donderdag 31 december 2015

Gelukkig nieuwjaar

Ik wens al de lezers van mijn blog een gelukkig en gezond 2016, met voldoende energie om de dingen te doen die je leuk vindt, met mooie boeken, films en muziek en vooral ook met lekker eten!

Voornemens voor 2016

Met betrekking tot mijn blog:

Mijn blog erikschrijft (voorheen erikleest) bestaat nu iets meer dan anderhalf jaar. Met 2 korte onderbrekingen en 1 wat langere onderbreking als gevolg van blogmoeheid ben ik er in geslaagd om al die tijd regelmatig stukjes te publiceren. In het begin was dat makkelijk, de stukjes waren immers al geschreven. Nu komen er voornamelijk nog nieuwe stukjes bij. In het begin had ik geen idee waar het blog toe zou leiden, maar inmiddels is mijn blog en het volgen van andere blogs een soort onderdeel van de dagelijkse routine geworden.

In september ben ik voor een tijdje gestopt met bloggen, ik dacht dat ik er wel klaar mee was. Ik bleek echter na een tijdje toch weer wat te melden te hebben en heb voor een nieuw formaat gekozen waarin ik niet meer alleen over boeken blog, maar ook over andere zaken waar ik plezier in heb.

Wat kunnen jullie het komende jaar verwachten op mijn blog?

Mijn blog blijft in de eerste plaats een boekenblog. Ik wil in 2016 verdergaan met het herlezen van oude favorieten, allereerst met "Op zoek naar de verloren tijd" van Marcel Proust. Ook denk ik een nieuwe start te maken met "Mijn strijd" van Karl Ove Knausgard. Naar verwachting worden dat de twee grote leesprojecten van 2016. Zoals jullie weten houd ik van korte besprekingen van de boeken die ik gelezen heb in combinatie met min of meer uitgebreide citaten uit het besproken boek. Naar verwachting zal ik deze formule handhaven.

Ook wil ik (oude) films op dvd en cd's van favoriete muziekstukken gaan bespreken, al naar gelang of ik daar zin in heb. Wat ook wel zal blijven zijn de besprekingen van restaurants (vooral in de stad Utrecht) en hier en daar een recept. Ik ben van plan om de recepten en recensies die in mijn andere blog (erikeet) staan op dit blog te plaatsen en het andere blog op te heffen. Misschien zet ik ook nog enkele recensies van Utrechtse restaurants van iens.nl op mijn blog.
Mogelijk zullen er ook andere stukken verschijnen, maar dat zie ik wel

Met betrekking tot mij persoonlijk:

Ik heb de afgelopen jaren veel last gehad van extreme moeheid. Als gevolg van schizofrenie slaap ik al jaren veel langer dan gemiddeld (13-14 uren per etmaal), maar de afgelopen jaren bereikte ik toch wel een dieptepunt in mijn energieniveau. Sinds 2 jaren heb ik een enigszins normaal dag- en nachtritme terug. Dit houdt in dat ik op een goede dag ongeveer om 14.00 uur opsta en om 24.00 uur ga slapen. Let wel een goede dag, meestal ben ik later op. Als ik om 14.00 uur opsta lukt het me om ongeveer 6 uur lang min of meer normaal te functioneren, waarna ik om 20.00 uur uitgeteld ben. Dan rust ik een halfuur tot een uur en kan de rest van de avond nog wat lezen, dvd kijken of computeren.

Het is zo erg dat ik vrienden die verder weg wonen dan 1 uur en een kwartier enkele reis niet kan bezoeken tenzij ik daar kan slapen. De enige waar ik nog wel eens langsga dat is mijn zus die in Amersfoort woont (hemelsbreed 30 km) en waar ik dan 2 uurtjes kan blijven voordat ik weer naar huis moet. Ik hoop volgend jaar wat fitter te worden. Ik wil in ieder geval binnenkort naar de huisarts voor een plan van aanpak.

woensdag 30 december 2015

Recept: Oliebollen

Vanavond heb ik oliebollen gebakken.

Recept is voor zo'n 50 tot 60 oliebollen.
Ingrediënten: 2 pakken oliebollenmix, 375 gram rozijnen, 4 grote goudrenetten, 1 liter lauwwarm water, 3 liter zonnebloemolie

Pak de oliebollenmix en doe die in een ruime pan of kom. Rozijnen tien minuten laten wellen in lauwwarm water. Liter lauwwarm water toevoegen aan de mix. 4 appels schillen en in stukjes snijden, De appels en rozijnen toevoegen aan de mix en goed mengen met mixer of roerlepel. Vochtige theedoek over de pan leggen en het geheel zo'n 45 minuten laten rijzen op kamertemperatuur (het rijst nog beter bij de verwarming).

In een geschikte pan voldoende olie warm laten worden. Der olie is goed op temperatuur als de oliebollen in ongeveer 1,5 minuut per kant goudbruin worden. Het beslag met 2 eetlepels in de olie laten vallen en ze in ongeveer 2-3 minuten goudbruin bakken. Meteen opdienen en lekker met poedersuiker.

Als je ze goed klaarmaakt versla je met dit recept iedere professionele oliebollenbakker!

Eet smakelijk!

dinsdag 29 december 2015

Dvd: Wallace & Gromit: A matter of loaf and death

Wallace & Gromit: A matter of loaf and death (Groot Brittannië. 2008): 30 minuten: Regisseur Nick Park



Wallace en Gromit in 'Een zaak van leven of brood' (2008) PosterDe meeste filmliefhebbers zullen wel eens wat van Wallace en Gromit hebben gezien. Het is een mooi duo, Wallace de uitvinder met zijn hond Gromit die zijn baas uit de nesten haalt. In deze aflevering zijn Wallace en Gromit bakkers. Verontrustend is dat de laatste tijd 12 plaatselijke bakkers om zeep zijn geholpen. Wallace zit er niet zo mee, des te meer werk hebben zij.

Wallace wordt verliefd op Piella Bakelight en wat volgt is een soort mysterie-verhaal waar alles perfect op zijn plaats valt. De klei-animaties zijn geweldig en het verhaal is met zeer veel oog voor detail uitgewerkt. Absoluut een wereldtopper.

Aardman studios heeft meer klei-animaties uitgebracht. 4 korte avonturen van Wallace en Gromit die ik hun absolute hoogtepunt vind. Verder Shaun het schaap, ook zeer grappig. Ook een langer avontuur van Wallace en Gromit: Wallace and Gromit and the curse of the wererabbit. Zeker de moeite waard, maar niet zo goed als de kortere verhalen en Chicken run: een verhaal over een stel kippen die de vrijheid zoeken, ook erg leuk.

Het leuke aan alles van Aardman studios is dat de films zowel leuk zijn voor kinderen (vanaf ongeveer 4 jaar) en volwassenen. Warm aanbevolen!

  

zondag 27 december 2015

Jaaroverzicht 2015

In 2015 heb ik in absolute aantallen niet zo heel erg veel gelezen, maar er zaten wel een heel groot aantal toppers tussen.
Mijn persoonlijke topdertien, titels met een H ervoor heb ik herlezen:

H1 Gabriel Garcia Marquez: Liefde in tijden van cholera: Man wordt op zijn 18e verliefd op een meisje van 13, zweert haar eeuwige trouw, krijgt haar niet, wacht meer dan 50 jaar en krijgt haar alsnog

H2 Marcel Proust: De kant van Swann: De jongensjaren van Marcel, in eerste deel van 7 uit "Op zoek naar de verloren tijd". Aangezien Anna een aantal jaren geleden al een prachtige recensie heeft geschreven, heb ik daar niets aan toe te voegen. De 2 nieuwste vertalingen: die van Thérèse Cornips en die van het duo Martin de Haan en Rokus Hofstede zijn allebei een genot om te lezen.

H3 Varlam Sjalamov: Berichten uit Kolyma: Herinneringen aan een langdurig verblijf in een strafkamp in de Goelagarchipel in Siberië

H4 Viktor Klemperer: Tot het bittere einde: Duitse Jood vertelt in zijn dagboek hoe het was om  als Jood te leven in de Nazi-tijd

H5 Giacomo Casanova: De school van het leven: Eerste deel van de memoires van rokkenjager en avonturier Casanova waarin hij vertelt over zijn jeugd en eerste ervaringen in de liefde

H6 Naghieb Mahfoez: De Caïrotrilogie: Portret van een familie in Caïro tussen 1910 en 1940

7 Coetzee: drieluik: Jongensjaren, Portret van een jongeman, Zomertijd: Autobiografisch getinte romanserie over een man die schrijver wil worden

H8 Pramoedya Ananta Toer: Burukwartet: Het leven van een Indonesische revolutionair ten tijde van het kolonialisme

H9 Guy Delisle: Jeruzalem: Graphic novel over een verblijf van de schrijver met zijn familie van een jaar in Jeruzalem

H10 Lieve Joris: Dans van de luipaard: Verslag van een lange reis door Kongo net na de val van Mobutu

11 Jane Gardam: Old Filth: Fictionele biografie van een Engelsman die rechter is geweest in Hongkong en na zijn pensionering terugkeert naar het Engelse platteland. Zelf heb ik geen bespreking van dit boek geschreven, maar kijk bij de prachtige recensie van Anna

H12 George Orwell: Dierenboerderij: Wereldberoemd sprookje over dieren die de macht overnemen op een boerderij, waarna alles helaas niet gelukkig afloopt

13 Murasaki Shikibu: Het verhaal van Genji: Lang verhaal van een dame aan het keizerlijke hof in Japan rond 1000 over een prins en zijn leven en liefdes

Verdere opvallende boeken die ik het afgelopen jaar heb gelezen:
- Barbara Stok: Lang zal ze leven: Autobiografische graphic novel
- Joris Vermassen: Het zotte geweld: Graphic novel van een stand-up comedian en striptekenaar
- Beatrix Potter: Alle verhalen: Kinderboeken voor de kleintjes
- Boris Johnson: De Churchillfactor: Goed geschreven biografie over Churchill
- Karsten Alnaes: De geschiedenis van Europa: Immens 4-delig geschiedwerk over de Europese geschiedenis
- Pieter Steinz: Lezen met ALS: Het verhaal van NRC-redacteur over zijn ziekte en de boeken die hij herleest
- Erwin Mortier: Gestameld liedboek: Boek over de dementering als gevolg van Alzheimer van de moeder van de schrijver
- Astrid Lindgren: Karlsson van het dak: Erik sluit vriendschap met een dik zelfverzekerd jongetje dat kan vliegen
- Stephane Heuet (vertaling Jelle Noorman): De drie delen van de verstripping van Marcel Prousts roman "De kant van Swann": "Combray" en "Een liefde van Swann deel 1 en deel 2". Geeft in een tiende van het aantal woorden een zeer goed overzicht van de inhoud van de roman en is op zichzelf als graphic novel een kunstwerk

