vrijdag 30 maart 2018

Dvd: The world of Apu

The world of Apu (India, 1959 ): 103 minuten: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Apur Sansar PosterApu is afgestudeerd in Calcutta. Bij zijn huurbaas heeft hij nog een schuld van 21 roepies voor 3 maanden.

Zijn vriend Pulu nodigt hem uit om mee te gaan naar de bruiloft van een familielid. De bruidegom is echter krankzinnig en de bruiloft wordt afgelast. Dan wordt door de familie gevraagd of Apu de plaats van de bruidegom wil innemen. Hij stemt toe en trouwt met haar. Een gelukkige periode volgt, maar helaas slaat het noodlot toe.

"The world of Apu" is een prachtige afsluiting van de Apu-trilogie. Opnieuw een film met prachtige beelden, mooie muziek en met veel emoties. Iedere serieuze filmliefhebber zou deze trilogie moeten zien. Zeer warm aanbevolen!


   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 28 maart 2018

Richard l'Anson: Lonely planet's gids voor de reisfotografie

Richard l'Anson: Lonely planet's gids voor de reisfotografie (Australië, 2012): 360 blz: Vertaald door Ernst Schreuder en bewerkt door Wino Wijnen (2015): Uitgeverij Lannoo

Lonely planet's gids voor de reisfotografieHet is voor een blogger een goede gewoonte om alleen een boek te bespreken als hij het in zijn geheel gelezen heeft. Soms valt er ook wel wat zinnigs over een boek te zeggen, zonder dat je het van kaft tot kaft hebt gelezen.

Een tijdje terug was ik op bezoek bij een vriend. Hij had dit boek cadeau gekregen voor zijn verjaardag. Ik zag het liggen, bladerde er wat door en werd aangesproken door de hoge kwaliteit van de foto's. Nu heb ik het boek geleend bij de bibliotheek.

"De gids voor reisfotografie" is onderverdeeld in 4 delen:
1) Om te beginnen: over digitale fotografie, over het materiaal, camera's, lenzen en accessoires en over computers en software.
2) De kunst van het fotograferen.
3) De onderwerpen
4) Weer thuis, over hoe je het beste je foto's kunt opslaan en bewaren en hoe je ze kunt delen en er eventueel geld aan kunt verdienen.

Sinds 2000 heb ik niet meer gefotografeerd, en ik ben nooit overgestapt op een digitale camera. Ik heb vooral deel 1 aandachtig gelezen, zodat ik nu weer een beetje op de hoogte ben van de belangrijkste aspecten van de digitale fotografie. Deel 2 en deel 3 heb ik overgeslagen en deel 4 heb ik kort doorgekeken.

Het boek leest erg prettig en de informatie is duidelijk. Veel handboeken over hoe je goede foto's moet maken lijden aan hetzelfde euvel, de kwaliteit van de foto's in deze boeken is ondermaats. Als je die foto's ziet dan denk ik al gauw bij mijzelf dat ik het beter kan. De foto's in "De gids voor reisfotografie" zijn daarentegen een genot om naar te kijken. Kortom, een aanrader voor wie zich wil verdiepen in de kunst van de fotografie.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 26 maart 2018

Frank van Rijn: Op de fiets door Sahara en Sahel

Frank van Rijn: Op de fiets door Sahara en Sahel (Nederland, 1991): 193 blz: Uitgeverij Pirola

Door Sahara en SahelOp 23 mei 1986 vertrok Frank van Rijn voor een nieuwe monstertocht. Dit keer was zijn voornaamste doel een oversteek van de Sahara van 600 kilometer.

Om in vorm te komen maakte Frank van Rijn een lange aanloop. Hij fietste door Duitsland, Zwitserland, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Marokko en kwam zo aan in Algerije voor het begin van de doorsteek. Frank van Rijn had voor het begin van de tocht uitgerekend, dat hij al fietsend en al lopend de fiets voortduwend, de doorsteek in maximaal 17 dagen zou kunnen voltooien.

Hij nam 13 kilo voedsel en zo'n 12 liter water mee. Omdat hij reisde in het wat koelere seizoen, kon hij volgens zichzelf met 6 liter water per dag en in noodgevallen met 4 liter per dag toe. Hij was dan wel afhankelijk van passerende auto's om zijn voorraad aan te vullen. Op de route die Frank aflegde kwamen per dag zo'n 3 a 4 auto's voorbij, dus al te veel zorgen over zijn watervoorziening hoefde hij zich niet te maken.

Wie Frank van Rijn goed kent, verbaast het niet, dat hij in dit huzarenstukje is geslaagd. Na de doorsteek naar Niger, fietste Frank nog door West-Afrika: Burkina Faso, Togo, Benin, Ghana, Ivoorkust, Guinée, Mali, om vanuit Ouagadougou in Burkina Faso terug naar huis te vliegen. In totaal had hij zo'n 26.000 kilometer gefietst.

