woensdag 18 juli 2018

Dvd: Fietsendieven

Fietsendieven (Italië, 1948): 86 minuten: Zwart-wit: Regisseur Vittorio de Sica

Ladri di biciclette Poster
Bijschrift toevoegen
In het armoedige Rome van net na de Tweede Wereldoorlog vindt Antonio eindelijk een baantje als opplakker van affiches. Hij heeft daarvoor wel een fiets nodig. Hij heeft nog een fiets bij de lommerd staan. Als zijn vrouw goed beddengoed verzamelt, verpanden ze dat en kan hij zijn fiets ophalen. Al op de eerste dag wordt zijn fiets gestolen. Hij gaat achter de dief aan, maar krijgt hem niet te pakken. De volgende dag gaat hij samen met een aantal vrienden op zoek naar de gestolen fiets. Dan ziet hij de dief. Hij grijpt hem bij de kraag, maar de dief is op zijn eigen territorium en zijn boze makkers omsingelen Antonio. Het lukt Antonio niet om zijn fiets terug te krijgen. Ten einde raad besluit Antonio om zelf een fiets te stelen.
"Fietsendieven" wordt beschouwd als het hoogtepunt uit het Italiaanse neo-realisme en geeft ook nog eens een prachtig beeld van Rome net na de oorlog. Terecht een klassieker! "Fietsendieven" krijgt op IMDB een heel hoge waardering van 8,3 en staat daarmee net bij de 100 hoogst gewaardeerde films.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 17 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 5 (1954-1955)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 5 (1954-1955) (Nederland, 1985): 186 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Het jaar 1954 begint voor Hans Warren en Mabel in Nanterre, een dorpje in de buurt van Parijs waar ze wonen. Hans en Mabel hebben afgesproken elkaar op erotisch gebied volkomen vrij te laten. Hans heeft ook seks met Habib en Saïd, twee jonge Arabieren van rond de 20. Dan komt Rabah, een andere Arabier van ongeveer 25 jaar oud in beeld.

Hans, Rabah en Mabel krijgen een driehoeksverhouding. Wanneer Rabah op een keer ligt te neuken met de hoogzwangere Mabel, wordt Hans kwaad. Rabah's ogen zijn vol haat en hij pakt een keukenmes om daar Hans mee te vermoorden. Gelukkig voor Hans posteert Mabel zich tussen hen in en zegt zij dat hij eerst haar overhoop moet steken. Dat laat Rabah's eergevoel niet toe, maar hij zegt terug te komen om zijn werk af te maken. Hij heeft er graag een aantal jaren gevangenisstraf voor over om met zijn foto in de krant te komen. Hans staat doodsangsten uit en vlucht de volgende dag al naar Borssele.

Op 12 september 1954 wordt hun dochtertje Amanda geboren. Hans keert terug naar Nanterre, zorgvuldig er voor zorgend dat Rabah, Habib en Saïd dit niet te weten komen. Er komt iets meer normaliteit in het leven van Hans en Mabel, totdat plotseling zijn grote liefde Mohamed Iamarène op de stoep staat.

In de loop van dit deel pakt Hans Warren zijn oude hobby: het houden van zangvogels weer op. Ook brengt hij steeds vaker bezoeken aan tal van musea, waarbij hij uitgebreid vermeldt wat hij van de kunstwerken vindt. Dit zal hij de hele rest van zijn leven blijven doen, tot vervelens (voor de lezer althans) toe.

- 9 februari 1954 Zou ik gelukkig kunnen worden alleen levend in Frankrijk? Of waar dan ook? Stellig. In wezen ben ik graag alleen. Van tijd tot tijd iemand om een poos samen mee te leven, en als je moeilijkheden ziet aankomen: vaarwel!

- 4 maart 1954 Medelijden is een onzuiver gevoel, je kunt het hebben voor een wildvreemde. Je leest over iets tragisch, een afschuwelijk ongeluk of een vreselijke misdaad waarbij een onschuldig schepsel omkwam en je vergaat van mededogen. Het onschuldige schepsel was misschien een heel naar persoontje, maar je fantasie heeft het tot iets engelachtigs gemaakt dat ook nog op pad was om iets heel liefs te gaan doen. Zo werkt de menselijke geest toch? En dat is goed. Een zwangere vrouw die ook nog ongelukkig is en die babykleertjes klaarmaakt, heeft al de sympathie aan haar kant. Degene die haar ongelukkig maakt is ronduit een schoft.

- 14 maart 1954 Ik heb meestal niet de gewoonte vooruit te kijken, maar kennelijk wekt aanstaand vaderschap enig verantwoordelijkheidsgevoel.

- 26 maart 1954 Ik ben hier nu een half jaar en meer dan ooit gehecht aan dit land, de taal, aan Parijs, de musea, de straten - ik zou het verschrikkelijk vinden alles te verlaten en ik zou ook niet meer passen in het gareel op het Hollandse platteland.

- 3 april 1954 Pigalle met zijn oosterse jongens, jagen, straatslijperij, zelfkantleven heeft zo'n belangrijke invloed op mij dat ik ook een gebrandschilderd raam in een gothische kerk, een portret van Giogione, een partita van Bach niet volledig kan beleven zonder dat.

- 28 april 1954 Ik twijfel sterk aan mijn waarde en integriteit. Ik vrees dat ook dit dagboek bij lange na geen meesterwerk is zoals ik wel eens heb gehoopt maar een langdradig exhibitionistisch vertoon van een kleine ziel.

- 17 mei 1954 Ik heb Rabah nadrukkelijk gevraagd zijn "barbe en bas" te laten staan. Daarin woelen vind ik plezierig en zo'n lul kaal als een sabel, biedt een obscene aanblik. Vind ik tenminste, zelfs een volwassen jongeman gaat dan op een wanstaltige baby lijken. Waarschijnlijk om dezelfde reden doen jongens die nog geen secundaire haargroei hebben me niets. La barbe en bas, okselhaar en borstharen erotiseren in niet geringe mate. Terwijl voor mij baard en snor zelfs de meest aantrekkelijke man ontsieren. Een naakte man met volle snorbaard, hoe natuurlijk het ook mag zijn, werkt enigszins op mijn lachspieren, zeker als hij met een erectie rondloopt.

- 2 juni 1954 - Vijftig jaar geleden stierf Tsjechow. Op mijn persoonlijke kalender voor dit jaar de woorden die hij aan de vaak zo wijdlopige Gorki schreef: "Het is bevattelijk wanneer ik zeg: "de man ging in het gras zitten": dat is bevattelijk omdat het duidelijk is en de aandacht niet belemmert. Daarentegen is het niet bevattelijk en voor de hersens moeilijk te verwerken, wanneer ik zeg: "Een grote man, van middelzwaar postuur, met een smalle borst en een gemberkleurige baard, ging stilletjes, verlegen en angstig om zich heen kijken, in het groene, door wandelaars platgetreden gras zitten." Dat zet zich niet regelrecht in de hersenen vast, en belletrie moet zich onmiddellijk vastzetten, in een seconde."

- 29 augustus 1954 Waarom heeft mijn dagboek afgedaan de laatste weken? Dat ik het thans opsla komt voort uit wroeging: zou ik zelfs de hoofdlijn niet meer bijhouden dan dreigt het verband te verbreken, het geheel te verzanden. Het is een gevaar voor alle dagboekschrijvers. Hoe weinigen hielden het vol tot hun dood? En bij wie volhield zie je toch vaak grote hiaten ontstaan, zelfs jaren waarin het dagboek onderbroken werd of waar de stroom zo dun sijpelde dat het opgeven nabij leek. Het zou intrigerend zijn na te gaan waarom.

- 13 september 1954 Gisteren (zondagmorgen) om 2.40 is ons dochtertje Amanda geboren in de Maternité Cognacq-Jay, 15 Rue Eugène Millon, Paris XV. Bij de geboorte woog zij 3 kilogram 890 gram. Het is een mooi kind, helemaal gaaf, met een zeer fijne huid en een heleboel donker haar waar gisteren al een scheidinkje in gekamd was. Ze heeft op een beentje net zo'n rode wijnvlek als ik.

 - 16 januari 1955 Ik schrijf regelmatig gedichten. Het verbaast me, want als ik niet verliefd ben valt de poëtische motor snel stil bij mij. Liefde, verliefdheid is mijn drijfveer.

- 19  juni 1955 Soms voel ik verlangen naar Borssele. Ik denk dan aan mijn vrijgezellenbestaan in het groen van de polders. Mijn geboortehuis, ik kon het niet missen - ik werd eruit gezet. Mijn moeder, ik kon haar niet missen - ze stierf. Zeeland, ik kan het eigenlijk niet missen - ik heb het verlaten.

- 19 juni 1955 Aan de andere kant, hoe ijdel is roem. Het heeft geen enkel belang dichter te zijn zonder erkenning te vinden, maar ook met de onsterfelijke glorie schiet je weinig op. Je bent beter met een goed maal, een mooi pak, een heerlijke minnaar tijdens je leven.

- 3 september 1955 Ik heb me vast voorgenomen me niet meer te bedrinken als het niet zeer noodzakelijk dan wel de moeite waard is om het te doen.

Deel 6 heb ik ook al weer uit.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 16 juli 2018

Uit eten in Utrecht: pizzeria Pizz'Arte

Een hele tijd zijn er in het winkelcentrum van Lunetten geen pizzeria's geweest. Een tijdje terug opende Ella's kitchen haar deuren en even later kwam deze pizzeria: Pizz'Arte daar ook bij.
Dit restaurant is in tegenstelling tot Ella's kitchen vrijwel uitsluitend gespecialiseerd in pizza's. De menukaart is hier vrij klein: er kunnen ongeveer 20 soorten pizza's besteld worden (ook met speciaal deeg!), een soort lasagne met vlees en een vegetarische lasagne, 4 soorten salades en 2 verschillende toetjes, waaronder natuurlijk tiramisu.

