donderdag 30 november 2017

5: De psychiatrische patiënt en de liefde

Bijna ieder mens en zeker ook bijna iedere psychiatrische patiënt wil graag een stabiele langdurige relatie met een vrouw of man naar zijn of haar keuze. Helaas blijkt dat voor velen onder ons dat niet is weggelegd. Uit onderzoek blijkt dat slechts 10% van de lijders aan schizofrenie of aanverwante ziekten een partner heeft.

Zelf heb ik het geluk van een relatie met een vrouw ook nooit gekend. Ik ben vaak genoeg verliefd geweest. Toen ik jong was, was ik erg verlegen en durfde ik geen actie te ondernemen. Eenmaal ziek geworden zat ik in een soort van leven dat ik een eventuele vriendin niet zou willen aandoen. Bovendien lig ik niet zo goed in de relatiemarkt: ik heb een erg vervelende ziekte, geen baan en heb last van een fors overgewicht. Ik zou nog steeds graag een vriendin willen hebben, maar zie dat niet snel gebeuren. Betaalde liefde heb ik wel eens geprobeerd, maar daar word ik ook niet echt gelukkig van.

Mijn vader was al bijna tien jaar getrouwd toen hij ziek werd. Toen hij trouwde was hij een knappe man om te zien, lang, slank en erg ijdel. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat hij ook vaak achter andere vrouwen dan mijn moeder aanzat. Na het uitbreken van zijn ziekte heeft het nog negen jaar geduurd voordat mijn moeder scheidde van mijn vader. Volgens mij heeft mijn vader daarna nooit meer een relatie gehad. Toen hij de 65 al gepasseerd was vertelde hij ons dat hij verliefd was op zijn vrouwelijke psychiater van 35 jaar. Toen ik hem vroeg of dat niet een beetje vreemd was, zo'n groot leeftijdsverschil zei hij dat dat niets uitmaakte. Om dat even in perspectief te plaatsen vroeg ik wat hij zou doen als een vrouw van 95 verliefd op hem zou worden. "Je denkt toch zeker niet dat ik gek ben" was zijn antwoord.

Van mijn vrienden heeft alleen Gijs een vriendin. Ze kenden elkaar al voordat hij ziek werd en zij heeft hem nooit verlaten. Zelf vind ik Gijs niet altijd even makkelijk in de omgang dus daar verbaas ik mij wel enigszins over.

Lees verder in deel 6.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 29 november 2017

4: De psychiatrische patiënt en werk

Er wordt er nogal wat werk van gemaakt om psychiatrische patiënten weer aan het werk te krijgen. In de huidige maatschappij ligt dat ook voor de hand, iedereen wordt geacht om zijn steentje bij te dragen. Lukt dat ook?

Bij mij is dat niet gelukt, nadat ik ziek werd heb ik nog 2 keer een baantje gehad, een keer voor een maand en een keer voor een week en sinds oktober 1992 heb ik nooit meer betaalde arbeid verricht. Achteraf denk ik wel eens bij mijzelf dat ik met wat meer stimulans toch wel wat had kunnen werken, al was het dan in deeltijd. Misschien had mijn leven er dan anders uitgezien. Nu is het denk ik te laat, ik heb zo verschrikkelijk weinig energie dat dat gewoonweg niet meer lukt.

Wel heb ik een tijd vrijwilligerswerk gedaan. Ik heb gekookt bij de Steiger, een eetcafé in Zeist. Ik heb geholpen met het ordenen van het archief bij de Stichting Lekker Dier in Utrecht. Bij het jongerencentrum Ekko in Utrecht heb ik gekookt en in de filmgroep gezeten. In de kringloopwinkel in Zeist heb ik boeken uitgezocht, geprijsd en in de kast gezet. En als laatste heb ik bij de Vollenhof in Zeist gekookt. Sinds ik in Utrecht woon (vanaf 2007) heb ik geen vrijwilligerswerk meer gedaan in verband met een verstoord dag- en nachtritme en een gebrek aan energie.

Al snel tijdens mijn ziekte heb ik mij geconcentreerd op andere dingen, te weten een redelijke zelfverzorging en een goed contact met de mensen om me heen. Over dat eerste punt vertel ik later meer, maar ik ben er wel in geslaagd om een heel leuke en gevarieerde vriendenkring te behouden en verder op te bouwen.

Mijn vader zat in het onderwijs als leraar wiskunde en scheikunde. Nadat hij ziek werd kreeg hij zoals in die tijd gebruikelijk een heel royale uitkering via de WAO. Hij heeft nooit meer gewerkt, de noodzaak bij hem was ook niet zo aanwezig want hij kon royaal leven van de WAO.