Opnieuw een aantal citaten:

- "Hoeveel kost dit?" vraag ik, een zilverkleurige armband omhooghoudend. "Dat is een heel erg mooie, zuiver zilveren armband van de Berbers uit het Atlasgebergte." "Dat vraag ik niet. Ik vraag wat hij kost." "U komt uit Nederland en de Nederlanders zijn mijn vrienden; goede mensen. Daarom krijgt u hem voor een speciale prijs." Onderwijl bekijkt de man mij van top tot teen. Ik word getaxeerd hoeveel ik waard ben. Mijn bestofte schoenen, een paar gemorste druppels smeerolie op mijn broek en het door zon en zweet gebleekte t-shirt werken in mijn voordeel. Bovendien ontbreekt het grote fototoestel met zoomlens aan een draadje om mijn nek. Het hele proces van taxeren gaat razendsnel. De man heeft zijn prijs bepaald.

- Een vervelende gewoonte, dat stenen gooien. Het is een deel van de cultuur. Overal in deze landen liggen stenen, dus waarom zou je ze niet gebruiken? Het gebruik komt misschien uit het Midden-Oosten waar vroeger wetsovertreders gestraft werden door steniging. In deze tijd heeft het heel practische toepassingen gevonden: als een hond lastig is, gooi je een steen; als een geit de verkeerde kant oploopt, gooi je een steen; als een kind hinderlijk aan het schreeuwen is, gooi je een steen en als er een toerist op zijn fiets langskomt, gooi je ook een steen. In alle Arabische landen waar ik doorgetrokken ben, heb ik problemen gehad met deze nare gewoonte; het ergste nog wel in Jordanië en Egypte. Echt gevaarlijk is het niet, maar je moet toch altijd oppassen.

- Ook koop ik op aanraden van twee Zwitserse motorrijders een paar pakken babyvoedsel. Op de moeilijke en verlaten trajecten hebben ze daar vrijwel uitsluitend op geleefd. "Erg voedzaam", hebben ze me gezegd en ze voegden eraan toe "Niet zo lekker," maar je gaat per slot van rekening niet naar de Sahara om lekker te eten.

- Wat later zit ik een bak macaroni te koken. Dat is naast het opwarmen van een pakje soep ongeveer het enige dat ik op culinair gebied klaarspeel. Toch heb ik nog vier verschillende menu's waar ik uit kan kiezen. Ik heb namelijk ergens een doosje smeerkaas kunnen bemachtigen en in combinatie met de tomatenpuree uit de supermarkt van Tamanrasset kan ik nu macaroni met tomatenpuree en met kaas maken. Andere mogelijkheden zijn: macaroni met tomatenpuree en zonder kaas, macaroni zonder tomatenpuree en met kaas en tenslotte macaroni, zonder tomatenpuree en zonder kaas. Voor vanavond kies ik het meest luxueuze maal dat ik mij voor kan stellen: soep gevolgd door macaroni met tomatenpuree en met kaas.

- De Europeaan denkt altijd aan de toekomst, zelden aan het heden. "Als ik nu hard werk heb ik het later goed!". De Afrikaan daarentegen denkt aan het heden en zelden aan de toekomst: "Als ik het nu naar mijn zin heb, dan is dat fijn!".

- Aangestaard door een groot deel van de bevolking van Guéssabo, jong en oud, prepareer ik een maaltje op mijn benzinebrander. Privacy bestaat in Afrika niet; dat is een specifiek Europese uitvinding waar men hier nog nooit van gehoord heeft. Ik voel me weer eens de ster van de avond, een soort reizende acteur, die in de dorpjes voor het vermaak van de mensen zijn solostukje opvoert, maar ik geniet er niet van.

- Vliegen is geen reizen; het is het overslaan van reizen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 25 maart 2018

Ongeduldig

Ik weet het: geduld is niet mijn sterkste eigenschap. Zojuist wilde ik een pizza gaan eten bij Ella's kitchen in Lunetten. Op de plek waar dit restaurant staat heeft eerder een Italiaan gezeten. Wegens het verhandelen van drugs is dit restaurant 2 jaar geleden gesloten. Tot nu heeft het gebouw leeggestaan, sinds een paar weken zit er een nieuw restaurant.
Ik was er om 18.20 uur en heb gelijk een pizza marinara besteld. Het duurde 10, 20, 30, 40, 50 minuten. Om 19.13 uur heb ik mijn spullen gepakt en heb ik bij een vlakbij gelegen tentje een broodje Döner besteld. Dat kwam binnen 7 minuten.
Heb ik er goed aan gedaan om te vertrekken, of had ik nog langer moeten wachten? Nu heb ik mijn pizza misgelopen, maar ik vind dat als je niet binnen 30 minuten een pizza op tafel kunt krijgen, je geen pizza restaurant moet beginnen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 24 maart 2018

Frank van Rijn: Revanche in de Andes

Frank van Rijn: Revanche in de Andes (Nederland, 2001): 258 blz: Uitgeverij Elmar

Revanche in de Andes"Revanche in de Andes" is de volledig herziene uitgave van "Zuid-Amerika op de fiets", dat oorspronkelijk verschenen is bij uitgeverij Pirola in 1989.

