dinsdag 31 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 13 (1978-1980)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 13 (1978-1980) (Nederland, 1997): 188 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Deel 13 van het "Geheim dagboek" staat geheel in het teken van de eerste tweeënhalf jaar van het samenzijn van Hans en Mario. Veel over hoeveel Hans en Mario wel van elkaar houden en hoe goed de seks is. Ook is Hans bezig met het uitgeven van zijn verzamelde gedichten en besluit hij om het "Geheim dagboek" te gaan publiceren. Tussendoor worden nog twee wat langere reizen naar Griekenland gemaakt.

- 10 augustus 1978 Mario leeft in een roes en schrijft zulke lieve dingen als nog nooit iemand me toevertrouwde. Ik blijf me voorhouden: dit kán niet, dit is een droom, een illusie. Ik rek me krachtig uit, kreun hardop: "O, Mario, ik ben gek op je." En wanneer ik dan in de spiegel kijk, zie ik geen oude dwaas met een paal in zijn broek, maar een eigenlijk best charmante kerel met een gelukkige lach op zijn gezicht.

- 21 augustus 1978 Het is maandagmorgen. Ik voel me gelukkig, maar ben ook ongerust en onzeker. Deze dagen hebben Mario en mij dichter bij elkaar gebracht. Die jongen is waanzinnig verliefd op me, hij kijkt me aldoor met aanbiddende ogen en een engelachtige glimlach aan. Ik zit zo lief op mijn fiets, ik zie er zo lief uit met m'n schort voor als ik de afwas doe. Hij vindt mijn lichaam mooi en ik zie er jong uit en het geeft niet dat ik kaal ben en myoop en dat ik een breuk heb als een ganzenei. Hij moet me aldoor aanraken, liefkozen, kussen, lieve woorden toefluisteren.

- 23 augustus 1978 Eigenlijk ben ik een alleenslaper: de liefde bedrijven, daarna ieder in zijn eigen bed. Mario slaapt het liefst helemaal aan me vastgeklampt, verstrengeld.

- 26 oktober 1978 Ik ben beschaamd als Mario vraagt: "Wat heeft m'n liefje gedaan in de afgelopen dagen?" Dan moet ik antwoorden: "Vrijwel niets." Van maandagmorgen tot donderdagavond alleen een verslag over de Delftse antiekbeurs en een letterkundige kroniek geschreven. Ik kon moeilijk zeggen: wat bijkomen van de vermoeienis, huishouden gedaan, geluierd, geslapen, gekletst, naar die verbijsterende muziek van Zelenka geluisterd. En dat was het toch. Toen ik Mario nog niet kende, deed ik ook niets.

- 3 december 1978 De grenzen van intimiteit: vorige week haalde Mario me er doodleuk bij toen hij ging zitten poepen. Onbeschaamd zat hij te drukken op de toiletpot, zijn slip hing halverwege zijn mooie, ruige behaarde benen. Hij scheet een onvoorstelbare hoeveelheid, telkens stond hij even op om te kijken wat er weer bij gekomen was en dat te becommentariëren.

- 1 februari 1979 Ik zag een paar vrij lange stoppels aan mijn rechtermondhoek en schoor die weg met het apparaatje dat Mario altijd gebruikt. Het rook sterk naar zijn pre-shave Aramis. Toen ik het openklapte, bleek het vol, niet met die grijzige massa die er altijd in mijn scheerapparaat zit, maar met een bronskleurig knipsel, jong, glanzend, levendig.

- 13 februari 1979 Een lief, aanhankelijk briefje van Mario. Behalve dat hij zoveel van me houdt, me geen minuut missen kan en altijd bij me wil horen, deelt hij nooit iets mee. Of een brief gisteren, vorige week of vorige maand geschreven is: er is geen verschil. Ik lijk ondankbaar, maar de inhoud van de ruim zeventig brieven die ik sinds we elkaar ontmoet hebben van hem ontving is volkomen eenvormig.

- 3 juli 1979 Het gesprek kwam ook op mijn dagboek terecht. Bert informeerde met belangstelling. Of hij de cahiers eens mocht zien, en of ik ervoor zou voelen ze uit te geven. Natuurlijk heb ik weleens met die gedachte gespeeld, maar ik ben nog niet zover. Wanneer ik het zou doen, denk ik niet dat het iets zou veranderen aan mijn manier van opschrijven, mijn instelling. Wel lijkt het mij een goed idee de selectie in eigen hand te hebben, onbenulligheden en herhalingen te kunnen schrappen. Je komt er in normale omstandigheden immers vrijwel nooit toe de meestal rap, rap neergeschreven teksten te herlezen, laat staan te corrigeren.

- 6 augustus 1979 Mario is een dankbare eter, hij beweert dat ik een paar sterren verdien als kok en meent dat. Zelf vind ik mijn eigen eten ook meestal het lekkerst, hoewel koken je toch iets van je eetlust ontneemt.

- 29 oktober 1979 Waarom wordt onthouding als een verdienste beschouwd? Ik vind iedere ejaculatie weer een hoogtepunt in je leven. Toen ik vorig jaar vreesde dat het voorbij was, beschouwde ik dat als een ramp, niet als een zegen. Wie verzucht: ik wou dat ik ervanaf was, heeft denk ik nooit het bedwelmende genot gekend.

- 25 juni 1980 Gister flink opgeschoten met het overschrijven van Geheim dagboek. Ik kan me nog niet goed voorstellen dat het zal worden uitgegeven. Ik besef dat er niet veel mensen zijn die zo lang, zo uitvoerig en zo openhartig hun wel en wee hebben vastgelegd, maar wie ben ik? Ik ben geen kleurrijke figuur, er is niets spectaculairs in mijn leven, ik heb mij nooit ergens mee bemoeid. Ik mis dat zelfvertrouwen van anderen.

- 30 juli 1980 Een paar weken geleden begon Mario, als we een gekke bui hadden, met hees overslaande stem te roepen: "Kak poep, malle Jootje, kak poep, pinda-rinda!", en dat soms heel langdurig. Het is besmettelijk, soms roep ik het ook opeens. Vannacht omstreeks twee uur, we konden de slaap niet vatten, riepen we het allebei. Eerst zacht, maar weldra zo hard we konden, krijsend als wild geworden brulapen. Het raam stond wijdopen, het moet ver te horen zijn geweest, overal begonnen er honden te blaffen. Ik durf buurvrouw nauwelijks onder ogen te komen, ze moet stellig wakker geworden zijn.

- 29 november 1980 Bij het persklaar maken van mijn dagboek valt me steeds op dat ik zoveel vergeten ben. Als ik mijn memoires most schrijven, zouden ze een vage afspiegeling van de realiteit geven. In de dagboeken van 1942 en 1943 komen allerlei mensen voor van wie ik geen idee meer heb wie ze waren. Er worden klasgenoten genoemd van wie de naam niets oproept. Gebeurtenissen waarvan ik niets meer weet worden uitvoerig beschreven. Mogelijk beklijft er meer in het geheugen als je niets noteert, maar ik zou zelfs belangrijke feiten niet weten te reconstrueren.

Lees verder deel 14

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 30 juli 2018

Dvd: Babel

Babel (Mexico, 2006): 140 min: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu

Babel PosterEen Amerikaans echtpaar is op vakantie in Marokko. Ze rijden in een bus vol met andere toeristen. In een klein bergdorpje heeft een huisvader een geweer gekocht van een jager. Zijn twee jonge zoons kunnen zo op jakhalzen schieten. De jongste van hen probeert of hij een bus in de verte kan raken. Hij mikt goed en de Amerikaanse vrouw in de bus raakt ernstig gewond. Haar man probeert om hulp te vinden.
Dit is een van de drie verhaallijnen in de film.

Thuis in San Diego heeft de Mexicaanse oppas van de twee kinderen van het echtpaar om vrij gevraagd om naar de bruiloft van haar zoon in Mexico te kunnen. Omdat zij geen vrij krijgt en ook niemand kan vinden om in haar plaats op de kinderen te passen, neemt zij de kinderen mee naar de bruiloft in Mexico.

In Japan zijn een aantal dove jonge vrouwen lid van een sportploeg. De vader van een van hen is degene die het geweer waarmee het schot gelost is, aan de jager heeft gegeven. Dit deel van de film komt niet helemaal uit de verf.

"Babel" heeft in 2007 de Oscar voor de beste film gewonnen. Ik vind het een goede film met een aantal goede acteurs, zoals de Mexicaanse oppas, haar neef (Gael García Bernal) en de Marokkaanse vader. Waarom de beroemde acteurs Brad Pitt en Cate Blanchett gecast zijn is mij niet helemaal duidelijk. Wat ook goed is in de film, is hoe de cultuurverschillen worden weergegeven tussen de vier landen. Ik denk dat de film hier een heel realistisch beeld geeft. Kortom, een goede film, maar hij komt niet in mijn top 100. Op IMDB krijgt de film een waardering van 7,5

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 29 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 12 (1977-1978)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 12 (1977-1978) (Nederland, 1994): 176 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Gideon gaat in plaats van bij Hans, bij Mabel wonen. In april 1977 maakt Hans een tweede reis naar Griekenland. Hij heeft een relatie met Gianni, waar hij steeds meer genoeg van krijgt. Op 7 juni 1978 is er de eerste vermelding van Mario in de dagboeken.

 - 7 januari 1977 Het is half drie in de nacht, ik kom beschonken thuis, maar vind op het kastje in de hall de heerlijkst denkbare boodschap: een briefje van Mabel waarin ze me bericht dat Gideon dit weekend bij haar intrekt.

- 8 januari 1977 Nog steeds kan ik nauwelijks geloven dat het waar is. Maar ik zie de voorbereidingen voor Gideons vertrek. Hoeveel mensen zullen niet zielsgelukkig zijn als hun kinderen de deur uitgaan? Er rust een taboe op, je zegt zoiets niet. Ik zal de jongen beter kunnen waarderen als hij weg is. Hij is geen beroerling, maar ik begon een hekel aan hem te krijgen omdat ik met hem in één huis moest wonen. Een knul van ruim achttien, die op geen enkele manier bij mij paste.

- 20 februari 1977 Een stommiteit uitgehaald, en dat nog wel na aandachtig kennis te hebben genomen van enkele fataal aflopende experimenten op de tentoonstelling "Vrijgezellenmachines". Ik wou siësta houden maar werd geil. Mijn oog viel op de stofzuiger. Ik bouwde hem in kussens in en dacht: ik laat me lekker afzuigen. Ik deed het te woest of mijn lul werd te dik, er ging in elk geval iets mis. Het deed pijn, ik zag dat mijn eikel bloedde en vol bloeduitstortingen zat. Met m'n hele zaakje ben ik in een bak lauw water gaan zitten, en ik hoop maar dat het vanzelf herstelt. In plaats van met een bevredigd gevoel zit ik nu met schrijnende pijn tussen mijn benen. Van schrik is m'n pik minuscuul geworden. Hoe zal het gaan als ik pissen moet?

- 22 maart 1977 Ik vind een schrijver beter naarmate hij me weet te fascineren met dingen die me geen lor interesseren.

- 20 juli 1977 Vervelende ervaring vanmiddag. Ik stap door de tuindeur, voel iets heel zachts onder mijn voet, hé, waar trap ik op? Het bleek een spotvogeltje te zijn dat blijkbaar tegen het glas van de deur opgebotst en toen gevallen was, maar dat nog wel opgeknapt zou zijn als ik het niet had vertrapt. Nu gaf het na een stuiptrekking de geest, wat ellendig, de poep was uit zijn lijfje gedrukt.

- 21 november 1977 Ik ben zo onthutst door de schoonheid en jeugd van S. Gianni en S. vormen een mooi paar. En wanneer hij dan, zoals vannacht, in volledige overgave in mijn bed ligt, handen achter het hoofd gevouwen, zie ik mezelf over hem heengebogen, een kaalkoppige kerel van tegen de zestig.

- 1 december 1977 ... Terwijl ik niet alleen mijn gedichten en ander werk na wil laten. Ik zou wensen dat men van 20 oktober 1921 af na kon gaan wat ik heb gedaan, gedacht, gezien, gegeten, tot de onbeduidendste dingen toe. Het is een vorm van zelfbevestiging, een: ik was hier. Ik wil dat ieder weet wat ik mooi gevonden heb en wat ik heb verfoeid, waar ik van gehouden heb, wat ik heb gehaat. Vandaar natuurlijk ook dit dagboek dat ik al zovele jaren vul. Ik doe dat niet enkel voor mezelf, er is een verlangen hierin te blijven bestaan.

- 7 februari 1978 ... Er zijn intussen heel wat mensen die weten dat ik een dagboek bijhoud en dat is goed, want ik zou het erg vinden als het na mijn dood verloren ging. Het is, denk ik, het dierbaarste wat ik bezit. Het eerste dat ik zou trachten te redden bij brand of andere catastrofe.