In mijn vriendenkring zijn de ervaringen wisselend.
Wim is er ondanks zijn ziekte in geslaagd om altijd 32 uur per week te blijven werken.
Gijs schnabbelt wat als boekhandelaar en werkt veel als vrijwilliger bij de cliëntenraad.
Tom is er met enige moeite in geslaagd een baan bij de sociale werkvoorziening te krijgen en werkt daar van maandag tot donderdag 5 uur per dag.
Ruben werkt ook, momenteel met wisselende uren.
Bernard die al wat ouder is vind het allemaal wel best. Hij geniet van zijn vrije tijd en zorgt een dag per week voor zijn kleinkinderen.

Als ik dit op een rijtje zet, dan lijkt het erop dat hoe korter geleden het was dat iemand ziek werd, hoe groter de kans dat hij of zij betaald werk heeft gevonden.

Lees verder in deel 5.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 27 november 2017

3: Mijn ouders

Voordat ik verder ga met mijn stukjes over de psychiatrische patiënt , wil ik het over mijn ouders hebben.

Mijn moeder was een hardwerkende, zorgzame vrouw met heel veel discipline en doorzettingsvermogen. Ze komt in de komende stukjes niet meer aan bod omdat ze geen psychiatrische patiënt was. Ik heb heel veel steun aan haar gehad gedurende de eerste 8 jaar van mijn  ziekte. Helaas is ze in 1998 op veel te jonge leeftijd (61 jaar) gestorven aan kanker. Van haar heb ik geërfd: de vaardigheid in sociale contacten, organisatievermogen en het goed kunnen koken. Helaas heb ik haar discipline en doorzettingsvermogen niet geërfd. Toen ze nog leefde belde ik haar dagelijks en logeerde ik 3 keer per maand een lang weekend bij haar in het flatje in Tilburg. Omdat ze samenwoonde met haar vriend, had ze dit flatje met name speciaal voor mij gekocht zodat ik kon blijven logeren. Sinds haar dood bel ik mijn zus iedere dag. Mijn broer belde ik aanvankelijk ook iedere dag, maar nu bel ik nog om de dag, tussen 20.00 uur en 21.30 uur s'avonds.

Mijn vader was een kleurrijk man. Ik mijn jeugd mocht ik hem ondanks zijn ziekte graag. Er mocht van hem veel meer dan van mijn moeder. Dat mijn vader niet bepaald een modelvader was had ik toen niet in de gaten.
Veel anekdotes die met mijn vaders ziekte te maken hebben, komen in de komende stukjes aan bod. Toen ik net ziek was in 1990 en 1991 had ik een vrij goed contact met mijn vader. Helaas is dat niet zo gebleven.

In de laatste 10 jaar van zijn leven zag ik hem maar weinig en ergerden wij ons in toenemende mate aan elkaar. Mijn waardering voor mijn vader is gedurende de laatste 15 jaar (hij is in 2013 overleden) steeds verder gedaald, in tegenstelling tot de waardering voor mijn moeder die na haar vroegtijdige dood steeds meer is gestegen. Van mijn vader heb ik geërfd: zijn rekenkundig talent en het talent voor exacte vakken, zijn vaardigheid in het schaken, zijn plezier in het lezen en zijn eigenwijsheid. Helaas heb ik ook zijn gevoeligheid voor een psychiatrische ziekte van hem geërfd. Wat ik hem het meest kwalijk neem, hoewel hij hier volstrekt niets aan kan doen, is dat ik zijn genen heb geërfd.

Lees verder in deel 4.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 25 november 2017

2: Ik als psychiatrisch patiënt

Ik ben in 1966 in Tilburg geboren. Toen ik 7 jaar oud was werd mijn vader ziek en kreeg hij de diagnose schizofrenie. De ziekte van mijn vader heeft mijn leven tot mijn 18e erg beïnvloed. Er was altijd mijn vader die thuis was, bier dronk, rookte en commentaar op van alles en nog wat leverde. Mijn moeder had drie taken: ze werkte, ze had de zorg voor het huishouden en de drie kinderen en ze moest voor mijn vader zorgen. Toen ik 17 jaar oud was zijn mijn ouders gescheiden.

Tot mijn 23e jaar is mijn leven redelijk normaal verlopen. Ik ben geslaagd voor het Atheneum en heb 5 jaar fysische geografie gestudeerd op de universiteit van Utrecht. In mei 1990 ging het mis. Ik had het druk met een stage lesgeven op de middelbare school en draaide volledig door. Ik kreeg een zware psychose. Vrienden van mij vroegen zich af hoe ze mij het beste konden helpen en zorgden ervoor dat ik vrij snel hulp kreeg en in een psychiatrische inrichting terecht kwam. Ik heb 4,5 maand in Den Dolder gezeten.