Volgens mij zijn er aardig wat teksten toegevoegd, en ook de nodige kaartjes, waarop je de route die Frank van Rijn gefietst heeft, kunt volgen en eventueel na kunt fietsen. Frank van Rijn maakte zijn tocht in 1985 en fietste achtereenvolgens door de volgende landen: Venezuela, Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia, Argentinië, Paraguay en Brazilië, om te eindigen waar hij begonnen was, in Caracas in Venezuela.

Frank van Rijn is ongetwijfeld Nederlands beroemdste wereldfietser, hij heeft een groot aantal boeken geschreven, geeft regelmatig lezingen en is meerdere malen te bewonderen geweest op radio en televisie.

Zelf zegt Frank van Rijn dat iedereen met een beetje uithoudingsvermogen de fietstochten kan maken die hij maakt, maar dat het echte werk achteraf komt, het schrijven van de boeken. Dat lijkt hij voornamelijk te doen om zo zijn volgende reis weer te kunnen betalen. De kosten van zijn reizen lijken mij wel mee te vallen, hij heeft het wel eens over 20-30 gulden per dag. Het goedkoopste land waar hij ooit doorheen is gereisd, was ongetwijfeld Zaïre, daar kon hij slechts 2 artikelen krijgen: water en bananen. Zo heeft hij in een maand tijd in dat land 3 gulden uitgegeven aan zo'n 30 kilo bananen, wat omgerekend op een dubbeltje per dag komt.

Ik denk dat je de boeken van Frank van Rijn het meeste zult waarderen als je zelf ooit een langere fietstocht hebt gemaakt. Dan komt ook zijn preoccupatie met het materiaal bekend voor.

Hieronder een aantal citaten:

- Voor de meeste vrachtwagenchauffeurs zijn er twee categorieën weggebruikers: vrachtwagens en andere. Voor de eerste moet je oppassen; de tweede rijd je, eventueel met wat toeteren, gewoon van het asfalt af. Honden, voetgangers en fietsers zijn voor hen allemaal hetzelfde, ze horen niet op het asfalt, dus rijd je ze eraf en als ze er niet snel genoeg af zijn rijd je erover.

- Het fietsen is slechts een klein onderdeel van het geheel. Het voortdurend zorgen voor voedsel en voor slaapgelegenheid, het oplossen én voorkómen van materiaalpech, het gezond blijven onder de meest verschillende fysieke omstandigheden en het overleven van het verkeer op de zwaar bereden trajecten, dát, en nog vele meer, zijn de problemen die je op zo'n reis het hoofd moet bieden.

- Hier en daar kom ik langs een klein boerderijtje aan de kant van de slingerende weg. .... Bij zulke boerderijtjes en ook in dorpen lopen vaak biggen en varkens vrij rond. Dat zijn mobiele vuilnisbakken. Je ziet hier namelijk nimmer een afval- of papierbak. Het vuil wordt in de straten of aan de kant van de weg gestort en de biggen en varkens zoeken eruit wat ze kunnen gebruiken en het moet wel heel onverteerbaar zijn willen ze het laten liggen. Het lastige is, dat een big het verschil niet ziet tussen een berg rotzooi en een fiets met bagage erop en ik heb daarom nog wel eens onenigheid met deze lopende vuilnisemmers gehad die zich in hun opruimijver met mijn fietstassen gingen bezighouden.

- Wel voel ik dat ik veel slaap te kort gekomen ben. Misschien kan ik dat compenseren met wat klonten rietsuiker. Ik ga niet gebukt onder enige kennis van zaken op biologisch en medisch terrein en dat is soms gemakkelijk, want dan kan je dit soort simpele gedachten hebben, en als je erin gelooft helpt het nog ook!

- Je ziet in Zuid-Amerika op de toeristische plaatsen veel reizigers die gebukt gaan onder een pak op de rug. Die gaan met het openbaar vervoer van de ene toeristenplek naar de andere maar van alles wat er tussen ligt zien ze nauwelijks iets. En juist dat tussenliggende, de gewone dorpjes en nederzettingen, de bergen, de woestijnen, de jungles en het boerenland, zijn het meest de moeite waard. Daar leer je het land echt kennen.

- Ik heb een theorie ontwikkeld die stelt dat het fietsen op asfaltwegen vermoeiender is dan op steenslagwegen, mits die laatsten niet al te slecht zijn. Als je namelijk op asfalt rijdt heb je in je onderbewustzijn het idee dat je "hard moet" waardoor de snelheid relatief hoog zal zijn. Op steenslag daarentegen kun je niet hard rijden omdat anders het materiaal sneuvelt. Je houdt je opzettelijk in waardoor de snelheid wat lager is dan op asfalt. Meestal is die snelheid niet eens zoveel lager, maar de energie die je daarmee bespaart, is vrij groot waardoor je veel minder snel moe wordt.

- Soms denk ik wel eens dat ik dermate veel reservemateriaal bij me heb dat er, juist door het grote gewicht daarvan, zoveel aan mijn fiets breekt. Anderzijds, en hier komt mijn bijgelovige aard ten aanzien van pech aan de fiets weer om de hoek kijken, is het zo dat als je een reserveonderdeel bij je hebt het origineel niet zo snel breekt als wanneer je het reserveonderdeel niet bij je hebt. Het is hetzelfde als met een regenpak dat je meeneemt om regen te voorkomen!