Ik kwam hier op maandag 25 juni voor het eerst. Het was avond, Kolintang was dicht, ik had bij Ella's kitchen al een portie frites op en ging kijken bij deze nieuwe zaak. Ik zag dat er een salade caprese op het menu stond. Voor wie het niet weet: salade caprese is een salade bestaande uit schijfjes tomaat met buffelmozarella en verse basilicum met een dressing van olijfolie met balsamicoazijn en gemalen zwarte peper. Ik heb de salade caprese besteld en hij was verrukkelijk (9).

Een paar dagen later heb een pizza van de maand besteld, een pizza met groene asperges, eieren en kaas. Dit was de lekkerste pizza (9) die ik ooit in een Nederlandse pizzeria heb gegeten. Kortom ik ben enthousiast.

Inmiddels heb ik hier een aantal keer gegeten: een lasagne (9), een vegetarische lasagne (9), een pizza met parmaham en mozzarella (9), de 3 andere soorten salade (8,5) en de tiramisu (8). Kortom het eten is meer dan goed.

Er zijn echter een aantal kleine problemen met dit restaurant:
- De wachttijd tot het eten komt kan vrij lang duren. Dit is niet zo erg als je met een groepje bent, maar als je alleen snel een pizza wilt eten dan is dat onhandig.
- Ze serveren geen kraanwater. De eerste keer dat ik kwam werd ik op een erg vervelende manier aangespoord om flessenwater te drinken. Later was het dat de gemeente verboden had om kraanwater te schenken. Ze zeggen nu dat ze vanaf volgende week in ieder geval mij kraanwater zullen serveren. Ik ben benieuwd.
- Het bedienend personeel, en dan met name een vrouw die daar werkt, afkomstig uit de Dominicaanse republiek, is wat onbeleefd. Ze zegt steeds je en jij tegen ons (zelf heb ik daar niet zo'n moeite mee, maar een vriend van mij die nog 10 jaar ouder is dan ik, stoorde zich daar enorm aan) en ze is is nogal opdringerig wat betreft het bestellen van drankjes.

Kortom, elk voordeel heb zijn nadeel, maar als je de minpunten voor lief neemt, dan is dit gewoon een erg goede plek voor je pizza, lasagne of salade. Een volwaardig alternatief voor het Indonesisch eten bij Kolintang, al is het wel een stuk duurder als je meer dan alleen een pizza of een portie lasagne bestelt. De porties zijn hier ook aanzienlijk kleiner, wat ongunstig uitpakt voor een grote eter als ik ben.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Andrej Tarkovsky: kunstzinnig filmregisseur

Een tijdje terug werd een setje van 6 films van Andrej Tarkovsky aangeboden op marktplaats. Ik was eigenlijk vooral benieuwd naar zijn film Andrej Roeblev, over de 14-eeuwse Russische ikonenschilder. Omdat de verkoper liever de set als geheel verkocht, heb ik alle 6 de films gekocht voor 10 euro per stuk plus 6,95 euro verzendkosten. Het ging om de volgende films:

- De jeugd van Ivan
- Andrej Roeblev
- Solaris
- De spiegel
- Nosthalgia
- Het offer

Andrej Tarkovsky was een zeer eigenzinnig, beetje filosofisch en zeer artistiek filmmaker. Zijn films zijn in de eerste plaats mooi om naar te kijken. Ook zijn ze nogal moeilijk om te begrijpen en zijn ze vaak zeer beklemmend. De muziek draagt daar in hoge mate toe bij.

Van zijn films zeiden "De jeugd van Ivan", "De spiegel" en "Nosthalgia" mij niet zo veel. Mooi gefilmd, met aandacht voor detail, dat zeker, maar toch vooral ook moeilijk te volgen.

"Solaris" speelt zich grotendeels af in een ruimteschip dat in een baan rond de planeet Solaris draait. De planeet beïnvloedt de levens van de astronauten aanzienlijk en zorgt ervoor dat hun diepste wensen gematerialiseerd worden. De omstandigheden in het ruimteschip zijn zeer beklemmend, wat versterkt wordt door de muziek. "Nosthalgia" is als film niet naar mijn smaak, maar intrigerend is hij zeker.

"Het offer" is de laatste film die Tarkovsky maakte, deels met acteurs die ook met Ingmar Bergman samenwerkten. Na "Andrej Roeblev" is dit de film van Tarkovsky die op mij de meeste indruk maakte. Mooi gefilmd, en met goed spel.

Zonder meer mijn favoriete fim van Tarkovsky is "Andrej Roeblov", over het leven van de beroemde 14-eeuwse ikonenschilder. De film geeft wat passages uit zijn leven, zonder al te veel stil te staan bij zijn werk. Een mooi levensverhaal, dat in prachtig zwart-wit is verfilmd. Gedurende de laatste tien minuten van de film krijgen we een aantal kleurenbeelden van de ikonen te zien.

Al met al ben ik geen heel groot fan van Tarkovsky en ben ik blij dat ik 4 van zijn films (uitgezonderd Andrej Roeblev en Het offer) door kon verkopen aan een vriend. Ik vind het wel heel bijzonder dat Tarkovsky überhaupt zijn films heeft kunnen maken in het tijdperk van Brezjnev. Tarkovsky is aan kanker gestorven, naar verluidt omdat de KGB zwaar radioactief materiaal bij hem in de buurt neerlegde.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 15 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 4 (1952-1953)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 4 (1952-1953) (Nederland, 1984): 203 blz: Uitgeverij Bert Bakker

De belangrijkste gebeurtenissen in het leven van Hans Warren in de jaren 1952 en 1953 zijn: een verblijf in Engeland, zijn huwelijk met Mabel,  een ongewenste zwangerschap van Mabel met aansluitend een abortus (gruwelijk beschreven), de watersnoodramp van februari 1953 waarin zijn vader een heldenrol speelt en een langdurig verblijf in Parijs.
Hoewel Hans Warren met Mabel trouwt heeft hij slechts met tegenzin seks met haar. Hij beschouwt het hebben van seks met haar als een dure plicht waarvan hij zich met moeite kwijt. Hij denkt dat Mabel wel voorzorgsmaatregelen heeft genomen, maar als dat niet zo is, dan staat hij op een abortus, als zij tenminste verder wil gaan met hem. Ze maken continu ruzie en regelmatig dreigt één van beiden er vandoor te gaan. Ze komen steeds weer terug bij elkaar en dan begint de ellende van voren af aan. Keer op keer bezingt Hans de homoliefde, voor vooral Arabische jongens. Vrouwen doen hem hoegenaamd niets.

-14 januari 1952 Uit mijn dagboeken zou een interessant excerpt te maken zijn. Een strenge selectie, met weglating van de zeurderige confessies die ik - nog steeds - aan het papier toevertrouw. Het is lastig dat talloze pagina's los liggen, dat ik in allerlei cahiers, notitieboekjes en schriften door elkaar noteerde. Onoverzichtelijk, nooit door iemand anders dan mijzelf te ordenen. Als ik oud mocht worden (ik verwacht dat niet) zal ik misschien zelf zo'n selectie samenstellen en voor posthume publicatie klaar maken.

- 14 februari 1952 Zodra ik in proza de werkelijkheid loslaat ontspoor ik.

- 12 maart 1952 Hoe gemakkelijk is de mentaliteit te begrijpen van iemand die zich verkoopt om voor zijn liefste te kunnen zorgen. Het lichaam is niets, de liefde alles. Een gekocht lichaam of een lichaam in liefde gegeven, ze hebben niets met elkaar gemeen. En velen begeren niet meer dan juist het gebruik en een vleug illusie.

- 28 maart 1952 Bovendien heb ik me voorgenomen de kamer wat uit te mesten. Af en toe proest ik het uit als ik de bende zie. De bedden liggen soms de hele dag open, overdekt met kleren, papieren, kranten en boeken. Voedsel slingert overal, en al het servies maken we vuil eer we iets afwassen (er is van alles gelukkig maar ongeveer twee stuks). Het stinkt aldoor naar eten; de haard is een vaalt vol as, coal, kranten, proppen papier, notenschalen en lege bonbondozen, de schoorsteenmantel overdekt met poeder, boeken, stof, reukwaters, bloemen, toiletgerei waartussen dadels en rozijnen zijn verdwaald. De pannen zijn dik met etensresten bekorst. Het tafelkleed is vol vetvlekken - hoe houd ik dit schrijfboek een klein beetje proper?

- 3 mei 1952 Het lijkt wel of de liefde van je partner groeit naarmate je zelf onverschilliger wordt.

- 26 mei 1952 Woensdagmiddag trouwen Mabel en ik, in het Registratiebureau van Bournemouth. Ik begrijp niet hoe dit zonder meer kan. Ik vraag me af of het huwelijk in Nederland rechtskracht zal hebben - zoniet des te beter.

- 19 juli 1952 Marc zojuist teruggevonden. Hij zoende vurig een meisje. Zij stond me natuurlijk helemaal niet aan. Zijn ogen waren rood, hij was ingekapseld in een dromerige hartstocht. Ik begrijp nooit hoe zulke fijne jongens zich kunnen laten gaan met banale meisjes. Ik voelde jaloezie.

- 18 januari 1953 Het ongelukkige is echter dit: ik word op steeds smaller basis teruggedreven. Ik schrijf onpubliceerbaar proza, te homo-erotisch. Als nu ook mijn gedichten onpubliceerbaar worden, de roep over mijn homoseksualiteit zich openlijk in ons rotland verbreidt, raak ik straks, ook als criticus, volkomen uitgerangeerd.

- 3 februari 1953 Het is begrijpelijk. Je grijpt naar een journaal op momenten als nu: wanneer je niets anders te doen hebt. Zodra je met ziel en lichaam leeft, ligt het dagboek onaangeraakt.

- 23 maart 1953 Het wonderlijke vind ik dat mensen die zelf zo bitter weinig presteren feilloos de gebreken van anderen kunnen opsommen. Ben ik ook zo, vraag ik me dan af.