- 7 april 1978 Na drie weken begin ik los te raken van Gianni. Ik wou dat ik hartstochtelijk verliefd werd op een ander, iemand die me zo vervulde dat ik hem vergeten kon. In fantasie stel ik een contactadvertentie op voor Vrij Nederland: "Dichter/schrijver, vijftiger, wonend in het zuiden des lands, zoekt mooie jongeman van 18-30 jaar, liefst mediterraan type, passief maar niet te verwijfd, die een paar maal per week door hem aanbeden wil worden."

- 1 juni 1978 ... Zij willen in de serie Privé-domein graag een selectie uit mijn dagboeken brengen. Ik voel daar niet voor en heb het verzoek zo diplomatiek mogelijk afgewezen. Voorts vroegen ze of ik een poëziekroniek in Maatstaf wil beginnen, dat heb ik in overweging genomen. Na het bekijken van mijn bescheiden Brockhurst-collectie, vroeg Theo ook of ik ervoor voelde een portfolio voor Maatstaf over die kunstenaar te maken. Dat lijkt me leuk om te doen.

7 juni 1978 Een paar maanden geleden zat er tussen mijn fanmail een brief van een jongen uit Waalwijk die geleid heeft tot een onregelmatige en geleidelijk wat uitdagende correspondentie. Hij heet Mario, is zeventien jaar oud. Hij is een groot bewonderaar van mijn werk en stuurt soms teksten die wel parafrases lijken van dingen van mezelf. Deze morgen was er weer een brief van hem. Ik kreeg een stijve toen ik hem las, die jongen komt nu duidelijk te voorschijn. "Ding ik naar je?" vraagt hij onder andere. Hij wil in juli naar me toe komen.
... Maar als ik over Mario M. fantaseer scheurt mijn slip telkens ongeveer. In verhalen zijn het oudere heren die liefdeslessen willen geven aan knapen. In mijn werkelijkheid vragen knapen me hen lessen in liefde te geven.

- 10 juni 1978 Televisieuitzending over gescheiden mensen. ... Hoe zou Mabel over me denken, haat ze me, is ze nog verbitterd, of heerst er onverschilligheid? Ik stel me voor dat men mij op zo'n forum vragen zou een mening over mijn ex-echtgenote te formuleren. Het zou iets worden als: "Natuurlijk hadden we diepgaande meningsverschillen die maakten dat we uit elkaar wilden gaan, maar ik vind mijn ex-echtgenote een hoogstaande vrouw, ik bewonder haar om vele van haar kwaliteiten en ik ben haar erg dankbaar voor datgene waarmee zij mijn leven heeft verrijkt in de jaren van ons samenleven." Dat zou ik ongeveer zeggen. Zou ik het ook menen?

- 7 juli 1978 Bij de post een briefje van Mario. Hij schrijft: "Als we elkaar leuk vinden ben ik overal voor in (ik hoop maar dat je dit niet wat onbeschaamd vindt, ik zeg dit niet zomaar), zijn we elkaars type niet, dan rest ons nog genoeg om 't gezellig te hebben." Een doorgewinterde knaap voor zijn zeventien jaar.

- 29 juli 1978 Ik heb een taxi besteld voor twaalf uur en voel me een dwaas. Een man van mijn leeftijd die zich uit geilheid en nieuwsgierigheid in zo'n situatie manoeuvreert! Waarschijnlijk worden het moeizame uren met een jongen die me niet ligt. Telkens toch het duiveltje: wie weet! Ik hoop zo, dat ik hem begeren kan. Die allereerste indruk -

Lees verder deel 13

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 28 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 11 (1975-1976)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 11 (1975-1976) (Nederland, 1993): 186 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Na zijn scheiding van Mabel is Hans de helft van het gezamenlijk kunstbezit kwijt. Hij is er niet rouwig om, er is nog genoeg over en Hans geniet van de herwonnen vrijheid. Hij heeft een relatie met de knappe Italiaan Gianni met af en toe heftige seks, die hij beeldend beschrijft. Hij maakt ook een reis naar Griekenland.

- 25 juni 1975 Opruimen, vloeren dweilen, ramen zemen: dat waren mijn eerste handelingen na Mabels vertrek. Ze had gezegd: "Sorry dat ik de boel zo smerig achterlaat," en dat was niet overdreven.

- 26 juni 1975 Status quo: vrij man. Werk in overvloed. Erkenning groeiend. Voldoende geld. Nog steeds een huis vol kunstwerken, al is de helft verdwenen.

- 10 juli 1975 Zojuist een van de lekkerste soepen van eigen vinding gegeten, een "crème de moules". Je zet de mosselen droog op en als ze gaar zijn, schenk je het uit de schelpen vrijgekomen vocht af. Eventueel filteren om zand en grit tegen te houden. Dan maak je een roux en schenkt daar het mosselvocht op. Paar draadjes saffraan, op het laatst een scheut goede sherry en wat fijngesneden basilicum erover. Paar van de mooiste, blankste mosselen erin. Romig, zacht, zalig met die smaak van zee en sherry.

- 27 juli 1975 Onaangenaam van Mabel gedroomd. Ze was hier en zag dat ik de eetkamer geschilderd had, iets wat zij al jaren had willen láten doen. Maar we zagen tegen de kosten op, en ik vond het in zo'n Jan Steen-huishouden ook zinloos. Ze vroeg: "Waarom heb je dat nú gedaan?" Bij het wakker worden dacht ik: omdat het nu zin heeft. Met haar zou het in een ogenblik weer een smeerboel zijn geweest. Als ze met de hond speelde, gooide ze zijn stinkende botten door de kamer, stukjes vlees en pens zaten tot tegen het plafond gekleefd, dat lokte zwermen vliegen. Die sloeg ze dood met gevouwen kranten. Drieëntwintig jaar heb ik daarmee moeten leven. En heus, ik ben niet overdreven proper of netjes.

- 6 september 1975 Het zien van een naakt mens, zelfs mooi, doet je soms weinig. Daarentegen kan een detail van een lichaam je wild maken. Gisteren een krantefoto: een bouwvakker in overall die een debiel meisje op de knie hield dat de eerste paal mocht heien voor een schoolgebouw. Ze keken allebei gespannen omhoog. De bouwvakker had niet eens een mooi gezicht, maar z'n overall viel open langs zijn hals, een stukje schouder en borst. Die halslijn, de adamsappel, het sleutelbeen waren zo adembenemend dat ik nog geil word als ik er aan denk, hoe heb ik die krant kunnen weggooien!

- 2 januari 1976 Onderwerp van gesprek: het belang van de kont. ...
Jonas: "Toegegeven, ik heb niet zo'n mooi kontje als die jongen." De cultus van de billen verbaast mij altijd een beetje. Een kont is voor mij niet het voornaamste, bij een goed figuur hoort altijd wel een redelijk achterwerk. Ik vind gezicht, biceps, schouders, borst belangrijker. Ook een rug met een mooie groef kan me erg opwinden. Beharing op gespierde dijen en kuiten, op de wreef van de voet, een klein waaiertje uitlopend op de kootjes van de grote teen, prachtig. Een oksel met borstspier, tepel en biceps. Maar billen, ach.

- 13 maart 1976 Liever een klein plaatselijk ensemble in natura dan het subliemste orkest uit de muziekdoos. Niets leuker ook dan wanneer een paar mensen in je eigen huis musiceren.Muziek slijt, dat is iets spijtigs. Een schilderij, een beeld, een gedicht, nooit. Muziek speel je dood en luister je dood. Onherroepelijk komt het moment dat je een bepaald stuk niet meer horen wilt, horen kunt. Zelfs een andere vertolking helpt niet. Toch is er geen enkele kunst die mij zozeer ontroeren en vervoeren kan, als juist de muziek. Er zijn gedichten die je in een ongelooflijke opwinding brengen. Verhalen die je eenvoudig niet verder lezen kunt omdat je ogen omfloerst raken. Ik ben voor menig schilderij in tranen uitgebarsten. Maar het veelvuldigst en heerlijkst heb ik toch wel aan de schoonheid geleden bij muziek. De zegen dan van de grammofoon: over en over kun je het spelen tot je volkomen verzadigd bent.

- 3 april 1976 Oud worden willen we misschien allemaal wel, maar oud zijn valt meestal niet mee. ...
Vraag aan ieder die ouder wordt en die nog gezond is hoe hij erover denkt en bijna altijd zul je horen: "Als ik ga sukkelen, een last voor een ander word, hoeft het voor mij niet meer en zeker niet als ik dement of ongeneeslijk ziek zou worden." Maar er wordt niet meer naar gevraagd als het eenmaal zo ver is.

- 21 april 1976 Ook in Nederland bleek het erg warm en de natuur was er flink opgeschoten. Wat zijn de huizen en bloementuinen hier popperig. In Griekenland zie je niet dat kleine, opgepoetste, smakeloze. Het is er lelijk soms, vervallen, vuil, maar niet zo eindeloos lullig. Daar zijn er landschappen, wij hebben landschapjes. Een boomgroepje, een rivierzichtje, een heuveltje tegenover ruw gebergte, spectaculaire kusten, ontoegankelijke wildernis.

- 16 juni 1976 Willem B. ondertekent een brief met: "Je altijd toegewijde en heet bronstige W." Dat is toch wel aardig.

- 21 juni 1976 Vannacht om twaalf uur heb ik er een glas op geheven: een jaar alleen, en ik geloof dat het een van de beste jaren van mijn leven is geweest. Niet dat ik zoveel gedaan heb, maar ik  ben een ander mens aan het worden, met meer zelfvertrouwen. Alles gaat beter sinds Mabel en ik uit elkaar zijn, ik hoop dat het voor haar ook gelden zal.

- 28 september 1976 Zo zit ik weer eens met twee mooie jongens in huis, en in plaats van heerlijk te vrijen leid ik een kuis bestaan.

- 1 oktober 1976 Ruilverkaveling hier in De Poel. Het betekent dat het allerlaatste stukje van een door de eeuwen heen gegroeid cultuurlandschap met golvende weilanden, drinkputten voor het vee en grote meidoornheggen geëgaliseerd wordt om te veranderen in slechte akkers en industrieterreinen.

- 27 oktober 1976 Gianni maakt me gelukkig maar hindert me ook onzegbaar. Zoals hij een appel eet. Nog nooit zo'n gesmak, gescheur, geslurp gehoord, zo'n walgelijk kauwen. Vindt hij het vanzelfsprekend als een Cro-Magnon te vreten? Ik zit dan muisstil, zodat alles weergalmt, sopt, kraakt, hij haalt er zijn kwijl bij in en zijn snor bij op.
Dan die onhandigheid, altijd morsen, klodderen, omstoten, breken. Loopt hij met emmer vol water, dan struikelt hij. Een schep jus reikt hij je aan van de ene kant van de tafel naar de andere, een spoor van druppels erachteraan. De sabayoncoupes schenkt hij zo vol dat ze overlopen eer je er een lepel in steekt, na het sabayon-kloppen zitten de ei- en marsalaspetters aan het plafond van de keuken. Hoe kan zo'n sloddervos chef-de-rang zijn, en toch is hij het, getuige zijn fiches-de-paie.

Lees verder deel 12

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.



vrijdag 27 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 10 (1973-1975)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 10 (1973-1975) (Nederland, 1992): 190 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Van 1973 tot 1975 staat het huwelijksleven van Hans en Mabel op een laag pitje. Hans geniet van zijn vriendschappen met Gerrit en Charles, en heeft een moeizame vriendschap met Gianni. In 1974 wordt een hond, Mila, aangeschaft. Verder in dit deel aandacht voor het verzamelen van antiek en de literaire activiteiten van Hans. Op 21 juni 1975 gebeurt het onvermijdelijke: Hans en Mabel gaan uit elkaar. Amanda en Beryl gaan bij Mabel wonen en Gideon bij Hans.

- 21 januari 1973 Enige troost: de kunstvoorwerpen waarmee ik omringd ben, nooit raak ik erop uitgekeken. Ik sta verbaasd dat ik in betrekkelijk korte tijd, een jaar of twaalf, met weinig middelen zoveel heb kunnen verzamelen. Hoewel ik als jongen reeds af en toe iets kocht, is de echte liefhebberij pas in Parijs begonnen. Ik verwierf daar wel eens een Grieks of Romeins stukje bij Marcel Platt of speurde op rommelmarkten waar ik onder andere een Kabylse pot en een Marokkaanse vaas vond die me nog zeer lief zijn. De grote stroom kwam toen we ons hier in Kloetinge vestigden en C. zijn zaak begon in het brugwachtershuis. ...
Beter je in eenzaamheid vervelen dan je ergeren aan je medemensen. Geen bezoek. Zo weinig mogelijk conversatie met het gezin. De enige met wie ik prettig kan praten is Amanda. Mabel is altijd in de contramine, Beryl meestal onaangenaam en Gideon kletst zo hersenloos dat je je oren afsluit zodra hij begint.

- 6 maart 1973 Ik ben in een onproduktieve periode. Behalve het werk voor de krant komt e rweinig tot stand. Ik bezoek niemand en ontvang niemand. Drink te veel, kook lekker voor het hele gezin, draai platen en doe aan soloseks voor het slapen gaan. Het is of ik op iets wacht dat nooit meer komt. Gianni natuurlijk.

