. Ik heb de stukjes (ze zijn allemaal al geschreven) aan een aantal vrienden laten lezen en die waren allemaal enthousiast. Ik heb ze de afgelopen vier dagen geschreven en heb zelden zo moeten lachen tijdens het schrijven als juist bij deze stukjes. Ik ben erg benieuwd wat jij van de hele serie vindt, zeker gezien jouw achtergrond. Hartelijke groeten, Erik

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het onderwerp interesseert me sowieso, dus ik blijf je volgen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Interessant om eens van iemand zelf en in dit geval ben jij dat, te horen wat je vindt van een term als cliënt in de psychiatrische zorg.
    Ik heb nog een vraag naar aanleiding van deze blog. Je schrijft: "Schizofrenie is een van de meest ernstige psychische ziekten die wereldwijd bij ongeveer 1% van de mensen voorkomt." Kan ik aannemen dat je 1% van de psychiatrische patiënten bedoelt of heb je het dan echt over 1% van de 7 miljard mensen die nu leven? Dat laatste kan ik me bijna niet voorstellen namelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Niek, het is helaas inderdaad 1% van de 7 miljard mensen die nu leven. Het is een erg grote groep dus die voor een groot deel leeft als zwerver op straat of weggestopt in een inrichting. Groetjes, Erik

      Verwijderen
    2. Hoi Erik, dan is het helemaal bizar hoe slecht men daar wereldwijd mee omgaat. Sta daar echt van te kijken. Had een veel lager percentage gedacht.

      Verwijderen
    3. Hoi Niek, een van de redenen om deze stukjes te schrijven is ook om aandacht te vragen voor deze groep. Groetjes, Erik

      Verwijderen
    4. Een heel goed idee, wat mij betreft.

      Verwijderen
  4. Dapper dat je dit zo opschrijft! Je hebt een vlotte pen en kan het helder verwoorden, dus ik waardeer dit zeer (ook al ontdek ik deze serie nu pas, want ik dacht dat je was gestopt met bloggen, oeps). Ik ga snel verder lezen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Barbara, bedankt voor je compliment! Dat je dacht dat ik gestopt was met bloggen kan gebeuren, ik zit ieder jaar wel één of twee keer in een dipje dat ik een tijdje geen zin heb om te bloggen. Als ik dan weer reacties krijg, ben ik gelijk weer enthousiast. Groetjes, Erik

      Verwijderen