- 8 juni 1953 De smetteloosheid van een ongerepte jongen bij het tennisspel: witter dan wit zijn blouse en korte broek, lichtbruin zijn stevige armen en benen. Zijn lichaam, stoer en toch sierlijk te raden onder de sportkleren. Donker waas over de benen, voeten die behendig over het steenrode veld raspen. Setting: meibloemen, geur van pas gesneden gras, bloeiende rhododendrons en kastanjes, merel- en mezenzang. Onder de wolken een koele, als lichte regen neervallende geur van pijnbomen.

- 29 juli 1953 Er is echter niet een figuur bij <in onze letteren> voor wie ik wèrkelijk warm loop, zoals ik dat doe voor Kafka, Genet, Gide, Kavafis... Het ligt niet aan de taal, het is het formaat.

- 2 augustus 1953 Met afschuw en tederheid voelde ik hoe een legertje platluizen Habib verliet voor nieuwe weidegronden op mijn armen, benen, rug.

- 7 september 1953 Trouwens: ik dien voorzichtiger te worden nu ik me voor langere tijd en ook wel indringender met het zelfkantleven bezig ga houden. Ik ben niet sterk en geenszins een vechter, en dan delf je in dat wereldje altijd het onderspit. Ik hou graag mijn bril op mijn neus en mijn tanden in mijn mond. Een mes tussen je ribben heb je eer je het weet.

- 19 november 1953 In een vreemde taal ben je sneller tot lachen bereid wanneer je het mopje of de dubbelzinnigheid snapt, je lacht dan eerder uit voldoening over je taalkennis dan omdat je het echt leuk vindt.

Na het lezen van deel 3 heb ik even een pauze genomen. Één dag maar, het andere boek dat ik opgepakt had beviel niet. Het lijkt erop dat ik nog wel even doorga met het "Geheim dagboek", te meer omdat ik voor de maand van de klassieken die Sandra in augustus organiseert ook nog gewoon een aantal delen wil bespreken.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


zaterdag 14 juli 2018

Een dure behandeling

Ik kreeg vorige week een declaratieoverzicht van Het Zilveren Kruis, mijn ziektekostenverzekering tot 31 december 2017. Er stond een declaratie op van 7.342,90 euro ten bate van Altrecht. Bij Altrecht ontvang ik mijn behandeling. Omdat ik mijn ogen niet geloofde heb ik Het Zilveren Kruis om informatie gevraagd over deze declaratie. Wat blijkt nu: Altrecht heeft een afspraak gemaakt met Het Zilveren Kruis over een bepaalde behandeling, waarvoor ze een vergoeding krijgen die wettelijk is vastgesteld op dit bedrag. Daarbij maakt het niet uit hoeveel zorg ze daadwerkelijk leveren, of iemand nu één keer in de maand een gesprek heeft, of dat hij dagelijks begeleiding nodig heeft.

Ik heb even proberen uit te rekenen wat dit in mijn geval betekent.
Ik heb 3 behandelaars gesproken: de psychiater die laten we zeggen 80 euro bruto per uur kost. Verder mijn casemanager die zeg 40 euro bruto per uur kost. En dan nog de ervaringsdeskundige, die zeg 30 euro bruto per uur kost.
Mijn psychiater heb ik gedurende het afgelopen jaar 5 keer gesproken, 20 minuten per keer, dat maakt 135 euro.
Mijn casemanager heb ik ongeveer 4 keer 1 uur en 13 keer 30 minuten gesproken, dat maakt 420 euro.
De ervaringsdeskundige heb ik 10 keer 45 minuten gesproken, dat maakt 225 euro.

In totaal heeft mijn begeleiding Altrecht dus ongeveer 780 euro gekost. Waar blijft de rest van het geld? Gaat dat naar de directeur van Altrecht zodat hij in een grote Mercedes kan rijden?
Ik vind deze manier van declareren weinig transparant en aanzetten tot misbruik. Wij klagen met zijn allen over de hoge kosten van de gezondheidszorg en dan zou dit toch eigenlijk niet moeten mogen.

Verder heeft mijn psychiater besloten dat mijn behandeling beter overgedragen kan worden aan de huisartsenpost. Dat begrijp ik nu een stuk beter, zo'n bedrag aan behandeling kunnen ze in mijn geval niet verantwoorden. Dat betekent dat ik minder begeleiding krijg. Volgens Altrecht omdat het goed met mij gaat. Volgens mij gaat het helemaal niet zo goed, maar klopt de manier van financiering niet en ben ik daar gewoon de dupe van.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De pillenwinkel

Pillen zijn voor veel mensen een noodzakelijk goed. Ook voor mij geldt dat, zonder pillen had ik geen leven. Ik slik de volgende pillen:

- 2 tabletten van 1 mg Haloperidol (Haldol): een antipsychotisch medicijn.

Tot afgelopen september kreeg ik een depotinjectie van Anatensol, 0,8 ml vloeistof met 20 mg medicijn eens in de 3 weken. Dit medicijn heb ik 27 jaar gebruikt, vanaf 1990 en ik was hier redelijk tevreden over. Geen reden om over te stappen op een ander medicijn, maar ik moest wel omdat de Anatensol uit de handel werd genomen. Na overleg met mijn psychiater besloot ik om over te stappen op Haldol, het meest gebruikte antipsychotische medicijn binnen de psychiatrie. Vanwege de veelal zeer negatieve verhalen over Haldol was ik hier niet bepaald happig op.

Ik begon met een injectie van 0,8 ml met 80 mg medicijn. Deze injectie was een klap in mijn gezicht, veel te zwaar en ik kreeg last van vervelende bijwerkingen zoals een trillende arm en bewegingsonrust. Ik heb meteen aangegeven dat ik mij hier zeer klote bij voelde. Normaal krijg ik na 3 weken weer een nieuwe injectie. Nu heb ik 6 weken gewacht en heb het toen met een pilletje geprobeerd, één pilletje van 1 mg per dag om mee te beginnen, met het idee dat als dit niet genoeg bleek de dosering te verhogen. Één pilletje leek in het begin goed te werken, ik werd een stuk actiever en heb zelfs mijn zolder in 4 weken tijd opgeruimd. Na een tijdje werd ik te druk, ik ging richting een psychose.

Na overleg met de psychiater heb ik besloten om voortaan 2 mg Haldol te nemen. Eerst nam ik een dosis van 5 mg (nog altijd niet veel in vergelijking met de spuit) en de dag daarop 2 tabletten van 1 mg. Sinds die tijd neem ik iedere dag 2 tabletten van 1 mg en voel ik mij redelijk goed. De overstap op Haldol lijkt goed gelukt. Ik voel me er waarschijnlijk prettiger bij dan bij de Anatensol. De afgelopen 2,5 maanden voel ik mij zelfs voor mijn doen erg goed (heeft natuurlijk ook met het mooie weer te maken). Ik voel mij nu al geruime tijd beter dan ik mij ooit gevoeld heb de afgelopen 10 jaar. Ik heb helaas nog steeds erg weinig energie, maximaal kan ik op één dag, zo'n 6 tot 7 uur van huis weg zijn zonder in te storten

- 1,5 tablet van 400 mg Priadel: een Lithium-preparaat, tegen depressie en stemmingswisselingen.
In de praktijk voel ik mij hierdoor altijd wat minder.

- 1 tablet van 0,4 mg Tamsulosine: voor de prostaat.

De Tamsulosine ontspant de spieren van de prostaat, waardoor de pisbuis niet meer wordt afgeklemd. Nu kan ik weer enigszins normaal plassen, hoewel ik wel achterlijk veel naar het toilet moet, overdag wel ieder uur en 's nachts zo'n 6 tot 8 keer.

- 1 tablet van 10 mg Amlopodine: tegen een te hoge bloeddruk.

- 1 tablet van 1 mg Melatonine: een lichaamseigen hormoon om beter te kunnen slapen en om mijn dag- en nachtritme onder controle te kunnen houden.

Na jaren zeer ernstige problemen met mijn dag- en nachtritme, ben ik sinds oktober 2013 begonnen met het slikken van Melatonine. Mijn problemen met mijn ritme waren van de ene op de andere dag opgelost, voor mij is Melatonine een wondermiddel. Ik slaap nog altijd zeer veel, ongeveer van 24.00 uur tot 14.00 uur.

- 2 tabletten van 20 microgram vitamine D: omdat ik daar een tekort aan heb, helpt tegen vermoeidheid.

Verder heb ik in het verleden ook nog af en toe de zogenaamde pammetjes geslikt:
- Temazepam: een middel om makkelijker in te slapen.
- Oxazepam (= Seresta): een middel dat zo nodig rustgevend werkt.

Kortom, een hele pillenwinkel!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 13 juli 2018

Uit eten in Utrecht: Italiaans restaurant Ella's kitchen

Het is misschien niet helemaal eerlijk om een bespreking te schrijven na een eenmalige ervaring, maar ja, doe ik als bespreker van boeken, restaurants en films eigenlijk wel eens anders?
Na mijn eerste bezoek aan Ella's kitchen in Lunetten, zie mijn stukje ongeduldig, heb ik daar een paar keer gegeten. Het is duidelijk geen toprestaurant, maar ik vind hun pasta's, pizza's en spareribs redelijk (7). Omdat het dichtbij huis is, mijn favoriete restaurant Kolintang niet altijd open is en gewoon voor het gemak, kwam ik hier regelmatig. Tot zondag 1 juli.

Zondag 1 juli was een heel zonnige en warme dag. Met een vriend had ik 's middags een dvd bekeken en daarna wilden we eerst een hapje eten en daarna gaan wandelen in Amelisweerd. Zondag is Kolintang dicht, dus besloten we om  bij Ella's kitchen te gaan eten. Ik had wel zin in een pasta zeevruchten, even niet stil gestaan bij het feit dat het wel een heel warme dag was, en dat zeevruchten enigszins risicovol eten is. Ik kreeg mijn pasta zeevruchten en die was niet te eten vanwege de enorme hoeveelheid peper die in het eten zat. Toen had ik alert moeten zijn. Ik vroeg en kreeg een nieuwe portie, ditmaal zonder peper. De pasta smaakte slecht, maar dat kon aan mij liggen.

