zaterdag 24 maart 2018

Frank van Rijn: Revanche in de Andes

Frank van Rijn: Revanche in de Andes (Nederland, 2001): 258 blz: Uitgeverij Elmar

Revanche in de Andes"Revanche in de Andes" is de volledig herziene uitgave van "Zuid-Amerika op de fiets", dat oorspronkelijk verschenen is bij uitgeverij Pirola in 1989.

Volgens mij zijn er aardig wat teksten toegevoegd, en ook de nodige kaartjes, waarop je de route die Frank van Rijn gefietst heeft, kunt volgen en eventueel na kunt fietsen. Frank van Rijn maakte zijn tocht in 1985 en fietste achtereenvolgens door de volgende landen: Venezuela, Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia, Argentinië, Paraguay en Brazilië, om te eindigen waar hij begonnen was, in Caracas in Venezuela.

Frank van Rijn is ongetwijfeld Nederlands beroemdste wereldfietser, hij heeft een groot aantal boeken geschreven, geeft regelmatig lezingen en is meerdere malen te bewonderen geweest op radio en televisie.

Zelf zegt Frank van Rijn dat iedereen met een beetje uithoudingsvermogen de fietstochten kan maken die hij maakt, maar dat het echte werk achteraf komt, het schrijven van de boeken. Dat lijkt hij voornamelijk te doen om zo zijn volgende reis weer te kunnen betalen. De kosten van zijn reizen lijken mij wel mee te vallen, hij heeft het wel eens over 20-30 gulden per dag. Het goedkoopste land waar hij ooit doorheen is gereisd, was ongetwijfeld Zaïre, daar kon hij slechts 2 artikelen krijgen: water en bananen. Zo heeft hij in een maand tijd in dat land 3 gulden uitgegeven aan zo'n 30 kilo bananen, wat omgerekend op een dubbeltje per dag komt.

Ik denk dat je de boeken van Frank van Rijn het meeste zult waarderen als je zelf ooit een langere fietstocht hebt gemaakt. Dan komt ook zijn preoccupatie met het materiaal bekend voor.

Hieronder een aantal citaten:

- Voor de meeste vrachtwagenchauffeurs zijn er twee categorieën weggebruikers: vrachtwagens en andere. Voor de eerste moet je oppassen; de tweede rijd je, eventueel met wat toeteren, gewoon van het asfalt af. Honden, voetgangers en fietsers zijn voor hen allemaal hetzelfde, ze horen niet op het asfalt, dus rijd je ze eraf en als ze er niet snel genoeg af zijn rijd je erover.

- Het fietsen is slechts een klein onderdeel van het geheel. Het voortdurend zorgen voor voedsel en voor slaapgelegenheid, het oplossen én voorkómen van materiaalpech, het gezond blijven onder de meest verschillende fysieke omstandigheden en het overleven van het verkeer op de zwaar bereden trajecten, dát, en nog vele meer, zijn de problemen die je op zo'n reis het hoofd moet bieden.

- Hier en daar kom ik langs een klein boerderijtje aan de kant van de slingerende weg. .... Bij zulke boerderijtjes en ook in dorpen lopen vaak biggen en varkens vrij rond. Dat zijn mobiele vuilnisbakken. Je ziet hier namelijk nimmer een afval- of papierbak. Het vuil wordt in de straten of aan de kant van de weg gestort en de biggen en varkens zoeken eruit wat ze kunnen gebruiken en het moet wel heel onverteerbaar zijn willen ze het laten liggen. Het lastige is, dat een big het verschil niet ziet tussen een berg rotzooi en een fiets met bagage erop en ik heb daarom nog wel eens onenigheid met deze lopende vuilnisemmers gehad die zich in hun opruimijver met mijn fietstassen gingen bezighouden.

- Wel voel ik dat ik veel slaap te kort gekomen ben. Misschien kan ik dat compenseren met wat klonten rietsuiker. Ik ga niet gebukt onder enige kennis van zaken op biologisch en medisch terrein en dat is soms gemakkelijk, want dan kan je dit soort simpele gedachten hebben, en als je erin gelooft helpt het nog ook!

- Je ziet in Zuid-Amerika op de toeristische plaatsen veel reizigers die gebukt gaan onder een pak op de rug. Die gaan met het openbaar vervoer van de ene toeristenplek naar de andere maar van alles wat er tussen ligt zien ze nauwelijks iets. En juist dat tussenliggende, de gewone dorpjes en nederzettingen, de bergen, de woestijnen, de jungles en het boerenland, zijn het meest de moeite waard. Daar leer je het land echt kennen.

- Ik heb een theorie ontwikkeld die stelt dat het fietsen op asfaltwegen vermoeiender is dan op steenslagwegen, mits die laatsten niet al te slecht zijn. Als je namelijk op asfalt rijdt heb je in je onderbewustzijn het idee dat je "hard moet" waardoor de snelheid relatief hoog zal zijn. Op steenslag daarentegen kun je niet hard rijden omdat anders het materiaal sneuvelt. Je houdt je opzettelijk in waardoor de snelheid wat lager is dan op asfalt. Meestal is die snelheid niet eens zoveel lager, maar de energie die je daarmee bespaart, is vrij groot waardoor je veel minder snel moe wordt.

- Soms denk ik wel eens dat ik dermate veel reservemateriaal bij me heb dat er, juist door het grote gewicht daarvan, zoveel aan mijn fiets breekt. Anderzijds, en hier komt mijn bijgelovige aard ten aanzien van pech aan de fiets weer om de hoek kijken, is het zo dat als je een reserveonderdeel bij je hebt het origineel niet zo snel breekt als wanneer je het reserveonderdeel niet bij je hebt. Het is hetzelfde als met een regenpak dat je meeneemt om regen te voorkomen!

- Ik moet de fiets het politiebureau binnenbrengen en tegen de muur zetten. "Uitpakken," zegt een jong dienstkloppertje in burger die de leiding schijnt te hebben. In zo'n geval begin ik altijd heel listig met de achterste tas, waarin mijn voedsel zit. Die is meestal niet zo fris meer van gesmolten boter die erdoor gelopen is, een opengevallen jampot, kleverige stukken rietsuiker, een half geplette banaan en oud kruimelig brood. Als men dit bij controles openmaakt, wordt de rest meestal voor gezien gehouden.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten