woensdag 30 november 2016

August Sander: People of the 20th century

August Sander: People of the 20th century (Duitsland, 2013): 807 blz: Uitgeverij Schirmer/ Mosel

Product DetailsAugust Sander was een Duitse portretfotograaf die leefde van 1876 tot 1964.

Hij had als droom om een overzicht te maken van het Duitse volk, de verschillende bevolkingsgroepen, door die te portretteren.

Vanaf 1910 tot ongeveer 1956 is hij hier mee bezig geweest, waarbij de overgrote meerderheid van de foto's in het boek genomen zijn in de jaren van de Weimar-republiek: tussen 1918 en 1933.

Volgens August Sander moesten zijn portretfoto's een exacte gelijkenis met de werkelijkheid opleveren en zo gedetailleerd mogelijk zijn. Trucjes om de foto's te verfraaien daar deed hij niet aan.

"People of the 20-century" is een prachtig uitgegeven boek, dat meer dan 600 reprodukties bevat, die allen schitterend zijn afgedrukt. Als boek vind ik het het mooiste fotoboek dat ik in mijn bezit heb, en dat wil wat zeggen!

  

dinsdag 29 november 2016

Barbara Stok: Toch een geluk

Barbara Stok: Toch een geluk (Nederland, 2016): 160 blz: Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar

Toch een geluk"Toch een geluk" is het nieuwste autobiografische stripverhaal van de Groningse striptekenares Barbara Stok. In dit boek schrijft ze over de grote en kleine dingen die ze in haar leven meemaakt. Er zijn de grote dingen zoals haar werk aan de biografie van Vincent van Gogh, maar er zijn natuurlijk ook de talloze kleine dingen, zoals:

- Een televisieopname.
- Dat ze een ladder koopt voor de verjaardag van haar zusje, maar dat die niet in de auto past en ze de voorruit molt.
- Dat ze een drol opruimt die haar hond Wisky heeft gelegd.
- Dat ze een vriendelijke wetenschapper ontmoet die de volgende ochtend bij de balie van de NS uit zijn dak gaat.
- Een zeiltochtje op het IJsselmeer.
- Een slak in de basilicum.
- Dat ze bij een bushalte in de regen staat te wachten en schrijft: "Soms kun je beter juist niet in het hier en nu zijn."
- Een mol die ze helpt oversteken op de afrit van de A7.
- Dat ze verslag maakt in stripvorm van een stripfestival in Lucca.

Het klinkt allemaal niet zo bijzonder, maar dat is het intussen wel. Barbara Stok tekent de alledaagse gebeurtenissen in haar leven zo dat iedereen zich in haar tekeningen kan herkennen. De tekeningen zijn ook erg mooi, op het oog simpel met een strakke lijnvoering en erg mooi ingekleurd. Ik hoop dat er nog veel albums van haar hand volgen.

 

maandag 28 november 2016

Gerard Monnink: Met fiets en tent naar de Orient

Gerard Monnink: Met fiets en tent naar de Orient (Nederland, 1936? ): 231 blz: Uitgeverij Holland Uitgeversmaatschappij

Zelf heb ik in 1988 een fietstocht gemaakt van Zeist naar Istanbul. Zoals iedereen die een dergelijk grote fietstocht heeft gemaakt heb ik wel het een en ander meegemaakt tijdens deze tocht.

Vergeleken met de tocht die Gerard Monnink beschrijft beschouw ik mijn eigen tocht als een veredelde vakantiefietstocht. De tijden waren ook anders: terwijl ik de beschikking had over een lichtgewicht fiets en een lichtgewicht kampeeruitrusting moesten Gerard en zijn vriend Toon Damhuis het doen met een veel zwaardere fiest en bepakking. Bovendien reisden ze vrijwel zonder geld op zak en waren de wegen veel slechter dan tegenwoordig.

De talloze avonturen die de twee fietsreizigers meemaken worden in geuren en kleuren verteld. We maken kennis met slechte wegen, onherbergzame gebieden, wilde honden, ratten en luizen. Aan het einde van het boek in Palestina komen Gerard en Toon Sefania tegen, de latere vrouw van Gerard.

Helaas zijn de foto's die bij het boek zijn afgedrukt nogal wazig. Gerard heeft het regelmatig over de grote fotografische kwaliteiten van zijn vriend en dan vallen deze veelal onscherpe foto's toch wat tegen.

Lees hier wat collegablogger Koen de Jager van dit boek vond.