's Nachts werd ik wakker met een enorme diarree. Maandag was ik verschrikkelijk ziek en moest ik zo'n 20 keer naar het toilet. Dinsdag heb ik wat lichts gegeten en hoefde ik maar 10 keer naar het toilet, en woensdag werd het weer erger, toen moest ik 15 keer. Pas aan het einde van de week was de diarree over. Zo'n erge diarree heb ik nog nooit van mijn leven gehad, zelfs niet tijdens mijn vakantie in Turkije met een vriend in 1989. Gelukkig is het nu weer beter met me.

Duidelijk is wel dat ik nooit van mijn leven meer bij deze zaak ga eten. Dinsdagavond ben ik even naar het restaurant gelopen om te vertellen hoe ziek ik was geworden. Het enige wat ze zeiden was "Aan ons eten kan het niet liggen, dat is altijd vers". Dat kan best zijn, maar mijn maag en darmen vertellen een ander verhaal. Waarschijnlijk hebben de zeevruchten die dag gewoon een tijdje buiten de koeling gelegen en waren ze daardoor niet goed meer. Mijn broer zei dat ik de keuringsdienst voor waren moest bellen. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan, maar ik hoop maar dat er niet meer gasten van dit restaurant doodziek zijn geworden.

Er valt ook veel voor te zeggen om gewoon thuis te koken. Ik ben twee keer eerder goed ziek geweest van bedorven eten, één keer na het eten van een vies smakende bouillabasse en één keer na het eten van een patat met pindasaus. Ik neem ook nooit meer pindasaus bij mijn patat hoewel dat al bijna 30 jaar geleden is.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


donderdag 12 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 3 (1949-1951)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 3 (1949-1951) (Nederland, 1983): 239 blz: Uitgeverij Bert Bakker

De jaren 1949-1951 zijn relatief bewogen jaren in het leven van Hans Warren. Hij maakt 3 reizen naar Parijs. Gedurende de eerste reis naar Parijs reist hij verder naar het zuiden om de weduwe van Alain Fournier (schrijver van "Le grand meaulness") op te zoeken. Hij droomt ervan om door te reizen naar Noord-Afrika, maar ziet daar wegens geldgebrek van af. Tijdens de derde reis naar Parijs maakt hij kennis met de zelfkant van die stad en doet hij vele losse contacten op met vooral Arabische jongens. Hij ontmoet Mabel, zijn latere vrouw. Hij verliest zowel zijn grootmoeder op 81-jarige leeftijd, als veel erger nog zijn moeder op 57-jarige leeftijd, beiden aan kanker. De beschrijving van de laatste weken van het leven van zijn moeder, behoort tot de mooiste passages van dit deel. Verder wordt hem gevraagd om een letterkundige kroniek te gaan schrijven in de Provinciaalse Zeeuwse Courant, iets dat hij tot zijn dood in 2001 blijft doen.

- 16 juli 1949 - 19.30. - Het gaat mis met me. Een ziekelijke kooplust drijft me om kleren te kopen, nu weer een bleekrose, erg kostbare Franse pullover, zijden ondergoed, een shawl, moderne pyama's, overhemden, geklede schoenen. Maar ook vreet ik me vol, een pond bananen, een pond kersen, dan nog een paar repen chocola toe.

- 15 november 1949 Ik zoek mijn vrienden voornamelijk wegens hun schoonheid, of om datgene wat ik mooi in hen vind. Blijft die schoonheid - en dat is in menig geval zo - voor mij onbereikbaar doordat zij geen of onvoldoende homoseksuele gevoelens op kunnen brengen, dan ben ik niet tevreden met wat ik eventueel wél krijg: hun vriendschap (in wezen een veel precieuzer geschenk dan een mooi omhulsel), maar begin ik belangstelling te verliezen.

- 26 mei 1950 De natuurstemming was sterk. Lage zon, noodweer boven Zeeuws-Vlaanderen met gestreepte, ros wollige regenvlagen. Brokken hel oplichtende regenboog boven het als een Frans impressionistisch schilderij aandoende Borsselse haventje. De zee melkachtig, dofblauw, kalm, met een bleek purperen baan er in. Spitse witte zeilen tegen de horizon, en de fel wit oplichtende bruggen van grote zeeschepen, ver weg. Flikkerende ruiten van een stad aan de overzijde van de Schelde en grote witte bergeenden die zwiepend op hun spiegebeeld neerruisten. Zoele wind door avondgras.

- 16 september 1950 Ik heb niet de gave gesprekken woordelijk te memoreren. Ik kan alleen de sfeer waarin iets gedrenkt is lang navoelen, maar dat is vaag, er valt weinig over te vertellen. Meestal laat ik me in een soort welbehagen wegsoezen, luister nauwelijks. Het vreemde is dat dit vooral gebeurt bij belangrijke ontmoetingen. Terloopse praatjes, op straat of in de métro blijven me soms woordelijk bij.

- 23 september 1950 Terug naar Holland ... we rijden nog door het Noordfranse land, maar het is al zichtbaar: zware grijze regenwolken, zwart-witte koeien in omheinde weilanden, bietenvelden. Geen enkel verlangen heb ik naar Holland. Hoe goed voel ik dat ik de verkeerde kant oprijd, naar kou, wintereczeem, lasteren, kleinzieligheid, kleurloosheid. Wel verlang ik er naar, mijn ouders weer te zien, en naar de rust thuis: deze vakantie heeft me geen rust gegeven, integendeel.

- 20 oktober 1950 - 8 uur, op bed. - 29 jaar. Krabben, verstopt hoofd snuiten, uit bed sukkelen, theedrinken met zoete koek, schijten - er manifesteert zich niets groots dat een belangrijk jaar aankondigt. Nevelige, stille, zonloze morgen. Ik ben moe, ontzie alles. Kop op, boy.

- 16 april 1951 In Parijs ontving ik via Mama het bericht dat mijn ingezonden novelle niet voor een reisbeurs in aanmerking kwam. Ik heb het zo lang verwachte briefje half gelezen in de wc van het Hôtel de Normandie gedeponeerd en er op gescheten. Vulgair, afgezaagd, maar de waarheid.

- 28 mei 1950 Ik ben dankbaar dat ik deze laatste dagen alles voor haar kan doen, al kan ik geen seconde haar lijden, haar pijn, haar benauwdheid verlichten. De nachten dat we samen zijn, zijn van een grote, trouwe intimiteit. Vannacht heb ik haar voor het eerst op de ondersteek geholpen. Geen enkel woord is meer bespottelijk, het is: haar arme hoofdje, haar haartjes, haar voetjes, en als er nog liever verkleinwoord was, zou ik dat gebruiken.

- 18 september 1951 Toen ik thuiskwam in Lozère lag er daar een brief die me helemáal in een goede stemming bracht. De hoofdredacteur van de Provinciale Zeeuwse Courant, G. Ballintijn, vraagt me of ik met ingang van oktober een wekelijkse letterkundige kroniek in die krant wil gaan verzorgen, en of ik ook andere boeken wil bespreken over literatuur en kunst.

- 29 oktober 1951 Het is waar: ik heb vaak ondervonden dat jongens die ik schoonheden noem, zichzelf geringschatten en mij "mooi" vinden. Niemand weet beter dan ik zelf dat ik niet mooi ben.

- 30 oktober 1951 Gisteravond stond opeens Ad den Besten voor de deur ... We hebben onder hilariteit de flaptekst voor Eiland in de Stroom in elkaar gezet. Ad is bang dat men mij voor een boerenjongen aan zal zien als er staat "werd geboren te Borssele, waar hij nog steeds woont", en hij had nu iets onzuivers gefabriceerd als "waar hij hoofdzakelijk nog steeds woonachtig is". Het bleek niet zo eenvoudig daar een goede draai aan te geven, en we kwamen tot: "verdeelt zijn tijd tussen de Zeeuwse schorren en moeren en het Parijse schorremorrie, of de Parijse schorre moren".

- 2 november 1951 Een paar gedichten geschreven de laatste tijd, voor Mohamed Belmokhtar. Ad vond ze goed. Maar wat heeft de arme jongen er aan, zelfs al bereikte hij er de onsterfelijkheid mee? Hij was beter aan 80 francs voor een broodje met warme worst.

Ik heb geen citaten opgenomen over zijn erotische contacten. Die lees je vanzelf wel als je dit deel openslaat. Voor nu heb ik even genoeg van Hans Warren en ga ik een ander boek pakken. Waarschijnlijk ga ik binnenkort verder. We zullen zien!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 11 juli 2018

Dave Eggers: De Cirkel

Dave Eggers: De Cirkel (Verenigde Staten, 2013): 445 blz: Vertaald door Gerda Baardman, Lidwien Biekmann, Brenda Mudde & Elles Tukker (2013): Uitgeverij Lebowski: Oorspronkelijke uitgevers: McSweeney's Books & Alfred A. Knopf

De CirkelIn de nabije toekomst is er in Californië één bedrijf dat vrijwel het gehele internet controleert: de Cirkel.

De Cirkel heeft vroegere giganten als Google, Facebook en Twitter opgeslokt en is nu zo'n beetje in zijn eentje verantwoordelijk voor al het internetverkeer. Al 4 jaar op rij is de Cirkel uitgekozen tot het meest begerenswaardige bedrijf om voor te werken, men staat in de rij om er binnen te komen. Dit alles is mogelijk geworden, doordat alles gestandaardiseerd is en men nog maar een account hoeft te hebben, waarmee al je internetverkeer plaatsvindt.

Mae Holland wordt dankzij haar vriendin Annie, tot haar grote vreugde aangenomen bij de Cirkel. Haar taak bestaat uit het beantwoorden van vragen van klanten op haar scherm. Naast haar computerscherm heeft ze nog drie andere schermen waarop ze moet netwerken, zowel met mensen binnen de cirkel als daarbuiten. Er wordt aan de lopende band non-informatie geproduceerd.

Mae heeft lang niet alles verteld aan de Cirkel. Zo gaat ze regelmatig in haar eentje kayakken. Bij de Cirkel vinden ze dat maar niets, en ze staan erop dat Mae al haar activiteiten deelt.

