dinsdag 31 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 13 (1978-1980)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 13 (1978-1980) (Nederland, 1997): 188 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Deel 13 van het "Geheim dagboek" staat geheel in het teken van de eerste tweeënhalf jaar van het samenzijn van Hans en Mario. Veel over hoeveel Hans en Mario wel van elkaar houden en hoe goed de seks is. Ook is Hans bezig met het uitgeven van zijn verzamelde gedichten en besluit hij om het "Geheim dagboek" te gaan publiceren. Tussendoor worden nog twee wat langere reizen naar Griekenland gemaakt.

- 10 augustus 1978 Mario leeft in een roes en schrijft zulke lieve dingen als nog nooit iemand me toevertrouwde. Ik blijf me voorhouden: dit kán niet, dit is een droom, een illusie. Ik rek me krachtig uit, kreun hardop: "O, Mario, ik ben gek op je." En wanneer ik dan in de spiegel kijk, zie ik geen oude dwaas met een paal in zijn broek, maar een eigenlijk best charmante kerel met een gelukkige lach op zijn gezicht.

- 21 augustus 1978 Het is maandagmorgen. Ik voel me gelukkig, maar ben ook ongerust en onzeker. Deze dagen hebben Mario en mij dichter bij elkaar gebracht. Die jongen is waanzinnig verliefd op me, hij kijkt me aldoor met aanbiddende ogen en een engelachtige glimlach aan. Ik zit zo lief op mijn fiets, ik zie er zo lief uit met m'n schort voor als ik de afwas doe. Hij vindt mijn lichaam mooi en ik zie er jong uit en het geeft niet dat ik kaal ben en myoop en dat ik een breuk heb als een ganzenei. Hij moet me aldoor aanraken, liefkozen, kussen, lieve woorden toefluisteren.

- 23 augustus 1978 Eigenlijk ben ik een alleenslaper: de liefde bedrijven, daarna ieder in zijn eigen bed. Mario slaapt het liefst helemaal aan me vastgeklampt, verstrengeld.

- 26 oktober 1978 Ik ben beschaamd als Mario vraagt: "Wat heeft m'n liefje gedaan in de afgelopen dagen?" Dan moet ik antwoorden: "Vrijwel niets." Van maandagmorgen tot donderdagavond alleen een verslag over de Delftse antiekbeurs en een letterkundige kroniek geschreven. Ik kon moeilijk zeggen: wat bijkomen van de vermoeienis, huishouden gedaan, geluierd, geslapen, gekletst, naar die verbijsterende muziek van Zelenka geluisterd. En dat was het toch. Toen ik Mario nog niet kende, deed ik ook niets.

- 3 december 1978 De grenzen van intimiteit: vorige week haalde Mario me er doodleuk bij toen hij ging zitten poepen. Onbeschaamd zat hij te drukken op de toiletpot, zijn slip hing halverwege zijn mooie, ruige behaarde benen. Hij scheet een onvoorstelbare hoeveelheid, telkens stond hij even op om te kijken wat er weer bij gekomen was en dat te becommentariëren.

- 1 februari 1979 Ik zag een paar vrij lange stoppels aan mijn rechtermondhoek en schoor die weg met het apparaatje dat Mario altijd gebruikt. Het rook sterk naar zijn pre-shave Aramis. Toen ik het openklapte, bleek het vol, niet met die grijzige massa die er altijd in mijn scheerapparaat zit, maar met een bronskleurig knipsel, jong, glanzend, levendig.

- 13 februari 1979 Een lief, aanhankelijk briefje van Mario. Behalve dat hij zoveel van me houdt, me geen minuut missen kan en altijd bij me wil horen, deelt hij nooit iets mee. Of een brief gisteren, vorige week of vorige maand geschreven is: er is geen verschil. Ik lijk ondankbaar, maar de inhoud van de ruim zeventig brieven die ik sinds we elkaar ontmoet hebben van hem ontving is volkomen eenvormig.