Een aantal wat langere citaten:

De kennismaking van Gerard met Toon:
"Neem me niet kwalijk", zeg ik "bent u Damhuis?" "Ja, dat ben ik" "Ik zou graag eens kennis met u willen maken, mijn naam is Monnink" "Aangenaam", en op zijn handdruk ga ik door: "De kwestie is namelijk dat ik al veel van uw reizen heb gehoord. Nu wilde ik zelf ook eens een grote fietstocht maken. Een tent meenemen om onderweg te kamperen, zelf eten koken, etc. En nu wilde ik eigenlijk vragen of u idee hebt om mee te gaan." Even glijden zijn blauwe kijkers langs mij heen. "Hm, waar wilde je dan naar toe?" "Nou, een wat excentrieke tocht" en ietwat verlegen ga ik verder: "een lange reis helemaal naar Palestina." Een ogenblik slechts denkt hij na. Dan volgt in zijn sappig Twents dialect: "Ja, dan konk wa metgaon." Alsof het een reisje van een paar dagen gold! "Wanneer wilde je vertrekken?" "Aanstaande zaterdag liefst", stamelde ik perplex." Goed-dan ben ik hier wel. Daar kun je van op aan."

Onderweg:
Als er een auto passeerde, waren we minutenlang in een stofwolk gehuld en de struiken en bomen langs de weg waren eveneens met een grijze laag bedekt. Voor onze bodies, waarop de zon onbarmhartig brandde, betekende dit een ware krachtproef, evenals voor onze banden.
Maar onverstoorbaar peddelde mijn metgezel verder, de ene helling op, de andere af, even stilhoudend soms voor een dronk water en dan weer voort!  Toen ik een ogenblikje naast Damhuis kwam, schoot ik onwillekeurig in de lach: Ontzettend, zijn gehele gezicht was bijna onherkenbaar met een grijsgrauwe laag bedekt! Verbaasd keek hij me aan: "Waarom lach je?" "Om je gezicht, helemaal met stof bedekt, ha, ha, ha!" "Ja, je kunt goed lachen", antwoordde hij, "maar wacht even, hier is een spiegeltje, -óók een aardige schoorsteenveger." Ik moet een heel ontzet gezicht getrokken hebben, want nu was Damhuis aan de beurt om te schateren!

Pech:
De geweldige schok deed onze voorwielen pal stilstaan ... Beiden kropen we weer overeind en betastten onze armen en benen. Nee, niets gebroken, alleen een paar kleine ontvellingen en schrammen aan onze handen en aan de neus van mijn vriend. Verder waren we geheel met klei en modder bedekt ... Bij een andere gelegenheid zouden we zeker hartelijk gelachen hebben om deze onvrijwillige kleidoop. Maar nu voelden we ons te miserabel en daarbij kwam de angst om onze karretjes. Bezorgd inspecteerde mijn vriend zijn vehikel ... Nee, niets aan kapot ... Maar toen ik weer op mijn Veeno wilde stappen, schuurde 't voorwiel langs de vork en met ontzetting constateerden we, dat de vooras gebroken was. Bedremmeld stonden we bij onze fietsen. We hadden zo vertrouwd op de onverwoestbaarheid van onze karretjes, dat we dit nauwelijks konden geloven ... "En dat," hoorde ik mijn vriend somber mompelen, "terwijl we niet eens een reserve-as bij ons hebben. Ja, alle beroerdigheid scheen zich hier in dit wilde stuk Balkan op te stapelen." 'n Grote kans bovendien, dat er in dit nest hieronder geen fietsas te vinden is ...Misschien kènnen ze hier wel geen fietsen", ging hij bemoedigend verder, terwijl we voorzichtig naar beneden schoven.

Luizen:
Toen we tenslotte klaar waren, moest ik toch eerst even kijken, waar dat jeukerige gevoel nu eigenlijk vandaan kwam, dat me de hele dag al gehinderd had. Ik trok mijn pullover en mijn hemd uit en... tot mijn ontzetting ontdekte ik de oorzaak... Luizen, grote, griezelige beesten... Vol afschuw toonde ik het mijn vriend. "Wel verd..., mij heeft ook al een hele tijd, de "de pokkel" (rug) gejeukt, om je de waarheid te zeggen", viel hij uit en snel trok hij zijn kleren uit... "Zie je wel... compleet onder de luizen... Die hebben we natuurlijk in deze oude bedden hier opgelopen..., dat is absoluut zeker. En daar hebben we nog voor betaald ook!" Dat was het begin van de Oriënt! "Onmiddellijk ander ondergoed aan!" riep ik vol afschuw. Maar Toon hield me tegen, met de woorden: "Ben je nou helemaal gek geworden?! Als je nu direct ander ondergoed aandoet, bederf je dat ook helemaal en kom je d'r nooit weer af. De enige manier is, de spullen vanavond in het hotel te wassen met kokend water en veel zeep. Want ik ken ze, ik heb ze op een vroegere reis ook al eens gehad", voegde hij er verklarend aan toe... "Luizen... praat me niet van luizen... Drie maal per dag krijgen die krengen jongen en s'avonds zijn ze alweer drachtig."