Mijn leven is daarna nooit meer hetzelfde geweest. Ik heb nog geprobeerd om mijn studie weer op te pakken, maar dat werd geen succes. Niet veel later kreeg ik een Wajong-uitkering. Het is me met zeer veel moeite gelukt om mijn leven min of meer op de rails te zetten. Dat wil zeggen, niet in vergelijking met gezonde mensen, maar met andere psychiatrische patiënten. Ik wil in de komende stukjes ingaan op hoe mijn leven en dat van de andere patiënten om mij heen eruit ziet op verschillende gebieden van het leven.

Lees verder in deel 3.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 23 november 2017

1: Hoe het is om te leven als psychiatrische patiënt

De komende weken wil ik een serie van 20 stukjes publiceren waarvan dit het eerste is, waarin ik beschrijf hoe het is om te leven als psychiatrische patiënt. Ik baseer me hierbij op mijn persoonlijke ervaringen, die van mijn vader, die van een vijftal goede vrienden, die van een aantal mensen die ik minder goed ken en op wat ik heb gelezen. De stukjes zal ik steeds om de dag plaatsen.

Eerst iets over de term patiënt, een term die ik bewust gebruik. Tegenwoordig is het mode in de psychiatrie om de term cliënt te gebruiken. Daar ben ik het niet mee eens, de term cliënt suggereert een gelijkwaardige relatie tussen zorgvrager en zorgverlener en die is er in de psychiatrie nog lang niet en zal er als je het mij vraagt ook nooit komen. Als psychiatrisch patiënt is het nu eenmaal zeer moeilijk om met enige kennis van zaken over je eigen behandeling te kunnen oordelen.

Met psychiatrische ziekte bedoel ik in ons geval schizofrenie of verwante ziekten. Mijn diagnose luidt: een psychoaffectieve stoornis met bipolaire component. Dit is een soort tussenvorm tussen de klassieke schizofrenie waarin psychotische episoden centraal staan en het manische depressieve ziektebeeld waarin manische perioden worden afgewisseld met depressieve perioden. Gelukkig heb ik (tot nu toe) relatief weinig last gehad van depressieve perioden.

Schizofrenie is een van de meest ernstige psychische ziekten die wereldwijd bij ongeveer 1% van de mensen voorkomt.  Grofweg zijn hierbij twee soorten verschijnselen: de positieve en de negatieve. De positieve verschijnselen zijn: het hebben van hallucinaties (vooral van het gehoor, het beruchte stemmen horen), paranoia (achtervolgingswaanzin) en allerlei soorten van wanen (denken dat de hele wereld om jou draait, of dat je Napoleon, Jezus, Mohammed of zelfs God bent). Ik dacht een tijdje dat dat laatste het geval was. Toen ik mijn moeder eens vroeg of ze niet blij was, dat ze de moeder van God was, antwoordde ze: "Ik heb liever dat je gewoon Erik bent". Deze verschijnselen zijn over het algemeen goed te behandelen met de juiste antipsychotica.

Negatieve verschijnselen zijn: het hebben van een gebrek aan energie, een slechte zelfverzorging, het moeite hebben met sociale contacten, veel slapen, lusteloosheid. Deze verschijnselen zijn veel moeilijker te behandelen met medicijnen.

Van de zes mensen die nog leven word ik waarschijnlijk het meest gehinderd in mijn leven door mijn ziekte. Ik slaap idioot veel en heb heel weinig energie. Gelukkig is mijn concentratievermogen nog vrijwel intact en kan ik makkelijk lange teksten lezen en stukjes schrijven. Bij mijn vrienden ligt dat anders. Ze hebben (veel) meer energie, maar kunnen zich moeilijker concentreren. Mijn vader was een geval apart.

Bij deze stukjes moet men goed in het oog houden dat het hier gaat om mensen (uitgezonderd mijn vader) met wie het relatief goed gaat. We zorgen redelijk voor onszelf, wonen op onszelf, wassen en kleden ons fatsoenlijk, doen in meer of mindere mate het huishouden, eten vrij gezond,  hebben leuke vrienden en sommigen onder ons werken zelfs.

Bij de stukjes over mijn vrienden zijn gefingeerde namen gebruikt.