- 10 april 1973 Er is na dertig jaar niet veel veranderd. Hoe steek ik in elkaar, hoe werd ik opgevoed? Helemaal niet, geloof ik. Mijn ouders hebben een kind gekregen en dat is groot geworden, maar ze wisten er niet veel mee te beginnen. Ze gaven het te eten en te drinken en lieten het onderricht geven. Verder moest het zelf maar zien.

- 25 november 1973 De vierde autoloze zondag. Een ontspannende vrede overal in het land. Je merkt dan pas hoezeer je aan dat enerverende onophoudelijke lawaai gewend bent.

- 10 juni 1974 Cor bedoelt dat goed, maar heeft geen idee van gasten ontvangen. Ze laat je eerst ongeveer verhongeren en zet je vervolgens oneetbaar voedsel voor.  ...
Wat je krijgt? Gisteren: champignonsoep uit een pakje, enkel klonten. Sleepasperges in Rotterdams water gekookt. De einden smaakten naar de Maas en de toppen naar licht verbrande margarine. Krieltjes, gesmoord in zulk walgelijk vet dat Mabel en ik besmuikt boerden. Een koud, heel oud ei waarvan de zwarte dooier door het glazige wit puilde. Verlepte sla. En als drank bowl-vruchtenwijn van de Hema. Donkere aardbeien met slagroom en toen koffie waar de melk al doorheen zat uit een thermosfles.

- 21 september 1974 Voor de spiegel staand ruk ik weer een paar wit geworden borstharen uit.

- 1 december 1974 Gerrit hield zijn toespraak. In de gevraagde stilte maakte een dreumes veel lawaai. Wetend hoe Gerrit door kleine kinderen gehinderd wordt, vreesde ik een felle uitval. Het mormel dartelde taterend aan zijn voeten. Gerrit brùlde werkelijk: "Godverdomme, hou je kòp dicht!!" Geen effect. Vervolgens kwam hij met een gekweld en meer doeltreffend: "Is er dan geen móeder in de zaal!" Waarna een sussende mannenstem eindelijk het jong tot bedaren wist te brengen.

- 12 april 1975 Toen ik gisteravond uit Den Haag thuiskwam, verteld had over mijn ervaringen bij Dirk en Karen van Gelder en naar bed wilde gaan, zei Mabel opeens, na omstandig in de haard gepookt te hebben: "Ik moet je nog wat zeggen, ik wil weg bij je." ...
Ik kan wel dansen, maar ik houd voorlopig mijn trieste masker op.

- 15 mei 1975 Anderhalf jaar een hond. Geen moment rust. Je huis overal bekrast en bevuild. Gordijnen, bekleding en meubels beknabbeld en bekloven. De auto vies, de zittingen nattig en vol gaten. De tuin vertrapt. En dan het sentimentele geteem over het wonderdier. Beauty hier en beauty daar. Mil is een lief en prachtig beest, maar het zal een opluchting wezen haar te zien vertrekken. Ik heb me de laatste maanden los gemaakt, wandel niet meer met haar, laat haar 's avonds nooit meer in mijn werkkamer liggen.

-16 juni 1975 Eindelijk komt er zicht op: Mabel heeft een woning gevonden en ze kan aanstaande zaterdag, de 21e, verhuizen. Ik ben erg blij voor haar en nog blijer voor mezelf. Nog even de tanden op elkaar. Ik zal bij het verdelen van de laatste bezittingen extra royaal zijn. Ik betrap me erop dat ik telkens, bij het inschenken van een glas sherry, een huppeltje door de kamer maak. Zondag ben ik vrij man!

- 21 juni 1975 Om acht uur vanavond is Mabel vertrokken. Ik heb haar met tranen in de ogen, de hond aaiend, bedankt voor alles, alles. We hebben onhandig onze vingers over elkaar geschoven en elkaar daarna een zoen gegeven. Het was een triestige aftocht. Mila, die anders zo fier en veerkrachtig danst bij het lopen, had haar voetzolen verbrand door in heet asfalt te trappen. Ze strompelde over het pad, staart tussen de poten. Ik durfde niet langer nakijken, naar Mabel te zwaaien. Zo gingen ze mijn leven uit, de auto in.

Lees verder deel 11

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 26 juli 2018

Recept: Pastamaaltijdsalade

Recept: Pastamaaltijdsalade

Vandaag heb ik een verrukkelijke pastasalade gemaakt. Het is een beetje een variatie op mijn feta-tomaten-olijvensalade.

Ingrediënten voor 6 grote eters:
- 500 gram pasta
- olijfolie
- 4 uien
- 1 aubergine
- 1 courgette
- 1 rode paprika
- 250 gram champignons
- 125 gram rucola
- 1 komkommer
- 500 gram trostomaten
- 400 gram feta
- potje olijven
- 100 gram walnoten
- beetje honing
- beetje balsamicoazijn
- beetje peper

Bereiding:
Kook de pasta in ruim water in ongeveer 10 minuten beetgaar. Pasta afgieten en 2 uur laten afkoelen in de koelkast. Het is handig om een beetje olijfolie door de pasta te mengen zodat hij niet zo gaat plakken

In een grote pan, de bodem bedekken met olijfolie en 2 gesnipperde uien fruiten. Dan achtereenvolgens de gewassen en in stukjes gesneden aubergine, courgette, rode paprika en champignons toevoegen. Alles even laten koken zodat alles gaar is. Dan ook 2 uur laten afkoelen tot kamertemperatuur.

Een half uur voordat je gaat eten, in een heel grote pan (de mijne heeft 12 liter inhoud) de afgekoelde pasta doen. Achtereenvolgens de gewassen en in stukken gesneden overgebleven uien, rucola, de komkommer, tomaten, feta en olijven toevoegen en ook de gebakken en afgekoelde groenten.

Een dressing maken van een theelepeltje honing, wat balsamicoazijn, een flinke scheut olijfolie, en wat versgemalen peper. De dressing door de rest van de salade mengen en als laatste vlak voor het opdienen de walnoten erdoor mengen.
Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Hier is Adriaan van Dis: van Dis interviewt Hans Warren

Hier is Adriaan van Dis: van Dis interviewt Hans Warren

In het veel geprezen boekenprogramma van Adriaan van Dis, heeft Adriaan van Dis ook een interview gehad met Hans Warren: homo, dichter, criticus, vertaler en dagboekschrijver.
Het interview vond plaats in de IJsbreker in Amsterdam. Hans Warren lijkt een aimabele man. Het interview duurt iets langer dan 20 minuten. Van Dis heeft in de studio een exemplaar van Warrens verzamelde gedichten, van zijn vertaling van de Sade "De 120 dagen van Sodom" en natuurlijk de 9 delen van het "Geheim dagboek" die dan al verschenen zijn, het tiende deel zou later dat jaar verschijnen.

De bekende vraag van van Dis: "rode wijn, witte wijn of water", waarop Hans Warren antwoordt: rode wijn, voor hem een van de geneugten des levens.
Ze hebben het onder andere over de wreedheid van Hans Warren in zijn jeugd, de herenliefde en over de vogelliefde van Hans Warren. Hans leest een gedicht voor waarin hij een zanglijster nadoet.
Ik vind het een erg leuk interview. Als je het ziet krijg je (ik althans) meteen zin om wat van Hans Warren te gaan lezen. Met iets meer dan 20 minuten is het interview veel te kort om meer dan heel beknopt op het dagboek in te gaan. Een aantal aspecten van het dagboek komt helemaal niet aan bod, zoals het verzamelen van antiek, de voorkeur van Hans voor lekker eten, de besprekingen van allerlei schrijvers.

Ik heb even gegoogeld om te kijken of dit interview ook op Youtube staat, maar ik heb het daar helaas niet kunnen vinden. Als er belangstelling voor is, en iemand mij vertelt hoe ik dat moet doen, wil ik de aflevering van mijn dvd wel op Youtube zetten.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 24 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 9 (1971-1972)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 9 (1971-1972) (Nederland, 1991): 171 blz: Uitgeverij Bert Bakker

In 1971 en 1972 pakt Hans Warren het dichten weer wat serieuzer op. Ook schrijft hij weer meer in zijn dagboek. De vriendschap met Gerrit Komrij en zijn vriend Charles Hofman wordt bestendigd. In juli 1972 ontmoet Hans Gianni, een Italiaan op wie hij zich onmiddellijk verlieft. Ook in dit deel vooral veel aandacht voor zijn antiek verzameling. 

- 20 maart 1971 Zoals je leven vaak voor geruime tijd bepaald wordt door toevallige ontmoetingen, zo wordt ook je belangstelling dikwijls in een bepaalde richting gelokt door toevallige lectuur. Je stuit op een figuur waarover je meer wilt weten en komt via zijpaden in onverwachte terreinen.

- 18 juli 1971 Het samenleven in een huwelijk maakt dat op den duur alleen de gemeenschappelijke vrienden overblijven. De vrienden die je meer voor jezelf had blijven geleidelijk weg.

- 10 september 1971 Het is bemoedigend je aan de dagboeken van anderen te ergeren.

- 19 september 1971 Een dagboekschrijver aan wie je je van tijd tot tijd niet geducht stoort, deugt waarschijnlijk niet. Hij zeurt over kleinigheden en kleinzieligheden, dubt over zijn gezondheid, voelt zich verongelijkt, draaft door over dingen die je niet interesseren, kortom hij laat je voordeur openstaan als 't koud is en je vindt zijn roos in je haarborstel. ...
Het wordt mij altijd kwalijk genomen als ik zeg katten een ware plaag te vinden. "O ja, natuurlijk, omdat je van vogels houdt," vergoelijkt men dan. En ik moet uitleggen dat ik een kat een boeiend dier vind, maar een vreselijke hekel heb aan mensen die ze slecht verzorgen. Die katten half laten verwilderen zodat ze met zijn allen honderdduizenden vogels opvreten.

- 29 februari 1972 Het huwelijk is een verwerpelijke instelling. Vastzitten aan een partner tot je murw bent, je in je lot schikt en zo tot de dood doorsukkelt. Dan is er voor de overlevende een nabloei mogelijk, maar meestal zijn de mooie jaren voorbij. In de periode dat je het belangrijke werk zou moeten leveren ben je elkaar tot last.

- 1 april 1972 Wat een contrast: onze westerse weeldemaatschappij waar de jeugd veelal niet meer leren wil, het nut van studie en ontwikkeling niet langer inziet, al de tegen-cultuurstroming aan gaat hangen alvorens ze tot rijpheid is gekomen, en de toestand in wat zo beschamend "onderontwikkelde gebieden" heet. Daar juist de grote dorst naar kennis met als doel verheffing uit de ellende.

- 19 april 1972 Leven met antiek is antiek liefhebben en antiek liefhebben is de schatten die het verleden heeft overgelaten in het heden laten werken.

- 8 juni 1972 Ik omring me met mooie dingen van allerlei herkomst die ik dan zo harmonisch mogelijk neerzet. Ik heb een voorkeur voor oriëntalia, etnografica en archeologische vondsten, maar zal me nooit specialiseren. Zelfs alléen maar kunst uit Tibet of Indonesië zou me niet bevallen. Ik vind het verrassend om de meest uiteenlopende dingen naast elkaar te hebben, laat mijn gedachten graag van het een naar het ander verspringen. Mijn smaak geeft daarbij de doorslag. ...
Een Griekse vaas van topkwaliteit behoort tot de mooiste dingen die ooit gemaakt zijn. Vier of vijf zalen vol Griekse vazen deprimeren, tenzij je er studie van maakt. Overal is het snel te vol, ook thuis.

- 29 augustus 1972 Leven met antiek betekent ook: vanmorgen heb ik bij het openen van een luik het rechtervoetje van een archaïsch Tanagrabeeldje afgeslagen. Het kon geplakt, je ziet er niets meer van, maar toch heb ik er de pest over in.

- 16 november 1972 Wanneer ik terugblader in dit dagboek lijkt het één klaagzang. Waarom pak ik het zo zelden als ik me gelukkig voel, dwaze sprongen maak door de kamer, geniet van alles dat het bestaan biedt? Er is zoveel waar ik blij mee ben. ...
Wanneer een jongen als Gideon mislukt, is dat toch niet mijn schuld? Wat had ik aan mijn vader? Toch ook helemaal niets? Nooit aanmoediging in wat ik wilde, enkel tegenwerking. Niettemin had ik een rijke jeugd doordat ik was wie ik was. Innerlijke rijkdom kan ik Gideon niet geven. Ik bereid me nu maar op zijn thuiskomst voor. Hij is te groot voor een pak slaag. Ooit zal hij ook alleen tegenover zichzelf komen te zitten.

- 30 december Het jaarlijkse kwalenoverzicht. Zwerende uitslag op wangen en voorhoofd, dat duurt nu al twee jaar. Het is een allergie, oorzaak onbekend. Getobd met mijn gebit. Het aantal vetcysten neemt toe, op gekke plaatsen als armen en benen. Ze verdwijnen nimmer als ze er eenmaal zijn, groeien traag maar gestadig. Ogen weer achteruit, vooral het linker, toch al zo slecht. Potentie fantastisch, weinig migraine, chronische sinusitis wat minder. Geestelijk ben ik misschien evenwichtiger geworden. Ik voel me in een vruchtbare levensfase: het lijkt me dat ik meer ruimte, meer voorland heb dan ooit.