Ik had het boek al een keer eerder gelezen, maar was bij herlezing verbaasd over hoe goed geschreven ik het vond. Zonder meer een van de mooiste verslagen van een grote fietstocht die ik ken.


 

zondag 27 november 2016

Dvd: The bridges of Madison County

The bridges of Madison County (Verenigde Staten, 1995): 128 minuten: Regisseur Clint Eastwood

The Bridges of Madison County PosterAls Fransesca Johnson is overleden lezen haar 2 kinderen haar laatste wil, waarin staat dat ze gecremeerd wil worden en dat haar as moet worden uitgestrooid bij eeen bepaalde brug. De kinderen zijn stomverbaasd, maar lezen over het verhaal van de liefde van hun moeder en een voorbijtrekkende fotograaf.

Gedurende 4 dagen in 1965, terwijl de echtgenoot en 2 kinderen van Fransesca op pad waren om een prijswinnende stier tentoon te stellen, komt de fotograaf Robert Kincaid, die enigszins verdwaald is, langs op de boerderij van de familie Johnson.

Fransesca wijst hem de weg, nodigt hem uit voor een glas ijsthee, kookt voor hem en zo ontstaat een heftige romance.

Clint Eastwood die ook de regisseur is van deze film speelt de mannelijke hoofdrol en Meryl Streep de vrouwelijke hoofdrol. Beiden zijn wat oudere ervaren topacteurs en deze film is fantastisch gespeeld.

Een van de aller indrukwekkendste liefdesfilms die ik ooit gezien heb. Ook voor mensen die niet speciaal fan zijn van Eastwood of Streep.

  

dinsdag 22 november 2016

Michiel van de Pol: Spotters

Michiel van de Pol: Spotters (Nederland, 2016): 180 blz: Uitgeverij Scratchbooks

SpottersFrank is vliegtuigspotter. Dat houdt in dat hij op bepaalde plekken met een telelens naar de lucht tuurt en dan de vluchtnummers van overvliegende vliegtuigen noteert.

Hij heeft zelfs aan zijn vader gevraagd om een glazen koepeltje op het dak te bouwen zodat hij ook thuis vliegtuigen kan spotten. Ook bouwt Frank modelvliegtuigjes, waarbij hij zorgvuldig volgens de handleiding te werk gaat.

Op een spotlocatie ontmoet Frank Julia die haar broer chauffeert. Julia daagt hem uit en ze krijgen een relatie. Julia is ook bezig om een boek te schrijven over een kunstenaar die een lamp wil maken van zijn geamputeerde been. Julia raakt zwanger, krijgt kanker en Frank zal moeten wennen aan het idee om zelf een kind op te voeden.

Het gegeven van het boek vind ik interessant. Helaas liggen de tekeningen me niet zo. De tekeningen zijn vaak nogal chaotisch. Wat ik dan weer wel leuk vind voor een liefdesverhaal is dat zowel Frank als Julia afgebeeld worden als twee niet zo heel knappe mensen.

Ik heb dit boek gelezen na een recensie op het blog van Bunt Blogt te hebben gelezen.

  

maandag 21 november 2016

Recept: Stoofpeertjes

Het is herfst en ze zijn er weer: stoofperen. Heerlijk bij het hoofdgerecht of los als toetje (of zomaar tussendoor).

Ingrediënten voor 8 personen:
- 16 stoofperen (liefst Gieser Wildeman, die zijn het lekkerst)
- 1 kaneelstokje
- beetje suiker naar smaak, hoeft niet veel te zijn, 20 gram voor 2 kilo peertjes is genoeg
- water

Bereiding: Schil de peren vanaf het stokje, zodat je hele peren overhoudt (dat ziet er het mooiste uit). Zet ze op met een beetje water, een kaneelstokje en wat suiker. Breng ze aan de kook, zet het vuur op de laagste stand en laat ze 3 uur doorpruttelen totdat ze lekker zacht en mooi rood zijn. Let op dat ze niet droogkoken, dan zit je letterlijk met de gebakken peren!