- Ik moet de fiets het politiebureau binnenbrengen en tegen de muur zetten. "Uitpakken," zegt een jong dienstkloppertje in burger die de leiding schijnt te hebben. In zo'n geval begin ik altijd heel listig met de achterste tas, waarin mijn voedsel zit. Die is meestal niet zo fris meer van gesmolten boter die erdoor gelopen is, een opengevallen jampot, kleverige stukken rietsuiker, een half geplette banaan en oud kruimelig brood. Als men dit bij controles openmaakt, wordt de rest meestal voor gezien gehouden.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 22 maart 2018

Een geslaagde dag en uit eten in Utrecht: restaurant Le Jardin

Vandaag had ik zo'n dag, een dag die helemaal liep zoals gewenst. Vanmiddag was ik reeds om 12.30 uur op. Ontbeten met een boterham met geitenkaas en twee sneden paasbrood met roomboter. Normaal gesproken kruip ik na mijn ontbijt nog even in mijn bed, maar nu voelde ik mij redelijk uitgeslapen. Eerst heb ik ruim een half uur gelezen in "Op de fiets door Sahara en Sahel" van Frank van Rijn. Daarna ben ik een uur bezig geweest met het schrijven van een bespreking met de nodige prachtige citaten van "Revanche in de Andes", het eerste boek van Frank van Rijn. Ik ben erg te spreken over deze bespreking.

Om 16.00 uur ben ik richting het centrum gelopen. Eventjes bij Hinderickx en Winderickx, Vers, Aleph, Broese en de bibliotheek geweest. Om 17.35 uur was ik in restaurant "Le jardin", waar ik met vriendin A had afgesproken. Daar hebben we heerlijk gegeten (zie hieronder). Om 21.15 uur weer naar huis gelopen in 50 minuten. Even achter de computer gezeten en nu maar hopen dat ik de slaap kan vatten.

Restaurant Le Jardin:

Ik was om 17.35 uur in het restaurant waar ik met A had afgesproken. De muziek stond vrij hard. Ik vroeg of ze de muziek wat zachter konden zetten, maar dat deden ze niet. Ik ben misschien een beetje een zeikerd op dit gebied, maar als ik naar muziek wil luisteren dan ga ik wel naar een concert of zet ik thuis een cd op, in een restaurant wil ik op een normale toon een gesprek kunnen voeren met mijn tafelgenoot.

In Le Jardin werken ze vooral met groenten, naar eigen zeggen besteden ze 80% van hun tijd en energie aan het klaarmaken van de groenten en slechts 20% aan het vlees, vis of gevogelte. A is vegetariër, dus leek het mijn logisch om ook een vegetarische maaltijd te bestellen. Daar kregen wij geen spijt van.

We hadden de keus uit een menu a la carte, of een 3,4,5,6 of 7 gangenmenu waarbij de kok bepaalde wat wij te eten kregen. We kozen voor een 4 gangenmenu. Aangezien wij zeer! tevreden waren over deze 4 gangen, kwamen er nog twee bij. Ik vroeg na afloop van het eten om een menu. Ik kreeg een lijstje waarop stond: 1 Artisjok 2 Mais 3 Witlof 4 Knolraap 5 Pastinaak 6 Worteldessert.

Zo opgeschreven klinkt het niet erg uitdagend. Schijn bedriegt. In het menu staat alleen het hoofdbestanddeel vermeld. Alle 6 de gangen waren prachtig opgemaakt met verschillende ingrediënten, de smaken waren krachtig en puur en ik zou aan alle gangen een 10! willen geven.

Vooraf was een bolletje heerlijk zuurdesembrood (9) met wat tomatentapenade. Voor mij was dit de lekkerste vegetarische maaltijd ooit, en een van de beste maaltijden sowieso. Kosten van deze maaltijd voor 2 personen, inclusief 3 drankjes, onbeperkt water en 15 euro fooi waren 140 euro. Zeer warm aanbevolen! Ook zeer geschikt voor veganisten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 20 maart 2018

Frank van Marwijk & Hans Poortvliet: Het groot complimenten boek

Frank van Marwijk & Hans Poortvliet: Het groot complimenten boek (Nederland, 2012): 282 blz: Uitgeverij Haystack

Het groot complimentenboekHet is een open deur, maar mensen ontvangen graag complimentjes en krijgen niet graag kritiek. Waarom staan veel mensen dan klaar om kritiek te geven, terwijl ze relatief weinig complimenteus zijn?

Bij deze en andere vragen in relatie tot het geven van complimenten staat "Het groot complimenten boek" stil. Er wordt aandacht aan besteed aan hoe je een oprecht en weloverwogen compliment kunt geven en hoe dat de onderlinge relaties bevordert, maar ook hoe je op een gepaste manier voor een compliment kunt bedanken.

Ik vind het geven van complimenten een onderwerp dat zeker een boek waard is. "Het groot complimenten boek" geeft een goed overzicht van complimenten en wat daarbij komt kijken, maar het had wel iets korter gekund en ik vind de opmaak van het boek ook een beetje rommelig. Kortom, een interessant onderwerp, maar de uitvoering had mijns inziens beter gekund!