Lees verder deel 10

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


Dvd: Gandhi

Gandhi (Groot Brittannië, 1982): 180 min: Regisseur Richard Attenborough

Gandhi PosterIk heb niet zoveel met epische films. Dat zijn meestal films die met een enorm budget worden gemaakt, met honderden medewerkers en duizenden, zo niet tienduizenden figuranten. Dit alles om het grote publiek zoveel mogelijk te imponeren.

Dit gezegd hebbende, ik vind "Gandhi" een erg indrukwekkende film. "Gandhi" vertelt het levensverhaal van Mahatma Gandhi. Gandhi werd geboren in Noord-West India, trouwde al op 13-jarige leeftijd met Kasturba en verbleef vanaf zijn 18e een aantal jaren in Londen voor zijn opleiding tot advocaat. Na beëdigd te zijn als advocaat wilde hij advocaat worden in Zuid-Afrika. Zuid-Afrika was destijds een gesegregeerde samenleving: blanke mensen, zwarte mensen en Indiërs leefden langs elkaar heen. Tijdens een treinreis waarbij hij eerste klas reist, ondervindt Gandhi dat en wordt hij met zijn spullen uit de trein gesmeten. Het verandert zijn kijk op de samenleving. Vanaf die tijd zal hij strijden voor rechtvaardigheid en gelijkheid van de verschillende rassen.

Na een aantal jaren in Zuid-Afrika komt hij in 1915 in India aan. Eerst maakt hij een reis door vooral het platteland van India. Dan besluit hij om met een aantal anderen (onder andere Pandit Nehru) het Indiaas Nationaal Congres op te richten. Hij verwijt de andere Congresleden dat ze niet spreken namens de armen.
Gandhi's verdere carrière wordt gevolgd. In 1919 is er het bloedbad in Amritsar, waarbij een fanatieke Britse generaal besluit om met scherp op een ongewapende demonstrerende menigte te schieten. De Engelsen verliezen dan hun morele overwicht. Later voert Gandhi nog acties aan om het dragen van zelf geweven textiel te bevorderen en het zoutmonopolie van de Britten aan te pakken. Veel effect heeft Gandhi ook met hongerstakingen als de Indiase bevolking overgaat op relletjes en  hij die wil bedwingen.
De film beperkt zich tot enkele van de hoogtepunten uit het leven van Gandhi, maar er zijn tal van prachtige beelden van India en het spel van de hoofdrolspeler Ben Kingsley als Gandhi is erg goed. Als biografie is de film erg geslaagd, en de film komt in mijn top 50!
Op IMDB krijgt "Gandhi" een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 23 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 8 (1963-1970)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 8 (1963-1970) (Nederland, 1990): 220 blz: Uitgeverij Bert Bakker

In de jaren tussen 1963 en 1970 gebeurt er niet bijzonder veel in het leven van Hans Warren. Dichten doet hij nauwelijks nog, de dagboekaantekeningen zijn schaars, hij verzamelt antiek, hij houdt duiven en hij zorgt voor zijn gezin. Dat is het wel zo'n beetje. In het najaar van 1969 leert hij Gerrit Komrij en zijn vriend Charles kennen en leeft hij weer een beetje op.

- 20 oktober 1963 Wat me ook aangegrepen heeft is het afbreken van mijn geboortehuis op de zeedijk in Borssele. Eind augustus is het met de grond gelijkgemaakt. Als souvenir kreeg ik een van de Jugendstiltegels uit de stoep. Zolang ik leef zal dit huis in mij blijven bestaan. Ik zal er 's nachts in mijn dromen vertoeven, ik zal de luiken horen rammelen in de zeewind.

- 19 november 1963 Zoekend naar die oude foto's, bladerend in mijn dagboek word ik bijna weggezogen als in een duistere droom. Het valt me op dat ik veel vergat van wat ik opschreef. Terwijl gebeurtenissen die me nog helder voor de geest staan blijkbaar niet vermeld werden. Het lijkt wel of daar een verband tussen bestaat. Wat geboekt is mag je eventueel uit je geheugen wissen.

- 25 oktober 1964 Er is een categorie boeken die ik niet lees. Detectives, thrillers, toekomstromans, ze hebben me nimmer kunnen boeien. Hoe dat komt weet ik niet, ik verveel me ermee, zelfs al zijn ze me met de warmste aanbeveling door vrienden wier oordeel ik op prijs stel toegestopt.

- 1 april 1965 Ik heb niets tegen lijfstraf voor kinderen, ook al druist dat tegen de huidige opinie in: wie zijn kinderen slaat wordt voor een beul, een achterbuurttype versleten. Naar mijn idee kan een klap of een pak slaag zelfs een afdoende en ook doeltreffende straf zijn voor wangedrag, opluchtend voor beide partijen.

- 14 oktober 1965 Mogelijk dateert uit die dagen mijn voorliefde voor oude folianten. Voor boeken die je op een tafel, liefst op een lezenaar, voor je neer moet leggen en waarvan je de bladzijden voorzichtig omslaat, want hier liggen er  een paar half los, daar is er een ingescheurd, en de leren band is ook niet al te stevig meer, zodat je hem moet steunen bij het begin van de lectuur. Platen moet je omstandig uitplooien en de geur van zo'n oud boek, iets tussen muf en gepeperd in, is haast opwindend.

- 6 januari 1966 Een oud en bevallig huis als dit deel je constant met een schare medebewoners. Het is een lange lijst, ik ken ze niet eens allemaal. De vliegen, muggen, door het licht aangelokte nachtinsecten. Er zijn soorten bij die ik bestrijden moet omdat ze dingen kapotmaken, als ratten en diverse soorten muizen, gewone motten en papiermotten, slakken, houtwormen en houtkevers. Er zijn er die lastig zijn omdat ze smerige uitwerpselen laten vallen als de vleermuizen die in grote getale de schoorsteen bewonen of die moeilijk te verwijderen afscheidingen produceren als spinnen, maar die ik toch geen strobreed in de weg leg. Er zijn er die geen schade doen en toch niet graag gezien worden als pissebedden, duizendpoten en de kwalijk riekende oorwurmen. Er zijn er die me telkens weer verheugen, zoals de eerste dagpauwogen en vosjes die na hun winterslaap de dakspanten verlaten om hun kleurige fluwelen vleugels met een droge klap open te slaan onder een door de zon verwarmd dakraam. Welkom zijn ook de vele vogels die onder de pannen broeden of in reten van de houten wanden, de mussen, ringmussen, spreeuwen, mezen, witte kwikstaarten. De merels, lijsters, vliegenvangers en winterkoninkjes in de begroeiing tegen de muren. De boerenzwaluwen in de wc. Een probleemgeval vormen de prachtige, bloeddorstige hermelijnen die veel vogels, ook mijn duiven, doodbijten. En heel grappig zijn de salamandertjes met hun dofgouden oogjes en zachte, koele vel die na een zomerse regenbui ineens over de vloeren kunnen zigzaggen.

 - 30 maart 1966 Het gekoketteer met geldnood van schatrijke mensen is veel hinderlijker dan het pronken met een beetje weelde dat zoveel andere lieden doen.

- 30 november 1966 Toen ik naar de Lagere School moest was ik de enige jongen die geen klompen droeg, geen grote pet, geen boezeroen, geen pilobroek en die zijn haar niet gemillimeterd had met een spuuglok op 't voorhoofd. Het enige kind dat geen dialect sprak.

- 2 oktober 1967 De ontmoeting met Taïeb Ghaïeb heeft veel losgemaakt. Zekerder dan ooit voel ik dat ik enkel door mijn homoseksuele driften uit te leven weer aan de slag zal kunnen komen, dat het gezinsleven me volkomen verstikt.

- 31 juli 1968 Ik heb niet veel gereisd in mijn leven, genoeg echter om te beseffen wat ik mis en wat ik mezelf bespaar. Een avontuurlijke aanleg heb ik niet en ik pas me moeilijk aan. Het liefst ben ik in mijn vertrouwde omgeving en ik slaap graag in mijn eigen bed.

- 12 november 1968 Hoe zou het komen dat je bij het lezen van mémoires vaak denkt: dit is wel aardig, maar ik geloof er niets van? Vermoedelijk omdat bij iedereen herinneringen, vooral jeugdherinneringen zo dikwijls opgehaald zijn of zozeer werden gepolijst door het verstrijken van de tijd dat ze een bijsmaak hebben gekregen, een aroma van wat bijzonder was dat toch. Bijna altijd wil de verteller een beoogde indruk bij de lezer waarmaken.

- 13 september 1969 Vanmorgen heeft Gideon zijn B-diploma zwemmen gehaald. Na drieëneenhalf jaar. Hij heeft als beloning een hengel met alle toebehoren gekregen en hoeft nu nooit meer van ons in het water. Ik vermoed dat hij het ook nimmer meer doen zal. Toen wij vanmiddag heerlijk zwommen bij de dijkval van Kattendijke, ging hij vissen.

- 5 april 1970 Ik zou onze taal willen verrijken met onze huis-uitdrukking: amorren. Naar bed gaan met elkaar is een omslachtige en vaak onjuiste omschrijving. De liefde bedrijven bevalt me evenmin. Neuken, dat je meer en meer hoort is een prima woord, maar ik blijf het plat vinden en ongeschikt omdat het in het Zeeuws ook gewoon vallen betekent. ... Paren is zo dierlijk en potsierlijk, copuleren idem. Kortom: er is geen woord dat helemaal voldoet. Maar amorren klinkt leuk, vooral in de verleden tijd.

- 6 september 1970 Het plan een soort Voyage autour de ma chambre te schrijven, een Leven met Antiek is nog niet helemaal van de baan, maar het is zo'n mer à boire.

Lees verder deel 9

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 21 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 7 (1958-1962)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 7 (1958-1962) (Nederland, 1988): 183 blz: Uitgeverij Bert Bakker

In de jaren 1958 tot 1962 gebeurt er niet zo heel veel in huize Warren. Hans Warren krijgt de Van der Hoogtprijs met een bijbehorend geldbedrag van 1000 gulden. Zoon Gideon wordt geboren en de vader van Hans komt te overlijden. Hans en Mabel sluiten vriendschap met Maria Dermoût, een schrijfster die Hans zeer bewondert. In dit deel weinig persoonlijke ontboezemingen, wat stukken over de boeken die Hans heeft gelezen, wat beschouwingen over zijn nieuwe hobby: de duiventeelt en ook over zijn andere hobby: het verzamelen van oude kunstvoorwerpen.

- 6 mei 1958 Vanmorgen om tien over half elf is onze zoon Gideon geboren. Het is een flink kind van ruim acht pond met een heel dikke nek, stevig en vet. Hij was acht dagen over tijd en zijn nageltjes waren al een eindje doorgegroeid. Zijn hoofdje kwam het eerst naar buiten, het duurde toen even eer de schouders en de rest volgden. Typisch dat die schouders helemaal wit waren door het persen, terwijl de kop nog donkerpaars was en het hele lichaam daarna snel kleurde. Hij heeft al veel donker haar. De verlossing verliep vlot, alleen moest hij een paar klappen krijgen eer hij ging huilen.

- 22 juni 1958 Ik hoor tot de mensen die, als het enigszins kan, een siësta houden. Mijn ouders hadden die gewoonte en ik wist niet beter of het hoorde zo. 's Middags even liggen; was het héél kort, dan heette dat "je ogen verschieten". Het is ontspannend, het geeft je meer energie voor de rest van de dag, je kunt ' s avonds langer opblijven. Kortom: dat halfuurtje, die drie kwartier, of soms dat uur haal je er beslist uit.

- 18 juli 1958 De poëzie maakt geen deel meer uit van het dagelijks leven van iedereen, zij is verschraald tot een bezigheid in de marge van het bestaan. .... Dat dit uit moest lopen op l'art pour l'art en uiteindelijk op onze huidige dichtkunst die geen enkele band meer met het volk heeft is een onvermijdelijk consequentie.

- 2 november 1958 Er zit iets vernederends in, de kunst te moeten beperken tot een kring van enkele fijne luiden. Even vernederend is het te moeten dalen tot het publiek. .... Geen enkele kunst is zonder meer toegankelijk voor de gewone en de mindere man. Je dient behoorlijk onderricht te hebben genoten om er ook maar iets van te kunnen begrijpen, dat is de juiste term, ook al wensen de kunstenaars van nu niet meer begrepen te worden.

- 10 januari 1959 Een aforisme dient een weerhaak te hebben, tot tegenwerpingen te prikkelen en toch niet weerlegd te kunnen worden.

- 7 april 1959 Op woensdag 25 maart, des morgens ongeveer elf uur, is mijn vader ten huize van vrienden van hem, M.J. van 't Hof te Borssele, plotseling overleden. Hij was 22 december jongstleden 68 jaar geworden.