Fotoboeken:
- Thomas Mangelsen: The last great wild places: Natuurfotografie op zijn best, met veelal wilde dieren in hun natuurlijke omgeving gefotografeerd
- Steve McCurry: From these hands: Portretten van mensen die met de koffieteelt te maken hebben
- Richard Avedon: In the American West: Portretten van mensen uit het westen van de Verenigde Staten
- Hendrik Kerstens: Paula: Boek vol met foto's van de dochter van de fotograaf in een stijl die aan de oude meesters doet denken,
 

zaterdag 26 december 2015

Kerst 2015

Kerstmis is een raar feest. Het is vooral een familiefeest, maar sinds mijn moeder 17,5 jaar geleden overleed is het lang niet meer zo leuk als vroeger. Vaak vieren mijn broer en mijn zus het met hun eigen schoonfamilie en moet ik of alleen zijn of het vieren met een of een paar vrienden die toevallig ook niemand hebben. Dit jaar had ik geluk, ik heb eerste kerstdag gevierd met mijn broer Paul en zijn vriendin en hun twee kinderen, plus de vader en de broer van zijn vriendin.

Paul had fantastisch gekookt. Als hapje vooraf had hij Jamon Iberico, Spaanse ham. Als voorgerecht oesters en mosselen in roomsaus met als groenten peultjes, tuinbonen en groene asperges. Hoofdgerecht was een verukkelijke lasagne met een salade van linzen, witlof, appel, bleekselderij, rozijnen en dressing. Toetje was een aardbeienmousse. Bij het eten had hij heerlijk zelfgebakken zuurdesembrood.

Ik heb de afgelopen twee jaren 3 keren in een sterrenrestaurant gegeten, 1 keer in een één, 1 keer in een twee en 1 keer in een driesterrenrestaurant. Deze maaltijd van Paul kon zonder meer concurreren met al deze 3 maaltijden.

Paul is ongetwijfeld de beste kok die ik ken en ik ben gezegend met een aantal vrienden (ikzelf trouwens ook) die erg goed kunnen koken. Hopelijk kan ik kerst 2016 weer bij Paul vieren!

dinsdag 22 december 2015

Recept: Chocolademousse

Vanavond heb ik voor mijzelf en een vriend voor het eerst sinds lange tijd weer eens chocolademousse gemaakt, een van mijn favoriete toetjes.

Ingrediënten voor 4 personen: 1 reep pure chocolade van 100 gram en 4 eieren

De chocolade au bain marie smelten (au bain marie betekent dat je in een grote pan water doet en daarin een kleiner pannetje dat door het contact met het warme water geleidelijk warm wordt). Intussen de eieren scheiden in een dooier en het eiwit. Het eiwit stijf kloppen. Als de chocolade gesmolten is, de pan van het vuur afnemen, het eigeel erdoor roeren en dit alles door de stijfgeslagen eiwitten mengen. Het geheel verdelen over coupes en minimaal een uur laten opstijven in de koelkast.

Opmerking: er zijn tal van recepten voor chocolademousse in omloop, bijvoorbeeld ook met slagroom of port. Dit is het simpelste recept dat ik ken en bovendien een van de beste.

maandag 21 december 2015

Uit eten in Utrecht: Frans restaurant Mas

Vanavond ben ik met een vriend uit eten geweest bij restaurant Mas. Een paar maanden geleden hadden we hier erg lekker gegeten (zie ook mijn bespreking op Iens.nl). Ik had nog een restaurantbon van de AH en we hebben 2 driegangenmenu's genomen voor de prijs van 1 (37,50 euro) plus allebei nog een extra vierde gang. Het eten was wat mij betreft iets minder dan de vorige keer, maar nog steeds erg goed. Ook de bediening en setting waren deze keer iets minder. We zaten nu beneden met uitzicht op een opvallend schilderij dat ik wel mooi vond.

Voorgerecht was kabeljauw met wat versiersels (9). Tussengerecht was een wel heel klein hapje zalm (9). Ik maakte hier een grapje over in de zin van dat als ze dit gerecht naar Afrika zouden sturen, het hongerprobleem daar niet mee zou worden opgelost. De bediening zei hierop dat het gelukkig ook maar bedoeld was als tussengerechtje. Hoofdgerecht was kalfsvenkel met versiersels, erg lekker maar de sperzieboontjes en snijboontjes waren iets te al dente (bijna rauw dus ;-)) (9). Toetje was goed met een parfait en een cakeje (9). Ik ga hier vast nog vaker eten en het restaurant is ook zeer geschikt voor een intiem dineetje.

zaterdag 19 december 2015

Astrid Lindgren: Karlsson van het dak



Karlsson van het dakIn een heel gewone straat in Stockholm, in een heel gewoon huis, woont een heel gewoon gezin, dat Eriksson heet. Het bestaat uit een heel gewone papa en een heel gewone mama en drie heel gewone kinderen: Bernard van 15, Bettie van 14 en Erik van 7. In het hele huis is er maar één die niet gewoon is, en dat is Karlsson van het dak. Karlsson wóónt op het dak, is een klein, rond, zelfverzekerd mannetje, en hij kan vliegen. Hij heeft een propellortje op zijn rug zitten met een motortje en op zijn buik zit een aan/uit knopje.

Erik wilt heel graag een hond, maar hij is ook blij met Karlsson als vriendje. Karlsson zegt steeds dat hij de beste van de hele wereld is in van alles en samen maken ze allerlei wilde avonturen mee. Karlsson laat de stoommachine van Erik ontploffen, speelt voor spook, jaagt twee dieven weg en speelt voor goochelaar (de beste goochelaar van de wereld is ... ).

"Karlsson van het dak" is een verrukkelijk kinderboek dat ook volwassenen genoeg leesplezier heeft te bieden.  

 

maandag 14 december 2015

Guy Delisle: Jeruzalem:


JeruzalemNadège, de vrouw van Guy Delisle werkt voor artsen zonder grenzen (AZG). Guy vergezelt haar en hun twee kinderen: Louis en Alice voor een verblijf van een jaar in Jeruzalem. Ze komen te wonen in Oost-Jeruzalem, in het Arabische gedeelte van de stad. Terwijl Nadège haar werk voor AZG doet is Guy de huisman, hij brengt de kinderen naar school en haalt ze weer op, zit thuis te tekenen en maakt uitstapjes in de omgeving met een schetsboek in zijn handen.

"Jeruzalem" is het verslag van hun verblijf. Het is niet in de eerste plaats een politiek verslag, hoewel politiek natuurlijk wel een belangrijke rol speelt in het boek. Jeruzalem is van groot belang voor zowel Christenen, Joden als moslims. Jeruzalem is een verdeelde stad en Israël is een verdeeld land. Officiëel is Israel onderverdeeld in gebieden voor de Joden en gebieden voor de moslims zoals de Westelijke Jordaanoever en de Gaza-strook die voor de moslims zijn. In de praktijk vestigen veel Joodse kolonisten zich in de moslimgebieden wat in strijd is met de vredesakkoorden.

Fragmenten uit het boek:

- Ze leggen ons uit hoe we naar de oude stad moeten gaan. Ook dat is niet simpel. In Jeruzalem zijn er twee stedelijke vervoerssystemen die naast elkaar functioneren. Er zijn Israëlische bussen die de hele stad behalve de Arabische wijken bedienen. En de Arabische minibussen die uitsluitend de Arabische wijken bedienen.

- Ramadan:
Ramadan bij de kantoorartikelen: er ligt een man achter de toonbank te slapen. Ramadan op de markt: achter het stalletje ligt een man te slapen. Ramadan op straat: Guy loopt lekker een appeltje te eten. Een moslim loopt voorbij en kijkt naar het appeltje. Guy loopt beschaamd verder en eet zijn appeltje op.

- De logistiek van het dagelijks leven: Louis gaat naar een Anglicaanse school. En Alice naar een christelijke kleuterschool in onze wijk. Logistiek gezien is het geen eitje. File tot aan de school in West-Jeruzalem. Terug naar Beit Hanina voor Alice die een beetje later begint. Zo heb ik s'ochtends enkele uren om door te werken aan een nieuw project. ... Ik haal Alice lopend op. We nemen de minibus. Ik ga naar het centrum. Ik haal Louis op. Terug met de minibus. En weer naar huis.

- In de nederzetting Pisgat Ze'ev waar zo'n 50.000 mensen wonen gaat Guy naar de supermarkt. De supermarkt is goed voorzien: ze hebben er zelfs shredded wheat, Guy's lievelingsontbijt. Toch doet hij er geen inkopen, want dan moedig je ze aan.Even later als Guy de supermarkt verlaat stuit hij op drie moslima's met tassen vol boodschappen.

- Als Guy na een stripfestival in Noorwegen terug naar Israël wil gaan wordt hij op het vliegveld uitgebreid ondervraagd: Wat voor werk doet u? Door wie was u naar Noorwegen uitgenodigd? En naar Finland? Weet u wie de vlucht heeft geboekt? Hebt u de uitnodiging? Hoe heette het hotel? En wat voor werk doet u vrouw? Is ze arts? Waar werkt ze? Waar precies?

- Confrontatie met een psychologe: Dit weekend slaapt een van de psychologen bij ons. Op een gegeven moment zie ik haar met Alice praten. Wat is er? Valt ze je lastig? Het is niet erg, ze pakte mijn knuffel. Ikm legde haar uit waarom ik niet wil dat ze hem pakt. Je knuffel? Ja, mijn knuffel. Ik slaap er altijd mee. Het is een transitieobject en ook een ersatzvriend waarop ik mijn overtollige emoties overdraag. Ik vertaal dit als volgt in babytaal: knuffel afblijven.

