woensdag 29 november 2017

4: De psychiatrische patiënt en werk

Er wordt er nogal wat werk van gemaakt om psychiatrische patiënten weer aan het werk te krijgen. In de huidige maatschappij ligt dat ook voor de hand, iedereen wordt geacht om zijn steentje bij te dragen. Lukt dat ook?

Bij mij is dat niet gelukt, nadat ik ziek werd heb ik nog 2 keer een baantje gehad, een keer voor een maand en een keer voor een week en sinds oktober 1992 heb ik nooit meer betaalde arbeid verricht. Achteraf denk ik wel eens bij mijzelf dat ik met wat meer stimulans toch wel wat had kunnen werken, al was het dan in deeltijd. Misschien had mijn leven er dan anders uitgezien. Nu is het denk ik te laat, ik heb zo verschrikkelijk weinig energie dat dat gewoonweg niet meer lukt.

Wel heb ik een tijd vrijwilligerswerk gedaan. Ik heb gekookt bij de Steiger, een eetcafé in Zeist. Ik heb geholpen met het ordenen van het archief bij de Stichting Lekker Dier in Utrecht. Bij het jongerencentrum Ekko in Utrecht heb ik gekookt en in de filmgroep gezeten. In de kringloopwinkel in Zeist heb ik boeken uitgezocht, geprijsd en in de kast gezet. En als laatste heb ik bij de Vollenhof in Zeist gekookt. Sinds ik in Utrecht woon (vanaf 2007) heb ik geen vrijwilligerswerk meer gedaan in verband met een verstoord dag- en nachtritme en een gebrek aan energie.

Al snel tijdens mijn ziekte heb ik mij geconcentreerd op andere dingen, te weten een redelijke zelfverzorging en een goed contact met de mensen om me heen. Over dat eerste punt vertel ik later meer, maar ik ben er wel in geslaagd om een heel leuke en gevarieerde vriendenkring te behouden en verder op te bouwen.

Mijn vader zat in het onderwijs als leraar wiskunde en scheikunde. Nadat hij ziek werd kreeg hij zoals in die tijd gebruikelijk een heel royale uitkering via de WAO. Hij heeft nooit meer gewerkt, de noodzaak bij hem was ook niet zo aanwezig want hij kon royaal leven van de WAO.

In mijn vriendenkring zijn de ervaringen wisselend.
Wim is er ondanks zijn ziekte in geslaagd om altijd 32 uur per week te blijven werken.
Gijs schnabbelt wat als boekhandelaar en werkt veel als vrijwilliger bij de cliëntenraad.
Tom is er met enige moeite in geslaagd een baan bij de sociale werkvoorziening te krijgen en werkt daar van maandag tot donderdag 5 uur per dag.
Ruben werkt ook, momenteel met wisselende uren.
Bernard die al wat ouder is vind het allemaal wel best. Hij geniet van zijn vrije tijd en zorgt een dag per week voor zijn kleinkinderen.

Als ik dit op een rijtje zet, dan lijkt het erop dat hoe korter geleden het was dat iemand ziek werd, hoe groter de kans dat hij of zij betaald werk heeft gevonden.

Lees verder in deel 5.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

5 opmerkingen:

  1. Heel goed dat je het consequnet "betaald werk" blijft noemen. Er zijn nog zoveel andere manieren om je bijdrage te leveren, zoals jij ook hebt gedaan en doet.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Hella, inderdaad is betaald werk niet alleen zaligmakend. Toch denk ik gezien het maatschappelijk belang dat er aan gehecht wordt, dat ik nog wat beter mijn best had moeten doen om te blijven proberen betaald te werken. Ik denk dat ik iets te snel bij mijzelf heb gezegd "Laat maar". Verder heb je gelijk dat je zegt dat er zoveel andere manieren zijn om een bijdrage te leveren: vrijwilligerswerk, vrienden ontvangen of gewoon een beetje aardig zijn tegen iedereen. Zelfs bloggen is zinvol. Als ik kijk naar het enorme aantal pageviews op jouw blog, dan doe je daar heel veel mensen een plezier mee! Groetjes, Erik

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ook als je graag wilt kan het lastig zijn om passend werk te vinden, dus verwijt het vooral niet alleen jezelf. Er wordt lang niet altijd geholpen om die passende baan ook te vinden, terwijl je met zo'n heftige ziekte en minder energie toch wel wat hulp kunt gebruiken.

      Is het toeval dat je vrienden psychisch ziek zijn? Of noem je hier alleen degenen die jouw lot delen? Wel mooi dat je zoveel vrienden hebt! Dat laat wel zien dat je sociaal talent hebt.

      Verwijderen
    2. Hoi Barbara, de vrienden die ik in mijn stukjes noem zijn alleen diegenen die net als ik ook psychisch ziek zijn. Ik heb gelukkig ook een groot aantal vrienden die gewoon gezond zijn. Deze vrienden met een psychische ziekte heb ik leren kennen via Anoiksis, dat is een vereniging bedoeld voor mensen die een of meer psychosen hebben gehad. Het is dus geen toeval dat ik ze ken. Groetjes, Erik

      Verwijderen