Lees verder in deel 2.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom

dinsdag 21 november 2017

Dvd: Monsieur Verdoux

Monsieur Verdoux (Verenigde Staten, 1947): 118 minuten: Regisseur: Charles Chaplin

Monsieur Verdoux PosterHenri Verdoux (Charles Chaplin) heeft 30 jaar als kassier voor een bank gewerkt en wordt ontslagen als gevolgd van de crisis. Hij is getrouwd en heeft een invalide vrouw en een zoon.

Om aan geld te komen moet hij een alternatief bedenken en wordt hij een soort van Blauwbaard.

Verdoux is een charmante man van middelbare leeftijd en hij spoort rijke weduwen op, maakt hen het hof, trouwt met ze, vermoordt ze en strijkt vervolgens de erfenis op.

Ondanks dit cynische gegeven is dit een komische film met veel zwarte humor en ook de nodige slapstick.

"Monsieur Verdoux" is de laatste topfilm die Chaplin gemaakt heeft. Zeer onderhoudend!

 

zondag 19 november 2017

Dvd: La meglio gioventu

La meglio gioventu (Italië, 2003): 6 uur: Regisseur Marco Tullio Giordana

La meglio gioventù PosterJe zou "La meglio gioventu" kunnen omschrijven als 40 jaar Italiaanse geschiedenis aan de hand van de lotgevallen van twee broers.

Het is 1966 en de twee broers Nicola en Matteo, die allebei met zeer goede eindcijfers voor de middelbare school zijn geslaagd, besluiten om samen met twee vrienden op vakantie te gaan. Nicola heeft als vrijwilliger gewerkt met de psychisch gestoorde Giorgia die hij in een opwelling besluit om mee te nemen. Uiteindelijk wordt Giorgia tijdens de vakantie in Noord Italië meegenomen door een aantal carabieneri als ze niet kan verklaren met wie en waarom ze daar is.

Matteo breekt de vakantie af en besluit om bij de politie te gaan. Nicola reist in zijn eentje door naar Noorwegen, waar hij prachtige landschappen en de liefde vindt, in de persoon van Giulia. Ze reizen samen terug naar Italië als ze horen dat er in Florence een overstroming is geweest.

In de rest van de film worden de lotgevallen van Nicola en Matteo verhaald, terwijl tegelijkertijd wordt stilgestaan bij de grote gebeurtenissen uit de Italiaanse geschiedenis tussen 1966 en 2003.

"La meglio gioventu" was oorspronkelijk gemaakt als een serie voor de Italiaanse televisie, maar is wegens groot succes internationaal uitgebracht als bioscoopfilm. In Nederland was de film destijds zeer geliefd.

Ik vind het een prachtige film, met eigenlijk maar een kanttekening: de belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis worden getoond, maar zijn eigenlijk niet goed met het verhaal van de beide broers verweven. In dat opzicht kun je deze film vergelijken met het prachtige Duitse "Heimat", waarin de belangrijke gebeurtenissen uit de Duitse geschiedenis veel meer met het verhaal van de familie Simon verweven zijn.

Als je enthousiast bent over "La meglio gioventu", dan loont het ook om naar "Le cose che restano" te kijken die een paar jaar later is uitgebracht en natuurlijk ook naar "Heimat".

  

vrijdag 17 november 2017

Dvd: High Noon

High Noon (Verenigde Staten, 1952): 81 minuten: Regisseur Fred Zinnemann

Klokslag 12 PosterWill Kane (Gary Cooper) is net getrouwd en zwaait af als sheriff van een klein plaatsje in het westen van de Verenigde Staten. Kane heeft ervoor gezorgd dat een paar zware criminelen achter slot en grendel zitten. De belangrijkste van hen is net vrijgekomen en heeft gezworen om Kane te doden.

Kane besluit om nog een dag langer de sheriff te zijn en zoekt hulp bij de bewoners van het stadje. Uit eigenbelang en lafheid durft niemand van de bewoners hem te helpen de 4 bandieten tegen te houden. Kane staat er dus alleen voor.

"High Noon" speelt zich geheel af in realtime, van 10.50 uur tot 12.10 uur. In het eerste uur van de film wordt de spanning langzaam opgebouwd en nadat de trein van 12.00 uur (high noon) is aangekomen met daarin de voornaamste bandiet volgt de ontknoping. Regelmatig komt een klok in beeld die aangeeft hoe laat het precies is.

"High Noon" is een prachtige western met een doorbraakrol voor Grace Kelly als de vrouw van Kane.

   

dinsdag 14 november 2017

Dvd: City lights

City Lights (Verenigde Staten, 1931): 87 minuten: Regisseur Charles Chaplin

City Lights Poster"City lights" was in mijn herinnering een van mijn top tien films aller tijden. Ik heb hem nu opnieuw bekeken.