- Rome: Ik ben uitgenodigd voor een festival in Rome. Ik verheug me erop naar Rome te gaan. Ik ken de stad niet. Het moet er fantastisch zijn. En zegt men niet: "Rome zien en sterven?" Eh... Rome zien en sterven. Nou, ik hoop dat die twee zover mogelijk uit elkaar liggen.

- Ik mag dan geen enkele religie aanhangen, ik schaam me toch een beetje voor het Christendom. Als ik nu ergens anders op Aarde was, zou ik er waarschijnlijk om grinniken. Heus, als je het schouwspel bekijkt dat de religie in deze regio biedt, kom je niet erg in de verleiding om gelovig te worden. Bedankt, God, dat ik atheïst ben.

- Guy ziet een man met een Hitler-snorretje: Twee tafels verderop draagt een oude man een "tandenborstelsnorretje"! In een eerste reflex zei ik tegen mezelf dat het natuurlijk een Arabier was. Ik moest mijn mening herzien toen ik zag wat hij op zijn hoofd droeg. Toch is het ongelofelijk! Ik dacht dat een dergelijke snor na 1945 voorgoed in ongenade was gevallen. Misschien komt hij ooit weer in de mode, wie weet? En misschien is die man degene die hem weer introduceert, wie weet?

- De Tempelberg mag pas weer betreden worden als de Rabbijnen een specifiek ritueel hebben uitgevoerd. Volgens het bijbelboek Numeri zijn daarvoor zuiver water en de as van een rode vaars nodig. Het probleem is dat de rode vaarzen niet voor het opscheppen liggen. Sinds Abraham zijn er slechts negen geweest. Om het proces te versnellen zijn Amerikaanse fokkers aan het kruisen geslagen om de tiende vaars te telen. In 2002 zag een vaars die aan de eisen voldeed in Israël het licht. In haar tweede jaar kreeg ze enkele witte haren rond een litteken. Afgekeurd! Ze is alleen koosjer als ze drie jaar lang volledig rood is, hoeven inbegrepen.


"Jeruzalem" is een prachtige graphic novel waarin Delisle een genuanceerd beeld schetst van het verblijf in de stad en de situatie in het land. Zonder meer zijn beste boek en een klassieker!  

 

zondag 13 december 2015

Uit eten in Utrecht: Italiaans restaurant La Lunetta

La Lunetta is een Italiaans restaurant in winkelcentrum Lunetten. Vrijdagavond heb ik bij La Lunetta een pizza gegeten. Het was een eenvoudige pizza: pizza met tomaat, kaas, ui, tonijn en extra artisjokken (7). Hij smaakte zoals een pizza hoort te smaken, maar ook niet meer dan dat. Bij La Lunetta kun je lekkere spare-ribs eten.

Als je in Lunetten bent is er geen enkele noodzaak hier te eten, Indonesisch restaurant Kolintang is ongeveer net zo duur en daar krijg je veel lekkerder eten.

vrijdag 11 december 2015

Gabriel García Márquez: Liefde in tijden van cholera



Liefde in tijden van cholera : roman by…"Liefde in tijden van cholera" is zoals de naam al suggereert een liefdesverhaal. De 18-jarige Florentino Ariza wordt op slag verliefd op de 13-jarige Fermina Daza als hij haar ontmoet. Hij bestookt haar met brieven en zij beantwoord die na een tijdje en belooft met hem te zullen trouwen. Totdat haar vader erachter komt en zij van haar geboorteplaats wordt weggestuurd om die onbeschaamde man te vergeten. Dat gebeurt niet, maar als zij hem na anderhalf jaar weer ziet zegt zij tegen Florentino dat haar liefde gebaseerd was op een vergissing. Florentino hoort het aan en zweert haar eeuwige trouw.

Na een tijdje wordt de vooraanstaande arts Juvenal Urbino verliefd op Fermina en trouwt met haar. Florentina besluit te wachten totdat Juvenal Urbino sterft, wat 51 jaar later gebeurt. Ondertussen zorgt Florentino ervoor dat hij in een zo goed mogelijke conditie blijft en heeft 622 affaires met allerlei soorten vrouwen die allen geheim blijven.

Als na 51 jaar Urbino sterft belooft Florentino Fermina opnieuw eeuwig trouw. Hij zegt zelfs tegen haar dat hij speciaal voor haar maagd is gebleven, hoewel Fermina niet zo onnozel is om hem te geloven.  

Deze wel zeer beknopte samenvatting doet geen recht aan de ongelooflijke rijkdom van het boek. Het boek is zeer meeslepend geschreven en geeft inzicht in de wegen van de liefde. De vertaling van Mariolein Sabarte Belacortu leest prettig. 

Een aantal fragmenten:

- Dokter Juvenal Urbino had een makkelijk te volgen routine sinds de stormachtige jaren aan het begin van zijn carrière achter hem lagen, en hij had een aanzien en een prestige verworven die hun gelijke niet kenden in de provincie. Hij stond op bij het eerste hanegekraai en op dat uur begon hij zijn geheime medicijnen in te nemen: kaliumbromide om moed te vatten, salicylaten voor de pijn in zijn botten in tijden van regen, druppels van moederkoren tegen duizelingen en belladonna om  goed te slapen. Hij nam ieder uur iets in, altijd stiekem, omdat hij in zijn lange leven van arts en leermeester altijd tegen het voorschrijven  van lapmiddelen tegen de ouderdom was geweest: het ging hem makkelijker af de kwalen van anderen te verdragen dan zijn eigen.

- Het leven zou voor hen allebei iets heel anders geweest zijn, als ze op tijd hadden geweten dat het makkelijker is de grote echtelijke rampen te ontwijken dan de piepkleine probleempjes van alledag.

- Hij had de badkuip om hygiënische redenen weg laten halen: de badkuip was een van de vele ondingen van de Europeanen, die alleen de laatste vrijdag van de maand een bad namen en die dat bovendien deden in de, door dezelfde viezigheid waarvan ze hun lichaam wilden ontdoen, vies geworden soep.

- De overval was zo snel en succesvol geweest, dat hij niet kon worden beschouwd als een plotselinge waanzin ten gevolge van verveling, maar als het resultaat van een in alle rust en tot in de kleinste details uitgewerkt plan. Deze vleiende zekerheid deed Florentino Ariza's verlangen toenemen, want hij had op het toppunt van genot een openbaring gevoeld die hij niet kon geloven, die hij zelfs ook weigerde te aanvaarden, namelijk dat de illusoire liefde voor Fermina Daza kon worden vervangen door een aardse passie.

- Hij wantrouwde het sensuele type, van die vrouwen die eruitzagen of ze in staat waren een kaaiman rauw op te eten en die meestal het passiefst waren in bed. Zijn type was precies het tegenovergestelde: die magere kikkertjes, voor wie niemand zich de moeite getroostte op straat zijn hoofd om te draaien om naar ze te kijken, waarvan niets leek over te blijven als ze hun kleren uittrokken, die medelijden wekten door het gekraak van hun botten bij de eerste aanraking, maar die wel degelijk in staat waren de allergrootste praatjesmakers rijp te maken voor de vuilnisbak.

- Dokter Urbino zei altijd: "Het probleem met het huwelijk is dat het iedere avond ophoudt nadat de liefde is bedreven, en dat je het iedere ochtend voor het ontbijt weer moet reconstrueren."

- Zijn moeders dood veroordeelde Florentino Ariza opnieuw tot zijn maniakale bezigheden: het kantoor, de ontmoetingen per nauwkeurig vastgelegde toerbeurt met zijn tijdelijke minnaressen, de partijen domino in de Handelsclub, dezelfde liefdesverhalen, de zondagse bezoeken aan het kerkhof.

- Fermina Daza wist bovendien dat dokter Juvenal Urbino alleen 's nachts de liefde bedreef en nog het liefst in totale duisternis en in het uiterste geval voor het ontbijt, tijdens het gekwinkeleer van de eerste vogels. Na dat uur, zoals hij altijd zei, woog het werk om je kleren uit te trekken en weer aan te trekken zwaarder dan het plezier van een hanenummertje.

- Florentino Ariza ging trappen altijd extra voorzichtig op en af, ook al toen hij jong was, omdat hij altijd had gedacht dat de ouderdom begon met een eerste, onbelangrijke valpartij, en de dood volgde na de tweede.

- Fermina Daza had nooit horen zeggen dat hij een vrouw had, zelfs niet eentje, in een stad waar men alles wist zelfs al voordat het waar was. Ze zei het hem terloops en hij antwoordde haar onmiddellijk zonder beving in zijn stem: "Dat komt omdat ik maagd gebleven ben voor jou."

 Gabriel Garcia Márquez heeft twee wereldberoemde boeken geschreven: "Honderd jaar eenzaamheid" en "Liefde in tijden van cholera" die allebei hun voor- en tegenstanders hebben. Mijn voorkeur gaat zeer duidelijk uit naar "Liefde in tijden van cholera" dat ik een van de mooiste romans vind die ik ken, terwijl ik niet enthousiast was over "Honderd jaar eenzaamheid". Gun jezelf een bijzondere leeservaring en lees dit boek!

 

maandag 7 december 2015

Recept: Boerenkoolstamppot met worst

Ingrediënten: Aardappelen, Gesneden boerenkool, Roomboter, Rookworsten, eventueel zout

Vanavond heb ik voor mijzelf en de buurvrouw traditionele Hollandse boerenkoolstamppot gekookt. Ik gebruik altijd aardappelen in de schil, maar ik kan me voorstellen dat de meeste mensen de aardappels liever schillen.

Voor een heerlijke boerenkoolstamppot voor 4 personen gebruik ik 1,2 kg aardappelen, 1,2 kg gesneden boerenkool, ongeveer 150 gram roomboter en 4 rookworsten. Voor kleinere eters is een halve rookworst per persoon ook genoeg. Zelf vind ik de slagersrookworsten van de Hoogvliet erg lekker, veel beter dan die van de Unox, maar dat is een kwestie van smaak. Vanavond had ik een slagersrookworst van de Albert Heijn, ook erg lekker.

Men neme een grote pan, vult die met de in stukken gesneden aardappelen, zet de aardappelen onder water doet daar de boerenkool op en helemaal bovenop de rookworsten. Het geheel moet ongeveer 20 minuten koken. De worsten haal je uit de pan, en snijdt die in stukken. Aardappelen en boerenkool giet je af en stamp je met de roomboter tot een smeuïge stamppot. Smakelijk eten!