Voor grote eters kun je ook wel 3 of 4 peren per persoon klaarmaken (zelf lust ik er wel 10 op een dag). De peren kun je prima een paar dagen bewaren in de koelkast. Ik vind ze het lekkerst als ze nog een klein beetje lauw zijn. Eet smakelijk!

zaterdag 19 november 2016

Bernard Ollivier: Verre voetreis

Bernard Ollivier: Verre voetreis (Frankrijk, 2000): 319 blz: Vertaald door Frans van Woerden (2002): Uitgeverij Atlas

"Verre voetreis" is het verslag van een voettocht dwars door Turkije die Bernard Ollivier in 1999 maakte als eerste etappe van een voorgenomen voettocht over de Zijderoute vanaf Istanbul tot in China.

Het boek geeft prima weer wat er bij het maken van een grote reis allemaal komt kijken.

Bernard is bij zijn vertrek, 60 jaar oud en in een goede lichamelijke conditie. Toch lijkt hij zichzelf overschat te hebben: hij wandelt enorme afstanden, maar heeft ook steeds last van zijn voeten.

Hij beschrijft mooi de gastvrijheid in Turkije zoals die zelf ook in Turkije ervaren heb toen ik daar, lang geleden op vakantie was. Bernard ontmoet allerlei mensen, die hij met liefde beschrijft.

Aan het eind van de tocht gaat het fout. Bernard heeft een paar vervelende ontmoetingen, let niet goed op wat hij eet en wordt tenslotte afgevoerd met een ambulance en gerepatriëerd.

Een aantal citaten:

- Grote reizen beginnen met een kleine depressie

- Lopen doet dagdromen. Het gaat niet goed samen met gestructureerd nadenken, dit is meer iets voor de contemplatie, voor als je met halfgesloten ogen op een zacht kussen van heel fijn zand ligt, een siësta doet in de schaduw van een dennenboom.

- Net als sportlieden voor een belangrijke beproeving, concentreer ik me op mijn lichamelijke functioneren. Ik heb een lichte steek in mijn zij, ik voel ook een klein pijntje in mijn knie, en een korte krampscheut in een voet, even schrik ik, maar ik weet heel goed dat het juist betekent dat ik goed in vorm ben.

- Op slag komen alle twintig aanwezigen het terras op en drommen om me heen. Ze bestoken me met vragen:
"Uit welk land kom je?"
"Ben je echt in Istanbul gestart?"
"Waar ga je naartoe?"
"Wat doe je voor werk?"
"Ben je getrouwd?"
"Hoeveel kinderen?"

- Ik voel me nog vermoeid van de vorige dag en zie het allemaal niet erg zitten. Ik maak me vooral zorgen over mijn voeten. Al die loop-ellende van me komt doordat de naad in de neus van de schoen te diep is vastgestikt, zodat er vanbinnen een scherp randje is dat bij elke stap die ik doe als een soort guillotine in mijn tenen hakt.

- Hier en daar staan wat onvoltooide privé-woningen. Meestal wonen de eigenaren op de begane grond of de eerste verdieping. Aan de muren daarboven  is alleen maar een begin gemaakt, uit de betonnen palen steken roestige stangen als pijlen naar de hemel omhoog. Later hoor ik dat dat met opzet zo wordt gelaten: woningbelasting wordt pas verplicht als de woning helemaal af is, dus worden ze in half voltooide staat gelaten.

- Wanneer ik vraag of iemand een zin die ik niet goed begrijp wil herhalen, denken mijn gesprekspartners, over het algemeen eenvoudige mensen, dat mijn gehoor niet in orde is. Ze herhalen de zin in hetzelfde tempo, alleen wat luider.

- Opnieuw constateer ik dat de leden van de polis die zich alleen met het verkeer bezighouden, minder agressief zijn dan de jandarmas die de terroristen moeten bestrijden, of de askers, de militairen, die over het algemeen arrogant zijn en moeten laten zien hoe onmisbaar ze zijn.

- De dagdromer daarentegen krijgt bij het wandelen veel meer kans. Anders dan bij nadenken kun je je dagdromerij onderbreken en weer hervatten zonder dat zo'n interruptie al te hinderlijk is. Integendeel, een overvliegende ooievaar, het gegons van de insecten, het vlammende purper van een bloem of een eigenaardig gevormd steentje waar je met je schoen tegenaan stoot, prikkelen juist de fantasie.

- De economische crisis en de enorme inflatie zijn grotendeels te wijten aan de geweldige bedragen die nodig zijn om een van de grootste legers ter wereld op de been te houden.