- 12 oktober 1959 Ik heb, beroepshalve, honderden moderne Nederlandse romans en honderden dichtbundels gelezen,  goed gelezen, uitvoerig besproken en weer volkomen vergeten. Soms vraag ik me af hoe ik al dat geestelijk voedsel weer kwijtgeraakt ben, of ik ooit gedwongen zal worden op de divan van de psychiater het complete oeuvre van Jos Panhuysen of Frits Huël op te braken.

- 6 januari 1960 Zelfs Goethe kwam tot de conclusie "Het leven bestaat uit niet doen wat we willen en doen wat we niet willen", en dat troost niet.

- 1 mei 1960 Gisteravond kwam buurman Van Liere vragen of ik helpen wilde bij de bevalling van een van zijn paarden. Het ging namelijk niet goed. Van omstreeks zes uur tot middernacht zijn we in de weer geweest. Er waren spectaculaire momenten, toen de veearts met ontbloot bovenlijf zijn rechterarm tot aan de oksel in het paard stak om te voelen hoe het veulen lag. Zijn arm werd bijna afgeperst. Het veulen lag verkeerd en was niet goed te krijgen. Het moest als het ware in stukjes gehakt worden binnenin de moeder die de martelingen overleefde. Het is verbluffend hoe geduldig dieren hevige pijnen weten te verdragen. De weeë, lauwe lucht van bloed en slijm en vliezen lijkt al mijn poriën binnengedrongen. Gelukkig dekte het duister in de schuur veel gruwelijks genadig toe.

- 17 juni 1960 Ons bestaan heeft geen enkele zin,behalve die welke wij eraan geven. Soms komen we tot daden, kunstwerken, procreatie. Die handelingen, evenzovele actes de foi, wekken een tijdelijke schijn, als zóu er iets zin hebben.

- 29 december 1960 Klein probleem: Amanda heeft een "Poesie-album" gekregen waarin iedereen een versje moet schrijven, een plaatje moet plakken of een tekening moet maken. De traditie eist dat vader en moeder te reeks openen. Ik voel me schuldig wegens het nog steeds blanco blaadje. Ik vind dat ik geen al bestaand versje kan gebruiken, dat ik zelf iets moet maken. Maar wat vindt een kind van zes leuk en is toch niet al te onbenullig? ... Ik heb zelden zo zitten piekeren, me als dichter zo tekort voelen schieten als nu ik voor mijn lieve dochtertje iets maken wil en het niet kan.

- 27 april 1961 De zuinigheid van welgestelde mensen verbaast me keer op keer.

- 12 juni 1961 Vandaag een ingrijpend besluit genomen. Ik ben naar vogelhandelaar Van den Bosch in Goes gegaan en heb hem al mijn vogels te koop aangeboden. Vanavond zijn de kooien en volières leeggehaald - het is een enorme opluchting en een heerlijke rust. Ik werd dol van het onophoudelijke gefladder, gespring, het getik tegen de tralies, het gezang, de veertjes, de zaadpelletjes, de stank, het werk.

- 9 februari 1962 Vanmiddag is Gideon bijna in de koeieput op het erf van Van Liere verdronken. Ik stond me te scheren, opeens was er geroep en geschreeuw. Ik liep naar de weg en vond daar behalve de krijtende Beryl, een kletsnatte Mabel, met naast zich een levenloos lijkende Gideon. Beiden onder de modder. Mabel had blijkbaar een shock, maar Gideon leek er nog erger aan toe. Ik heb hem bij de benen gepakt en ondersteboven gehouden. Dat hielp, het vuile water dat hij binnengekregen had braakte hij eruit en hij kwam bij, ging huilen.

- 31 december 1962 Mabel en ik zaten alleen, nadat de kinderen naar bed waren gebracht. We haalden allerlei herinneringen op en Mabel vroeg me of ik destijds, in 1949, iets over onze eerste ontmoetingen opgeschreven had. Ik heb dus mijn oude dagboeken te voorschijn gehaald en onder grote hilariteit de betreffende passages voorgelezen. ...
Zou het christendom iets beter verdraagbaar zijn wanneer Jezus niet vrijwel altijd op zo'n weerzinwekkende manier werd afgebeeld? Ik geloof niet aan zijn historiciteit, maar áls hij bestaan heeft kan hij er niet uitgezien hebben zoals duizenden afbeeldingen ons willen doen geloven: een kwal met een zweverige blik en een vlos baardje die in een lichtblauwe jurk op schoongewassen voeten door een korenveld slentert.

Lees verder deel 8

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 20 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 6 (1956-1957)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 6 (1956-1957) (Nederland, 1986): 204 blz: Uitgeverij Bert Bakker

1956 brengt rust in het leven van Hans en Mabel. Ze wonen nog steeds in Nanterre met hun dochter Amanda, maar bij Hans lijkt het besef doorgedrongen dat een stabiel gezinsleven mogelijk de voorkeur verdient boven een heftig liefdesleven. Hij heeft geen homo-erotische relaties meer, maar droomt daar natuurlijk nog wel altijd van.

Op 7 juni 1956 wordt hun tweede dochtertje Beryl geboren. Wegens problemen met de huisvesting verhuizen ze in juni 1957 terug naar Zeeland, de geboortegrond van Hans. Ze betrekken een klein huisje op de Pijkesweegje 1 in Kloetinge, waar Hans de rest van zijn leven zal blijven wonen. Wat opvalt in dit deel is dat het aantal dagen waarop Hans schrijft flink afneemt, maar dat hij op de dagen dat hij wel schrijft, langere stukken schrijft, vaak over zijn herinneringen aan zijn jeugdjaren. Hans lijkt ook in zijn dagboek volwassen te worden als schrijver.

- 10 februari 1956 Ik meen dat ik vrij ben van ieder vooroordeel, ik was zelfs liever als Arabier dan als Europeaan geboren wanneer ik het voor het zeggen had gehad. Er is maar één karaktereigenschap die ik boven alles haat, en dat is fanatisme. Helaas tref je die overal aan, bij alle geloven, politieke gezindten, rassen.

- 17 april 1956 Vaak heb ik me afgevraagd waarom ik zoveel belang stel juist in vogels. Urenlang kan ik naar een vogel kijken: hoe hij eet, drinkt, zingt, baadt, zijn veren poetst, het hof maakt aan zijn wijfje, de jongen grootbrengt. Voor zoogdieren, hoe graag ik ze ook zie, kan ik die belangstelling niet opbrengen. Voor bloemen evenmin.

- 17 mei 1956 Je zou altijd aan moeten tekenen wanneer een beeld, een schilderij, een muziekstuk, een gebouw je iets doet. Ten goede of ten kwade. Het heeft invloed op je, het helpt je vormen, je leven lang kan het doorwerken, ook al vergeet je het later misschien weer. Hetzelfde geldt uiteraard evengoed voor gedichten, romans. Vervolgens noteren wat herzien, herlezen je doet. Er blijft dan geen tijd meer over om te leven. En toch.

- 9 juni 1956 Op zeven juni, precies vijf jaar na de dood van mijn moeder, is om vijf voor twaalf
's nachts in de kliniek te Champlan ons tweede dochtertje Beryl geboren. Ik ben bij de bevalling aanwezig geweest.

- 15 juni 1956 Er bestaat een bekende limerick over "an old woman from Niger who smiled as she rode on a tiger" en aan het eind van het ritje zit de oude vrouw in de tijger en ligt de glimlach op de snoet van de tijger.

- 20 augustus 1956 Ik krijg hoe langer hoe meer een hekel aan geëngageerde literatuur, of liever aan het gedweep ermee....
Filosoferen heeft voor mijn gevoel snel iets overbodigs. Filosoferen met Arabische vrienden is als dromen of dronken zijn, het lijkt ongelooflijk diepzinnig maar er is kop nog staart aan te ontdekken.

- 5 oktober 1956 Het is iets eigenaardigs met kinderen. Je raakt zo aan ze gehecht dat de vele last die ze opleveren in het niet valt bij het geluk ze te hebben.

- 1 november 1956 Vanzelfsprekend heb ik in de vijf jaar dat ik kritiek uitoefen op het werk van anderen geleerd wat niet moet. Ik kan mijn verhalen lezen alsof een ander ze had geschreven. Zo zie ik de vele fouten maar ook zekere kwaliteiten, verstikt weliswaar als een rozeknop onder de bladluizen. Dat geeft me toch weer moed.

- 9 januari 1957 Een andere keer verloor ik een deel van mijn dierbaarste boeken die ik elders opgeslagen had door bluswater van een belendend perceel dat in brand stond. Het maakt dat je je onthecht van bezit, dat wel, maar ontmoedigend blijft het. Het is misschien goed, niet al te veel boeken te bewaren. Het merendeel ervan zie je nooit meer in, staat enkel in de weg, als ballast.

- 4 april 1957 Wat Mohamed in Duitsland treft nu hij zo in de ellende zit is de vreemdelingenhaat. In Arabische landen, zegt hij, en ik vermoed dat hij gelijk heeft, gaat de vreemdeling vóór - niet wat betreft administratieve aangelegenheden, papieren, visa, maar als mens, in levenskwesties. Hij stelt het mogelijk wat simpel, maar hier ligt een verschil tussen Oost en West.

- 6 april 1957 Overigens is het met inspiratie zó dat zij vaak eerder woekert, toeslaat als het nauwelijks kan, dan dat zij komt op momenten van inkeer. Zoals uit heftige botsingen, oorlogen zelfs, nieuwe ideeën ontstaan - zo ontstaat vaak kunst in ogenblikken van ondraaglijke spanning, verscheurende ellende. Vrede, geluk, ze leiden snel tot tevredenheid, gezapigheid.

- 2 juni 1957 Mijn oesternatuur, ik voorzie het, zal maken dat ik me daar aan de Schelde opnieuw vastkit, me afzonder en mijn schelpen sluit. Ik weet dat ik tevreden kan leven op een paar vierkante meter met mijn boeken, mijn gedachten, mijn piano.

- 23 juni 1957 De eerste vermelding van een kunstaankoop door Hans in zijn dagboek. Er zal later nog veel meer volgen:
Verder kocht ik bij Marcel Platt in de Rue des Petits Champs twee Griekse Tanagra-beeldjes. Het ene is Boiotisch, een zittend meisje met een lieve glimlach, een beeldje van haast museale kwaliteit. In de rokplooien is nog wat purperkleur. Het andere beeldje is ouder, archaïsch, het stelt een strak rechtop zittende Hera of Demeter voor, ze heeft grote oorlellen.

- 14 september 1957 Het is de vraag geworden welke taal we in het gezin zullen gaan spreken. Afgezien van het feit dat naar mijn mening en ervaring "de omgeving altijd wint" en je uiteindelijk de taal gaat gebruiken van het land waar je woont, zeker wanneer je kinderen hebt, is het nu gewenst dat Mabel zo snel mogelijk perfect Nederlands leert, vooral om geen hilariteit te verwekken op school. Maar de voertaal in het gezin is nog Frans.

- 18 september 1957 Enerzijds is er het verlangen om bekend te worden, je op de borst te trommelen, te genieten van roem. Anderzijds de drang om weg te kruipen, in stilte en afzondering te werken, te genieten van een kluizenaarsleven. Beide verlangens zijn oprecht in mij.

- 23 oktober 1957 Wat de een van nature heeft en krijgt, daar moet de ander voor strijden en de derde zit er misschien al naast. Het gaat snel. Hoeveel jongens en meisjes heb ik niet gekend die op zestienjarige leeftijd prachtig waren om te zien, die toen ze zesentwintig waren op geen enkele manier meer opvielen en die weer tien jaar later vervallen gedrochten waren geworden.

Ik lees nog rustig verder in "Geheim dagboek". De bespreking van deel 7 is ook al klaar en ik ben met lezen een heel eind gevorderd in deel 8.

Lees verder deel 7

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 19 juli 2018

Een incident

Als je over jezelf schrijft, zoals ik wel eens doe, dan gaat het niet aan om alleen maar over je positieve eigenschappen te vertellen. Het is een feit dat eventuele lezers eerder iemand geloven die de nodige zelfkritiek heeft, dan iemand die de lof zingt van zichzelf. Wat het eerste betreft ben ik in goed gezelschap. Ik ben al een tijdje bezig met de dagboeken van Hans Warren en die spaart zichzelf beslist niet.

Na afloop van een korte wandeling door Amelisweerd met mijn wandelmaatje was ik afgelopen donderdag bij de Albert Heijn voor een paar kleine boodschappen. Ik had een zak aardappelen, een kilo bananen en een stuk oude kaas nodig. Zoals jullie waarschijnlijk weten loopt er bij de Albert Heijn momenteel een actie waarbij je restaurantzegels kunt sparen, waarbij je met een volle spaarkaart bij geselecteerde restaurants met zijn tweeën voor de prijs van een persoon kunt eten. Bij iedere 10 euro krijg je een zegeltje. Ik had voor 9,76 euro boodschappen, rekende af en vroeg om een zegeltje. Dat kreeg ik niet, omdat 9,76 euro geen 10 euro is. Een beetje kinderachtig dus, maar ja sommige kassières zijn nu eenmaal kinderachtig. Dus kocht ik er nog een reep chocolade bij. Ik wilde betalen, maar de kassière zei dat ik dan nog steeds geen zegeltje kreeg. Ik kreeg een driftbui, riep "Steek die reep chocolade maar in je r...", pakte de reep, smeet hem de winkel in, pakte mijn boodschappen en liep boos de winkel uit.