Recept: Pompoensoep

Ingrediënten: een pompoen, beetje bouillonpoeder, water

Je neemt voor 2-3 personen een pompoen van ongeveer een kilo. De pompoen goed wassen, doormidden snijden en de pitten eruit halen. De rest van de pompoen in blokjes snijden (schil kun je mee gebruiken!) en opzetten in een beetje water. Ongeveer een half uur laten koken totdat de pompoenstukjes zacht zijn. De soep met een staafmixer pureren en dan een beetje bouillonpoeder toevoegen naar smaak. Voeg niet teveel bouillonpoeder toe, want anders overheerst dat de zachte smaak van de pompoen. Eet smakelijk!

zaterdag 5 december 2015

A.L. Snijders (keuze): De mooiste korte verhalen

A.L. Snijders (keuze): De mooiste korte verhalen (Nederland, 2015): 220: Uitgave voor Nederland Leest van CPNB

Afbeeldingsresultaat voor nederland leest korte verhalenVoor de actie Nederland leest van de stichting CPNB is dit jaar voor het eerst niet voor een roman gekozen maar voor een verhalenbundel. A.L. Snijders die zelf bekend is als schrijver van ZKV's (Zeer korte verhalen) (ik heb nog nooit iets van hem gelezen), heeft voor de gelegenheid een bundel samengesteld met een aantal van zijn favoriete korte verhalen.

Wat mij bij het doorbladeren van de inhoudsopgave als eerste opviel was de afwezigheid van verhalen van Belcampo, F.B. Hotz en Maarten Biesheuvel, drie schrijvers van (korte) verhalen die ik alledrie zeer goed vind. Dit lijkt mij een gemiste kans, aan de andere kant: hun verhalen ken ik al.

Tijdens het doorlezen van het boek was er geen enkel verhaal bij dat ik echt goed vond. Een aantal verhalen vond ik een beetje de moeite waard: Casanova van Rosita Steenbeek, Zomer van Ernest van der Kwast, Bloempluis van Lydia Rood, Scheer een zwerver van Rob van Essen, Iemand die het meent van Maartje Wortel.

Al met al was ik niet zo onder de indruk van de keuze van Snijders. Ik heb eerder de dikke bloemlezingen gelezen van Joost Zwagerman "De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 in 250 verhalen" en "De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 in 60 lange verhalen" en daar staan toch echt wel een aantal voor mij meer boeiende verhalen in.

  

vrijdag 4 december 2015

Lieve Joris: Dans van de luipaard



Dans Van De LuipaardLieve Joris reisde voor "Dans van de luipaard" ruim een jaar door Kongo. Lieve Joris heeft kennis van en liefde voor Kongo en zijn bewoners, maakt gemakkelijk vrienden met onbekenden, maakt scherpe observaties en stelt kritische vragen. Dit alles maakt haar boek tot het ideale gezelschap voor een leunstoelreiziger en zorgt ervoor dat dit haar beste boek tot op heden is en voor mij het beste Nederlandstalige reisverhaal dat ik ken.

Lieve Joris vangt haar reis aan in Kinshasa, de 6 miljoen inwoners tellende hoofdstad van Kongo en reist vandaaruit naar verschillende uithoeken van het land om vervolgens steeds weer in Kinshasa terug te keren. Op het moment van haar aankomst is het onrustig in Kongo, dictator Mobutu is net verdreven door een leger van kindsoldaten onder aanvoering van Laurent Kabila.

Een aantal fragmenten uit het boek:

- Bij Mobutu's zoon Kongolo - beter bekend als Saddam Hussein - werden stapels voetbaltickets gevonden, die hij vóór elke wedstrijd confisqueerde en doorverkocht. "Die kleine Saddam oefende hier een ware terreur uit, het was een echte maffioso. Hij stal een hele rits Mercedessen van het laatste model bij een dealer en reed er met zijn gevolg mee over de boulevard, op klaarlichte dag, met alle lichten aan. Wanneer hij een meisje zag dat hem beviel, liet hij haar oppikken door zijn bodyguards. Mobutu wist dat zijn zoon zo was, het kwam hem goed uit, op die manier kon hij zijn volk terroriseren."

- "Die baas van jou is behoorlijk over zijn toeren," zeg ik later tegen Christian. "Hij had teveel macht," zegt Christian, "hij weet niet waar hij het zoeken moet nu hij die kwijt is. Iedereen die veel met de president omging, gedroeg zich thuis op den duur als een kleine Mobutu."

- "Gaat het?" Christian staat voor me met een grijns op het gezicht. "Hebben we je niet te erg gepest?" Ik haal mijn schouders op. Hij leunt met zijn rug tegen de muur en kijkt me tersluiks aan. "Ik maak me zorgen over je," zegt hij. "Oh ja?"
Hij heeft op iets zitten broeden, geloof ik, maar weet niet goed hoe erover te beginnen. "Ik zou je iets willen vragen," zegt hij na een tijdje, "maar ik ben bang dat je me indiscreet zal vinden." "Voor de draad ermee," moedig ik hem aan, volgende week ben ik weg en zie je me nooit meer, wat maakt het uit?
"De manier waarop jij over zwarten praat, het lijkt wel alsof je niet zou aarzelen om ... intiem contact met hen te hebben." Ik schiet in de lach.

- "Waarom denk je dat deze mensen zwart zijn?" vraagt Bove knorrig. "God heeft hen te lang in deoven laten zitten. Ze zijn verbrand."

- Ik overwin mijn weerzin en neem een bad, volgens de beproefde methode: ik steek mijn grote teen als stop in de afvoer en wind een handdoek om de kapotte kraan, tegen het spetteren. Terwijl het bad volloopt, kijk ik naar de kakkerlakken die in het licht van mijn zaklamp aan mijn slippers snuffelen.

- "Plunderaars zijn net kinderen," zegt hij, "ze gaan recht op hun doel af en stelen alles, zonder na te denken. Ze doen alsof heet einde der btijden is aangebroken, maar na afloop zitten ze daar, verdoofd, zonder afzetmarkt, met een grasmaaier van de zusters terwijl ze geen gazon hebben, met een wasmachine terwijl ze geen electriciteit hebben, met een tafel terwijl ze in een hut wonen, met Vlaamse boeken terwijl ze geen Vlaams praten!"

- Mobutu wist precies wat hij met schreeuwers aan moest: hij gaf hun een ministerspost en schakelde hen daarmee in één klap uit. Zo'n minister werd doorgaans na een halfjaar weer vervangen, niet lang genoeg om zijn dossiers te bestuderen, maar wel om zijn zakken te vullen.

- De minister van Landbouw kondigt trots aan tweeduizend tractoren te hebben besteld. Zomaar, pardoes, zonder enig vooronderzoek. Tweeduizend tractoren om de noodlijdende Congolese landbouw uit het slop te halen! Ik zie de roestende wrakken in de brousse alweer voor me.

- Tijdens mijn eerste reis riepen Zaïrezen vaak: "U had hier in 1960 moeten zijn, toen was dit een prachtig land, toen werkte alles nog!" Nu zeggen ze: "Oh, was u hier in '85 en '86, dat waren goede jaren, toen liep alles nog op rolletjes!" Wat zullen ze over tien jaar zeggen? Denken de nieuwkomers wel eens aan de mogelijkheid dat alles slechter zou kunnen gaan, dat hun roestige jaren-zestigideeën het land misschien nog verder zullen doen wegzinken?

- Niet de politici, maar de zangers praten in dit land tot hun volk en rijgen de steden die door slechte verbindingen uit elkaar zijn gedreven, met hun muziek aan elkaar.

- Meneer Nassim kijkt mistroostig naar buiten. Het regent - dat betekent dat niemand die ochtend op zijn werk zal verschijnen. "Hebben ze geen regenjassen dan?" "Die hebben ze nergens voor nodig," bromt hij, "als het regent, gaan ze simpelweg niet naar buiten. Ze wachten tot het ophoudt."

- "Mutu na mutu abongisa," citeert José Mobutu als we weer op weg zijn. Laat iedereen zijn zaakjes regelen. De Zaïrezen interpreteerden dit volgens hem op geheel eigen wijze: laat iedereen stelen - de ambtenaar op zijn ministerie, de arbeider in zijn fabriek, de verkeersagent op straat. En vermoedelijk had Mobutu het ook zo bedoeld.  

Intussen zijn door Belgen drie geweldige boeken over Kongo gepubliceerd, je hebt ook nog de boeken van David van Reybrouck: De geschiedenis van Kongo en het fotoboek van Carl de Keyzer: Congo.

 

Recept: Kip in wijn met salade

Recept: Kip in wijn met salade:

De kip. Voor 2 a 3 personen. Men neme een kip, wrijft die in met gemalen peper. (Room)boter laten smelten totdat het schuim wegtrekt en de kip 10 minuten aanbraden aan alle kanten. Dan een kwartliter rode wijn eroverheen gieten en anderhalf uur laten stoven. Eet smakelijk!
Voor de salade (4 personen):
Ingrediënten: 150 gr rucola, 1 ui, 4 tomaten, 200 gr feta, komkommer, olijven, olijfolie, balsamicoazijn, honing, peper.
Alle groenten wassen en in stukken snijden. Rucola in een grote schaal mengen met komkommer, tomaten, ui, feta en olijven. Dan een dressing maken van een beetje balsamicoazijn, olijfolie, een theelepeltje honing en wat versgemalen zwarte peper. Dressing door de salade mengen en klaar is Kees!
Dit is mijn favoriete salade. Er zijn veel variaties hierop mogelijk. Je kan extra paprika, avocado, pijnboompitten of noten toevoegen. Je kan er ook een veganistische salade van maken door de feta weg te laten. Ook kun je er een niet vegetarische salade van maken door bijvoorbeeld stukjes Serranoham toe te voegen. Eet smakelijk!

donderdag 3 december 2015

Recept: Mosselen

Recept: Mosselen

Vanavond ga ik weer eens mosselen eten. Nodig voor 4 personen: 4 kg mosselen, prei, ui, winterwortel, selderij, 2 stokbroden, roomboter.