- 3 juli 1979 Het gesprek kwam ook op mijn dagboek terecht. Bert informeerde met belangstelling. Of hij de cahiers eens mocht zien, en of ik ervoor zou voelen ze uit te geven. Natuurlijk heb ik weleens met die gedachte gespeeld, maar ik ben nog niet zover. Wanneer ik het zou doen, denk ik niet dat het iets zou veranderen aan mijn manier van opschrijven, mijn instelling. Wel lijkt het mij een goed idee de selectie in eigen hand te hebben, onbenulligheden en herhalingen te kunnen schrappen. Je komt er in normale omstandigheden immers vrijwel nooit toe de meestal rap, rap neergeschreven teksten te herlezen, laat staan te corrigeren.

- 6 augustus 1979 Mario is een dankbare eter, hij beweert dat ik een paar sterren verdien als kok en meent dat. Zelf vind ik mijn eigen eten ook meestal het lekkerst, hoewel koken je toch iets van je eetlust ontneemt.

- 29 oktober 1979 Waarom wordt onthouding als een verdienste beschouwd? Ik vind iedere ejaculatie weer een hoogtepunt in je leven. Toen ik vorig jaar vreesde dat het voorbij was, beschouwde ik dat als een ramp, niet als een zegen. Wie verzucht: ik wou dat ik ervanaf was, heeft denk ik nooit het bedwelmende genot gekend.

- 25 juni 1980 Gister flink opgeschoten met het overschrijven van Geheim dagboek. Ik kan me nog niet goed voorstellen dat het zal worden uitgegeven. Ik besef dat er niet veel mensen zijn die zo lang, zo uitvoerig en zo openhartig hun wel en wee hebben vastgelegd, maar wie ben ik? Ik ben geen kleurrijke figuur, er is niets spectaculairs in mijn leven, ik heb mij nooit ergens mee bemoeid. Ik mis dat zelfvertrouwen van anderen.

- 30 juli 1980 Een paar weken geleden begon Mario, als we een gekke bui hadden, met hees overslaande stem te roepen: "Kak poep, malle Jootje, kak poep, pinda-rinda!", en dat soms heel langdurig. Het is besmettelijk, soms roep ik het ook opeens. Vannacht omstreeks twee uur, we konden de slaap niet vatten, riepen we het allebei. Eerst zacht, maar weldra zo hard we konden, krijsend als wild geworden brulapen. Het raam stond wijdopen, het moet ver te horen zijn geweest, overal begonnen er honden te blaffen. Ik durf buurvrouw nauwelijks onder ogen te komen, ze moet stellig wakker geworden zijn.

- 29 november 1980 Bij het persklaar maken van mijn dagboek valt me steeds op dat ik zoveel vergeten ben. Als ik mijn memoires most schrijven, zouden ze een vage afspiegeling van de realiteit geven. In de dagboeken van 1942 en 1943 komen allerlei mensen voor van wie ik geen idee meer heb wie ze waren. Er worden klasgenoten genoemd van wie de naam niets oproept. Gebeurtenissen waarvan ik niets meer weet worden uitvoerig beschreven. Mogelijk beklijft er meer in het geheugen als je niets noteert, maar ik zou zelfs belangrijke feiten niet weten te reconstrueren.

Lees verder deel 14

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

3 opmerkingen:

  1. Ik ben je nog steeds dankbaar dat je dit project op je genomen hebt. Ik vind het heerlijk door deze samenvattingen en goedgekozen citaten een beeld te krijgen van zowel Hans als zijn dagboeken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar sluit ik me graag bij aan.

      Verwijderen
    2. Hoi Jannie en Niek, dank jullie. Het is een dankbaar project, ik ben er zelf ook wel erg enthousiast over dat ik zoveel mooie citaten heb kunnen vinden. In mijn herinnering gaan de laatste zeven delen vooral over museumbezoeken en etentjes buiten de deur. In het laatste deel staat het verval door de ouderdom van Hans centraal. Misschien dat ik even een pauze inlas, maar dat zie ik wel. Groetjes, Erik

      Verwijderen