"De Cirkel" stelt zeer wezenlijke vragen over identiteit, privacy, democratie en mensenrechten. Dave Eggers legt het er nogal dik bovenop. Het zal nooit zover komen als in dit boek, maar de richting waarin het gaat is duidelijk beschreven. Omdat het boek zo weinig subtiel is, ben ik er niet zo van geschrokken.

De eerste ongeveer 30 bladzijden zijn in zeer houterig Nederlands vertaald. Ik vermoed dat dit bewust is gedaan, verderop in het boek is het Nederlands prima leesbaar. Al met al een onderhoudend boek, maar ik geloof niet dat ik sta te springen om nog meer van Dave Eggers te gaan lezen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 10 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 2 (1945-1948)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 2 (1945-1948): 214 blz: Uitgeverij Bert Bakker

De jaren 1945-1948 zijn jaren waarin er niet zo veel gebeurt in het leven van Hans Warren. Hij en zijn ouders moeten uit het huis aan de Zeedijk, waar hij is geboren en opgegroeid. Het doet hem veel verdriet. Er is geen sprake van een grote liefde, zoals de liefde voor Sybille in het vorige deel. Nu heeft Hans Warren her en der wat losse contacten met mannen. Verder leest hij ontzettend veel en bereid hij zich voor op een leven als letterkundige. Ten slotte zijn er nog 2 reizen: één naar Zwitserland in 1947 die hem niet zo veel doet en één naar Parijs in oktober 1948 waar hij zich onmiddellijk thuis voelt. Hij beseft dat hij hier zou kunnen wonen.

- 19 november 1945 Het is een moeilijk jaar. Zelfs wat muziek voor verstrooiing is er niet: er is een lamp in de radio kapot, en nergens is een andere te krijgen. De voedselsituatie is nog slecht, alleen aardappels zijn van de bon, althans in Zeeland en in de noordelijk provincies. Schoenen zijn er niet. Mijn moeder heeft bonnen voor kousen: ze zijn niet te koop. Glazen ramen voor de huizen zijn er niet, fietsbanden niet, ik moet steeds naar mijn werk lopen.

- 3 oktober 1946 Het is een feit: als ik weet dat een dichter homoseksueel was of is, vind ik zijn liefdesgedichten opwindender, ook al spreekt hij nog zo verhuld.

- 31 december 1946 Ik heb de afgelopen drie jaar werkelijk krankzinnig veel gelezen, grondig gelezen, vele schriften met excerpten, beoordelingen, pogingen tot essays aangelegd. Ik zie een mogelijkheid om literair criticus te worden, ben dit afgelopen jaar begonnen stukken te schrijven over literatuur  voor de krant Vrije Stemmen. Maar de Nederlandse literatuur interesseert me matig. Ik lees alles wat ik in Frans, Engels en Duits te pakken kan krijgen, liefst het modernste. Ook doe ik mijn best het beetje Italiaans dat ik kreeg bij te houden. Verder lees ik de klassieken en literatuur in vertaling, Russisch, Spaans. Van de Nederlandse literatuur heb ik, meen ik, alles gelezen wat ook maar enigszins de moeite waard is, van Hadewijch tot heden. Ik meen zo een brede basis van kennis en ervaring te hebben, genoeg om op voorzichtige manier een kritische carrière te beginnen. Ik zal alleen veel minder scherp moeten worden, milder, ik zal allerlei middelmatige produkten die in wezen geen enkele aandacht verdienen, uitvoerig moeten bespreken.

- 1 januari 1947 Het leven lijkt rijker, belangrijker en langer wanneer men zich werkelijk rekenschap geeft van alles wat men doet.

- 17 januari 1947 Ik ga om met levende mensen daar, voel me er onbezwaard. Niemand maakt het me lastig, zelfs niet als ik de ruimte heb bezwangerd met een ondraaglijke parfumlucht. Ik verbaas me er over wat ik op een dorp als Borssele durf te doen. Vorig jaar: bakkebaarden tot in de hals, krullend en lang. Daarna: me gemaquilleerd, lippen gestift, wenkbrauwen en ogen aangezet, nagels gelakt, ringen, glinsterende stenen, zijden shawls, opvallende kleding. Gearmd gelopen met vrienden, openlijk gevrijd op zwaarwichtige vergaderingen.

- 17 januari 1947 Nu moet ik nog éen zwakte bestrijden: niet meer zoveel boeken kopen. Vorig jaar heb ik meer dan driehonderd nieuwe boeken gekocht, laten we zeggen van gemiddeld 5 gulden per stuk, dat is 1500 gulden. Dit jaar, zeventien dagen oud, tel ik er, zo voor de vuist weg, weer al achttien stuks, er zijn er meer. Het ruïneert me.

- 21 januari 1947 Schoonheid is voor mij het begerenswaardigste wat er is, álles zou ik er voor over hebben, ik zou een perfecte Narcissus zijn wanneer ik mezelf aantrekkelijk kon vinden. Nu zoek ik enkel schoonheid in anderen.

- 25 januari 1947 Het interessantste dagboek is het boek dat notities bevat die men zijn beste vriend voor geen goud zou laten lezen. Zo'n dagboek vermeldt niet dat men heeft geonaneerd, maar dat men, de benen in de lucht, het sperma gulzig in eigen gezicht spoot, en de walging na die extase.

- 28 januari 1947 Mevrouw deed open, op haar enorme boezem was door veel morsen het menu van de hele week af te lezen.

- 14 februari 1947 Als het niet de bedoeling was zoveel mogelijk met en van het lichaam te genieten, waarom zou dan defaeceren nog met weldadige gevoelens gepaard gaan?

 - 23 augustus 1947 Wat ben ik? Een kantoorklerk die zich te barsten vreet in buitenlandse literatuur, die vrijwel alles wat er in Nederland op literair gebied gepresteerd wordt ver beneden de maat vindt, maar die zelf ook niets kan. Het is als met het schilderen vroeger: ik zie wel hoe het moet, vooral hoe het niet moet, maar zelf kan ik het niet.

- 13 januari 1948 Het is een van de consequenties van het thuis blijven hangen. Ik moet me richten naar de regels van mijn ouders, en niet omgekeerd, daar is geen speld tussen te krijgen.

- 8 juli 1948 Ik wilde uitstellen in dit nieuwe schrift te schrijven; wachten tot ik iets mee te delen had. Dat is absurd. Waarom niet schrijven als ik zin heb, ook al is het enkel om te zeggen dat ik een te lange haar uit mijn linker neusgat heb weggeknipt?

- 19 oktober 1948 Laat ik mezelf toch voor ogen houden: ik bèn geen reiziger. Ik ben graag ergens, maar ik wil dan liever blijven; dat verplaatsen, die vermoeienis, het ongeregelde, het is niets voor mij.

Voorlopig blijf ik nog door lezen in het "Geheim dagboek".

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.




maandag 9 juli 2018

Garmt van Soest: ALS dan toch

Garmt van Soest: ALS dan toch (Nederland, 2015): Ongeveer 300 blz: Uitgeverij Lucht BV

ALS dan tochMijn lezers zijn gewaarschuwd, ik  ga (een deel van) een boek met de grond gelijk maken zonder dat ik er uitgebreid in heb gelezen.

Nederlanders beroepen zich graag op hun talenkennis. Er is zelfs een stroming binnen de politiek die voorstelt om alle lessen op de Middelbare scholen en de universiteiten en Hoge scholen maar in het Engels te geven. Zo zouden we internationaal beter kunnen concurreren door onze talen (lees Engels!) beter te beheersen. Waar moeten al die leraren die in het Engels les moeten gaan geven ineens vandaan komen, nu is er al een tekort aan capabele leraren. Bovendien wat voor zin heeft om mensen niet meer fatsoenlijk Nederlands te laten leren, maar in plaats daarvan gebrekkig Engels?
Om een reëel beeld van het talenniveau in Nederland te krijgen hoef je maar te luisteren wat de gemiddelde politicus brabbelt als hij in gesprek is met buitenlandse collega's. Er zijn er maar zeer weinigen die net zo goed Engels praten als onze koning en koningin.

ALS is een zeer vervelende spierziekte, waar je langzaam aan doodgaat. Een typische patiënt heeft na het krijgen van de diagnose nog zo'n 3 jaar te leven. Ik heb al eerder een boek over ALS gelezen, het zeer boeiende "Lezen met ALS" van Pieter Steinz.

Een van mijn beste vrienden heeft een jaar terug de diagnose ALS gekregen en takelt langzaam steeds verder af. Eerst liep hij een beetje moeizaam en kon hij wat moeilijker praten. Inmiddels kan hij niet meer lopen zonder rollator, kan hij nog maar met moeite eten (alleen eten dat met een staafmixer gepureerd is, yoghurt en energiedrankjes krijgt hij nog naar binnen) en gaat praten ook erg moeizaam. Hij bereid zich nu voor op de periode dat hij zich niet meer mondeling verstaanbaar kan maken en dat hij opgenomen zal moeten worden in een verpleegtehuis.

"ALS dan toch" is een boek van een patiënt over deze slopende ziekte. Nadat hij te horen had gekregen dat hij ALS had, besloot hij om een blog te beginnen. Dit boek is een verzameling van zijn blogstukjes.