De mosselen in water wassen en de mosselen die openstaan en niet dichtgaan als je er een tik tegenaan geeft, weggooien. De groenten wassen en in stukken snijden. Groenten onderin een grote pan gooien met een bodempje water en de mosselen erbovenop. Op hoog vuur zetten met deksel op de pan en ongeveer 5 minuten laten koken totdat de mosselen gaar zijn. Serveren met stokbrood met roomboter. Als je een frituurpan hebt zijn verse frites ook erg lekker bij de mosselen. Smakelijk eten!




zaterdag 28 november 2015

Karsten Alnaes: De geschiedenis van Europa









Geschiedenis van Europa 1600 - 1800Deel 2: Bezetenheid (1600-1800): 2004: Nederlandse vertaling Lucy Pijttersen en Kim Snoeijing (2005): 772 blz








De geschiedenis van Europa 3 1800-1900 RebellieDeel 3: Rebellie (1800-1900): 2005: Nederlandse vertaling Lucy Pijttersen en Kim Snoeijing (2006): 771 blz








De geschiedenis van Europa 4 1900-heden, onbehagenDeel 4: Onbehagen (1900-heden): 2006: Nederlandse vertaling Lucy Pijttersen, Kim Snoeijing en Carla Joustra (2007): 807 blz








Karsten Alnaes heeft met zijn "Geschiedenis van Europa" een omvangrijk overzichtswerk geschreven over de Europese geschiedenis vanaf ongeveer 1300 tot op heden. Zijn geschiedenis omvat 4 boeken en zo'n 3000 bladzijden en is vooral een verhalende geschiedenis, naar kaartjes, tabellen, statistieken en dergelijke zul je vergeefs zoeken.

Deel 1 begint met de pest die in de jaren rond 1348 zwaar toesloeg in Europa. De pest ontstond in Azië en werd door ratten in Genuase schepen overgebracht naar Europa. Naar schatting eenderde tot de helft van de Europese bevolking stierf door de pest. Vreemd genoeg zorgde de pest in de jaren daarna voor een toenemende welvaart, doordat door schaarste aan arbeidskrachten de lonen hoger werden.

Alnaes is een goed verteller, behalve de grote lijnen van de politieke geschiedenis vertelt hij in zijn verhalen vooral over de gewone mens. In het eerste deel dat loopt van 1300 tot 1600 geeft hij 9 verhalen van gewone mensen in verschillende periodes en uit verschillende landen.

In de volgende drie delen springt hij van het ene land naar het andere. Veel aandacht uiteraard voor Frankrijk, Engeland, Duitsland, Italië en Spanje, maar ook andere landen komen uitgebreid aan bod. Ook heeft Alnaes veel aandacht voor de cultuur: schilders, componisten en schrijvers komen uitgebreid aan bod. Veel figuren krijgen een hoofdstukje van zo'n 5 tot 10 bladzijden waarin de huidige kennis over de desbetreffende persoon aardig is samengevat.

In deel 4 vond ik de opkomst van de fascistische stromingen in met name Spanje, Portugal, Duitsland en Italië erg goed weergegeven. Deel 4 stopt met het einde van de tweede wereldoorlog. In een epiloog van zo'n 40 bladzijden worden nog even een aantal na-oorlogse ontwikkelingen kort geschetst.

De illustraties in de 4 boeken zijn mooi maar eenzijdig, er zijn alleen reproducties van schilderijen in opgenomen.

Wat vind ik nu van deze geschiedenis van Europa? De titel is natuurlijk onjuist, de boeken hadden een geschiedenis van en niet de geschiedenis van Europa moeten heten. De in totaal 3000 bladzijden vormen ook een flinke kluif, ik heb er met flink doorlezen ruim 3 weken over gedaan. De illustraties hadden beter gekund, en het ontbreken van tabellen, statistieken en overzichtskaartjes is zonder meer een gemis.

Maar Alnaes kan zeer boeiend schrijven en dat maakt deze geschiedenis zonder meer de moeite waard voor wie er tijd en moeite in wil steken. Het lijkt mij een serie voor mensen zoals ik die al het een en ander hebben gelezen over de Europese geschiedenis zonder daarin gestudeerd te hebben. Om mee te beginnen kan ik "A history of the world" van J.M. Roberts aanbevelen die de grote lijnen goed weergeeft. Er is ook een tiendelige "Illustrated history of the world" van dezelfde auteur. 

 

vrijdag 27 november 2015

Uit eten in Utrecht: Indonesisch restaurant Kolintang

Indonesisch restaurant Kolintang

Vanavond heb ik weer eens met een vriend gegeten bij Kolintang, mijn favoriete restaurant. Ik had rijst rames speciaal: witte rijst met 2 soorten vlees: rundersmoor (9) en kipkerrie (9), daarbij 3 verschillende groentegerechten: paprikakerrie (9), shanghai (9) en kouseband (9), met daarbij een ei in tomatensaus (8) en 2 stokjes kipsaté met pindasaus (9). Verder krijgen we als kleine bijgerechtjes komkommer in het zuur (9), ingemaakte rettich (10) en kroepoek. Ook kan je hier zoveel kraanwater drinken als je wilt zonder dat daar een opmerking over wordt gemaakt.

Ik eet gemiddeld 2 keer per week bij Kolintang en neem ook vaak vrienden mee. Iedereen vindt het eten hier goed, als ik thuis geen zin heb om te koken is dit een volwaardig, niet te duur (bovenstaande maaltijd kost slechts 13,65 euro) alternatief. Andere maaltijden zoals gado-gado (8,5), roti (8,5) en kippensoep (9,5) zijn ook zeer goed.

Het restaurant wordt gerund door kok Frans die samen met zijn personeel voor een aangename sfeer zorgt met lekker eten en waarbij de gasten niet te lang hoeven wachten. Het zal duidelijk zijn, ik ben erg enthousiast en raad iedereen die toevallig in Lunetten moet zijn of daar woont dit restaurant van harte aan.

donderdag 26 november 2015

Erwin Mortier: Gestameld liedboek



Gestameld liedboek"Gestameld liedboek" is het aangrijpende verslag van de steeds voortgaande dementie als gevolg van Alzheimer van de moeder van Erwin Mortier zoals gezien door haar zoon. Zij is 64, zoon Erwin is 42 jaar oud. Het boek is opgeschreven in tal van korte stukjes tekst, steeds van elkaar gescheiden door een witregel. Een aantal fragmenten:

- Het begint - maar wanneer begint zoiets, welke tekenen zijn de eerste? Het begint met het woord "boek", het woord dat haar maar niet te binnen wil schieten wanneer ze op een middag voor mijn bibliotheek staat en vraagt wanneer ik nog 's, je weet wel, zo'n ding, of ik binnenkort weer's - en ze brengt haar handen met de vingers gestrekt naast elkaar en klapt ze open en dicht. Of ik dat nog's ging doen, dat schrijven, hoe heet dat, zo'n ding. Ze geeft mijn vader een por met de elleboog: Zeg jij het, jij weet het.

- Hij bakt roerei voor haar, met een groot hart zet hij de pan op tafel. Misnoegd blikt ze hem aan en schudt sakkerend het hoofd.

Je weet toch dat ik geen roerei blief, zegt ze. Ik eet alleen spiegelei.

Spiegeleieren deden haar kokhalzen vroeger. Ze lustte alleen omelet.

Hij zet de pan opzij, bakt twee spiegeleieren en eet zelf de omelet op.

Ze verandert, zegt hij.

- Is die verstrooidheid van haar altijd een voorteken geweest? Hoeveel keren heeft ze niet suiker op de biefstuk gestrooid in plaats van zout en begreep ze niet waarom de jus karamel werd? Middagen dat de geur van aangebrande aardappelen ons al bij het tuinhek tegemoet woei: niet te tellen. Voor kamerplanten was het huis een beproeving: zieltogend gebladerte boven uitgedroogde klompen potgrond - terwijl de cactus verzoop. In haar handen werd de was een bureaucratie. Hemden, wekenlang vermist, doken ineens weer op - of verdwenen spoorloos.

- Weer samen voor het raam, wij beiden. Hij is even naar de bakker, de post, de apotheek.

Waar is hij, waar is hij nu, je weet wel, hij, die, die...

Pa.

Ja, pa.

Waar is hij, is hij weg, waar blijft hij?

Ze huilt.

- Ze zouden op visite gaan. Verbouwereerd staat ze in de badkamer voor de spiegel: een wit masker staart haar met haar eigen verschrikte ogen aan. Ze wil het van zich afwrijven maar wrijft het wit alleen maar verder open, op haar wangen, haar voorhoofd, haar neus. Ze kijkt naar haar vingers, naar de tube, weer naar haar vingers. Zo komt ze de keuken in.

Dat is rare gezichtscrème, zegt ze, die ik gekocht heb.

Ma, zegt een van mijn zussen, dat is tandpasta.

Het boek is in een mooie taal geschreven en geeft een onthutsend verslag van hoe het is om met een dementerende moeder te maken te hebben. Warm aanbevolen voor iedereen die enig inzicht wil in het proces van voortschrijdende dementie! 

 

dinsdag 24 november 2015

UIt eten in Utrecht: Grieks afhaalrestaurant El Greco

Grieks afhaalrestaurant El Greco
 
Vanavond heb ik bij El Greco een broodje giros gegeten. El Greco is een snackbar waar je eenvoudige maaltijden kunt krijgen. Het meest populair is hun broodje giros. Voor 5,75 euro krijg je een flink broodje met giros, koolsalade, uien en tzatziki (8). Niet echt hoogstaande kookkunst, maar gewoon lekker en met een broodje zit je bijna vol. Toen ik bij IENS keek voordat ik mijn recensie invoerde stond El Greco op nummer 1 in Utrecht met een waardering van 9.1. Het broodje was best lekker, maar dat lijkt me toch flink overgewaardeerd (tenzij je girosliefhebber bent natuurlijk ;-) ).

