vrijdag 28 augustus 2015

Casanova 5: De school van het leven 5

De school van het leven: blz 116-142

Liefde is welsprekend, het onderwerp is onuitputtelijk, maar als het einddoel waarop zij is gericht, niet in zicht komt, zakt zij ineen als deeg bij de bakker.

De eerste zoenen die ik hun gaf, werden niet ingegeven door lichamelijke begeerte of het voornemen hen te verleiden; en zij bezwoeren mij enkele dagen later dat zij van hun kant mijn kusssen alleen hadden beantwoord om mij te bewijzen dat zij mijn oprechte, broederlijke gevoelens deelden. Deze onschuldige zoenen werden al snel vurig en wekte in ons drieën een roes, die ons erg moet hebben verrast, want wij staakten de omhelzingen en keken elkaar heel verbluft en ernstig aan.

Het zou pedant zijn geweest als ik had gemeend dat zij veliefd op mij waren, maar ik mocht wel aannemen dat de zoenen op hen dezelfde uitwerking hadden gehad als op mij. Hiervan uitgaande zag ik duidelijk in dat ik door middel van geraffineerde spelletjes en tactieken waarvan zij de kracht niet konden kennen, er zonder veel moeite in zou slagen hen in de loop van de lange nacht die ik met hen zou doorbrengen tot een toeschietelijkheid te verleiden die verregaande gevolgen zou kunnen hebben.

Voordat ik afwist van het ongeluk van Lucia, was ik trots, ik ging er prat op dat ik zo deugdzaam was geweest haar maagdelijkheid niet te schenden, maar nu had ik berouw, en schaamde mij voor mijn dwaze onthouding. Ik nam mij voor mij in het vervolg verstandiger te gedragen als het erom ging een vrouw te ontzien.

Door deze noodlottige gebeurtenis koos ik voor een nieuwe handelwijze, die ik later te ver doorvoerde.

Zij wierp zich op mij en drukte mij vast in haar armen. Omdat ik de mantel weer op haar wilde leggen, trok ik haar naar mij toe. Omdat zij zich in de gunstigst mogelijke positie bevond, paste ik mij daar in een oogwenk bij aan, voorwendend dat ik mijn horloge aan de riem van mijn broek verschikte. Zij begreep dat zij zich niet meer zou kunnen verdedigen als zij mij niet snel tegenhield, en deed een poging daartoe, maar ik zei haar dat als zij niet deed of zij flauw was gevallen, de koetsier zich zou omdraaien en alles zou zien. Terwijl ik dit zei, liet ik haar mij voor goddeloos uitmaken zoveel zij wilde, omvatte haar stuit en behaalde de volledigste overwinning ooit door een bedreven gladiator behaald.

Grapjes makend over het avontuur en haar handen kussend, zei ik haar dat ik er zeker van was dat ik haar had genezen van haar angst voor onweer, maar dat zij nooit iemand het geheime medicijn zou onthullen dat deze genezing had bewerkstelligd. Zij antwoordde mij dat zij er in ieder geval heel zeker van was dat nog nooit een vrouw door een dergelijke remedie was genezen. "Dit moet in duizend jaar zeker wel een miljoen keer zijn gebeurd," antwoordde ik. "Ik moet je zelfs zeggen dat ik erop rekende toen ik in de kales stapte, want ik wist geen andere methode om je te veroveren. Troost je. Ik kan je verzekeren dat geen enkele bange vrouw ter wereld in jouw situatie weerstand had durven bieden." "Dat geloof ik, maar voortaan reis ik alleen nog samen met mijn man." "Daar doe je dan verkeerd aan, want je man zal niet op het idee komen je te troosten op de manier waarop ik dat heb gedaan."

Wordt vervolgd

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen