Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 7 (1958-1962)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 7 (1958-1962) (Nederland, 1988): 183 blz: Uitgeverij Bert Bakker

In de jaren 1958 tot 1962 gebeurt er niet zo heel veel in huize Warren. Hans Warren krijgt de Van der Hoogtprijs met een bijbehorend geldbedrag van 1000 gulden. Zoon Gideon wordt geboren en de vader van Hans komt te overlijden. Hans en Mabel sluiten vriendschap met Maria Dermoût, een schrijfster die Hans zeer bewondert. In dit deel weinig persoonlijke ontboezemingen, wat stukken over de boeken die Hans heeft gelezen, wat beschouwingen over zijn nieuwe hobby: de duiventeelt en ook over zijn andere hobby: het verzamelen van oude kunstvoorwerpen.

- 6 mei 1958 Vanmorgen om tien over half elf is onze zoon Gideon geboren. Het is een flink kind van ruim acht pond met een heel dikke nek, stevig en vet. Hij was acht dagen over tijd en zijn nageltjes waren al een eindje doorgegroeid. Zijn hoofdje kwam het eerst naar buiten, het duurde toen even eer de schouders en de rest volgden. Typisch dat die schouders helemaal wit waren door het persen, terwijl de kop nog donkerpaars was en het hele lichaam daarna snel kleurde. Hij heeft al veel donker haar. De verlossing verliep vlot, alleen moest hij een paar klappen krijgen eer hij ging huilen.

- 22 juni 1958 Ik hoor tot de mensen die, als het enigszins kan, een siësta houden. Mijn ouders hadden die gewoonte en ik wist niet beter of het hoorde zo. 's Middags even liggen; was het héél kort, dan heette dat "je ogen verschieten". Het is ontspannend, het geeft je meer energie voor de rest van de dag, je kunt ' s avonds langer opblijven. Kortom: dat halfuurtje, die drie kwartier, of soms dat uur haal je er beslist uit.

- 18 juli 1958 De poëzie maakt geen deel meer uit van het dagelijks leven van iedereen, zij is verschraald tot een bezigheid in de marge van het bestaan. .... Dat dit uit moest lopen op l'art pour l'art en uiteindelijk op onze huidige dichtkunst die geen enkele band meer met het volk heeft is een onvermijdelijk consequentie.

- 2 november 1958 Er zit iets vernederends in, de kunst te moeten beperken tot een kring van enkele fijne luiden. Even vernederend is het te moeten dalen tot het publiek. .... Geen enkele kunst is zonder meer toegankelijk voor de gewone en de mindere man. Je dient behoorlijk onderricht te hebben genoten om er ook maar iets van te kunnen begrijpen, dat is de juiste term, ook al wensen de kunstenaars van nu niet meer begrepen te worden.

- 10 januari 1959 Een aforisme dient een weerhaak te hebben, tot tegenwerpingen te prikkelen en toch niet weerlegd te kunnen worden.

- 7 april 1959 Op woensdag 25 maart, des morgens ongeveer elf uur, is mijn vader ten huize van vrienden van hem, M.J. van 't Hof te Borssele, plotseling overleden. Hij was 22 december jongstleden 68 jaar geworden.

- 12 oktober 1959 Ik heb, beroepshalve, honderden moderne Nederlandse romans en honderden dichtbundels gelezen,  goed gelezen, uitvoerig besproken en weer volkomen vergeten. Soms vraag ik me af hoe ik al dat geestelijk voedsel weer kwijtgeraakt ben, of ik ooit gedwongen zal worden op de divan van de psychiater het complete oeuvre van Jos Panhuysen of Frits Huël op te braken.

- 6 januari 1960 Zelfs Goethe kwam tot de conclusie "Het leven bestaat uit niet doen wat we willen en doen wat we niet willen", en dat troost niet.

- 1 mei 1960 Gisteravond kwam buurman Van Liere vragen of ik helpen wilde bij de bevalling van een van zijn paarden. Het ging namelijk niet goed. Van omstreeks zes uur tot middernacht zijn we in de weer geweest. Er waren spectaculaire momenten, toen de veearts met ontbloot bovenlijf zijn rechterarm tot aan de oksel in het paard stak om te voelen hoe het veulen lag. Zijn arm werd bijna afgeperst. Het veulen lag verkeerd en was niet goed te krijgen. Het moest als het ware in stukjes gehakt worden binnenin de moeder die de martelingen overleefde. Het is verbluffend hoe geduldig dieren hevige pijnen weten te verdragen. De weeë, lauwe lucht van bloed en slijm en vliezen lijkt al mijn poriën binnengedrongen. Gelukkig dekte het duister in de schuur veel gruwelijks genadig toe.

- 17 juni 1960 Ons bestaan heeft geen enkele zin,behalve die welke wij eraan geven. Soms komen we tot daden, kunstwerken, procreatie. Die handelingen, evenzovele actes de foi, wekken een tijdelijke schijn, als zóu er iets zin hebben.

- 29 december 1960 Klein probleem: Amanda heeft een "Poesie-album" gekregen waarin iedereen een versje moet schrijven, een plaatje moet plakken of een tekening moet maken. De traditie eist dat vader en moeder te reeks openen. Ik voel me schuldig wegens het nog steeds blanco blaadje. Ik vind dat ik geen al bestaand versje kan gebruiken, dat ik zelf iets moet maken. Maar wat vindt een kind van zes leuk en is toch niet al te onbenullig? ... Ik heb zelden zo zitten piekeren, me als dichter zo tekort voelen schieten als nu ik voor mijn lieve dochtertje iets maken wil en het niet kan.

- 27 april 1961 De zuinigheid van welgestelde mensen verbaast me keer op keer.

- 12 juni 1961 Vandaag een ingrijpend besluit genomen. Ik ben naar vogelhandelaar Van den Bosch in Goes gegaan en heb hem al mijn vogels te koop aangeboden. Vanavond zijn de kooien en volières leeggehaald - het is een enorme opluchting en een heerlijke rust. Ik werd dol van het onophoudelijke gefladder, gespring, het getik tegen de tralies, het gezang, de veertjes, de zaadpelletjes, de stank, het werk.

- 9 februari 1962 Vanmiddag is Gideon bijna in de koeieput op het erf van Van Liere verdronken. Ik stond me te scheren, opeens was er geroep en geschreeuw. Ik liep naar de weg en vond daar behalve de krijtende Beryl, een kletsnatte Mabel, met naast zich een levenloos lijkende Gideon. Beiden onder de modder. Mabel had blijkbaar een shock, maar Gideon leek er nog erger aan toe. Ik heb hem bij de benen gepakt en ondersteboven gehouden. Dat hielp, het vuile water dat hij binnengekregen had braakte hij eruit en hij kwam bij, ging huilen.

- 31 december 1962 Mabel en ik zaten alleen, nadat de kinderen naar bed waren gebracht. We haalden allerlei herinneringen op en Mabel vroeg me of ik destijds, in 1949, iets over onze eerste ontmoetingen opgeschreven had. Ik heb dus mijn oude dagboeken te voorschijn gehaald en onder grote hilariteit de betreffende passages voorgelezen. ...
Zou het christendom iets beter verdraagbaar zijn wanneer Jezus niet vrijwel altijd op zo'n weerzinwekkende manier werd afgebeeld? Ik geloof niet aan zijn historiciteit, maar áls hij bestaan heeft kan hij er niet uitgezien hebben zoals duizenden afbeeldingen ons willen doen geloven: een kwal met een zweverige blik en een vlos baardje die in een lichtblauwe jurk op schoongewassen voeten door een korenveld slentert.

Lees verder deel 8

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.