Uit eten in Utrecht: Japans restaurant MOTO

Japans restaurant MOTO:

Vanavond heb ik met een vriend bij restaurant MOTO gegeten. Een jaar of 5 geleden had ik hier al eens zeer lekker gegeten met een vriendin. Ook vandaag was het eten uitstekend. We kozen allebei voor het 8-gangenmenu a 35 euro.
Gang 1: Sashimi bestaande uit 2 dunne plakjes tonijn, zalm en nog een andere vis, supervers (10).
Gang 2: Sushi van zalm, tonijn en zeebaars. Heerlijk, veel beter dan die je bij de all-you-can-eat restaurants krijgt (10).
Gang 3: Paddestoelensoep (9).
Gang 4: Tempura van in een deegje gefrituurde groenten (9).
Gang 5: Rol van gegegrilde zalm (9).
Gang 6: Runderstoofpotje met rettich en wortel (10).
Gang 7: Nasi (7) met rib-eye (10).
Gang 8: Sesamijs met vers fruit. Ik houd niet van sesamijs, dus daar kan ik geen eerlijk cijfer voor geven.
Al met al heerlijk gegeten. Bij het eten hebben we samen 2 potten Japanse thee gedronken. Voor mij is MOTO een van de beste restaurants in Utrecht.

maandag 23 november 2015

Hannelore Vandenbussche: Before they pass away: De verhalen achter de foto's




Before they pass away

Vorig jaar verscheen het prachtige fotoboek "Before they pass away" van Jimmy Nelson. Voor dit fotoboek reisde Jimmy Nelson met zijn team de hele wereld rond om stammen te fotograferen die nog volgens hun oude tradities leven.

Vanwege het enorme succes van dit boek was er ook belangstelling voor het verhaal achter de foto's. Daarin voorziet "Before they pass away: het verhaal achter de foto's".

Hannelore Vandenbussche was dolblij toen ze door Jimmy Nelson werd gevraagd deel uit te maken van zijn team. Ze was gek op reizen en overnachten in primitieve omstandigheden schrikte haar allerminst af. Zij schrijft over een aantal reizen die ze voor het project maakten en over de samenwerking met Jimmy Nelson en filmer Bram Vis.

Als losstaand reisboek is het wat magertjes, maar als aanvulling op "Before they pass away" is het een onderhoudend kijkje achter de schermen.  

 

donderdag 19 november 2015

Pieter Steinz: Lezen met ALS




Lezen met ALSPieter Steinz is bekend als oud chefredacteur van de boekenbijlage van het NRC-Handelsblad. Hij heeft de ziekte ALS. ALS is een steeds erger wordende spierziekte waarbij langzaam aan de spieren steeds verder aangetast worden totdat je sterft doordat de hartspier het begeeft.

Voor "Lezen met ALS" bundelde Steinz 52 colums die hij eerst wekelijks en later tweewekelijks schreef voor de NRC. In "Lezen met ALS" verbindt Pieter Steinz het herlezen van schrijvers die tot zijn favorieten behoren met stukken over zijn steeds voortgaande ziekte. In de stukken komt erg goed naar voren hoe het is om met ALS te leven en het voortgaande ziekteproces wordt zeer indringend beschreven.

Warm aanbevolen voor wie iets wil weten over ALS of over ziek zijn in het algemeen!  

 

dinsdag 17 november 2015

Proust, Proust en nog eens Proust

Voorlopig ben ik met een Proust leesproject bezig. Op uitnodiging van Hella ben ik samen met een aantal anderen Prousts 7-delige romanreeks "Op zoek naar de verloren tijd" aan het herlezen. Deel 1 in de vertaling van Thérèse Cornips heb ik net uit.

Ik wil nu de 2 andere beschikbare vertalingen van (delen van) deel 1 lezen om te kijken over welke ik het meest te spreken ben. Ook wil ik kijken welke gedeelten zijn gebruikt voor de verstripping van Stephane Heuet en de vertaling daarvan door Jelle Noorman. Verder wil ik natuurlijk doorgaan met deel 2 (dat in mijn herinnering het mooiste deel was) en de delen 3-7.

Ook wil ik wat achtergrondinformatie lezen. De Proustbiografie van William Carter heb ik al gelezen en ga ik niet herlezen. Wel wil ik de korte biografie van Edmund White herlezen en ook wil ik de 3 andere biografieën die ik in de kast heb staan (van respectievelijk Painter, Diesbach en Tadie) lezen.

Ook het luisteren van het hoorcollege over Marcel Proust van Maarten van Buuren staat op het programma. Verder nog het dunne boekje van Alain de Botton over hoe Proust je leven kan veranderen. Het zal duidelijk zijn, zolang ik met Proust bezig ben is er geen tijd voor andere grote leesprojecten. Wel zal ik af en toe wat andere wat lichtere kost tot me nemen voor de afwisseling. Als daar iets leuks tussen zit zal ik het zeker laten weten.

maandag 16 november 2015

Dvd: Jiro dreams of sushi

Jiro dreams of sushi: Regisseur David Gelb (Verenigde Staten, 2011, 80 minuten):



Jiro Dreams of Sushi (2011) PosterIn Nederland schieten de sushi-restaurants als paddenstoelen uit de grond. Alleen al in de stad Utrecht ken ik er zes, mogelijk zijn er nog meer.

Aangezien ik erg graag sushi eet en sowieso van films over chefkoks houd leek het mij leuk om deze film te bekijken.

Jiro is een 85-jarige kok met 3 Michelin-sterren die al jaren chefkok is van een klein restaurantje (10 zitplaatsen!) in het centrum. Alom wordt zijn restaurant geroemd als de beste plaats in Tokio om sushi te eten. Er wordt ook alleen sushi geserveerd, snelle eters zijn na 15 minuten klaar en 300 euro lichter.

Jiro wordt gevolgd in zijn restaurant terwijl hij sushi aan het maken is, of naar de markt gaat om inkopen te doen. Zijn oudste zoon is 50 jaar en wordt klaargestoomd om het restaurant over te nemen zodra Jiro stopt of er niet meer zal zijn.

De film geeft een zeer onderhoudend beeld van hoe het er bij een sushi-restaurant aan toe gaat en staat tevens even stil bij de gevolgen van de overbevissing waardoor er steeds minder vis wordt aangeleverd op de markt. Een aanrader voor iedereen die van eetfilms houdt!

  

zondag 15 november 2015

Dvd: Raise the red lantern

Raise the red lantern:  (China, 1991): 124 minuten:Regisseur Zhang Yimou



Da hong deng long gao gao gua (1991) PosterZhang Yimou is ongetwijfeld een van s'werelds belangrijkste regisseurs.

Ik heb heel wat films van hem gezien: Het rode korenveld, Judou, Het leven van Qui Ju, Shanghai triad, Happy times, Hero, The road home, House of the flying daggers en The curse of the golden flower. Maar ik vind Raise the red lantern zonder meer zijn beste film.

Het gegeven is eenvoudig: de arme Songlian (gespeeld door de prachtige Gong Li) moet voor haar levensonderhoud trouwen. Ze besluit dan om concubine te worden van een rijk man, het lot van een vrouw is immers om zich op te offeren. Ze wordt de vierde vrouw van de meester, die we nooit te zien krijgen. Ze komt te wonen in een enorm gebouw waarin ieder van de vier vrouwen een eigen woongedeelte heeft. Iedere keer als de meester bij een van zijn vrouwen blijft slapen worden de rode lantaarns aangestoken bij het desbetreffende gedeelte van het gebouw..

De film gaat over de relaties tussen Songlian en de meester en tussen de vier vrouwen onderling.
De film is vrij traag, het verhaal is prachtig gefilmd met veel close-ups van de vierde vrouw en het spel is fantastisch. Dit is een film die iedere serieuze filmliefhebber zou moeten zien.

 

dinsdag 10 november 2015

Erik leest wordt Erik schrijft

Erik leest is terug. Nadat ik op 3 september voor het laatst een berichtje gepost had, dacht ik al gauw weer aan een nieuw begin. Bij een nieuw begin horen veranderingen, de naam van mijn blog verandert in Erik schrijft en ik wil voortaan behalve korte besprekingen van boeken die ik gelezen heb, ook besprekingen van films en muziek schrijven. Daartoe wil ik mij niet beperkt voelen, in principe wil ik over ieder onderwerp schrijven waar ik zin in heb, dat kunnen ook persoonlijke stukken worden over van alles en nog wat, van lekker eten tot ziek zijn en wat dat met je doet.  De komende dagen wil ik jullie even op de hoogte brengen van wat ik de afgelopen tijd zoal heb gelezen. Voor een idee hoe het eruit zou kunnen zien kun je bij de blog van Bettinaschrijft kijken, die al gedurende langere tijd een soort blog schrijft zoals mij dat ook wel aanspreekt. Hopelijk is dit alles de moeite van het lezen waard. We zullen zien!

vrijdag 4 september 2015

Casanova 10: De school van het leven 10

De school van het leven: blz 279-320

Een eenvoudig uitziende man kwam op hen af, de pontifex vroeg wat hij verlangde, de man sprak op zachte toon tegen hem, en de paus zei, na hem aangehoord te hebben: "U hebt gelijk, wend u tot God om voorspraak." Hij gaf zijn zegen, de man vertrok bedroefd en de paus vervolgde zijn wandeling. "Deze man was niet ingenomen met het antwoord van Uwe Heiligheid," zei ik tegen de heilige vader."Waarom niet?" "Omdat hij waarschijnlijk al Gods voorspraak had gevraagd voor hij zich tot u wendde, en nu hij hoorde dat u hem naar God terugstuurde, voelde hij zich zoals het spreekwoord zegt van het kastje naar de muur gestuurd."

De tabak was goed, maar wat erbij hoorde nog beter. De snuifdoos was van geëmailleerd goud. Ik nam hem eerbiedig aan, ontroerd van dankbaarheid. Zijne Eminentie mocht dan niet de kunst van het verzen maken verstaan, hij verstond wel die van het geven, en dat is een talent dat een edelman veel meer siert dan het eerste.

Als enig antwoord keek zij mij minzaam aan. Dit was de eerste vrouw uit de hoogste kringen met wie ik te maken had. Ik kon maar niet wennen aan haar vervloekte neerbuigendheid, een houding die niets met liefde gemeen heeft. Ik besefte echter dat zij in aanwezigheid van haar kardinaal zich niet anders kon gedragen. Ik wist dat zij moest weten dat een hooghartige houding op den duur een ontmoedigende uitwerking heeft.

Ik sprak tegen pater Georgi zoals ik tegen Gama had gesproken en hij leek mij te geloven, maar zei mij dat men er in Rome niet van hield de dingen te zien zoals ze waren, maar zoals men vond dat ze moesten zijn.

