zaterdag 10 maart 2018

Frank van Rijn: Drie kameleons: Een reis door Namibië

Frank van Rijn: Drie kameleons: Een reis door Namibië (Nederland, 2017): 342 blz: Uitgeverij Elmar

Drie kameleonsFrank van Rijn is de bekendste wereldfietser van Nederland. Hij maakt enorm lange tochten op de fiets, meestal in warme gebieden (hij houdt erg van warmte en zonneschijn en heeft een hekel aan kou en regen).

Ik heb bijna al zijn boeken wel gelezen. Frank van Rijn moet het hebben van het unieke van zijn reizen. Hij schrijft onderhoudend, met veel details over de toestand van de wegen en het natuurschoon, maar weinig over de cultuur en de bewoners van een land, met een bepaald soort humor waar je van moet houden.

Nu heeft hij samen met Andries, een 55-jarige Fries een reis van 4 maanden en 6000 kilometer door Namibië gemaakt, in het hartje van de Afrikaanse zomer. Temperaturen van 40 graden Celsius komen regelmatig voor, maar het lijkt wel alsof het voor Frank niet warm genoeg kan zijn. Zelf kan ik slecht tegen hitte, ik kom bij een temperatuur van boven de 28 graden Celsius mijn huis niet meer uit.

Enige citaten uit het boek:

- Ik vertelde op mijn beurt over mijn oorspronkelijke vak, de elektrotechniek: "Van mijn grootvader kreeg ik toen ik een jaar of vijf was drie kapotte wekkers, die hij voor een kwartje op de rommelmarkt had gekocht. Al die in elkaar grijpende radertjes fascineerden me enorm. Ik sloopte de wekkers en probeerde ze daarna weer in elkaar te zetten, wat natuurlijk niet lukte. Ook oude, kapotte radio's vond ik fantastisch: al die geheimzinnige dingen, die er in zaten, zoals transformatoren, smoorspoelen, condensatoren, weerstanden en buizen die op gloeilampen leken, maar geen licht gaven. Ook die sloopte ik naar hartenlust. Toen ik later, na mijn afstuderen in Delft, geen baan in de techniek kon vinden, heb ik eens in een sollicitatiebrief geschreven dat ik een grootmeester was in het slopen van radio's, stofzuigers en handmixers. Een originele brief, zogezegd, in de hoop dat ik precies in de roos zou schieten bij iemand die daar gevoelig voor was en kon relativeren. Helaas ... ik schoot er volledig naast. Ik heb zelfs niet eens het gebruikelijke nette briefje gekregen van "Na uitgebreid over u en uw bijzondere hobby gesproken te hebben, zijn we tot de conclusie gekomen dat uw persoonlijkheid en de aard van ons bedrijf niet goed bij elkaar passen. Wij wensen u veel geluk bij uw verdere sloopambities en eventueel volgende sollicitaties." En toen ben ik maar gaan fietsen en schrijven."

- Ik vroeg me af of Namibische krokodillen Angolese krokodillen verstaan. Deze zwaar getande carnivoren communiceren volgens mij weinig met elkaar. Doorgaans zijn ze te lui om een bek open te doen en als ze dat toch doen, is het meestal om hun lichaamstemperatuur tijdens het liggen op een strandje in de zon te regelen, of om zo nu en dan een domme pootjebadende toerist door te slikken.

- Veel mensen hebben natuurfenomenen vaak snel gezien, is mij al heel wat keren opgevallen. Even kijken, even snuffelen, een paar kiekjes en selfies schieten en dan weer gauw terug naar het resort, het comfort, de airco, de zwembaden en de drankjes. Daar heb ik me altijd over verbaasd. Al die luxe dingen kun je toch thuis doen en beleven! Daarvoor reis je niet de halve wereld af, lijkt mij.

"Drie kameleons" wordt geïllustreerd met een aantal prachtige kaarten waarop de route is vastgelegd die Frank van Rijn gefietst heeft en met een groot aantal, over het algemeen niet zo bijzondere, foto's.

 

2 opmerkingen:

  1. Vroeger was een nieuwe uitgave van Van Rijn een vaste koop voor mij, maar nu al even niet meer. Niet omdat ik het niet meer leuk vind (ik las ooit uitsluitend reisverhalen) maar ik ben er gewoon niet mee bezig nu, de interesses liggen even ergens anders, maar ik vind het leuk om je verslag te lezen en ik vind het ronduit fascinerend hoe hij zijn leven leeft en er niet van afwijkt. Of is er al verandering te bespeuren? Reizen en lezingen geven is het volgens mij toch nog steeds?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Koen, Frank van Rijn heeft in 1998 bij mij thuis een lezing gegeven toen ik nog op een studentenflat in Zeist woonde. Ik had toen voor hem een maaltijd gekookt (zonder pepers uiteraard!) en daarna is hij bijna drie uur aan het woord geweest met een verhaal over een fietstocht door de Verenigde Staten. Wat mij bijgebleven is van dat verhaal is dat een tocht door Death Valley bij een temperatuur van bijna 50 graden Celsius hem bijna fataal was geworden. Voor die lezing vroeg hij slechts 300 gulden en dat was inclusief reiskosten vanuit Drenthe. Wij waren met zijn vijftienen en betaalden elk 20 gulden, een koopje voor de geweldige avond die wij hadden.
      Ik vind Frank van Rijn zeker niet de beste (reis-)schrijver die ik ken, maar zijn lezingen zijn altijd geweldig.
      Zelf heb ik ook heel veel reisverhalen gelezen, maar omdat ik zelf wegens allerlei beperkingen niet meer aan reizen toe kom, ben ik ook minder reisverhalen gaan lezen. Voor Frank van Rijn is het inderdaad nog steeds reizen, lezingen geven en boeken schrijven. Groetjes, Erik

      Verwijderen