Charlie Chaplin maakte "City lights" als een stomme film in 1931 toen alle films al met geluid werden opgenomen. Waarschijnlijk is het de laatste grote stomme film die ooit gemaakt is.

In het begin van de film wordt een enorm standbeeld onthuld. Chaplin doet op het beeld een dutje en schrikt wakker. Hij komt bij een kanaal en redt daar een man van zelfmoord. De man blijkt miljonair te zijn en neemt hem als vriend mee naar huis waar hij een feest geeft. De volgende dag is de man nuchter en moet hij niets meer van Chaplin weten.

Ook ontmoet Chaplin een blind bloemenmeisje op wie hij een oogje heeft. Als hij geld krijgt van de miljonair geeft hij dat aan het meisje zodat ze een operatie kan betalen om weer te kunnen zien. Even verderop zit er een geweldige boksscène in de film, waar Chaplin hoopt om gemakkelijk geld te verdienen.

"City lights" is zonder meer een prachtige film met veel slapstick. Toch staat hij nu niet meer bij mijn top tien films, maar wel bij mijn top 37. Warm aanbevolen voor liefhebbers van een stomme film!

   

zondag 12 november 2017

Het beste van het beste: de allerbeste films (en televisieseries) volgens Erik

Het leek mij wel leuk om een lijstje te maken van de allerbeste films en televisieseries die ik ooit heb gezien.  Het is een keuze uit de meer dan 1000 films en een klein aantal televisieseries die ik heb gezien. De meeste van deze films heb ik al besproken, de anderen worden vast binnen niet al te lange tijd ook weer eens bekeken en besproken. Van deze 37 films heb ik er 11 een sterretje gegeven, dat zijn de absolute topfilms. De 2 films die het meeste indruk op mij hebben gemaakt zijn in de eerste plaats Heimat en verder de Life-collectie van de BBC. De gegevens over de films komen uit de database van IMDB en de cijfers achter de regisseur zijn het aantal beoordelingen en de gemiddelde waardering op IMDB.

Atanarjuat (Canada, 2001): 172 minuten: Zacharias Kunak (5.781, 7,5)
Een familietwist tussen Inuit in de Canadese ijsvlakten.

Biutiful (Mexico, 2010): 148 minuten: Alejandro Gonzalez Inarritu (74.872, 7,5)
Een stervende man in Barcelona die zijn kinderen verzorgd achter wil laten.

Boyhood (Verenigde Staten, 2014): 165 minuten: Richard Linklater (294.623, 7,9)
De jonge Mason en zijn familie worden gevolgd vanaf dat hij 6 jaar oud is, totdat hij 18 wordt.

Brief encounter (Groot Brittannië, 1945): 86 minuten: David Lean (28.685), 8,1)
Een toevallige ontmoeting tussen twee getrouwde  mensen op een treinstation leidt tot een romance.

*Casablanca (Verenigde Staten, 1942): 102 minuten: Michael Curtiz (426.597, 8,5)
Een café-eigenaar in Casablanca (Humphrey Bogart) moet beslissen wat hij moet doen als hij zijn vroegere vlam (Ingrid Bergman) met haar man ontmoet.

City lights (Verenigde Staten, 1931): 87 minuten: Charles Chaplin (124.494, 8,6)
De liefde van Chaplin voor een blind bloemenmeisje in zijn laatste stomme film.

Le cose che restano (Italië, 2010): 6 uur: Gianluca Maria Tavarelli (205, 7,9)
Familiekroniek over een familie in Rome tegen de achtergrond van veranderende omstandigheden in Italië.

Dombo (Verenigde Staten, 1941): 64 minuten: Sam Armstrong (95.665, 7,3)
Vliegend olifantje in mijn favoriete Disneyfim na Sneeuwwitje

Il gattopardo (Italië, 1961): 186 minuten: Luchino Visconti (18.023, 8,1)
Een aristocratische familie in Sicilië wordt gevolgd in de periode rond de eenwording van Italië

*The general (Verenigde Staten, 1926): 67 minuten: Buster Keaton (60.236, 8,2)
Tijdens de burgeroorlog moet een zuidelijke machinist (Buster Keaton) een trein terughalen die door de noordelijke troepen is meegenomen. Met de duurste stunt uit de filmgeschiedenis.

La graine et le mulet (Frankrijk, 2007): 151 minuten: Abdellatif Kechiche (5.842, 7,4)
Een Algerijn op de werf van Marseille wordt ontslagen en heeft als droom een vis en couscous restaurant te beginnen.