Zijne Eminentie dineerde alleen met mij en legde zich erop toe mij te tonen hoezeer hij op mij was gesteld; van mijn kant legde ik mij erop toe grote tevredenheid uit te drukken, want mijn eigenliefde die sterker was dan mijn verdriet, stond mij niet toe de mensen die ons zagen enige reden te geven te denken dat ik uit de gratie was. De voornaamste reden voor mijn bedroefdheid was dat ik markiezin G. zou moeten achterlaten, op wie ik verliefd was en van wie ik nog niets van belang had verkregen.

Dit is het einde van mijn citaten uit het eerste deel van de memoires van Casanova. Wie de citaten gelezen heeft, begrijpt dat ik erg enthousiast ben over dit deel. Casanova heeft nog veel meer te vertellen en zijn memoires beslaan in totaal zo'n 12 delen en 4000 bladzijden. Ik ga nog wel een tijdje door met lezen, maar voorlopig stopt hier mijn blog, liefhebbers zullen hun weg naar Casanova wel weten te vinden. Gegroet, Erik

donderdag 3 september 2015

Casanova 9: De school van het leven 9

De school van het leven: blz 236-278

Er bestaan in het leven situaties waaraan ik mij nooit heb kunnen aanpassen. Hoe uitgelezen een gezelschap ook is, als één enkele aanwezige mij van top tot teen opneemt, raak ik van de wijs. Dan verlies ik mijn goede humeur en mijn gevatheid. Het is een zwakheid.

Daar stond ik dus in Rome, in het bezit van een goede garderobe, genoeg geld en welvoorzien van juwelen. Ik beschikte over behoorlijk veel ervaring, had enkele goede aanbevelingsbrieven, was volkomen vrij en bezat de leeftijd waarop een man op de hulp van het lot kan rekenen als hij over enige moed beschikt en een innemend uiterlijk. Ik was niet knap, maar ik had iets wat meer telt, al weet ik niet wat dat is.

In Rome was ik echter na een week al over een aantal verrassingen heen. Er is geen katholieke stad ter wereld waar mensen geloofszaken lichter opnemen dan Rome. De Romeinen zijn als de beambten van het tabaksmonopolie, die net zoveel gratis tabak mogen meenemen als zij willen.

"Denkt u eraan dat een onberispelijke staat van gedrag inspanning vergt," zei deze wijze man. "Houdt u eveneens voor dat elke onaangenaamheid die u overkomt door niemand gezien zal worden als een ongelukkig toeval of een onvermijdelijke tegenslag; die woorden zijn inhoudsloos; het zal geheel uw fout zijn."

Ik stelde inmiddels wel vast dat hij een suffe indruk maakte en niet de vlotheid bezat van een jonge man die op het punt stond met een erg leuk meisje te trouwen, want dat was Angelica. Hij was echter eerzaam en rijk, wat veel meer waard is dan vlotheid en ontwikkeling.

Ongelukkig zijn zij die menen dat het plezier van Venus enige waarde heeft, tenzij het van twee harten komt die elkaar liefhebben en volledig harmoniëren.

Omdat ik niet wist wat ik moest zeggen, gaf ik hem de raad die alle dwazen in zulke omstandigheden geven: ik raadde hem aan haar te vergeten.

Wordt vervolgd

dinsdag 1 september 2015

Casanova 8: De school van het leven 8

De school van het leven: blz 192-235

Ik had een vast voorgevoel dat ik die avond al mijn geld zou terugwinnen. Enkele jaren later heb ik mij gewroken door een pamflet te schrijven waarin ik voorgevoelens hekelde. Ik geloof dat de enige voorgevoelens waar een wijs man aandacht aan moet schenken degene zijn die hem onheil aankondigen: deze komen voort uit zijn verstand. Voorgevoelens van komend geluk worden door het hart ingegeven, en het hart is een dwaas wie het past in de Fortuin te geloven, want deze is eveneens dwaas.

Een mens in grote twijfel die door een omstandigheid opeens geen keuze meer hoeft te maken, voelt zich opgelucht, wat de omstandigheid ook mag zijn.

De monnik die vier weken met mij zou doorbrengen, rekende erop op mijn kosten te leven, terwijl hij degene was die de voorzienigheid had gestuurd om mij te onderhouden.

Zie daar hoe kappers een vreemdeling in heel Europa van nut zijn! Men moet hun echter geen vragen stellen, want dan vermengen zij waarheid en leugens en horen u uit in plaats van dat u hen uithoort.

Vijf uur lopen volstaan om een jonge man die niet gewend is te lopen volledig uit te putten, hoe sterk en gezond hij ook mag zijn.

Als ik het goed met de fransiscaan had kunnen vinden, als, als, als- door mijn hoofd gingen al de vervloekte alsen die opkomen bij een man in nood die nadenkt over zijn situatie en nog ongelukkiger wordt als hij goed heeft nagedacht. Daar staat tegenover dat hij leert te leven. Iemand die weigert na te denken, leert nooit iets.

De kinderen sliepen, de oude man hoestte. Omdat ik niet kon ontkomen en het loopse wijf mij verzekerde dat zij weg zou gaan als ik wat inschikkelijker zou zijn, besloot ik dat ik haar beter haar gang kon laten gaan. Ik merkte dat degene die zegt "Als de lamp gedoofd is zijn alle vrouwen gelijk" gelijk heeft, maar zonder liefde is dit grote gebeuren een platvloerse aangelegenheid.

Ik dacht dat ik met het vragen van aalmoezen niet in Mantorano zou kunnen komen, omdat ik door mijn voorkomen geen medelijden wekte. Ik kon alleen de belangstelling wekken van mensen die aannamen dat ik nergens gebrek aan had. Een echte bedelaar heeft daar niets aan.

Wordt vervolgd

zondag 30 augustus 2015

Casanova 7: De school van het leven 7

De school van het leven: blz 166-191

Desondanks vond ik hem meteen aardig, en ik zou veel met hem hebben gesproken als hij de aandrang had kunnen weerstaan knoflook te eten in dezelfde hoeveelheid als ik brood at. Hij had altijd minstens twintig teentjes bij zich, zoals iemand van ons snoepjes bij zich zou hebben. Kan iemand eraan twijfelen dat knoflook geen vergift is?

Gelukkige jeugd. Ik heb geen spijt ervan, omdat zij mij steeds iets nieuws bood; om dezelfde reden verafschuw ik mijn oude dag, waarop het enige nieuws dat ik opdoe uit de krant afkomstig is- waar ik toentertijd niet naar omkeek- en bestaat uit verschrikkelijke gebeurtenissen die mij verplichten aan de toekomst te denken.

Zij zei tot slot dat zij mijn moeite alleen met haar hart kon belonen omdat zij arm was. Na haar geantwoord te hebben dat haar hart alleen geschapen was om begeerte te belonen, gedroeg ik mij tegenover haar als een man die hoopt vooraf beloond te worden, en ondervond alleen de weerstand die een mooie vrouw voor de vorm biedt.

Omdat door een misstap het hielstuk van een van haar schoenen van haar hiel was geschoven, strekte zij haar voet uit en vroeg mij het weer op te trekken. Ik ging op mijn knieën voor haar zitten om dit te doen. Zij droeg een wijde hoepelrok en geen onderjurk. Omdat zij dit was vergeten, trok zij haar jurk een beetje op, maar ver genoeg voor mij om iets te zien waardoor ik bijna bezweek. Toen ik opstond vroeg zij mij of ik onwel was geworden.

Ik eindigde met deze dwaze gemeenplaats, waar men zich van bedient om elk meisje, zelfs een fatsoenlijk, in behoeftige omstandigheden te troosten. Ik voorspelde haar het geluk dat haar ten deel zou vallen door de onweerstaanbare uitwerking van haar charmes.

Denkend aan de werkelijkheid en de verbeelding, gaf ik de voorkeur aan de laatste, omdat de eerste er afhankelijk van is. De basis van begeerte, zoals ik later heb geleerd, is een zekere nieuwsgierigheid die, gecombineerd met de drang van de natuur tot zelfbehoud, tot handelen leidt.

Een vrouw is als een boek dat, of het nu goed of slecht is, ons eerst door de titelpagina moet bevallen; als deze niet interessant is, wekt het niet het verlangen op het te lezen, en de intensiteit van dit verlangen is evenredig aan de belangstelling die de titelpagina wekt.

Ik bracht de korte nacht door in de armen van mijn twee engelen. Wij brachten deze nacht in een vrolijke en tegelijk bedroefde stemming door, nu eens lachend dan weer met tranen in de ogen. Deze liefde, mijn eerste, heeft mij bijna niets geleerd over het leven, want het was een volkomen gelukkige verhouding, zonder problemen en nooit bezoedeld door enig eigenbelang.

Wordt vervolgd

Casanova 6: De school van het leven 6

De school van het leven: blz 143-165

Hij was de zeer zinnige mening toegedaan dat een medicijn in de hand van een onbezonnen mens een vergift wordt, zoals een vergift een medicijn wordt in de handen van een verstandig mens.

Om haar als actrice te lanceren liet de vooruitziende oude man haar dansles nemen, want, zo zei hij, de bal kan niet in het gat rollen als niemand hem een duwtje geeft.

De pastoor kreeg opdracht mij dit nieuws over te brengen en mij te overreden vrijwillig en met genoegen naar een seminarie te gaan. Ik schoot in de lach toen de pastoor hierover behoedzaam tegen mij begon, zich uitputtend om de pil te vergulden. Ik zei hem dat ik klaarstond overal naartoe te gaan waar dit hun goed leek. Gezien mijn karakter en mijn zeventienjarige leeftijd had men er zelfs niet aan moeten denken mij op een seminarie te plaatsen. Omdat ik socratisch dacht en geen enkele afkeer voelde van het plan, stemde ik ermee in.

Ik heb nooit kunnen uitmaken of deze man goed uit domheid was, of dat zijn domheid een fout van zijn goedheid was.

Ik was zo ijdel mij nog niet te willen scheren: ik koesterde mijn donshaar omdat dit bewees hoe jong ik nog was. Dit was een absurd idee, maar op welke leeftijd houdt iemand er eigenlijk geen absurde ideeën meer op na? Hij komt makkelijker van zijn ondeugden af.

De voornaamste taak van de prefect was zich ervan te vergewissen dat er geen seminarist bij een ander in bed kroop. Het was een halsmisdrijf; men vond dat het bed van een seminarist bestemd was om erin te slapen, niet om erin te liggen praten met een kameraad.