Een paar citaten uit het boek:

- Geef kritiek onder vier ogen, maar een compliment in het openbaar!

- Wees langzaam met kritiek en snel met waardering.

- Remco Campert: In Nederland vormt een compliment vaak de verpakking van een belediging.

- Wim Kan: Als ieder mens een ander mens gelukkig zou maken, was de hele wereld gelukkig.

 

zondag 18 maart 2018

Dvd: De ongelooflijke avonturen van Wallace & Gromit

Wallace & Gromit: A grand day out, The wrong trousers, A close shave

The Incredible Adventures of Wallace & Gromit PosterEr zijn veel mensen die smullen van de avonturen van de excentrieke uitvinder Wallace en zijn trouwe hond Gromit.

"Wallace en Gromit" is een kleianimatie uit de Aardman-studio's. Er zijn inmiddels 4 korte afleveringen met het duo verschenen (de nieuwste heb ik al eerder besproken) en een lange speelfilm.

Het is ontzettend knap hoe met name de gezichtsuitdrukkingen van de personages en de bewegingen van de handen worden weergegeven zodat ze vol emoties lijken te zitten.

Wallace en Gromit beleven allerlei spannende avonturen, waarin allerlei technische apparaten (Wallace is niet voor niets uitvinder) een belangrijke rol spelen. Wat ook erg leuk is, is de nasynchronisatie waarin Wallace en Gromit plat Utrechts spreken!

A grand day out (Verenigde Staten, 1989): 23 min: Regisseur Nick Park

A Grand Day Out PosterWallace en Gromit zitten thuis aan een cracker met kaas en vragen zich af waar ze op vakantie kunnen gaan.

Ze hebben al een brochure: kaasvakanties. Waar vind je kaas? Gouda, Edam, Brie, Camembert, supermarkt. Opeens hebben ze het: de maan. Zoals algemeen bekend is bestaat de maan uit kaas.

Zo gezegd, zo gedaan, Wallace en Gromit bouwen een maanraket voor hun uitstapje. De raket krijgt nog een likje verf, en dan is de raket klaar voor lancering. O ja, Wallace is de crackers vergeten, die moet hij vlug nog even ophalen.

"A grand day out" is een prachtige animatiefilm, met daarin veel humor, die zowel klein als groot enorm aan zal spreken!


The wrong trousers (Verenigde Staten, 1993): 30 min: Regisseur Nick Park

The Wrong Trousers PosterWallace heeft geld nodig en wil een kamer in zijn huis verhuren.

Er meldt zich een pinguïn aan. De nieuwe gast neemt al snel de plaats van Gromit in.

Wallace heeft een soort techno-broek gemaakt die uit zichzelf Gromit kan uitlaten. Gromit is hier niet gelukkig mee, en moet met lede ogen toezien hoe de nieuwe gast alle aandacht van Wallace krijgt.

De pinguïn heeft echter zijn eigen plannen.

Opnieuw een erg leuk avontuur van het illustere duo.



A close shave (Verenigde Staten, 1995): 30 min: Regisseur Nick Park

A Close Shave PosterWallace en Gromit zijn glazenwassers. In de buurt verdwijnen allemaal schapen.

Gwendolien Rozenbottel van het plaatselijke wolwinkeltje vraagt Wallace om haar glazen te wassen. Zij en Wallace hebben een oogje op elkaar.

Intussen zit Gromit voor levenslang in de gevangenis op verdenking van medeplichtigheid bij het verdwijnen van de schapen.







Een tijdje terug heb ik een aantal afleveringen van de Tsjechische animatieserie Buurman en Buurman gezien. In deze serie treden twee klussende buurmannen op, die onhandig als ze zijn er steeds weer in slagen om hun problemen op te lossen. Ik vermoed dat de makers van Wallace en Gromit deze animatiefilmpjes zeer grondig hebben bestudeerd. Zie bijvoorbeeld het samenspel tussen de 2 hoofdpersonen en de preoccupatie met techniek. Iedereen die nog nooit wat gezien heeft van Wallace & Gromit (of van Buurman en Buurman) raad ik aan dit gemis onmiddellijk goed te maken!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

vrijdag 16 maart 2018

Dvd: Aparajito

Aparajito (India, 1956): 106 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

Aparajito Poster"Aparajito" is het vervolg op "Pather Panchali", de debuutfilm van Satyajit Ray.

In "Pather Panchali" hebben we gezien hoe een gezinnetje in een klein dorpje in Bengalen de eindjes aan elkaar knoopte. De dochter Dunya is overleden.

Nu zijn vader, moeder en zoontje Apu naar de grote stad vertrokken, naar Benares (tegenwoordig Varanasi geheten), dat aan de rivier de Ganges ligt. De Ganges is voor de Indiërs een heilige rivier.

De vader verdient hun dagelijkse kost met het uitvoeren van gebeden. Apu vraagt of hij naar school mag, is heel ijverig en wordt de tweede van zijn klas. Aan het eind van de film gaat Apu in Calcutta studeren. Zijn moeder heeft haar leven opgeofferd voor hem en komt te overlijden.