- Cultureel en historisch gezien brengt mijn reis me minder bevrediging dan ik had gehoopt. Mijn gebrekkige kennis van de taal is echt een handicap voor alles wat met informatie te maken heeft. Maar de intense contacten die ik heb gehad, vooral met de gezinnen waar ik te gast ben geweest, zijn te danken aan de taal van het gevoel, daarbij spelen woordenschat en grammatica geen rol.

- Het kost me moeite richting te houden op deze bergweg. "Rechtuit" hebben ze tegen me gezegd. Ik kom alleen wel om de paar kilometer zo'n vervloekte tweesprong tegen. Je vraagt je de godganse tijd af: rechtuit naar rechts of rechtuit naar links?

- Een paar gelukkige autobezitters zijn hun dierbare bezit aan het wassen zoals ze dat bijna dagelijks doen. Het lijkt mij dat ze beter wat zuiniger met water zouden kunnen zijn, daar is hier toch al zo'n gebrek aan. Als ze eens wat minder tijd zouden besteden, denk ik bij mezelf, aan het schoonpoetsen van die karren van ze en wat meer tijd over zouden hebben voor het schoonhouden van hun wc's, dan zouden ze misschien minder de blits maken, maar zou de hygiëne er stuken op vooruitgaan.

- Op het platteland heeft het me altijd getroffen dat de trots van de gastheer op het feit dat hij je mag ontvangen, wordt gedeeld door de overige dorpelingen. In onze "geciviliseerde" maatschappij is het hele idee van gastvrijheid langzaam maar zeker in vergetelheid geraakt of heeft bepaaalde verworden vormen aangenomen.

- Ik neem de gelegenheid waar om een paar dingen over het moslimhuwelijk te weten te komen. Zoiets gaat heel eenvoudig in zijn werk: er zijn drie personen voor nodig, het bruidspaar en een derde, een soort getuige die een iman kan zijn, maar dat is niet verplicht. De getuige vraagt aan de bruidegom: "Hoeveel is deze vrouw waard?" Hierop noemt de man en prijs in goud.Dan zijn ze getrouwd. Als de echtgenoot later van mening verandert hoeft hij slechts driemaal te zeggen: "Ga weg." Dan zijn ze gescheiden. De enige verplichting van de man bestaat uit het betalen van de prijs die hij bij de huwelijksvoltrekking heeft genoemd.

 


vrijdag 18 november 2016

Dvd: Biutiful

Biutiful (Mexico, 2010): 142 minuten: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu

Biutiful Poster Inarittu is een van mijn favoriete hedendaagse regisseurs. Van hem heb ik "Amores perros", "Babel", "Biutiful", "The bird man"en "The revenant" gezien.

Van de 3 eerste films kon ik het meest genieten, de films die hij gemaakt heeft in Hollywood vind ik toch een stukje minder. Van al zijn films is "Biutiful" mijn persoonlijke favoriet.

"Biutiful" is het verhaal van Uxbal (prachtig gespeeld door Javier Bardem) die gescheiden is van zijn vrouw en de zorg voor hun twee kinderen heeft. Uxbal is ernstig ziek en probeert om zijn kinderen na zijn dood zo goed mogelijk achter te laten. Uxbal is begaan met het lot van zijn medemensen en hoewel hij een aantal illegalen (Afrikanen en Chinezen) in dienst heeft probeert hij om ze niet uit te buiten.

 "Biutiful" is een rauw realistische film en geeft een ontnuchterend beeld van het leven aan de onderzijde van een wereldstad. Ik vind het een prachtige film maar verwacht geen feelgoodmovie.

  

donderdag 17 november 2016

Dvd: Lady Chatterley

Lady Chatterley (Frankrijk, 2007): 168 minuten: Regisseur Pascale Ferran

Lady Chatterley Poster"Lady Chatterley" is een verfilming van het beruchte boek van D.H. Lawrence "Lady Chatterley's lover".

Toen het boek uitkwam werd het onmiddellijk verboden.

Inmiddels is het gegeven niet meer zo opzienbarend: Constance is getrouwd met een invalide rijke man die niet meer tot lichamelijke liefde in staat is. In hun enorme huis verveelt ze zich. Dan ontmoet ze de jachtopziener Parkin met wie ze een intense seksuele relatie krijgt.

Het verhaal van hun liefde wordt mooi verteld. Het vele bloot in de film dient de film en is nergens pornografisch of vervelend om naar te kijken. Een van de mooist verfilmende liefdesgeschiedenissen die ik ken.


Nu nog het boek lezen!