Als ik snel door het boek blader dan lijkt het erop dat het merendeel van de tekst niet in het Nederlands, maar in het Engels is. Het Engels is echt een verschrikking. Hier is iemand bezig die denkt in het Nederlands, schrijft in het Nederlands, dat woord voor woord omzet in het Engels en dan denkt dat hij Engels schrijft. Sla het boek op een willekeurige bladzijde open, lees maximaal 2 zinnen en sta verbijsterd. Hoe kan zoiets worden uitgegeven en worden gepresenteerd als een Engelse tekst. Met zo'n omzetting naar het Engels zou een VMBO leerling niet slagen voor het examen. Ik heb meteen geen zin meer in het hele boek.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 8 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: deel 1 (1942-1944)

Hans Warren: Geheim dagboek: deel 1 (1942-1944) (Nederland, 1981): 190 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Dit eerste deel van "Geheim dagboek" loopt van 16 april 1942 tot de dag van de bevrijding van Zeeland op 30 oktober 1944. De belangrijkste onderwerpen van dit deel zijn: de oorlog, de liefde van Hans voor Sybille en zijn liefde voor de natuur. Ook komt de moeizame relatie met zijn ouders vaak ter sprake en het schilderen en het schrijven. Hoogtepunten zijn een bezoek aan de natuurkenner en beschermer Jacques Thijsse en een beschrijving van een bruiloft waarvoor Hans in eerste instantie niet was uitgenodigd, maar die hij toch mag bijwonen.
Hier een aantal citaten:

 - 16 april 1942 In mijn natuurdagboek, dat ik nu twee en een half jaar bijhoud, schreef ik soms dingen op die ik liever voor ieder verborgen wil houden. Omdat ik een uitlaatklep moest hebben voor mijn spanningen; om te praten in eenzaamheid of verdriet. Nu ga ik een tweede, geheim dagboek beginnen.
Een "dag"boek in de letterlijke betekenis van het woord, zal het wel niet worden, meer een schrift waarin ik me geregeld uiten kan als ik er behoefte toe voel. Het wordt een "geheim" dagboek, omdat ik niet wil dat iemand anders er een vermoeden van hebben zal dat het bestaat. Ik zal er zo eerlijk mogelijk in zijn, er alles in noteren, behalve de enkele dingen waarvoor ik me te diep schaam om ze ooit aan het papier toe te vertrouwen. Ik bewaar dit cahier in het afsluitbare vak van mijn boekenkast, waarvan het deurtje van nu af op slot gaat, dat deed ik anders nooit.

-  27 april 1942 Ik geloof niet dat ik van nature bijzonder slecht ben, of gemeen. Maar door verwaarlozing, eenzaamheid, vertrapping en onderdrukking zijn er van de weeromstuit veel wrede en slechte eigenschappen in me opgeschoten, als wildgroei.

- 28 april 1942 Ik heb kikkers levend gevild, of er een mes in gegooid als ze hipten, en dan hun ongelooflijke taaiheid aanschouwd. Ik trapte de ingewanden uit hun bek naar buiten, liet ze zo liggen, en zag dan hoe ze langzaam alles weer naar binnen hapten, bijkwamen en wegscharrelden.

- 19 mei 1942 Hoe dat dichten zo ineens gekomen is? Mag ik het wel ineens noemen? Waarschijnlijk was het al lang aan het groeien. Ik ben benieuwd of er werkelijk een dichter in mij schuilt. Ik besef dat wat ik nu opschrijf niet veel te betekenen heeft, maar, zoals Van der W. schreef: het belangrijkste is voorlopig het simpele feit dát je schrijft, dat je je geroepen voelt om iets onder woorden te brengen, dat er een drang is. Zou het verband houden met het feit dat ik allengs merk dat ik nooit een schilder zal kunnen worden, omdat ik niet kan tekenen of schilderen wat ik wil, zoals ik het wil?

- 12 juli 1942 Als de moffen er niet waren en mijn ouders niet zo doordrenkt waren met NSB-sympathieën, als je niet overal die smerige krantjes en blaadjes zag slingeren en elke brief-met-een-luchtje geen angst meebracht voor domme stappen van hun kant, zou ik gelukkig kunnen zijn, genieten van het leven.

- 7 december 1942 Wie weet houdt zelfs een dagboek er verband mee: hier ben ik dat doe ik, je zult van minuut tot minuut weten dat ik er ben geweest, wat ik heb gedaan, gedacht en gedroomd.

- 23 februari 1943 Gisteravond de dominee gesproken. We hadden het notabene over politiek. .... De man is niet fout, maar oliedom, en het hele christendom is sowieso tot uitsterven gedoemd. Ieder ziet nu toch wel overduidelijk de rol (en het bedrog) van alle godsdiensten. Maar goed, ik was boos. Zulke gevaarlijke dwazen leuteren er maar op los en hebben nog enige invloed in een dorpje als Borssele.

- 11 mei 1943 Schandelijke handeling voor een aspirant controleur-vogelwet: ik zag in Hollestelle een wijfjeskievit op haar nest schuiven, vond de drie kersverse eieren en had er opeens zo'n zin in dat ik ze meepakte, kookte en achter elkaar opat. Ik geneer me er voor.

- 10 augustus 1943 Ik besef dat ik weinig reden tot klagen heb. Wanneer ik mijn lot met dat van miljoenen anderen vergelijk leid ik een leven als een prins: ik sta om half acht op, vind het ontbijt klaar, ga zwemmen, doe verder wat ik wil, woon in mijn geliefde en gezonde landstreek, heb tot nu toe door het oorlogsgeweld nog vrijwel niets verloren, heb goed eten en drinken al is het geen vetpot: alles reden tot grote dankbaarheid. Diep in mijn hart ben ik ook wel dankbaar, maar de spanning dreigt me af en toe te breken.

- 26 oktober 1943 De bladzijden die ik uit dit schrift gescheurd heb. Uit angst dat toch iemand lezen zou wat ik opschrijf. En als me iets overkomt - niemand hoeft te weten hoe ik in de knoop zit, hoe bepaalde neigingen me wanhopig maken. Zelfs mijn dromen zeggen het me toch: pollutiedromen gaan altijd over jongens. Ik ben erg hartstochtelijk, ik heb lijsten aangelegd van de manieren waarop ik onaneer en van de wellustige dromen, als ik me ze herinnerde bij het ontwaken. Er komt geen meisje, geen vrouw aan te pas. Een mannelijk kruis windt me ongelooflijk op, een vrouwelijk kruis vervult me met weerzin, die lucht al, die je soms, helaas, ruikt.

- 22 januari 1944 Natuurlijk moesten we ook de oesters proeven. Er waren er niet veel meer, maar de heer Vette haalde een lange stok met een soort greep eraan, en viste er een aantal uit het bassin. Hij was heel handig in het openen en presenteerde ze glunder, verwachtend. Sybille lust eigenlijk geen oesters en liet het, beleefheidshalve, bij een paar, maar ik ben er dol op en verorberde er met smaak een dozijn; zelfs zo op de morgen zijn ze heerlijk, die frisse, zilte, met niets te vergelijken nasmaak in je hele mond, en dat zalige "water" dat in de bolle klep blijft als slokje toe.

- 5 juni 1944 In dit dagboek heb ik al eens eerder gebiecht, die bladzijden heb ik er later uitgesneden, uit angst dat iemand ze lezen zou. Een paar maal nam ik weer een aanloop, en ook nu is er weer schroom, misschien zal ik, wat volgt, opnieuw uitscheuren. Voor vrienden loop ik heet, voor vriendinnen niet, of zelden. Toch laten vrouwen me niet onverschillig, al ben ik me ervan bewust dat het meer een prestigekwestie is: ik sta bekend als een "meidengek" (door een wonderlijke omkering van de feiten) en die veronderstelling moet als camouflage van mijn ware aard blijven bestaan. Ik heb tot nu toe vrijwel alleen seksuele contacten gehad met jongens.

- 26 juni 1944 Want ik ben er nu van overtuigd dat ik zo grondig homoseksueel ben, dat er niets aan te veranderen valt. Ik ben werkelijk hartstochtelijk genoeg, maar helemaal op jongens en mannen ingesteld, laat ik er toch niet langer om heen draaien. Als ik, al is het op een paar honderd meter afstand, zie dat een jongen zijn bovenlichaam ontbloot, heb ik het al te pakken (zelfs nu, bij het opschrijven van dat simpele zinnetje) terwijl de mooiste vrouw zich naakt aan me kan vertonen en me liefkozen zonder dat het me ook maar iets doet. Niet dat ik de schoonheid van een jong vrouwenlichaam niet waardeer, maar ik kan het volkomen "platonisch"  aanzien.

Ik ben intussen al weer een flink eind gevorderd in het tweede deel.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

zaterdag 7 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: deel 0 (1939-1940)

Hans Warren: Geheim dagboek: deel 0 (1939-1940) (Nederland, 1993): 31 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Hans Warren heeft het grootste deel van zijn leven een dagboek bijgehouden. Hij is daar in 1942 mee begonnen en mee doorgegaan tot vlak voor zijn dood in 2001. Als soort van amuse verscheen in 1993 dit nulde deel van slechts 31 blz, waarvan 11 blz een inleiding op de serie van Joost Zwagerman zijn en slechts 13 blz aantekeningen uit het dagboek zelf.

Zoals gezegd hield Hans Warren vanaf 1942 een dagboek bij. Al eerder, in 1939 was hij een natuurdagboek begonnen waar hij aantekeningen maakte over de natuur in zijn omgeving. Hierin staan een paar losse aantekeningen over de dag van de mobilisatie 28 augustus 1939 en de eerste 8 dagen (10-17 mei 1940) van de Tweede Wereldoorlog. Deze zijn bijeengebracht in dit deeltje. Wat opvalt is dat hij al meteen in dit eerste begin goed formuleert, de kiem van zijn schrijverschap lijkt al vroeg gelegd.

Wat citaten:
Uit de inleiding van Joost Zwagerman:
- Maar er bestond ook een prozaïsche, praktische reden om te besluiten tot publikatie van Geheim dagboek. Wie zijn dagboeken overdoet aan derden, loopt het gevaar dat ze ooit gepubliceerd zullen worden in een vorm waarvan de dagboekschrijver postuum zou verbleken. Nu echter was er de mogelijkheid om, zo meldt de inleidende tekst bij het eerste deel van Geheim dagboek, "zelf spelfouten en slechtlopende zinnen te verbeteren". Dit motief kenmerkt de estheet die Hans Warren tot in de diepste vezel is; openhartige onthullingen zijn niet bezwaarlijk, maar dan wèl in een onberispelijke stijl waarvoor de schrijver zich nooit zal hoeven schamen.