*Heimat (1,2,3,4 en die Andere Heimat) (Duitsland, 1984-2013): Edgar Reitz
Heimat 1 (1984): (2.674, 8,8)
*Heimat 2 (1992): (30, 8,9)
Heimat 3 (2004): (528, 8,1)
Die andere Heimat (2013): (1.024, 8,0)
Familiekroniek van de familie Simon geplaatst in de Duitse geschiedenis van de 20e eeuw.
 
High noon (Verenigde Staten, 1952): 85 minuten: Fred Zinnemann (84.869, 8,0)
Western die zich geheel afspeelt in real-time.

De klompenboom (Italië, 1978): 186 minuten: Ermanno Olmi (3.983, 8,0)
Over een armoedige familie in Lombardije.

*The Life collection (Groot Brittannië, 1978-2005): David Attenborough
- Life on Earth (1978): 12 afleveringen van 54 minuten (2.172, 9,2)
- The living planet (1984): 12 afleveringen van 55 minuten (1.521, 9,1)
- The trials of life (1990): 12 afleveringen van 49 minuten (1.286, 9,0)
- Life in the freezer (1992): 6 afleveringen van 29 minuten (1.151, 8,6)
- The private life of plants (1995): 6 afleveringen van 49 minuten (2.105, 9,0)
- The life of birds (1998): 10 afleveringen van 49 minuten (2.278, 9,0)
- The life of mammals (2002): 9 afleveringen van 49 minuten en de laatste aflevering 59 minuten (3.290, 9,1)
- Life in the undergrowth (2005): 5 afleveringen van 50 minuten (3.005, 9,1)
Vernieuwende serie natuurdocumentaires van de BBC, die nog altijd toonaangevend zijn.

*M: einen stadt sucht eine mörder (Duitsland, 1931): 117 minuten: Fritz Lang (110.848, 8,4)
In Berlijn worden in korte tijd een aantal kinderen vermoord en gaat men op jacht naar de moordenaar.

Modern times (Verenigde Staten, 1936): 87 minuten: Charles Chaplin (163.583, 8,5)
Parodie van Chaplin over de industrialisering.

*The music box (Verenigde Staten, 1932): 29 minuten: James Parrott (5.405, 8,1)
Topper van Laurel en Hardy waarin een pianola een hele lange trap op moet worden gesjouwd.

North by northwest (Verenigde Staten, 1959): 136 minuten: Alfred Hitchcock (241.975, 8,4)
Thriller over een man die voor een ander wordt aangezien.

*Once upon a time in the west (Verenigde Staten, 1968): 164 minuten: Sergio Leone (240.895, 8,6)
Mooiste western ooit met prachtige muziek van Ennio Morricone.

*One flew over the cuckoo's nest (Verenigde Staten, 1975): 133 minuten: Milos Forman (748.635, 8,7)
Over een psychiatrische inrichting waarin een patiënt (Jack Nicholson) het systeem uitdaagt.

Oorlog en vrede (Groot Brittannië, 2016): 6 uur: Tom Harper (13.994, 8,2)
Prachtig geacteerde televisieserie, gebaseerd op het boek van Tolstoj.

Oorlog en vrede (Rusland, 1966): 7 uur: Sergey Bondarchuk (5.063, 7,9)
Mijn favoriete verfilming van Oorlog en Vrede.
 
Planet Earth (Groot Brittannië, 2006): 9 uur: Alistair Fothergill (125.298, 9,4)
Natuurdocumentaires, vervolg op de "Life collection".

Raise the red lantern (China, 1991): 125 minuten: Zhang Yimou (22.824, 8,2)
Over een jonge Chinese vrouw (Gong Li) die aan een rijk man wordt uitgehuwelijkt.

*Rear window (Verenigde Staten, 1954): 112 minuten: Alfred Hitchcock (352.537, 8,5)
Over een man die met zijn fototoestel uit het vensterraam tuurt en een moord op het spoor komt.

Seven chances (Verenigde Staten, 1925): 56 minuten: Buster Keaton (7.068, 8,0)
Buster Keaton ontvangt een erfenis, mits hij die dag voor 19.00 uur getrouwd is. Met de meest vermakelijke achtervolgingsscene uit de filmgeschiedenis.