"Aparajito" is opnieuw een prachtige film, al vond ik dit tweede deel iets minder indrukwekkend dan zijn debuut. Mooie beelden van het leven in een grote Indiase stad.

   

woensdag 14 maart 2018

Dvd: Belle en het beest

Belle en het beest (Verenigde Staten, 1991): 82 minuten: Regisseur: Gary Trousdale & Kirk Wise

Belle en het Beest PosterIn een klein dorpje woont de knappe Belle samen met haar vader, de excentrieke uitvinder Maurice. Belle wordt ook een beetje raar gevonden, want ze leest graag. In het dorp woont ook Gaston, de knapste man van het dorp, maar een onbehouwen, zelfingenomen kwast, die een oogje heeft op Belle.

Vlakbij het dorp staat een groot kasteel. Daar woont de kasteelheer, die betoverd is in een ontzagwekkend beest, nadat hij ooit een oud vrouwtje de toegang weigerde, die een fee bleek te zijn. Ook al het personeel van het kasteel is betoverd.

Sinds het verschijnen van "Sneeuwwitje en de zeven dwergen", hebben de Disney-studio's een indrukwekkende reputatie opgebouwd in het maken van lange animatiefilms.

Ik vind "Belle en het beest" een van de meest indrukwekkende Disney-films die ik ken. De animaties zijn oogstrelend, er zit veel muziek in het verhaal met erg mooie liedjes, er zit veel humor in de film met allerlei grappige bijfiguren en het verhaal is erg onderhoudend. Het enige minpuntje is misschien het ietwat zoetsappige einde. "Belle en het beest" is een echte film om met het hele gezin te bekijken, waarvan zowel jong als oud enorm zullen genieten!

Op IMBD krijgt "Belle en het beest" een waardering van 8,0, waarmee deze film net bij de 250 hoogst gewaardeerde films zit.

   

maandag 12 maart 2018

Dvd: Pather Panchali

Pather Panchali (India, 1955): 122 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

Pather Panchali Poster"Pather Panchali" is de debuutfilm van Satyajit Ray waarmee hij in een klap wereldberoemd werd.

Gebaseerd op een Bengaalse roman vertelt de film het verhaal van een gezin bestaande uit vader, moeder, hun dochter Dunya en hun zoon Apu die in een klein dorpje in Bengalen leven.

De film is een prachtige weergave van hoe een doorsnee Indiaas gezin in een klein dorpje op het platteland leeft. Het verhaal is heel simpel: het gezin wordt gedurende een langere tijd gevolgd. Er zijn dramatische gebeurtenissen, maar ook vrolijke gebeurtenissen zoals het langskomen van de verkoper van snoepgoed en het optreden van een stel muzikanten.

De film is voor hedendaagse begrippen erg traag, maar ik vond het een genot om hem weer eens te zien. De vriend met wie ik nu keek, vond de film ook erg mooi. Een paar andere vrienden met wie ik eerder deze film zag vonden hem slaapverwekkend. Het is ook maar waar je van houdt.

Als etnografisch document is deze film onovertroffen. Satyajit Ray hoort tot het selecte rijtje regisseurs van wie ik iedere film wil zien. De sitarmuziek van de film is gemaakt door Ravi Shankar en een waar genot voor het oor. De film is met een waardering van 8,4 op IMDB terecht zeer hoog gewaardeerd.

 

zaterdag 10 maart 2018

Frank van Rijn: Drie kameleons: Een reis door Namibië

Frank van Rijn: Drie kameleons: Een reis door Namibië (Nederland, 2017): 342 blz: Uitgeverij Elmar

Drie kameleonsFrank van Rijn is de bekendste wereldfietser van Nederland. Hij maakt enorm lange tochten op de fiets, meestal in warme gebieden (hij houdt erg van warmte en zonneschijn en heeft een hekel aan kou en regen).

Ik heb bijna al zijn boeken wel gelezen. Frank van Rijn moet het hebben van het unieke van zijn reizen. Hij schrijft onderhoudend, met veel details over de toestand van de wegen en het natuurschoon, maar weinig over de cultuur en de bewoners van een land, met een bepaald soort humor waar je van moet houden.

Nu heeft hij samen met Andries, een 55-jarige Fries een reis van 4 maanden en 6000 kilometer door Namibië gemaakt, in het hartje van de Afrikaanse zomer. Temperaturen van 40 graden Celsius komen regelmatig voor, maar het lijkt wel alsof het voor Frank niet warm genoeg kan zijn. Zelf kan ik slecht tegen hitte, ik kom bij een temperatuur van boven de 28 graden Celsius mijn huis niet meer uit.