- In deel negen van Geheim dagboek noteert Hans Warren na lezing van de dagboeken  van Paul Léautaud: "Een dagboekschrijver aan wie je je van tijd tot tijd niet stoort, deugt waarschijnlijk niet. Hij zeurt over kleinigheden en kleinzieligheden, dubt over zijn gezondheid, voelt zich verongelijkt, draaft door over dingen die je niet interesseren (...)." Deze woorden gaan moeiteloos op voor Warrens éigen dagboek.

Uit Geheim dagboek:
- 10 mei 1940: Je hoorde over neergeschoten vliegtuigen, inhechtenisnemingen - het roezemoesde door elkaar, en zo schoof er iets onzichtbaars, tussen de stralende meidag en jezelf. Pas veel later ... trok dat eigenaardige gevoel een beetje weg en werd ik weer gelukkig als anders. Waarom ook niet, in de natuur was niets veranderd, de aarde draaide, fitissen zongen in de geurige appelbloesem en seringen, de blauwe regen hing in luchtige trossen voor de ramen en van de gouden regen werden kleine gele puntjes zichtbaar.

- 15 mei 1940: Er zijn ook komische dingen. Iemand had een duif op zien vliegen van het veld, en aldus geredeneerd: "Als je een duif op ziet vliegen, moet er ook iemand zijn die hem losgelaten heeft (hm) en dat moet dan een neergeschoten parachutist zijn." Hij naar de burgemeester. "Burgemeester, er zijn parachutisten geland in de polder." Alarm, politie erheen, doodzenuwachtig. En jawel, daar liep iemand op het land, heel geraffineerd als vrouw verkleed nog wel! Voorzichtig omsingeld, geen uitweg meer. De parachutist gevangen. Het bleek een meisje van het dorp te wezen dat voor haar vader op het land aan 't werk was. Hulde.

- 17 mei 1940: Ik ben het beu om in mijn natuurdagboek over de oorlog te schrijven. Dit soort notities hoort er niet in thuis en daarom beperk ik me er toe ... Voor de rest: basta!

Van het lezen van dit nulde deel van "Het geheim dagboek" van Hans Warren zul je nog niet direct een groot fan worden, maar wel is duidelijk dat hij al vroeg goed kon schrijven.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

donderdag 5 juli 2018

Films top 100: een eerste selectie


Ik ga de komende jaren proberen om een film top 100 samen te stellen van mijn favoriete films (en televisieseries). Bij wijze van eerste selectie heb ik uit mijn lijstje van favoriete films, die films uitgekozen die wat mij betreft tot die top 100 kunnen behoren. Deze films heb ik in 5 categorieën onderverdeeld: films die grofweg tot de top 10, de top 25, de top 50 en de top 100 behoren (de precieze aantallen van die categorieën doen er nu nog niet toe) en de films met een vraagteken, dat zijn die films waarvan ik het nog niet weet, meestal omdat het vrij lang geleden is dat ik ze heb gezien. Sommige films kunnen een klasse hoger of lager terechtkomen, maar deze eerste selectie zal een aardige indruk geven van waar de films op de definitieve lijst terechtkomen.

Top 10:
*Casablanca (met Humphrey Bogart en Ingrid Bergman)
*The General (Buster Keaton)
*Heimat (1,2 en 3 en die Andere Heimat) (Edgar Reitz)
*The life collection (BBC natuurdocumentaires)
*M: eine stadt sucht seine mörder (Fritz Lang)
*The music box (Laurel en Hardy)
*Once Upon a Time in the West (Sergio Leone)
*One Flew Over the Cuckoo’s Nest (met Jack Nicholson)
*Rear Window (Alfred Hitchcock met Grace Kelly)
*Seven chances (Buster Keaton)
*7-up
*La vie d'Adèle (Abdellatif Kechiche)

Top 25:
*Atanarjuat
*Biutiful (Alejandro Gonzalez Inarittu)
*Boyhood (Richard Linklater)
*Breaking the Waves (Lars van Trier met Emily Watson)
*Brief encounter
Buurman & buurman
*City Lights (Charles Chaplin)
*City of God
*Le cose che restano
E.T. (Steven Spielberg)
*La graine et le mulet (Abdellatif Kechiche)
*Monsieur Verdoux (Charles Chaplin)
Oorlog en vrede (Sergej Bondarchuk)
*Oorlog en vrede (BBC, 2015)
*Raise the Red Lantern (Zhang Yimou met Gong Li)
*Shoah (Claude Lanzmann)
Sneeuwwitje en de zeven dwergen (Disney)
The sound of music
*Spirited away (Japanse animatie)
*The Third man
*Throne of Blood (Akira Kurosawa)
*Wallace en Gromit: A grand day out, The wrong trousers, A close shave
*The wizard of Oz (met Judy Garland)

Top 50:
Amores perros (Alejandro Gonzalez Inarittu)
*De Aputrilogie (Satyajit Ray)
Bambi (Disney)
*Belle en het beest (Disney)
*The bridges of Madison Country (Clint Eastwood)
College (Buster Keaton)
Dombo (Disney)
*Etre et avoir
Fanny and Alexander (Ingmar Bergman)
*Festen (Thomas Vinterberg)
Gandhi (Richard Attenborough met Ben Kingsley)
*Il gattopardo (Lucino Visconti met Claudia Cardinale)
The godfather (Francis Ford Coppola met Marlon Brando en Al Pacino)
Gone with the wind
*The graduate (met muziek van Simon en Garfunkel)
The Hidden Fortress (Akira Kurosawa)
*High Noon
*Into the wild
Jagten (Thomas Vinterberg met Mads Mikkelsen)*De Klompenboom
*La meglio gioventu
Modern Times (Charles Chaplin)
No man’s land
*North by Northwest (Alfred Hitchcock)
*Paul dans sa vie
Il postino
*Shackleton
*Vertigo
4 maanden 3 weken 2 dagen
*The Yusuf-trilogie
Zatoichi (Takeshi Kitano)

Top 100:
Aladdin (Disney)
Andrej Roeblev
The bicycle thief
*Bye (Ed van der Elsken) 
*Dersu Uzala (Akira Kurosawa)
The English Patient
Fawlty towers
*Fucking Åmål
*Invictus  (Clint Eastwood)
Jungle book (Disney)
Lord of the rings: The fellowship of the ring (Peter Jackson)
Lord of the rings: The two towers
Lord of the rings: The return of the king
*Mifune’s Last Song
*Mon oncle (Jacques Tati)
Monthy Python's flying circus
*De nieuwe wildernis (over de natuur in de Oostvaardersplassen)
*Once Were Warriors
Our little sister
Pinokkio (Disney)
*Pranzo di Ferrogusto
Pride and prejudice (met Keira Knightley)
Raging bull
*The salt of the earth (over de fotograaf Sebastiao Salgado)
Die salzmänner von Tibet
Schindler's list (Steven Spielberg)
Sherlock Jr (Buster Keaton)
*Starship troopers (Paul Verhoeven)
The story of film
*The Straight Story (David Lynch)
*Urga
War of the worlds (met Tom Cruise)
De wind zal ons meenemen (Abbas Kiarostami)

?:
?Babel
?Baron Müenchhausen (Duitse film uit de oorlogsjaren)
?Before sunrise, before sunset en before midnight
?*Big fish (Tim Burton)
?Brokeback mountain
?Dances With Wolves
?Doornroosje(Disney)
?Earth
?*Estomago
?Giant
?The Goldrush (Charles Chaplin)
?The good, the bad and the ugly
?Ikiru
?Kaos
?Nanook of the north
?The pianist
Planet Earth
?Sanjuro
?Tootsie
?The unbearable lightness of being
?Wolken in mei

Wat valt mij op als ik naar deze lijst kijk?
- Allereerst dat er toch wel veel films zijn gemaakt die ik erg goed vind.
- De lijst bevat in vergelijking met de meeste vergelijkbare top 100 lijsten van filmliefhebbers relatief veel niet Amerikaanse films, meer dan de helft van de films is van niet Amerikaanse oorsprong.
- Weinig Nederlandse films op de lijst, alleen "De nieuwe wildernis" over de Oostvaardersplassen, "Bye", de afscheidsfilm van Ed van der Elsken en "Starship troopers", de film van Paul Verhoeven die een schoolvoorbeeld is van een domme actiefilm die erg vermakelijk is om naar te kijken.
- Weinig actiefilms, sowieso weinig films die echt gemaakt zijn voor het grote publiek.
- Aardig wat animatie- en tekenfilms, waaronder 7 Disney-films: "Buurman en buurman", "Wallace en Gromit", "Sneeuwwitje en de zeven dwergen", "Spirited away", "Bambi", "Belle en het beest", "Dombo", "Aladdin", "Het jungleboek" en "Pinokkio".
- Het is een erg internationale lijst, alleen al in de top 50 staan films uit 18 verschillende landen: Bosnië, Brazilië, Canada, China, Denemarken 3, Duitsland 2, Frankrijk 4, Groot Brittannië 5, India, Italië 4, Japan 3, Mexico 2, Roemenië, Rusland, Tsjechië, Turkije, Verenigde Staten 29, Zweden
- Vrij veel films op de lijst gaan over het leven van relatief gewone mensen (mijn persoonlijke lievelingsonderwerp).

Andere favoriete films van mij, die niet tot de top 100 behoren staan op de lijst hieronder.