*7 Up t/m 49 Up (Groot Brittannië, 1964-heden): Paul Almond & Michael Apted
7 Up: 39 minuten (2.809, 8,1)
14 Up: 52 minuten (2.148, 8,0)
21 Up: 100 minuten (1.905, 8,2)
28 Up: 136 minuten (2.106, 8,3)
35 Up: 123 minuten (1.853, 8,3)
42 Up: 139 minuten (1.963, 8,3)
49 Up: 140 minuten (2.198, 8,2)
Televisiedocumentaires waarin een aantal jonge kinderen van 7 jaar oud iedere 7 jaar gevolgd worden over hun leven.

Shoah (Frankrijk, 1985): 9 uur: Claude Lanzmann (6.411, 8,4)
Beklemmende documentaire over de Holocaust waarin Claude Lanzmann overlevenden interviewt en door het stellen van zeer gedetailleerde vragen er achter probeert te komen wat er precies gebeurd is.

Sneeuwwitje en de zeven dwergen (Verenigde Staten, 1937): William Cottrell (148.030, 7,6)
Mooiste Disney-film ooit.

Spirited away (Japan, 2001): 125 minuten: Hayao Miyazaki (480.699, 8,6)
Chihiro, een jong meisje komt met haar ouders terecht in een sprookjesachtig kasteel, waarin de riviergoden hun vakantie vieren.

Throne of blood (Japan, 1957): Akira Kurosawa: 110 minuten (35.431, 8,1)
Japanse bewerking van MacBeth waarin Japanse en westerse elementen mooi verweven zijn.

Vertigo (Verenigde Staten, 1958): 128 minuten: Alfred Hitchcock (280.383, 8,4)
Reporter heeft last van hoogtevrees en denkt getuige te zijn van een zelfmoord.

*La vie d'Adèle (Frankrijk, 2013): 3 uur: Abdellatif Kechiche (108.249, 7,8)
Een opgroeiende jonge vrouw in Frankrijk wordt gevolgd. Mijn favoriete film van na 2000.

4 maanden, 3 weken, 2 dagen (Roemenië, 2007): 113 minuten: Christian Mingiu (48.637, 7,9)
Een jonge vrouw wil zich laten aborteren.

Wallace & Gromit (Verenigde Staten, 1989-2008): Nick Park
A grand day out (1989): 23 minuten (25.582, 7,8)
The wrong trousers (1993): 30 minuten (43.880, 8,4)
A close shave (1995): 30 minuten (32.842, 8,2)
A matter of loaf and death (2008): 30 minuten (11.763, 7,6)
Kleianimatie van een uitvinder en zijn minstens even slimme hond. Ieders favoriete kleianimatie.

The wizard of Oz (Verenigde Staten, 1939): 102 minuten: Victor Fleming (318.967, 8,1)
Sprookjesachtige film waarin een meisje (Judy Garland) terecht komt in een wonderlijke wereld.

Opvallend is dat mijn absolute favoriet Heimat 2 slechts van 30 mensen een beoordeling heeft gekregen. Deze filmserie duurt wel ruim 25 uur!

Hieronder nog wat films die ik ook erg goed vind, maar die de selectie (net) niet hebben gehaald: De Apu-trilogie, The birth of a nation, Breaking the waves, Fawlty Towers, The Goldrush, Gone with the wind, The graduate, La meglio gioventu, Monsieur Verdoux, Monthy Python's Flying Circus, No man's land, Paul dans sa vie, Shackleton, The sound of music, The third man (Orson Welles), De Yusuf-trilogie, Zatoichi (Takeshi Kitano).

Er missen nogal wat namen van bekende regisseurs: geen Woody Allen, Ingmar Bergman, Tim Burton, Clint Eastwood, Sergej Eisenstein, Rainer Werner Fassbinder, Frederico Fellini, Stanley Kubrick, Steven Spielberg, Jacques Tati.

Al deze regisseurs hebben interessante films gemaakt, maar blijkbaar vond ik die toch niet goed genoeg voor mijn lijst met toppers.

vrijdag 10 november 2017

Dvd: Seven chances

Seven chances (Verenigde Staten, 1925): 56 minuten: Buster Keaton

Seven Chances PosterJimmie Shannon (Buster Keaton) wil al een tijdje zijn liefde verklaren aan Mary. Hij komt er maar niet toe.

Jimmie is jongste bediende op een kantoor. Op een dag krijgt hij bericht van een erfenis. Hij zal 7 miljoen dollar erven, mits hij op de dag van zijn 27e verjaardag voor 19.00 uur s'avonds getrouwd is.

Jimmie blijkt net op de dag dat hij bericht krijgt van de erfenis 27 jaar geworden te zijn. Hij heeft dus nog tot 19.00 uur de tijd. Zijn eerste gedachte gaat natuurlijk uit naar Mary, maar hij brengt het erg onhandig. Daarop gaat hij naar zijn club waar hij 7 van de dames kent, die hij elk een huwelijksaanzoek doet.