  

woensdag 16 november 2016

Eric de Kuyper: Aan zee

Eric de Kuyper: Aan zee: taferelen uit de kinderjaren (België, 1988): 120 blz: Uitgeverij Sun

"Aan zee" is een dun boekje en het eerste deel van een serie autobiografische boeken van de Vlaamse schrijver Eric de Kuyper.

In dit boek beschrijft de Kuyper de zomers die hij als kind in Oostende doorbracht samen met zijn familie aan het strand. Iedere zomer in de maanden juli en augustus zat Eric met zijn zus, zijn moeder, zijn oma en een stel ooms en tantes en neven en nichten aan het strand. Daar speelde hij op een manier die hij nu als volwassene niet meer kan begrijpen.

Het is een boekje vol prachtig beschreven nostalgische herinneringen en doet het verlangen wekken om ook de overige delen van de reeks te lezen. Wat mij betreft nu al een van mijn ontdekkingen van leesjaar 2016.

  

dinsdag 15 november 2016

Reuel Golden (red): Around the world in 125 years

Reuel Golden (red): Around the world in 125 years (Verenigde Staten, 2013): 456 blz: Uitgeverij Taschen

National Geographic: Around the World in 125 YearsTaschen, de vermaarde uitgever van vooral kunstboeken, heeft een prachtige set van 3 boeken uitgegeven met foto's uit de archieven van de National Geographic Society.

De boeken zijn uitgegeven in een gelimiteerde oplage van 125.000 stuks (hoezo gelimiteerd?) en kosten nieuw iets van 380 euro. Het is vooral een set voor de heb.

De National Geographic Society is opgericht in de Verenigde Staten in 1888 en heeft als doel kennis over onze planeet te verspreiden. Zij doet dit ondermeer door publicatie van hun maandblad, dat een van de meest gelezen tijdschriften ter wereld is en ook een van de tijdschriften met de mooiste foto's.

Tal van beroemde fotografen hebben voor dit tijdschrift gewerkt zoals onder andere Steve McCurry en onze eigen Frans Lanting.

Uit meer dan 1 miljoen foto's zijn de foto's voor deze serie van drie boeken gekozen. De foto's zijn prachtig afgedrukt op groot formaat, soms zelfs over 2 bladzijden. De foto's zijn vrijwel zonder uitzondering een genot om naar te kijken. Sommigen zijn echt fantastisch, maar zelfs de minder spectaculaire zijn foto's waarvoor een topfotograaf zich niet hoeft te schamen.

Er staan natuurfoto's in: landschappen en wilde dieren, maar vooral foto's van mensen: portretfoto's en foto's van mensen op straat of in de natuur.

De bijschriften bij de foto's zijn precies goed: naam van de fotograaf, jaartal plus plaatsaanduiding en een korte beschrijving van wat er op de foto staat, hoewel je dat laatste meestal zelf ook wel ziet.

Kortom: een van de allermooiste fotoboeken die ik ken!

 

maandag 14 november 2016

Uit eten in Utrecht: Chinees restaurant Bistro Lunetten

Na afloop van een korte vakantie heb ik gisterenavond met een vriend bij Bistro Lunetten gegeten.

Totdat ik in Lunetten ruim 4 jaar geleden het veel betere eethuis Kolintang ontdekte kwam ik hier regelmatig. Nu kom ik hier nog maar zelden, alleen een enkele keer op een zondagavond als Kolintang dicht is.

We kozen voor een Kantonees menu a 23,50 euro per persoon.

Voorafje waren wat gefrituurde miniloempiaatjes (7).

Daarna een wontonsoep (7,5).

Hoofdgerecht was witte rijst met een grote schaal met verschillende gerechtjes: 2 gebakken garnalen, kipsaté, een rundvleesgerecht en een varkensvleesgerecht (8).

Als toetje kregen we een vruchtensorbet (8).

Het eten was voor een Chinees best goed, maar toch wel veel minder lekker (en duurder) dan bij Kolintang.

Vroeger, 35 jaar geleden toen ik nog op de middelbare school zat, was uit eten bij de Chinees het lekkerste wat ik kon bedenken (veel vergelijkingsmateriaal had ik toen niet, we gingen thuis haast nooit uit eten).

