Ik ben in 1966 in Tilburg geboren. Toen ik 7 jaar oud was werd mijn vader ziek en kreeg hij de diagnose schizofrenie. De ziekte van mijn vader heeft mijn leven tot mijn 18e erg beïnvloed. Er was altijd mijn vader die thuis was, bier dronk, rookte en commentaar op van alles en nog wat leverde. Mijn moeder had drie taken: ze werkte, ze had de zorg voor het huishouden en de drie kinderen en ze moest voor mijn vader zorgen. Toen ik 17 jaar oud was zijn mijn ouders gescheiden.
Tot mijn 23e jaar is mijn leven redelijk normaal verlopen. Ik ben geslaagd voor het Atheneum en heb 5 jaar fysische geografie gestudeerd op de universiteit van Utrecht. In mei 1990 ging het mis. Ik had het druk met een stage lesgeven op de middelbare school en draaide volledig door. Ik kreeg een zware psychose. Vrienden van mij vroegen zich af hoe ze mij het beste konden helpen en zorgden ervoor dat ik vrij snel hulp kreeg en in een psychiatrische inrichting terecht kwam. Ik heb 4,5 maand in Den Dolder gezeten.
Mijn leven is daarna nooit meer hetzelfde geweest. Ik heb nog geprobeerd om mijn studie weer op te pakken, maar dat werd geen succes. Niet veel later kreeg ik een Wajong-uitkering. Het is me met zeer veel moeite gelukt om mijn leven min of meer op de rails te zetten. Dat wil zeggen, niet in vergelijking met gezonde mensen, maar met andere psychiatrische patiënten. Ik wil in de komende stukjes ingaan op hoe mijn leven en dat van de andere patiënten om mij heen eruit ziet op verschillende gebieden van het leven.
Lees verder in deel 3.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Wat een geluk dat je zulke fijne vrienden hebt.
BeantwoordenVerwijderenHoi Niek, tot mijn grote geluk heb ik over mijn vrienden nooit te klagen gehad. Vanaf dat ik jong was tot nu toe heb ik altijd relatief veel vrienden gehad met wie ik alles kan delen. Groetjes, Erik
VerwijderenJa, dat wilde ik ook schrijven. En ook knap dat je het leven invult zoals je doet.
BeantwoordenVerwijderenHoi Hella, er is nog veel voor verbetering vatbaar zoals in de komende stukjes nog zal blijken, maar je kan ook niet allee verwachten. Groetjes, Erik
VerwijderenWat zwaar is dat geweest voor je moeder, maar ook voor de kinderen. Je schreef dat het erfelijk is, hebben je broers en zussen het ook? Het was me in andere stukjes al opgevallen dat je veel vrienden hebt. Wat een geluk lijkt me dat!
BeantwoordenVerwijderenHoi Jannie, het is inderdaad erg zwaar geweest voor mijn moeder, eerst de ziekte van mijn vader en later mijn ziekte. Mijn zus en mijn broer hebben gelukkig nergens last van, ze steunen mij goed. Ik bel mijn zus dagelijks en mijn broer om de dag (sinds de Corona ook iedere dag). Groetjes, Erik
Verwijderen