In Duitsland zijn de jongensgemeenschappen waar de directeuren zich moeite getroosten het masturberen te verhinderen de plaatsen waar dit het meeste voorkomt. De opstellers van deze regels waren onwetende dwazen die noch de natuur noch de moraal kennen. Immers, de natuur eist voor haar eigen instandhouding deze verlichting voor een gezonde man die niet over de hulp van een vrouw beschikt; terwijl verder de moraal wordt ondermijnd doordat wij geneigd zijn het verbodene te doen.

Bovendien zijn er ogenblikken waarop zelfs een moedig mens óf niet moedig is óf dit niet wil zijn.

Tot mijn vijftigste jaar heeft het lot mij altijd op deze wijze geholpen als ik in moeilijkheden verkeerde. Als ik fatsoenlijke mensen ontmoette die nieuwsgierig waren naar de geschiedenis van het ongeluk dat mij was overkomen en als ik hun dit verhaal vertelde, wekte ik altijd sympathie met het gevolg dat zij mijn zijde kozen en mij wilden helpen. De kunstgreep die ik gebruikte om dit te bereiken was het verhaal waarheidsgetrouw te vertellen zonder weglating van bepaalde omstandigheden, die men niet kan vertellen als men niet moedig is.

Ik geloof dat een schuldige verdachte, die een eerlijke rechter de waarheid durft te zeggen, meer kans op vrijspraak heeft dan iemand die onschuldig is en met uitvluchten komt.

Wordt vervolgd

vrijdag 28 augustus 2015

Casanova 5: De school van het leven 5

De school van het leven: blz 116-142

Liefde is welsprekend, het onderwerp is onuitputtelijk, maar als het einddoel waarop zij is gericht, niet in zicht komt, zakt zij ineen als deeg bij de bakker.

De eerste zoenen die ik hun gaf, werden niet ingegeven door lichamelijke begeerte of het voornemen hen te verleiden; en zij bezwoeren mij enkele dagen later dat zij van hun kant mijn kusssen alleen hadden beantwoord om mij te bewijzen dat zij mijn oprechte, broederlijke gevoelens deelden. Deze onschuldige zoenen werden al snel vurig en wekte in ons drieën een roes, die ons erg moet hebben verrast, want wij staakten de omhelzingen en keken elkaar heel verbluft en ernstig aan.

Het zou pedant zijn geweest als ik had gemeend dat zij veliefd op mij waren, maar ik mocht wel aannemen dat de zoenen op hen dezelfde uitwerking hadden gehad als op mij. Hiervan uitgaande zag ik duidelijk in dat ik door middel van geraffineerde spelletjes en tactieken waarvan zij de kracht niet konden kennen, er zonder veel moeite in zou slagen hen in de loop van de lange nacht die ik met hen zou doorbrengen tot een toeschietelijkheid te verleiden die verregaande gevolgen zou kunnen hebben.

Voordat ik afwist van het ongeluk van Lucia, was ik trots, ik ging er prat op dat ik zo deugdzaam was geweest haar maagdelijkheid niet te schenden, maar nu had ik berouw, en schaamde mij voor mijn dwaze onthouding. Ik nam mij voor mij in het vervolg verstandiger te gedragen als het erom ging een vrouw te ontzien.

Door deze noodlottige gebeurtenis koos ik voor een nieuwe handelwijze, die ik later te ver doorvoerde.

Zij wierp zich op mij en drukte mij vast in haar armen. Omdat ik de mantel weer op haar wilde leggen, trok ik haar naar mij toe. Omdat zij zich in de gunstigst mogelijke positie bevond, paste ik mij daar in een oogwenk bij aan, voorwendend dat ik mijn horloge aan de riem van mijn broek verschikte. Zij begreep dat zij zich niet meer zou kunnen verdedigen als zij mij niet snel tegenhield, en deed een poging daartoe, maar ik zei haar dat als zij niet deed of zij flauw was gevallen, de koetsier zich zou omdraaien en alles zou zien. Terwijl ik dit zei, liet ik haar mij voor goddeloos uitmaken zoveel zij wilde, omvatte haar stuit en behaalde de volledigste overwinning ooit door een bedreven gladiator behaald.

Grapjes makend over het avontuur en haar handen kussend, zei ik haar dat ik er zeker van was dat ik haar had genezen van haar angst voor onweer, maar dat zij nooit iemand het geheime medicijn zou onthullen dat deze genezing had bewerkstelligd. Zij antwoordde mij dat zij er in ieder geval heel zeker van was dat nog nooit een vrouw door een dergelijke remedie was genezen. "Dit moet in duizend jaar zeker wel een miljoen keer zijn gebeurd," antwoordde ik. "Ik moet je zelfs zeggen dat ik erop rekende toen ik in de kales stapte, want ik wist geen andere methode om je te veroveren. Troost je. Ik kan je verzekeren dat geen enkele bange vrouw ter wereld in jouw situatie weerstand had durven bieden." "Dat geloof ik, maar voortaan reis ik alleen nog samen met mijn man." "Daar doe je dan verkeerd aan, want je man zal niet op het idee komen je te troosten op de manier waarop ik dat heb gedaan."

Wordt vervolgd

donderdag 27 augustus 2015

Casanova 4: De school van het leven 4

De school van het leven: blz 80-115

De eerste keer dat de pastoor mij de eer deed mij aan Zijne Excellentie voor te stellen, heb ik met alle respect zijn redenering bestreden, waar niemand iets tegenin wist te brengen. Ik zei hem dat hij aan zijn tafel alleen mensen moest uitnodigen die van nature tweemaal zoveel aten als anderen. "Maar hoe die te vinden?" "Dat is iets wat tact vereist. Uwe Excellentie moet tafelgenoten keuren. Degenen die blijken te zijn zoals u hen wenst, dient u te behouden zonder de reden te zeggen, want geen welopgevoed mens ter wereld zou willen dat men zegt dat hij alleen de eer heeft met Uwe Excellentie te eten omdat hij twee keer zoveel eet als iemand anders." Zijne Excellentie begreep volledig de bedoeling van mijn woorden en zei tegen de pastoor mij de volgende dag mee te nemen voor de middagmaaltijd. Toen hij merkte dat ik datgene wat ik overtuigend had onderwezen, nog overtuigender in praktijk bracht, liet hij mij dagelijks zijn tafel delen.

Zijne Excellentie noemde mij een aantal regels waaraan ik mij moest houden, naar hij uitlegde, als ik zijn ontvangsten zou bezoeken, omdat de andere genodigden zich zouden verbazen over het feit dat een vijftienjarige jongen werd toegelaten. Hij gebood mij alleen te spreken als mij persoonlijk iets werd gevraagd en vooral nooit mijn mening over een onderwerp te geven, want als vijftienjarige had ik nog niet het recht een mening te hebben.

Ik heb mevrouw Manzoni leren kennen. Zij leerde mij veel en gaf mij heel wijze adviezen. Als ik deze had opgevolgd, zou mijn leven niet stormachtig zijn verlopen, en dientengevolge zou ik het nu ook niet het beschrijven waard hebben gevonden.

Toen hij mij verzekerde dat het hem ernst was, had hij maar een minuut nodig om mij te overreden en mij ervan te overtuigen dat ik in de wieg was gelegd om de beroemdste prediker van de eeuw te worden, zodra ik wat dikker zou zijn. Ik twijfelde niet aan mijn stem of voordracht, en wat het maken van een preek betrof, voelde ik mij al snel capabel genoeg een meesterwerk voort te brengen.

Ik ging naar de pastoor om hem de preek voor te lezen. Terwijl ik op zijn komst wachtte, werd ik verliefd op zijn nicht Angela, die op een borduurraam zat te handwerken. Deze verliefdheid werd mij noodlottig; zij had twee andere liefdes tot gevolg, die op hun beurt weer een aantal andere tot gevolg hadden, wat er ten slotte toe leidde dat ik afstand deed van een carrière als geestelijke.

In de vier of vijf keer dat ik mijn opwachting bij haar maakte, kon ik haar goed genoeg gadeslaan om op de bijeenkomsten bij mijnheer Malipiero te zeggen dat zij alleen aantrekkelijk kon zijn voor oververzadigde liefhebbers, want zij bezat noch eenvoudige natuurlijke schoonheid, noch een spitse geest, noch een bepaald talent, noch goede manieren.

Angela's gebrek aan lichamelijke toeschietelijkheid ergerde mij en mijn liefde was al een kwelling voor mij geworden. Door mijn temperament had ik heel erg behoefte aan een meisje, zoals Bettina, dat ervan hield het liefdesvuur te koelen zonder het te doven. Maar ik verloor mijn voorkeur voor deze oppervlakkige bevrediging snel. Omdat ik zelf in zekere zin nog maagd was, had ik het grootst mogelijke ontzag voor de maagdelijkheid van een meisje. Ik wilde ook niets weten van getrouwde vrouwen, dwaas die ik was.

Lucia ging weg om haar werk te doen. Haar ouders spraken vol lof over haar; zij was hun enig kind, de troost van hun ouderdom en al hun liefde ging naar haar uit. Lucia was gehoorzaam, gelovig, gezond als een vis, maar had alleen één gebrek. "Wat dan?" "Zij is te jong." "Een sympathiek gebrek."

Ik vond dat ik een ellendeling was als ik het vertrouwen beschaamde dat zij in mij stelden. Ik besloot daarom tot onthouding. Omdat ik er zeker van was dat ik deze overwinning op mijzelf zou behalen, durfde ik tegen mijn begeerte te vechten en het besluit te nemen mij alleen tevreden te stellen met haar aanwezigheid. Ik kende de grondwaarheid nog niet dat zolang de strijd duurt, de overwinning onzeker is.

Ik weet niet of ik ooit een volmaakt fatsoenlijk man ben geweest, maar ik weet wel dat de levensopvattingen die ik er in mijn vroege jeugd op na hield veel kieser waren dan die waaraan het leven mij op den duur heeft gewend. Een onoirbare levenswijze laat weinig over van de opvattingen die men vooroordelen noemt.

Wie echt van iemand houdt, is altijd bang dat het voorwerp van zijn liefde zal denken dat hij overdrijft; en door de vrees te veel te zeggen, zegt hij te weinig.

Wordt vervolgd