Intussen vind ik verweg de meeste Chinese restaurants waar ik heb gegeten erg voorspelbaar en nogal gewoontjes. Ook gebruiken ze in veel Chinese restaurants smaakversterker (hier gelukkig niet) waar ik altijd last van een opgeblazen gevoel van krijg. Ik zou graag een keer een reis naar China maken om daar het eten te proberen, maar voor Chinees eten in Nederland hoef je mij niet wakker te maken.

zondag 13 november 2016

Uit eten in Breda: Italiaans restaurant de Pastakantine

Gisterenmiddag heb ik met een vriend rondgewandeld in het centrum van Breda. We zochten een plek om iets te eten en kwamen op goed geluk bij de Pastakantine terecht, een ruim opgezette zaak met een grote open keuken.

Als voorgerecht hadden we een schaal met antipasta: vleeswaren, kaas, geroosterd brood en groene olijven met pit, goed maar niet heel bijzonder (8).

Als hoofdgerecht had ik de chef's special: spaghetti met gamba's. Naar mijn smaak zat er iets te veel room door de saus, maar verder was hij goed (8).

Het cijfer doet vermoeden dat ik redelijk tevreden was met het eten. Dat klopt ook wel, maar spaghetti is natuurlijk wel erg makkelijk klaar te maken en zelf kan ik zonder enige moeite binnen een kwartier een lekkerder spaghettigerecht op tafel zetten.

De sfeer en bediening in het restaurant waren goed.

woensdag 9 november 2016

Richard Avedon: Performance

Richard Avedon: Performance (Verenigde Staten, 2008): 299 blz: Uitgeverij Abrams

Performance"Performance" is een prachtig fotoboek met vooral zwart-witfoto's van de Amerikaanse portretfotograaf Richard Avedon. In dit boek foto's van uitvoerende artiesten: toneelspelers, filmsterren en musici.

Avedon hield erg van toneel, soms ging hij meer dan 20 keer naar dezelfde voorstelling om uiteindelijk de spelers vast te leggen op zijn foto's.

De foto's in dit boek zijn gemaakt tussen 1946 en zijn dood in 2004.

Een enorme stoet van bekendheden trekt voorbij: Björk, Rudolf Nureyev, Brigitte Bardot, Audrey Hepburn, Humprey Bogart, Groucho Marx, Marilyn Monroe, Igor Stravinsky, Orson Welles, Anna Magnani, Monthy Python, Vladimir Horowitz, Buster Keaton, Jacques Tati, Sharon Stone, Prince, The Everly Brothers, Liza Minelli, Mitsuko Uchida, Leonard Bernstein, Ella Fitzgerald, Simon and Garfunkel, The Beatles, Cindy Lauper en als laatste Charlie Chaplin.

De foto's in het boek zijn zeer mooi afgedrukt en een lust voor het oog.

  

maandag 7 november 2016

Henryk Sienkiewicz: Quo Vadis?

Henryk Sienkiewicz: Quo Vadis? (Polen, 1894): 398 blz: Door Theo Kars uit het Frans bewerkte vertaling (1986) gebaseerd op de vertaling van H. Pyttersen (1899): Uitgeverij Loeb

Quo vadisTheo Kars was vol lof over "Quo vadis?", het boek van de Poolse nobelprijswinnaar Henryk Sienkiewicz waarin die een compleet andere wereld schetste van Romeinse decadentie ten tijde van keizer Nero en de opkomst van het Christendom.

Omdat ik een fan ben van zowel het werk van Theo Kars (De memoires van een slecht mens, Praktisch verstand) als van zijn vertalingen (de memoires van Giacomo Casanova, Handorakel of de kunst van de voorzichtigheid van Baltasar Gracian) besloot ik om dit werk te lezen.

 Ik was blij verrast dat dit boek ook door Theo Kars is vertaald.

Hoofdpersonen van het boek zijn enerzijds de filosofisch ingestelde Petronius en anderzijds zijn neef Vinicius en Lygia, de vrouw waarop Vinicius verliefd is. Petronius is een man van de wereld die van uitslapen, mooie kunst, mooie vrouwen en lekker eten houdt. Lygia. Vinicius is verliefd, maar er is een probleem, hij is een ruwe onbehouwen Romein, terwijl Lygia een Christen is, aanhager van een religie, die in die tijd net in opkomst begint te komen.

Het boek wisselt de liefdesavonturen van Vinicius en Lygia af met de filosofische overpeinzingen van Petronius. Dit alles speelt zich af onder het bewind van keizer Nero, die zich meer bezig houdt met het componeren van gedichten en die voor te dragen dan met staatszaken. Dat belet hem evenwel niet om opdracht te geven de Christenen te vervolgen die in de arena terechtkomen om te vechten tegen wilde dieren of overgoten met pek als fakkels worden aangestoken.