Een van zijn maten van het kantoor zet grover geschut in: hij plaats een advertentie in de krant dat de vrouw die om 17.00 uur s'middags in trouwkleding in de kerk is, de echtgenote van de man van 7 miljoen zal worden. Dit loopt natuurlijk volledig uit de hand, honderden trouwlustige vrouwen komen opdagen.

Wat volgt is wat mij betreft de meest spectaculaire achtervolgingsscene uit de filmgeschiedenis waarbij honderden vrouwen achter Jimmie aanzitten.

"Seven chances" is een heerlijke komische film waarbij je lachspieren volop aan hun trekken komen. Ik moet zeggen dat ik deze film aan een groot aantal vrienden heb laten zien, dat ze hem allemaal wel leuk vonden, maar dat niemand zo enthousiast was als ik. Wat mij betreft een absolute must voor liefhebbers van de stomme film. De filmmuziek op de dvd is ook prachtig.

"Seven chances" is denk ik samen met "The music box" van Laurel en Hardy de film die ik het vaakst heb bekeken, wel een keer of acht.

 

woensdag 8 november 2017

Marcel Proust & Stéphane Heuet (tekeningen en bewerking): Op zoek naar de verloren tijd: Combray

Marcel Proust & Stéphane Heuet (tekeningen en bewerking): Op zoek naar de verloren tijd: Combray (Frankrijk, 1998): 72 blz: Vertaald door Jelle Noorman (2002): Uitgeverij Atlas

Op Zoek Naar De Verloren Tijd / CombrayZoals trouwe lezers van dit blog weten ben ik een fan van mooie graphic novels. Soms worden van beroemde boeken stripbewerkingen gemaakt, Dick Matena is een voorbeeld van een Nederlandse tekenaar die een aantal meer of minder geslaagde stripbewerkingen heeft gemaakt, meestal met behoud van de volledige tekst van de romans.

In Frankrijk heeft de tekenaar Stéphane Heuet de eerste twee delen van Prousts meesterwerk "Op zoek naar de verloren tijd" bewerkt tot een strip.
Ik ben een paar dagen geleden begonnen met het herlezen van "Op zoek naar de verloren tijd", waar ik de komende maanden wel mee bezig zal zijn, tenzij ik het tussentijds zat word. Ik zit er al weer helemaal in, en lees gefascineerd de mooie zinnen van Proust. Ik lees de strip gelijk op met de roman.

In dit eerste deel "Combray" worden enkele van de hoofdpersonen van de roman voorgesteld, de jonge Marcel, hoofdpersoon en de latere schrijver van het boek, zijn ouders, meneer Swann, tante Leonie en de huishoudster Francoise. Thérèse Cornips heeft Proust prachtig vertaald. Ook de vertaling van Jelle Noorman is prachtig om te lezen. De tekeningen zijn zonder meer geweldig.

Ik denk dat de strip ongeveer een vijfde deel van de tekst bevat van het eerste deel van de roman. Mede daardoor is de strip uitstekend te lezen als voorbereiding op het lezen van de gehele romanreeks, maar hij kan ook prima op zichzelf staan voor iemand die een idee wil krijgen van het schrijverschap van Proust, maar geen zin heeft om de romans te lezen. Warm aanbevolen!

   

zaterdag 4 november 2017

Dvd: City of God

City of God (Brazilië, 2003): 124 minuten: Regisseurs Katia Lund & Fernando Meirelles

Cidade de Deus PosterDe stad van God is een arme buitenwijk van Rio de Janeiro, die jarenlang bekend stond als de gevaarlijkste buurt ter wereld.

We volgen het leven van een aantal jongeren die opgroeien van kleine criminelen tot zeer gevreesde bandieten die iedereen neerschieten die op hun pad komt.

De film is uiterst gewelddadig, waar ik normaal gesproken grote moeite mee, maar dat gezien het onderwerp ook niet anders kan. "City of God" is zo gemonteerd, dat je achtereenvolgens kijkt naar een stel losse kleine verhalen die als een soort videoclip overkomen.

Ook bevat de film veel couleur locale. Ik heb de film inmiddels zo'n 4 keer gezien en ben er erg van onder de indruk. Op IMDB krijgt deze film een waanzinnig hoge waardering van 8.6 en staat daarmee op de 21e plaats, na "Seven samurai" van Akira Kurosawa op plaats 19 de hoogst genoteerde niet-Amerikaanse film. Deze toppositie lijkt mij wat overdreven, maar een goede film is het zeker.