Enige citaten uit het boek:

- Ik vertelde op mijn beurt over mijn oorspronkelijke vak, de elektrotechniek: "Van mijn grootvader kreeg ik toen ik een jaar of vijf was drie kapotte wekkers, die hij voor een kwartje op de rommelmarkt had gekocht. Al die in elkaar grijpende radertjes fascineerden me enorm. Ik sloopte de wekkers en probeerde ze daarna weer in elkaar te zetten, wat natuurlijk niet lukte. Ook oude, kapotte radio's vond ik fantastisch: al die geheimzinnige dingen, die er in zaten, zoals transformatoren, smoorspoelen, condensatoren, weerstanden en buizen die op gloeilampen leken, maar geen licht gaven. Ook die sloopte ik naar hartenlust. Toen ik later, na mijn afstuderen in Delft, geen baan in de techniek kon vinden, heb ik eens in een sollicitatiebrief geschreven dat ik een grootmeester was in het slopen van radio's, stofzuigers en handmixers. Een originele brief, zogezegd, in de hoop dat ik precies in de roos zou schieten bij iemand die daar gevoelig voor was en kon relativeren. Helaas ... ik schoot er volledig naast. Ik heb zelfs niet eens het gebruikelijke nette briefje gekregen van "Na uitgebreid over u en uw bijzondere hobby gesproken te hebben, zijn we tot de conclusie gekomen dat uw persoonlijkheid en de aard van ons bedrijf niet goed bij elkaar passen. Wij wensen u veel geluk bij uw verdere sloopambities en eventueel volgende sollicitaties." En toen ben ik maar gaan fietsen en schrijven."

- Ik vroeg me af of Namibische krokodillen Angolese krokodillen verstaan. Deze zwaar getande carnivoren communiceren volgens mij weinig met elkaar. Doorgaans zijn ze te lui om een bek open te doen en als ze dat toch doen, is het meestal om hun lichaamstemperatuur tijdens het liggen op een strandje in de zon te regelen, of om zo nu en dan een domme pootjebadende toerist door te slikken.

- Veel mensen hebben natuurfenomenen vaak snel gezien, is mij al heel wat keren opgevallen. Even kijken, even snuffelen, een paar kiekjes en selfies schieten en dan weer gauw terug naar het resort, het comfort, de airco, de zwembaden en de drankjes. Daar heb ik me altijd over verbaasd. Al die luxe dingen kun je toch thuis doen en beleven! Daarvoor reis je niet de halve wereld af, lijkt mij.

"Drie kameleons" wordt geïllustreerd met een aantal prachtige kaarten waarop de route is vastgelegd die Frank van Rijn gefietst heeft en met een groot aantal, over het algemeen niet zo bijzondere, foto's.

 

donderdag 8 maart 2018

Dvd: Dersu Uzala

Dersu Uzala (Japan, 1975) : 135 minuten: Regisseur Akira Kurosawa

Dersu Uzala PosterIn 1902 is een expeditie van Russische militairen op weg door de eindeloze taiga met als doel het gebied in kaart te brengen.

Ze ontmoeten op een gegeven moment Dersu Uzala, een man van de Gold-stam, die jager is en het gebied op zijn duimpje kent. Dersu sluit vriendschap met de kapitein, de leider van de expeditie en sluit zich aan bij de expeditie. Dankzij Dersu Uzala wordt de tocht door het woud veel aangenamer.

In de film is veel aandacht voor het troosteloze woud, met de koude en de harde wind. Dersu komt naar voren als de man die van alle markten thuis is, goudeerlijk is en geen levend wezen kwaad doet, tenzij om zelf te overleven.

"Dersu Uzala" is niet de allerbeste film van Akira Kurosawa, maar wel een hele goede en in mijn ogen moet iedere liefhebber van de Japanse grootmeester deze film bekijken. Helaas is deze film nogal moeilijk verkrijgbaar op dvd. Hij zit ook niet in de drie boxsets met 12 films met het werk van Akira Kurosawa die in Nederland zijn uitgebracht. "Dersu Uzala" krijgt terecht een hele hoge waardering van 8,3 op IMDB.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

dinsdag 6 maart 2018

Uit eten in Utrecht: Libanees restaurant Comptoir Libanais

Maandagavond heb ik op het voorstel van een vriend samen met hem gegeten in Comptoir Libanais, een Libanees restaurant dat gevestigd is in Hoog Catherijne.

We hadden afgesproken om 18.00 uur. Terwijl ik op mijn vriend wachtte heb ik een linzensoep gegeten (8). Nadat mijn vriend aangekomen was, hebben we samen een plaat met verschillende mezzes (voorgerechten) gegeten. De schaal bevatte 2 balletjes falafel, wat hummus, wat brood, wat salade, een graangerecht en nog iets mayonaise-achtigs. Ik was er niet erg enthousiast over (6).

Toevallig belde tijdens het eten een andere vriend die bij een vestiging van dezelfde zaak in Londen erg lekker gegeten had. Daarom was hij met zijn vriendin en de familie van zijn vriendin hier uit eten geweest. Ik zei tegen hem dat ik het eten niet veel bijzonders vond, de inrichting van de zaak erg leuk en de muziek sfeervol. Hij antwoordde dat hij het op alle drie de punten met mij eens was, ook de matige kwaliteit van het eten.

Bij het eten heb ik nog een groot glas verse jus (wel lekker koud, maar niet helemaal vers (7)) gedronken en drie glazen kraanwater. De rekening viel mee, samen waren we 31 euro kwijt.