Het historisch aspect van het boek komt goed uit de verf, terwijl het liefdesverhaal wat clichématig is. Hoewel ik de eerste 50 bladzijden van het boek moeizaam las, ben ik toch blij dat ik het uitgelezen heb, al is het maar om iets meer van de Romeinse leefwereld te weten te komen.

   

zaterdag 5 november 2016

Dvd: Brassed off

Brassed off (Groot Brittannië, 1996): 103 minuten: Regisseur Mark Herman

Brassed Off PosterIn Grimley hebben ze een mijn en een brassband. Alle leden van de brassband werken bij de mijn.

In Engeland heerst echter een economische crisis en de mijn dreigt te worden gesloten. De dirigent van de brassband: Danny legt er zijn ziel en zaligheid in en hoopt met de band voor het eerst in hun bestaan de landelijke finale in de Royal Albert Hall in Londen te bereiken. De bandleden hebben echter andere dingen aan hun hoofd.

 Op een dag komt Gloria informeren of ze mee kan oefenen met haar bugel. Na enig gemor wordt ze toegelaten en dan blijkt dat ze heel behoorlijk kan spelen.

"Brassed off" is een heerlijke licht romantische feelgoodmovie met uiteraard veel aandacht voor muziek en ook voor de omstandigheden waarin de mijnwerkers en hun families moeten leven. Hartverwarmend!

  

vrijdag 4 november 2016

Roald Dahl: De schat van Mildenhall

Roald Dahl: De schat van Mildenhall: Illustraties Ralph Steadman (Groot Brittannië, 1977): 79 blz: Vertaald door Huberte Vriesendorp (2000): Oorspronkelijk uitgever Jonathan Cape

De Schat Van MildenhallRoald Dahl is vooral bekend als schrijver van kinderboeken (denk aan boeken als Sjakie en de chocoladefabriek, De fantastische meneer Vos, De Grote Viriendelijke Reus, De Heksen en Matilda) en korte verhalen.

Minder bekend is "De schat van Mildenhall", een verhaal over de vondst van een schat van Romeins zilverwerk. Als we "Boy" en "Going solo" beschouwen met een korreltje zout, dan is dit het enige non-fictiewerk van Roald Dahl.

Op een winterse dag in 1942 ging Gordon Butcher op zijn fiets naar een nabijgelegen landgoed, waar hij zijn tractor had staan om daar het land diep te ploegen voor de teelt van suikerbieten. Omstreeks drie uur s'middags stootte Butcher met zijn tractor op iets van metaal. Hij wist niet wat hij ermee aanmoest en riep de hulp van zijn collega meneer Ford in.

Ford wist in tegenstelling tot Butcher dat er in de omgeving van Mildenhall regelmatig iets gevonden werd en dat deze vondst veel, zo niet zeer veel waard moest zijn. Ze groeven samen 34 verschillende voorwerpen op. Ford zei uiteindelijk: "Dat is alles wel, denk ik." "Nou, Gordon," zei Ford, met de zak en de schaal in zijn handen. "Jij wilt vast niks van deze oude spullen.""Misschien houd ik het wel voor gezien vandaag," zei Ford achteloos. "Roestige ouwe troep."

Gordon ging naar huis en vergat de hele schat. Maar Ford kocht poetsmiddel en besteedde een paar jaar aan het schoonmaken van de schat die hij in zijn huis verborgen hield. Het lukte hem om een paar jaar de schat in zijn bezit te houden, maar hij liep uiteindelijk natuurlijk tegen de lamp.

Uiteindelijk hielden Ford en Gordon Butcher allebei zo'n 10.000 gulden over aan de vondst. Butcher was hier zeer blij mee en Ford, ja wie zal het zeggen?

"De schat van Mildenhall" is een korte tekst, ongeveer 33 blz als je de pagina's met tekeningen niet meetelt. De tekeningen van Ralph Steadman zijn prachtig om naar te kijken.

Dit stukje heb ik geschreven voor het blog van Conniesboekies.

  

woensdag 2 november 2016

Uit eten in Utrecht: Vis en friet

Vis en friet is een klein zaakje aan de Oude Gracht, vlakbij Aleph, een van mijn favoriete tweedehands boekenwinkels.

Hier heb ik vanmiddag een portie fish & chips gegeten voor 6,90 euro.

De frieten waren oudewijven frites, ongeschild dus, maar wel lekker (7,5).

De vis was een bakje kibbeling, een redelijk grote portie en heerlijk gebakken (9). Ik neem mijn kibbeling altijd zonder kruiden, die vind ik de smaak verpesten, maar de meeste mensen denken daar anders over.