Geen fraai gedrag dus van mij, maar ja kinderachtig gedrag lokt kinderachtig gedrag uit. Ik heb inmiddels mijn verontschuldigingen aangeboden..

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 18 juli 2018

Dvd: Fietsendieven

Fietsendieven (Italië, 1948): 86 minuten: Zwart-wit: Regisseur Vittorio de Sica

Ladri di biciclette Poster
Bijschrift toevoegen
In het armoedige Rome van net na de Tweede Wereldoorlog vindt Antonio eindelijk een baantje als opplakker van affiches. Hij heeft daarvoor wel een fiets nodig. Hij heeft nog een fiets bij de lommerd staan. Als zijn vrouw goed beddengoed verzamelt, verpanden ze dat en kan hij zijn fiets ophalen. Al op de eerste dag wordt zijn fiets gestolen. Hij gaat achter de dief aan, maar krijgt hem niet te pakken. De volgende dag gaat hij samen met een aantal vrienden op zoek naar de gestolen fiets. Dan ziet hij de dief. Hij grijpt hem bij de kraag, maar de dief is op zijn eigen territorium en zijn boze makkers omsingelen Antonio. Het lukt Antonio niet om zijn fiets terug te krijgen. Ten einde raad besluit Antonio om zelf een fiets te stelen.
"Fietsendieven" wordt beschouwd als het hoogtepunt uit het Italiaanse neo-realisme en geeft ook nog eens een prachtig beeld van Rome net na de oorlog. Terecht een klassieker! "Fietsendieven" krijgt op IMDB een heel hoge waardering van 8,3 en staat daarmee net bij de 100 hoogst gewaardeerde films.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 17 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 5 (1954-1955)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 5 (1954-1955) (Nederland, 1985): 186 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Het jaar 1954 begint voor Hans Warren en Mabel in Nanterre, een dorpje in de buurt van Parijs waar ze wonen. Hans en Mabel hebben afgesproken elkaar op erotisch gebied volkomen vrij te laten. Hans heeft ook seks met Habib en Saïd, twee jonge Arabieren van rond de 20. Dan komt Rabah, een andere Arabier van ongeveer 25 jaar oud in beeld.

Hans, Rabah en Mabel krijgen een driehoeksverhouding. Wanneer Rabah op een keer ligt te neuken met de hoogzwangere Mabel, wordt Hans kwaad. Rabah's ogen zijn vol haat en hij pakt een keukenmes om daar Hans mee te vermoorden. Gelukkig voor Hans posteert Mabel zich tussen hen in en zegt zij dat hij eerst haar overhoop moet steken. Dat laat Rabah's eergevoel niet toe, maar hij zegt terug te komen om zijn werk af te maken. Hij heeft er graag een aantal jaren gevangenisstraf voor over om met zijn foto in de krant te komen. Hans staat doodsangsten uit en vlucht de volgende dag al naar Borssele.

Op 12 september 1954 wordt hun dochtertje Amanda geboren. Hans keert terug naar Nanterre, zorgvuldig er voor zorgend dat Rabah, Habib en Saïd dit niet te weten komen. Er komt iets meer normaliteit in het leven van Hans en Mabel, totdat plotseling zijn grote liefde Mohamed Iamarène op de stoep staat.

In de loop van dit deel pakt Hans Warren zijn oude hobby: het houden van zangvogels weer op. Ook brengt hij steeds vaker bezoeken aan tal van musea, waarbij hij uitgebreid vermeldt wat hij van de kunstwerken vindt. Dit zal hij de hele rest van zijn leven blijven doen, tot vervelens (voor de lezer althans) toe.

- 9 februari 1954 Zou ik gelukkig kunnen worden alleen levend in Frankrijk? Of waar dan ook? Stellig. In wezen ben ik graag alleen. Van tijd tot tijd iemand om een poos samen mee te leven, en als je moeilijkheden ziet aankomen: vaarwel!

- 4 maart 1954 Medelijden is een onzuiver gevoel, je kunt het hebben voor een wildvreemde. Je leest over iets tragisch, een afschuwelijk ongeluk of een vreselijke misdaad waarbij een onschuldig schepsel omkwam en je vergaat van mededogen. Het onschuldige schepsel was misschien een heel naar persoontje, maar je fantasie heeft het tot iets engelachtigs gemaakt dat ook nog op pad was om iets heel liefs te gaan doen. Zo werkt de menselijke geest toch? En dat is goed. Een zwangere vrouw die ook nog ongelukkig is en die babykleertjes klaarmaakt, heeft al de sympathie aan haar kant. Degene die haar ongelukkig maakt is ronduit een schoft.

- 14 maart 1954 Ik heb meestal niet de gewoonte vooruit te kijken, maar kennelijk wekt aanstaand vaderschap enig verantwoordelijkheidsgevoel.

- 26 maart 1954 Ik ben hier nu een half jaar en meer dan ooit gehecht aan dit land, de taal, aan Parijs, de musea, de straten - ik zou het verschrikkelijk vinden alles te verlaten en ik zou ook niet meer passen in het gareel op het Hollandse platteland.

- 3 april 1954 Pigalle met zijn oosterse jongens, jagen, straatslijperij, zelfkantleven heeft zo'n belangrijke invloed op mij dat ik ook een gebrandschilderd raam in een gothische kerk, een portret van Giogione, een partita van Bach niet volledig kan beleven zonder dat.

- 28 april 1954 Ik twijfel sterk aan mijn waarde en integriteit. Ik vrees dat ook dit dagboek bij lange na geen meesterwerk is zoals ik wel eens heb gehoopt maar een langdradig exhibitionistisch vertoon van een kleine ziel.

- 17 mei 1954 Ik heb Rabah nadrukkelijk gevraagd zijn "barbe en bas" te laten staan. Daarin woelen vind ik plezierig en zo'n lul kaal als een sabel, biedt een obscene aanblik. Vind ik tenminste, zelfs een volwassen jongeman gaat dan op een wanstaltige baby lijken. Waarschijnlijk om dezelfde reden doen jongens die nog geen secundaire haargroei hebben me niets. La barbe en bas, okselhaar en borstharen erotiseren in niet geringe mate. Terwijl voor mij baard en snor zelfs de meest aantrekkelijke man ontsieren. Een naakte man met volle snorbaard, hoe natuurlijk het ook mag zijn, werkt enigszins op mijn lachspieren, zeker als hij met een erectie rondloopt.

- 2 juni 1954 - Vijftig jaar geleden stierf Tsjechow. Op mijn persoonlijke kalender voor dit jaar de woorden die hij aan de vaak zo wijdlopige Gorki schreef: "Het is bevattelijk wanneer ik zeg: "de man ging in het gras zitten": dat is bevattelijk omdat het duidelijk is en de aandacht niet belemmert. Daarentegen is het niet bevattelijk en voor de hersens moeilijk te verwerken, wanneer ik zeg: "Een grote man, van middelzwaar postuur, met een smalle borst en een gemberkleurige baard, ging stilletjes, verlegen en angstig om zich heen kijken, in het groene, door wandelaars platgetreden gras zitten." Dat zet zich niet regelrecht in de hersenen vast, en belletrie moet zich onmiddellijk vastzetten, in een seconde."

- 29 augustus 1954 Waarom heeft mijn dagboek afgedaan de laatste weken? Dat ik het thans opsla komt voort uit wroeging: zou ik zelfs de hoofdlijn niet meer bijhouden dan dreigt het verband te verbreken, het geheel te verzanden. Het is een gevaar voor alle dagboekschrijvers. Hoe weinigen hielden het vol tot hun dood? En bij wie volhield zie je toch vaak grote hiaten ontstaan, zelfs jaren waarin het dagboek onderbroken werd of waar de stroom zo dun sijpelde dat het opgeven nabij leek. Het zou intrigerend zijn na te gaan waarom.

- 13 september 1954 Gisteren (zondagmorgen) om 2.40 is ons dochtertje Amanda geboren in de Maternité Cognacq-Jay, 15 Rue Eugène Millon, Paris XV. Bij de geboorte woog zij 3 kilogram 890 gram. Het is een mooi kind, helemaal gaaf, met een zeer fijne huid en een heleboel donker haar waar gisteren al een scheidinkje in gekamd was. Ze heeft op een beentje net zo'n rode wijnvlek als ik.

 - 16 januari 1955 Ik schrijf regelmatig gedichten. Het verbaast me, want als ik niet verliefd ben valt de poëtische motor snel stil bij mij. Liefde, verliefdheid is mijn drijfveer.

- 19  juni 1955 Soms voel ik verlangen naar Borssele. Ik denk dan aan mijn vrijgezellenbestaan in het groen van de polders. Mijn geboortehuis, ik kon het niet missen - ik werd eruit gezet. Mijn moeder, ik kon haar niet missen - ze stierf. Zeeland, ik kan het eigenlijk niet missen - ik heb het verlaten.

- 19 juni 1955 Aan de andere kant, hoe ijdel is roem. Het heeft geen enkel belang dichter te zijn zonder erkenning te vinden, maar ook met de onsterfelijke glorie schiet je weinig op. Je bent beter met een goed maal, een mooi pak, een heerlijke minnaar tijdens je leven.

- 3 september 1955 Ik heb me vast voorgenomen me niet meer te bedrinken als het niet zeer noodzakelijk dan wel de moeite waard is om het te doen.

Deel 6 heb ik ook al weer uit.

Lees verder deel 6

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 16 juli 2018

Uit eten in Utrecht: pizzeria Pizz'Arte

Een hele tijd zijn er in het winkelcentrum van Lunetten geen pizzeria's geweest. Een tijdje terug opende Ella's kitchen haar deuren en even later kwam deze pizzeria: Pizz'Arte daar ook bij.
Dit restaurant is in tegenstelling tot Ella's kitchen vrijwel uitsluitend gespecialiseerd in pizza's. De menukaart is hier vrij klein: er kunnen ongeveer 20 soorten pizza's besteld worden (ook met speciaal deeg!), een soort lasagne met vlees en een vegetarische lasagne, 4 soorten salades en 2 verschillende toetjes, waaronder natuurlijk tiramisu.

Ik kwam hier op maandag 25 juni voor het eerst. Het was avond, Kolintang was dicht, ik had bij Ella's kitchen al een portie frites op en ging kijken bij deze nieuwe zaak. Ik zag dat er een salade caprese op het menu stond. Voor wie het niet weet: salade caprese is een salade bestaande uit schijfjes tomaat met buffelmozarella en verse basilicum met een dressing van olijfolie met balsamicoazijn en gemalen zwarte peper. Ik heb de salade caprese besteld en hij was verrukkelijk (9).

Een paar dagen later heb een pizza van de maand besteld, een pizza met groene asperges, eieren en kaas. Dit was de lekkerste pizza (9) die ik ooit in een Nederlandse pizzeria heb gegeten. Kortom ik ben enthousiast.

Inmiddels heb ik hier een aantal keer gegeten: een lasagne (9), een vegetarische lasagne (9), een pizza met parmaham en mozzarella (9), de 3 andere soorten salade (8,5) en de tiramisu (8). Kortom het eten is meer dan goed.

Er zijn echter een aantal kleine problemen met dit restaurant:
- De wachttijd tot het eten komt kan vrij lang duren. Dit is niet zo erg als je met een groepje bent, maar als je alleen snel een pizza wilt eten dan is dat onhandig.
- Ze serveren geen kraanwater. De eerste keer dat ik kwam werd ik op een erg vervelende manier aangespoord om flessenwater te drinken. Later was het dat de gemeente verboden had om kraanwater te schenken. Ze zeggen nu dat ze vanaf volgende week in ieder geval mij kraanwater zullen serveren. Ik ben benieuwd.
- Het bedienend personeel, en dan met name een vrouw die daar werkt, afkomstig uit de Dominicaanse republiek, is wat onbeleefd. Ze zegt steeds je en jij tegen ons (zelf heb ik daar niet zo'n moeite mee, maar een vriend van mij die nog 10 jaar ouder is dan ik, stoorde zich daar enorm aan) en ze is is nogal opdringerig wat betreft het bestellen van drankjes.