Ik wil dit restaurant nog wel een herkansing geven, maar dan ga ik voor een lamstajine in plaats van de mezzes.

maandag 5 maart 2018

Dvd: Eat drink man woman

Eat drink man woman (Taiwan, 1994): 120 minuten: Regisseur Ang Lee

Yin shi nan nu PosterDe al wat oudere Taiwanees Chu is chef-kok in een groot restaurant. Hij woont samen met zijn drie dochters in Taipei, sinds zijn vrouw een aantal jaren geleden overleden is.

"Ëat drink man woman" houdt zich vooral bezig met het liefdesleven van de drie nog ongetrouwde dochters. De oudste is 29 en lerares scheikunde, de middelste is 25 en werkt bij een luchtvaartmaatschappij en de jongste is 20 en studeert nog.

Iedere zondag kookt Chu een uitgebreide maaltijd voor hun vieren.
De film begint met een oogstrelende bereiding van de wekelijkse gezamenlijke maaltijd.

Ik vind de film erg onderhoudend met veel aandacht voor lekker eten (ik zou graag eens een maaltijd van Chu proeven!), hij bevat veel couleur locale en de film kent een verrassend einde. De mooiste Taiwanese film die ik ken!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

zaterdag 3 maart 2018

Dvd: Haman: il bagno turco

Haman: il bagno turco (Italië, 1996): 90 minuten: Regisseur Ferzan Ozpetek

Hamam PosterFransesco, een jonge Italiaanse zakenman en zijn vrouw Marta wonen in Rome. Op een dag erft Fransesco van een oude tante een haman (Turks badhuis) in Istanbul.

Fransesco reist af naar Istanbul om de haman te verkopen. Hij wordt gastvrij onthaald door de huisbewaarder en zijn familie. De zoon Mehmet laat hem kennismaken met de rijke traditie van de hamans.

Fransesco besluit om in Istanbul te blijven, ziet af van de verkoop en laat de haman restaureren. Marta vraagt zich intussen af waar hij blijft.

"Haman" geeft een fascinerend inkijkje in de Turkse cultuur en bevat de nodige couleur locale. Ook vind ik het een onderhoudende film, een erg mooie debuutfilm van deze regisseur.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

donderdag 1 maart 2018

Rabih Alameddine: An unnecessary woman

Rabih Alameddine: An unnecessary woman (Libanees, 2014): 291 blz: Uitgeverij Grove Press

An Unnecessary WomanCollegablogster Anna wiens literaire oordeel ik erg hoog aansla was zeer enthousiast over "An unnecessary woman". Zij had het gelezen in het Engels en was met name onder de indruk van de stijl van het boek. Ik heb bij de bibliotheek zowel het Engelse origineel als de Nederlandse vertaling geleend. Ik ben begonnen in de vertaling. Het Nederlands vond ik vrij weinigzeggend. Omdat ik toch benieuwd was naar het verhaal en waarom Anna dit zo'n mooi boek vond, heb ik de vertaling weggelegd en ben ik opnieuw begonnen, nu in het origineel.

Al gauw bleek het Engels prachtig. Er zit een enorme vaart in de zinnen. Alameddine gebruikt vrij veel moeilijke woorden, zodat ik op iedere bladzijde wel 2 of 3 woorden niet ken, maar uit de context zijn deze woorden wel ongeveer af te leiden en ze storen het lezen van het verhaal niet.

Hoofdpersoon van het boek is de 72-jarige Aaliya Saleh, die alleen in haar appartement in Beiroet woont, te midden van stapels boeken. Het boek vertelt over een dag uit haar leven, waarin de gebeurtenissen van die dag (zoals een ongewenst bezoek van haar schoonzus met haar moeder), afgewisseld door haar herinneringen aan het verleden. Aaliya heeft 50 jaar in een boekwinkel gewerkt en uit belangstelling voor de literatuur heeft ze ieder jaar een meesterwerk uit de werldliteratuur in het Arabisch vertaald. Daarbij hanteerde ze een aparte methode: ze koos alleen boeken uit die niet origineel in het Frans of in het Engels verschenen waren, maar waarvan wel zowel een Franse als een Engelse vertaling van bestond. Ze deed dit niet in opdracht van een uitgever, of om er geld aan te verdienen, maar gewoon voor haar plezier. 

Verder vertelt Aaliya over haar verleden, hoe ze uitgehuwelijkt werd, hoe ze nadat haar man van haar was gescheiden als vrouw nauwelijks meer meetelde en natuurlijk over de burgeroorlog in Libanon.
Het boek is zonder meer een aanrader, hoewel ik het verhaal niet zo heel erg bijzonder vond.

Ik kan niet zeggen dat de Nederlandse vertaling echt slecht is, maar die mist wel de vaart van het origineel, dus ik zou iedereen die overweegt om dit boek te gaan lezen en zijn Engels goed beheerst, aan willen raden om het in het Engels te lezen.

Zoals altijd is Anna's bespreking van dit boek veel uitgebreider en beter dan die van mij, en daar verwijs ik dan ook graag naar. Lees ook het commentaar van Hella op dit boek.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.