Abel
*Ae fond kiss
Agata e le tempesta
Alice (Svankmayer)
*Alice in Wonderland (Tim Burton)
Alice in Wonderland (Disney)
Another year
Around the world in 80 days with Michael Palin
Battling butler (Buster Keaton)
Bella Martha
Bend it like Beckham
*Beyond sleep
Borgman
*Brassed Off
*El Bulli: Cooking in progress
Charlie and the chocolate factory (Tim Burton)
*Chicken run
*Anton Corbijn: Inside out
The corpse bride
Decamerone
*Eat Drink Man Woman
*Eat pray love
Electric house (Buster Keaton)
*Entre les murs
Erik of het klein insektenboek
*Er ist wieder da
Finding Nemo *Finding Vivian Mayer
*Gegen die wand
*Gladiator
*La grande bouffe
Gran torino
*Grizzly man
*Haman: il bagno turco
Hannah and her sisters
A hard day's night
*De helaasheid der dingen
Hier is Adriaan van Dis
*Sergio Herman: Fucking perfect
*Historias minimas
*Holland: Natuur in  de delta
Howl's moving castle
*Hukkle
L'illusioniste Intolerance
Jeu d'enfants
*Jiro dreams of sushi
Karakter The kid
*Kinsey
*The kiterunner
*Lady Chatterley (Pascale Ferran)
*Latcho drom
Life of Pi
*Life on Earth (David Attenborough)
Lilya 4-ever
La linea
The lion king
Lost in translation
*Madame Bovary
*Le magasin des suicides
The man without a past
Mar adentro
The march of the penguins
*The martian
Men in black
*Microcosmos
Million dollar baby (Clint Eastwood)
Mulan (Disney)
My summer of love
NOS-jaaroverzichten 1956-2008
Ober
*Oh boy! (Orlow Seunke)
Oorlog en vrede (2007)
Paprika (Japanse animatiefilm)
Paradise now
*Persepolis
*Pollock
De poolse bruid
*Gerhard Richter painting
*Een schitterend ongeluk
Schneider vs. Bax
*Van de schoonheid en de troost
*Serengeti Symphony
Slumdog millionaire
Steamboat Bill Jr (Buster Keaton)
Still Alice
*The story of Qiu Ju
Terugkeek van van Kooten & de Bie
*Together
Les Triplettes de Belville (Franse animatie)
*Tuinen van verwondering
U bent mijn moeder
*Van de schoonheid en de troost (Wim Kayzer)
Vengo
*La vie de Jesu
*Voetnoten uit het voorlopig testament van de danser, de dichter en de tekenaar
*Wallace en Gromit: A matter of loaf and death
Waltz with Bashir
War photographer
Wilde mossels:
Zusje
Zwartboek

woensdag 4 juli 2018

Hans Warren: Homo, dichter, criticus, vertaler en dagboekschrijver

Hans Warren is bij het grote publiek vooral bekend als dichter, criticus en vertaler. Hij heeft voor de Zeeuwse krant meer dan 1000 boekbesprekingen geschreven (terug te vinden in de bibliotheek op literom), en heeft werk van markies de Sade (de 120 dagen van Sodom), de Griekse homofiele dichter Kavafis en alle dialogen van Plato vertaald. Voor Kavafis en Plato heeft hij samen met Mario Molegraaf (zijn partner gedurende zijn laatste 23 levensjaren) oud- en nieuw Grieks geleerd en ze hebben samen deze schrijvers vertaald.

Hij heeft gedurende een zeer groot deel van zijn leven een dagboek bijgehouden, dat oorspronkelijk uitsluitend privé was, maar dat uiteindelijk toch in zijn geheel gepubliceerd is. Hans Warren is geboren in 1921 en zijn dagboek loopt van 1942 tot aan zijn dood in 2001. Er zijn ook wat losse aantekeningen uit 1939 en 1940 die samen het nulde deel van het dagboek vormen. Het dagboek omvat in totaal 23 delen en zo'n 6000 bladzijden. Hiermee is het een van de langste teksten uit de Nederlandse literatuur, hoewel ik vermoed dat de romanseries "Het bureau" van J.J. Voskuil en de  "De tandeloze tijd" van A.F.Th. van der Heijden nog meer tekst bevatten.

Waar schrijft Hans Warren zoal over?
Zoals gezegd is het "Geheim dagboek" vooral een dagboek waarin Hans Warren zijn privé-leven beschrijft. Over grote politieke gebeurtenissen zoals de Tweede Wereldoorlog schrijft hij nauwelijks. Het dagboek is daarmee volstrekt anders van toon dan de beroemde dagboeken van de Duitse jood Viktor Klemperer die het steeds heeft over de politieke situatie van zijn tijd en vooral ook over hoe de rechten van de joden in de loop der jaren steeds verder worden ingeperkt. Ook heeft Klemperer het veelvuldig over zijn werk, terwijl dat bij Hans Warren nauwelijks aan bod komt. Klemperer heeft het daarentegen nauwelijks over zijn privé-leven en al helemaal niet over wat hij met zijn vrouw uitspookt, terwijl bij Hans Warren de bladzijden vol staan met erotische escapades met vooral jongemannen.

Hans Warren was ook een echte levensgenieter. Naast seks hield hij ook enorm van lekker eten, begeleid met liters goede wijn. In de jaren 90 en al samenwonend met zijn 40 jaar jongere vriend Mario Molegraaf gaat hij zeer vaak uit eten in dure restaurants. Een maaltijd van 100 gulden per persoon, bestempelt hij als een goedkope maaltijd, terwijl hij in een jaar tijd niet meer dan 2 gulden heeft uitgegeven aan kleding: één paar nieuwe sokken. Mario verzucht ergens "dat er in Nederland wel geen stel zal zijn dat zoveel geld aan eten uitgeeft als zij met zijn tweeën".

Verder heeft Hans Warren het vaak over de natuur, met name over vogels die hij allen kende en na kon fluiten. Hij heeft het over zijn duivenverzameling die hij op een goed moment van de hand deed. Hij heeft het over zijn verzameling beelden, veelal oude boeddhistische kunst. Hij woonde maar in een klein huisje, maar dat stond zo tjokvol met allerlei oude beelden, dat hij in zijn eentje gemakkelijk een middelgroot museum van kunst zou kunnen voorzien. Samen met Mario bezoekt hij honderden musea, veelal in Frankrijk, met name in Parijs. Ook maken hij en Mario in de laatste 20 jaren van zijn leven talloze dagtochten met de auto, zelfs nog als Hans slecht ter been is en de tochtjes met Mario steeds meer een kwelling voor hem worden.

Wat maakt het "Geheim dagboek" zo leuk om te lezen? Als je kijkt naar wat Hans Warren te vertellen heeft lijkt het allemaal niet zo bijzonder. Het zit hem vooral in de manier waarop Hans Warren schrijft, de stijl zogezegd. Hans Warren is zonder meer een heel groot stilist. Een mooi voorbeeld is in zijn latere jaren als hij bij een tankstation ergens onderweg een broodje vies eet. Hier kan ik mij van alles bij voorstellen en wat is dat mooi en beknopt opgeschreven.

Verder is Hans Warren onvoorstelbaar openhartig. Zo schrijft hij in zijn laatste levensjaar dat hij in zijn onderbroek een gevouwen servetje heeft gelegd. Als hij dan weer eens in zijn broek heeft gepoept, dan kan hij met een handige beweging de drol uit zijn onderbroek wippen. Vraag is natuurlijk of wij hier niet allemaal een beetje een voyeur worden, maar Hans Warren schrijft (in mijn ogen terecht) dat hij zijn hele leven nauwkeurig geboekstaafd heeft en dat de gebreken bij toenemende ouderdom er ook bij horen.

Het "Geheim dagboek" is vanaf 1981 gepubliceerd, het laatste deel verscheen in 2009. De delen die tijdens het leven van Hans Warren zijn gepubliceerd, zijn geredigeerd door Hans Warren en Mario Molegraaf. De laatste delen, die na de dood van Hans Warren zijn gepubliceerd zijn geredigeerd door Mario Molegraaf. Voor Mario moet dan een pijnlijk proces zijn geweest, Hans Warren spaarde zijn levenspartner in zijn dagboeken niet bepaald. Des te groter is mijn bewondering voor Mario, die ook de voor hem pijnlijke passages gewoon heeft laten staan en niet heeft weggelaten. Zo zou Hans Warren het ook gewild hebben. Mario heeft aangekondigd om ook nog een uitgebreide biografie over het leven van Hans Warren te gaan schrijven. Of die er ooit zal komen en of daar dan nog veel nieuws in zal staan is de vraag. Voor mij is het zeker: als Hans Warren in het Engels had geschreven, dan zouden zijn dagboeken nu wereldberoemd zijn. Voor zo'n project is het Nederlands taalgebied eigenlijk te klein.

Ik heb het gehele "Geheim dagboek", twee keer in zijn geheel gelezen en met veel plezier. Omdat ik toen nog geen blog bijhield heb ik geen uitgebreide aantekeningen gemaakt. Daarom lijkt het mij een mooi project om dit in zijn geheel voor een derde keer te lezen en op mijn blog te bespreken. Het idee is om na ieder gelezen deel een stukje te schrijven. Ik zal er wel een tijdje mee bezig zijn.

dinsdag 3 juli 2018

Woody Allen: een origineel regisseur

De afgelopen tijd heb ik in ruim drie weken tijd 20 films van Woody Allen gezien. Ik heb een jaar of wat geleden een keer op marktplaats een box gekocht met daarin 20 films van Woody Allen. In eerste instantie dacht ik om alleen zijn 3 bekendste films te bekijken: Manhattan, Annie Hall en Hannah and her sisters. De films van Woody Allen zijn volstrekt origineel en in één oogopslag te onderscheiden van films van andere regisseurs. Allereerst is er het nodige relatiegeneuzel. Een man die getrouwd is wordt verliefd op een vrouw die getrouwd is en pleegt overspel met haar. Een vrouw met man wordt verliefd, enzovoort. Dan is er de humor van Woody Allen. Het is een beetje intellectuele humor met veel grapjes over beroemde regisseurs (Ingmar Bergman is duidelijk een favoriet van Woody Allen, in zijn films wordt ook altijd zo veel gepraat), schrijvers, kunstenaars. Dan wordt er veel gepraat in de films van Woody Allen, waarbij de zelfspot van Allen zeer verfrissend is. Hij speelt altijd de rol van de schlemiel. Al met al heb ik alle 20 films met veel plezier bekeken, er zitten eigenlijk geen slechte of matige films tussen. Men zou kunnen zeggen dat Woody Allen steeds zichzelf herhaalt, maar daarmee doe je hem in mijn ogen tekort. Hij gebruikt altijd een net iets andere vorm om ongeveer hetzelfde verhaal te vertellen. Voor wie van zijn humor houdt is dit genieten!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.