Kortom, elk voordeel heb zijn nadeel, maar als je de minpunten voor lief neemt, dan is dit gewoon een erg goede plek voor je pizza, lasagne of salade. Een volwaardig alternatief voor het Indonesisch eten bij Kolintang, al is het wel een stuk duurder als je meer dan alleen een pizza of een portie lasagne bestelt. De porties zijn hier ook aanzienlijk kleiner, wat ongunstig uitpakt voor een grote eter als ik ben.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Andrej Tarkovsky: kunstzinnig filmregisseur

Een tijdje terug werd een setje van 6 films van Andrej Tarkovsky aangeboden op marktplaats. Ik was eigenlijk vooral benieuwd naar zijn film Andrej Roeblev, over de 14-eeuwse Russische ikonenschilder. Omdat de verkoper liever de set als geheel verkocht, heb ik alle 6 de films gekocht voor 10 euro per stuk plus 6,95 euro verzendkosten. Het ging om de volgende films:

- De jeugd van Ivan
- Andrej Roeblev
- Solaris
- De spiegel
- Nosthalgia
- Het offer

Andrej Tarkovsky was een zeer eigenzinnig, beetje filosofisch en zeer artistiek filmmaker. Zijn films zijn in de eerste plaats mooi om naar te kijken. Ook zijn ze nogal moeilijk om te begrijpen en zijn ze vaak zeer beklemmend. De muziek draagt daar in hoge mate toe bij.

Van zijn films zeiden "De jeugd van Ivan", "De spiegel" en "Nosthalgia" mij niet zo veel. Mooi gefilmd, met aandacht voor detail, dat zeker, maar toch vooral ook moeilijk te volgen.

"Solaris" speelt zich grotendeels af in een ruimteschip dat in een baan rond de planeet Solaris draait. De planeet beïnvloedt de levens van de astronauten aanzienlijk en zorgt ervoor dat hun diepste wensen gematerialiseerd worden. De omstandigheden in het ruimteschip zijn zeer beklemmend, wat versterkt wordt door de muziek. "Nosthalgia" is als film niet naar mijn smaak, maar intrigerend is hij zeker.

"Het offer" is de laatste film die Tarkovsky maakte, deels met acteurs die ook met Ingmar Bergman samenwerkten. Na "Andrej Roeblev" is dit de film van Tarkovsky die op mij de meeste indruk maakte. Mooi gefilmd, en met goed spel.

Zonder meer mijn favoriete fim van Tarkovsky is "Andrej Roeblov", over het leven van de beroemde 14-eeuwse ikonenschilder. De film geeft wat passages uit zijn leven, zonder al te veel stil te staan bij zijn werk. Een mooi levensverhaal, dat in prachtig zwart-wit is verfilmd. Gedurende de laatste tien minuten van de film krijgen we een aantal kleurenbeelden van de ikonen te zien.

Al met al ben ik geen heel groot fan van Tarkovsky en ben ik blij dat ik 4 van zijn films (uitgezonderd Andrej Roeblev en Het offer) door kon verkopen aan een vriend. Ik vind het wel heel bijzonder dat Tarkovsky überhaupt zijn films heeft kunnen maken in het tijdperk van Brezjnev. Tarkovsky is aan kanker gestorven, naar verluidt omdat de KGB zwaar radioactief materiaal bij hem in de buurt neerlegde.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 15 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 4 (1952-1953)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 4 (1952-1953) (Nederland, 1984): 203 blz: Uitgeverij Bert Bakker

De belangrijkste gebeurtenissen in het leven van Hans Warren in de jaren 1952 en 1953 zijn: een verblijf in Engeland, zijn huwelijk met Mabel,  een ongewenste zwangerschap van Mabel met aansluitend een abortus (gruwelijk beschreven), de watersnoodramp van februari 1953 waarin zijn vader een heldenrol speelt en een langdurig verblijf in Parijs.
Hoewel Hans Warren met Mabel trouwt heeft hij slechts met tegenzin seks met haar. Hij beschouwt het hebben van seks met haar als een dure plicht waarvan hij zich met moeite kwijt. Hij denkt dat Mabel wel voorzorgsmaatregelen heeft genomen, maar als dat niet zo is, dan staat hij op een abortus, als zij tenminste verder wil gaan met hem. Ze maken continu ruzie en regelmatig dreigt één van beiden er vandoor te gaan. Ze komen steeds weer terug bij elkaar en dan begint de ellende van voren af aan. Keer op keer bezingt Hans de homoliefde, voor vooral Arabische jongens. Vrouwen doen hem hoegenaamd niets.

-14 januari 1952 Uit mijn dagboeken zou een interessant excerpt te maken zijn. Een strenge selectie, met weglating van de zeurderige confessies die ik - nog steeds - aan het papier toevertrouw. Het is lastig dat talloze pagina's los liggen, dat ik in allerlei cahiers, notitieboekjes en schriften door elkaar noteerde. Onoverzichtelijk, nooit door iemand anders dan mijzelf te ordenen. Als ik oud mocht worden (ik verwacht dat niet) zal ik misschien zelf zo'n selectie samenstellen en voor posthume publicatie klaar maken.

- 14 februari 1952 Zodra ik in proza de werkelijkheid loslaat ontspoor ik.

- 12 maart 1952 Hoe gemakkelijk is de mentaliteit te begrijpen van iemand die zich verkoopt om voor zijn liefste te kunnen zorgen. Het lichaam is niets, de liefde alles. Een gekocht lichaam of een lichaam in liefde gegeven, ze hebben niets met elkaar gemeen. En velen begeren niet meer dan juist het gebruik en een vleug illusie.

- 28 maart 1952 Bovendien heb ik me voorgenomen de kamer wat uit te mesten. Af en toe proest ik het uit als ik de bende zie. De bedden liggen soms de hele dag open, overdekt met kleren, papieren, kranten en boeken. Voedsel slingert overal, en al het servies maken we vuil eer we iets afwassen (er is van alles gelukkig maar ongeveer twee stuks). Het stinkt aldoor naar eten; de haard is een vaalt vol as, coal, kranten, proppen papier, notenschalen en lege bonbondozen, de schoorsteenmantel overdekt met poeder, boeken, stof, reukwaters, bloemen, toiletgerei waartussen dadels en rozijnen zijn verdwaald. De pannen zijn dik met etensresten bekorst. Het tafelkleed is vol vetvlekken - hoe houd ik dit schrijfboek een klein beetje proper?

- 3 mei 1952 Het lijkt wel of de liefde van je partner groeit naarmate je zelf onverschilliger wordt.

- 26 mei 1952 Woensdagmiddag trouwen Mabel en ik, in het Registratiebureau van Bournemouth. Ik begrijp niet hoe dit zonder meer kan. Ik vraag me af of het huwelijk in Nederland rechtskracht zal hebben - zoniet des te beter.

- 19 juli 1952 Marc zojuist teruggevonden. Hij zoende vurig een meisje. Zij stond me natuurlijk helemaal niet aan. Zijn ogen waren rood, hij was ingekapseld in een dromerige hartstocht. Ik begrijp nooit hoe zulke fijne jongens zich kunnen laten gaan met banale meisjes. Ik voelde jaloezie.

- 18 januari 1953 Het ongelukkige is echter dit: ik word op steeds smaller basis teruggedreven. Ik schrijf onpubliceerbaar proza, te homo-erotisch. Als nu ook mijn gedichten onpubliceerbaar worden, de roep over mijn homoseksualiteit zich openlijk in ons rotland verbreidt, raak ik straks, ook als criticus, volkomen uitgerangeerd.

- 3 februari 1953 Het is begrijpelijk. Je grijpt naar een journaal op momenten als nu: wanneer je niets anders te doen hebt. Zodra je met ziel en lichaam leeft, ligt het dagboek onaangeraakt.

- 23 maart 1953 Het wonderlijke vind ik dat mensen die zelf zo bitter weinig presteren feilloos de gebreken van anderen kunnen opsommen. Ben ik ook zo, vraag ik me dan af.

- 8 juni 1953 De smetteloosheid van een ongerepte jongen bij het tennisspel: witter dan wit zijn blouse en korte broek, lichtbruin zijn stevige armen en benen. Zijn lichaam, stoer en toch sierlijk te raden onder de sportkleren. Donker waas over de benen, voeten die behendig over het steenrode veld raspen. Setting: meibloemen, geur van pas gesneden gras, bloeiende rhododendrons en kastanjes, merel- en mezenzang. Onder de wolken een koele, als lichte regen neervallende geur van pijnbomen.

- 29 juli 1953 Er is echter niet een figuur bij <in onze letteren> voor wie ik wèrkelijk warm loop, zoals ik dat doe voor Kafka, Genet, Gide, Kavafis... Het ligt niet aan de taal, het is het formaat.

- 2 augustus 1953 Met afschuw en tederheid voelde ik hoe een legertje platluizen Habib verliet voor nieuwe weidegronden op mijn armen, benen, rug.

- 7 september 1953 Trouwens: ik dien voorzichtiger te worden nu ik me voor langere tijd en ook wel indringender met het zelfkantleven bezig ga houden. Ik ben niet sterk en geenszins een vechter, en dan delf je in dat wereldje altijd het onderspit. Ik hou graag mijn bril op mijn neus en mijn tanden in mijn mond. Een mes tussen je ribben heb je eer je het weet.

- 19 november 1953 In een vreemde taal ben je sneller tot lachen bereid wanneer je het mopje of de dubbelzinnigheid snapt, je lacht dan eerder uit voldoening over je taalkennis dan omdat je het echt leuk vindt.

Na het lezen van deel 3 heb ik even een pauze genomen. Één dag maar, het andere boek dat ik opgepakt had beviel niet. Het lijkt erop dat ik nog wel even doorga met het "Geheim dagboek", te meer omdat ik voor de maand van de klassieken die Sandra in augustus organiseert ook nog gewoon een aantal delen wil bespreken.

Lees verder deel 5

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


zaterdag 14 juli 2018

Een dure behandeling

Ik kreeg vorige week een declaratieoverzicht van Het Zilveren Kruis, mijn ziektekostenverzekering tot 31 december 2017. Er stond een declaratie op van 7.342,90 euro ten bate van Altrecht. Bij Altrecht ontvang ik mijn behandeling. Omdat ik mijn ogen niet geloofde heb ik Het Zilveren Kruis om informatie gevraagd over deze declaratie. Wat blijkt nu: Altrecht heeft een afspraak gemaakt met Het Zilveren Kruis over een bepaalde behandeling, waarvoor ze een vergoeding krijgen die wettelijk is vastgesteld op dit bedrag. Daarbij maakt het niet uit hoeveel zorg ze daadwerkelijk leveren, of iemand nu één keer in de maand een gesprek heeft, of dat hij dagelijks begeleiding nodig heeft.

Ik heb even proberen uit te rekenen wat dit in mijn geval betekent.
Ik heb 3 behandelaars gesproken: de psychiater die laten we zeggen 80 euro bruto per uur kost. Verder mijn casemanager die zeg 40 euro bruto per uur kost. En dan nog de ervaringsdeskundige, die zeg 30 euro bruto per uur kost.
Mijn psychiater heb ik gedurende het afgelopen jaar 5 keer gesproken, 20 minuten per keer, dat maakt 135 euro.
Mijn casemanager heb ik ongeveer 4 keer 1 uur en 13 keer 30 minuten gesproken, dat maakt 420 euro.
De ervaringsdeskundige heb ik 10 keer 45 minuten gesproken, dat maakt 225 euro.

In totaal heeft mijn begeleiding Altrecht dus ongeveer 780 euro gekost. Waar blijft de rest van het geld? Gaat dat naar de directeur van Altrecht zodat hij in een grote Mercedes kan rijden?
Ik vind deze manier van declareren weinig transparant en aanzetten tot misbruik. Wij klagen met zijn allen over de hoge kosten van de gezondheidszorg en dan zou dit toch eigenlijk niet moeten mogen.

Verder heeft mijn psychiater besloten dat mijn behandeling beter overgedragen kan worden aan de huisartsenpost. Dat begrijp ik nu een stuk beter, zo'n bedrag aan behandeling kunnen ze in mijn geval niet verantwoorden. Dat betekent dat ik minder begeleiding krijg. Volgens Altrecht omdat het goed met mij gaat. Volgens mij gaat het helemaal niet zo goed, maar klopt de manier van financiering niet en ben ik daar gewoon de dupe van.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De pillenwinkel

Pillen zijn voor veel mensen een noodzakelijk goed. Ook voor mij geldt dat, zonder pillen had ik geen leven. Ik slik de volgende pillen:

- 2 tabletten van 1 mg Haloperidol (Haldol): een antipsychotisch medicijn.

Tot afgelopen september kreeg ik een depotinjectie van Anatensol, 0,8 ml vloeistof met 20 mg medicijn eens in de 3 weken. Dit medicijn heb ik 27 jaar gebruikt, vanaf 1990 en ik was hier redelijk tevreden over. Geen reden om over te stappen op een ander medicijn, maar ik moest wel omdat de Anatensol uit de handel werd genomen. Na overleg met mijn psychiater besloot ik om over te stappen op Haldol, het meest gebruikte antipsychotische medicijn binnen de psychiatrie. Vanwege de veelal zeer negatieve verhalen over Haldol was ik hier niet bepaald happig op.

Ik begon met een injectie van 0,8 ml met 80 mg medicijn. Deze injectie was een klap in mijn gezicht, veel te zwaar en ik kreeg last van vervelende bijwerkingen zoals een trillende arm en bewegingsonrust. Ik heb meteen aangegeven dat ik mij hier zeer klote bij voelde. Normaal krijg ik na 3 weken weer een nieuwe injectie. Nu heb ik 6 weken gewacht en heb het toen met een pilletje geprobeerd, één pilletje van 1 mg per dag om mee te beginnen, met het idee dat als dit niet genoeg bleek de dosering te verhogen. Één pilletje leek in het begin goed te werken, ik werd een stuk actiever en heb zelfs mijn zolder in 4 weken tijd opgeruimd. Na een tijdje werd ik te druk, ik ging richting een psychose.

Na overleg met de psychiater heb ik besloten om voortaan 2 mg Haldol te nemen. Eerst nam ik een dosis van 5 mg (nog altijd niet veel in vergelijking met de spuit) en de dag daarop 2 tabletten van 1 mg. Sinds die tijd neem ik iedere dag 2 tabletten van 1 mg en voel ik mij redelijk goed. De overstap op Haldol lijkt goed gelukt. Ik voel me er waarschijnlijk prettiger bij dan bij de Anatensol. De afgelopen 2,5 maanden voel ik mij zelfs voor mijn doen erg goed (heeft natuurlijk ook met het mooie weer te maken). Ik voel mij nu al geruime tijd beter dan ik mij ooit gevoeld heb de afgelopen 10 jaar. Ik heb helaas nog steeds erg weinig energie, maximaal kan ik op één dag, zo'n 6 tot 7 uur van huis weg zijn zonder in te storten

- 1,5 tablet van 400 mg Priadel: een Lithium-preparaat, tegen depressie en stemmingswisselingen.
In de praktijk voel ik mij hierdoor altijd wat minder.

- 1 tablet van 0,4 mg Tamsulosine: voor de prostaat.

De Tamsulosine ontspant de spieren van de prostaat, waardoor de pisbuis niet meer wordt afgeklemd. Nu kan ik weer enigszins normaal plassen, hoewel ik wel achterlijk veel naar het toilet moet, overdag wel ieder uur en 's nachts zo'n 6 tot 8 keer.

- 1 tablet van 10 mg Amlopodine: tegen een te hoge bloeddruk.

- 1 tablet van 1 mg Melatonine: een lichaamseigen hormoon om beter te kunnen slapen en om mijn dag- en nachtritme onder controle te kunnen houden.

Na jaren zeer ernstige problemen met mijn dag- en nachtritme, ben ik sinds oktober 2013 begonnen met het slikken van Melatonine. Mijn problemen met mijn ritme waren van de ene op de andere dag opgelost, voor mij is Melatonine een wondermiddel. Ik slaap nog altijd zeer veel, ongeveer van 24.00 uur tot 14.00 uur.

- 2 tabletten van 20 microgram vitamine D: omdat ik daar een tekort aan heb, helpt tegen vermoeidheid.

Verder heb ik in het verleden ook nog af en toe de zogenaamde pammetjes geslikt:
- Temazepam: een middel om makkelijker in te slapen.
- Oxazepam (= Seresta): een middel dat zo nodig rustgevend werkt.

Kortom, een hele pillenwinkel!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 13 juli 2018

Uit eten in Utrecht: Italiaans restaurant Ella's kitchen

Het is misschien niet helemaal eerlijk om een bespreking te schrijven na een eenmalige ervaring, maar ja, doe ik als bespreker van boeken, restaurants en films eigenlijk wel eens anders?
Na mijn eerste bezoek aan Ella's kitchen in Lunetten, zie mijn stukje ongeduldig, heb ik daar een paar keer gegeten. Het is duidelijk geen toprestaurant, maar ik vind hun pasta's, pizza's en spareribs redelijk (7). Omdat het dichtbij huis is, mijn favoriete restaurant Kolintang niet altijd open is en gewoon voor het gemak, kwam ik hier regelmatig. Tot zondag 1 juli.

Zondag 1 juli was een heel zonnige en warme dag. Met een vriend had ik 's middags een dvd bekeken en daarna wilden we eerst een hapje eten en daarna gaan wandelen in Amelisweerd. Zondag is Kolintang dicht, dus besloten we om  bij Ella's kitchen te gaan eten. Ik had wel zin in een pasta zeevruchten, even niet stil gestaan bij het feit dat het wel een heel warme dag was, en dat zeevruchten enigszins risicovol eten is. Ik kreeg mijn pasta zeevruchten en die was niet te eten vanwege de enorme hoeveelheid peper die in het eten zat. Toen had ik alert moeten zijn. Ik vroeg en kreeg een nieuwe portie, ditmaal zonder peper. De pasta smaakte slecht, maar dat kon aan mij liggen.

's Nachts werd ik wakker met een enorme diarree. Maandag was ik verschrikkelijk ziek en moest ik zo'n 20 keer naar het toilet. Dinsdag heb ik wat lichts gegeten en hoefde ik maar 10 keer naar het toilet, en woensdag werd het weer erger, toen moest ik 15 keer. Pas aan het einde van de week was de diarree over. Zo'n erge diarree heb ik nog nooit van mijn leven gehad, zelfs niet tijdens mijn vakantie in Turkije met een vriend in 1989. Gelukkig is het nu weer beter met me.

Duidelijk is wel dat ik nooit van mijn leven meer bij deze zaak ga eten. Dinsdagavond ben ik even naar het restaurant gelopen om te vertellen hoe ziek ik was geworden. Het enige wat ze zeiden was "Aan ons eten kan het niet liggen, dat is altijd vers". Dat kan best zijn, maar mijn maag en darmen vertellen een ander verhaal. Waarschijnlijk hebben de zeevruchten die dag gewoon een tijdje buiten de koeling gelegen en waren ze daardoor niet goed meer. Mijn broer zei dat ik de keuringsdienst voor waren moest bellen. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan, maar ik hoop maar dat er niet meer gasten van dit restaurant doodziek zijn geworden.

Er valt ook veel voor te zeggen om gewoon thuis te koken. Ik ben twee keer eerder goed ziek geweest van bedorven eten, één keer na het eten van een vies smakende bouillabasse en één keer na het eten van een patat met pindasaus. Ik neem ook nooit meer pindasaus bij mijn patat hoewel dat al bijna 30 jaar geleden is.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


donderdag 12 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 3 (1949-1951)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 3 (1949-1951) (Nederland, 1983): 239 blz: Uitgeverij Bert Bakker

De jaren 1949-1951 zijn relatief bewogen jaren in het leven van Hans Warren. Hij maakt 3 reizen naar Parijs. Gedurende de eerste reis naar Parijs reist hij verder naar het zuiden om de weduwe van Alain Fournier (schrijver van "Le grand meaulness") op te zoeken. Hij droomt ervan om door te reizen naar Noord-Afrika, maar ziet daar wegens geldgebrek van af. Tijdens de derde reis naar Parijs maakt hij kennis met de zelfkant van die stad en doet hij vele losse contacten op met vooral Arabische jongens. Hij ontmoet Mabel, zijn latere vrouw. Hij verliest zowel zijn grootmoeder op 81-jarige leeftijd, als veel erger nog zijn moeder op 57-jarige leeftijd, beiden aan kanker. De beschrijving van de laatste weken van het leven van zijn moeder, behoort tot de mooiste passages van dit deel. Verder wordt hem gevraagd om een letterkundige kroniek te gaan schrijven in de Provinciaalse Zeeuwse Courant, iets dat hij tot zijn dood in 2001 blijft doen.

- 16 juli 1949 - 19.30. - Het gaat mis met me. Een ziekelijke kooplust drijft me om kleren te kopen, nu weer een bleekrose, erg kostbare Franse pullover, zijden ondergoed, een shawl, moderne pyama's, overhemden, geklede schoenen. Maar ook vreet ik me vol, een pond bananen, een pond kersen, dan nog een paar repen chocola toe.

- 15 november 1949 Ik zoek mijn vrienden voornamelijk wegens hun schoonheid, of om datgene wat ik mooi in hen vind. Blijft die schoonheid - en dat is in menig geval zo - voor mij onbereikbaar doordat zij geen of onvoldoende homoseksuele gevoelens op kunnen brengen, dan ben ik niet tevreden met wat ik eventueel wél krijg: hun vriendschap (in wezen een veel precieuzer geschenk dan een mooi omhulsel), maar begin ik belangstelling te verliezen.

- 26 mei 1950 De natuurstemming was sterk. Lage zon, noodweer boven Zeeuws-Vlaanderen met gestreepte, ros wollige regenvlagen. Brokken hel oplichtende regenboog boven het als een Frans impressionistisch schilderij aandoende Borsselse haventje. De zee melkachtig, dofblauw, kalm, met een bleek purperen baan er in. Spitse witte zeilen tegen de horizon, en de fel wit oplichtende bruggen van grote zeeschepen, ver weg. Flikkerende ruiten van een stad aan de overzijde van de Schelde en grote witte bergeenden die zwiepend op hun spiegebeeld neerruisten. Zoele wind door avondgras.

- 16 september 1950 Ik heb niet de gave gesprekken woordelijk te memoreren. Ik kan alleen de sfeer waarin iets gedrenkt is lang navoelen, maar dat is vaag, er valt weinig over te vertellen. Meestal laat ik me in een soort welbehagen wegsoezen, luister nauwelijks. Het vreemde is dat dit vooral gebeurt bij belangrijke ontmoetingen. Terloopse praatjes, op straat of in de métro blijven me soms woordelijk bij.

- 23 september 1950 Terug naar Holland ... we rijden nog door het Noordfranse land, maar het is al zichtbaar: zware grijze regenwolken, zwart-witte koeien in omheinde weilanden, bietenvelden. Geen enkel verlangen heb ik naar Holland. Hoe goed voel ik dat ik de verkeerde kant oprijd, naar kou, wintereczeem, lasteren, kleinzieligheid, kleurloosheid. Wel verlang ik er naar, mijn ouders weer te zien, en naar de rust thuis: deze vakantie heeft me geen rust gegeven, integendeel.

- 20 oktober 1950 - 8 uur, op bed. - 29 jaar. Krabben, verstopt hoofd snuiten, uit bed sukkelen, theedrinken met zoete koek, schijten - er manifesteert zich niets groots dat een belangrijk jaar aankondigt. Nevelige, stille, zonloze morgen. Ik ben moe, ontzie alles. Kop op, boy.

- 16 april 1951 In Parijs ontving ik via Mama het bericht dat mijn ingezonden novelle niet voor een reisbeurs in aanmerking kwam. Ik heb het zo lang verwachte briefje half gelezen in de wc van het Hôtel de Normandie gedeponeerd en er op gescheten. Vulgair, afgezaagd, maar de waarheid.

- 28 mei 1950 Ik ben dankbaar dat ik deze laatste dagen alles voor haar kan doen, al kan ik geen seconde haar lijden, haar pijn, haar benauwdheid verlichten. De nachten dat we samen zijn, zijn van een grote, trouwe intimiteit. Vannacht heb ik haar voor het eerst op de ondersteek geholpen. Geen enkel woord is meer bespottelijk, het is: haar arme hoofdje, haar haartjes, haar voetjes, en als er nog liever verkleinwoord was, zou ik dat gebruiken.

- 18 september 1951 Toen ik thuiskwam in Lozère lag er daar een brief die me helemáal in een goede stemming bracht. De hoofdredacteur van de Provinciale Zeeuwse Courant, G. Ballintijn, vraagt me of ik met ingang van oktober een wekelijkse letterkundige kroniek in die krant wil gaan verzorgen, en of ik ook andere boeken wil bespreken over literatuur en kunst.

- 29 oktober 1951 Het is waar: ik heb vaak ondervonden dat jongens die ik schoonheden noem, zichzelf geringschatten en mij "mooi" vinden. Niemand weet beter dan ik zelf dat ik niet mooi ben.

- 30 oktober 1951 Gisteravond stond opeens Ad den Besten voor de deur ... We hebben onder hilariteit de flaptekst voor Eiland in de Stroom in elkaar gezet. Ad is bang dat men mij voor een boerenjongen aan zal zien als er staat "werd geboren te Borssele, waar hij nog steeds woont", en hij had nu iets onzuivers gefabriceerd als "waar hij hoofdzakelijk nog steeds woonachtig is". Het bleek niet zo eenvoudig daar een goede draai aan te geven, en we kwamen tot: "verdeelt zijn tijd tussen de Zeeuwse schorren en moeren en het Parijse schorremorrie, of de Parijse schorre moren".

- 2 november 1951 Een paar gedichten geschreven de laatste tijd, voor Mohamed Belmokhtar. Ad vond ze goed. Maar wat heeft de arme jongen er aan, zelfs al bereikte hij er de onsterfelijkheid mee? Hij was beter aan 80 francs voor een broodje met warme worst.

Ik heb geen citaten opgenomen over zijn erotische contacten. Die lees je vanzelf wel als je dit deel openslaat. Voor nu heb ik even genoeg van Hans Warren en ga ik een ander boek pakken. Waarschijnlijk ga ik binnenkort verder. We zullen zien!

Lees verder deel 4

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.