zaterdag 28 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 11 (1975-1976)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 11 (1975-1976) (Nederland, 1993): 186 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Na zijn scheiding van Mabel is Hans de helft van het gezamenlijk kunstbezit kwijt. Hij is er niet rouwig om, er is nog genoeg over en Hans geniet van de herwonnen vrijheid. Hij heeft een relatie met de knappe Italiaan Gianni met af en toe heftige seks, die hij beeldend beschrijft. Hij maakt ook een reis naar Griekenland.

- 25 juni 1975 Opruimen, vloeren dweilen, ramen zemen: dat waren mijn eerste handelingen na Mabels vertrek. Ze had gezegd: "Sorry dat ik de boel zo smerig achterlaat," en dat was niet overdreven.

- 26 juni 1975 Status quo: vrij man. Werk in overvloed. Erkenning groeiend. Voldoende geld. Nog steeds een huis vol kunstwerken, al is de helft verdwenen.

- 10 juli 1975 Zojuist een van de lekkerste soepen van eigen vinding gegeten, een "crème de moules". Je zet de mosselen droog op en als ze gaar zijn, schenk je het uit de schelpen vrijgekomen vocht af. Eventueel filteren om zand en grit tegen te houden. Dan maak je een roux en schenkt daar het mosselvocht op. Paar draadjes saffraan, op het laatst een scheut goede sherry en wat fijngesneden basilicum erover. Paar van de mooiste, blankste mosselen erin. Romig, zacht, zalig met die smaak van zee en sherry.

- 27 juli 1975 Onaangenaam van Mabel gedroomd. Ze was hier en zag dat ik de eetkamer geschilderd had, iets wat zij al jaren had willen láten doen. Maar we zagen tegen de kosten op, en ik vond het in zo'n Jan Steen-huishouden ook zinloos. Ze vroeg: "Waarom heb je dat nú gedaan?" Bij het wakker worden dacht ik: omdat het nu zin heeft. Met haar zou het in een ogenblik weer een smeerboel zijn geweest. Als ze met de hond speelde, gooide ze zijn stinkende botten door de kamer, stukjes vlees en pens zaten tot tegen het plafond gekleefd, dat lokte zwermen vliegen. Die sloeg ze dood met gevouwen kranten. Drieëntwintig jaar heb ik daarmee moeten leven. En heus, ik ben niet overdreven proper of netjes.

- 6 september 1975 Het zien van een naakt mens, zelfs mooi, doet je soms weinig. Daarentegen kan een detail van een lichaam je wild maken. Gisteren een krantefoto: een bouwvakker in overall die een debiel meisje op de knie hield dat de eerste paal mocht heien voor een schoolgebouw. Ze keken allebei gespannen omhoog. De bouwvakker had niet eens een mooi gezicht, maar z'n overall viel open langs zijn hals, een stukje schouder en borst. Die halslijn, de adamsappel, het sleutelbeen waren zo adembenemend dat ik nog geil word als ik er aan denk, hoe heb ik die krant kunnen weggooien!

- 2 januari 1976 Onderwerp van gesprek: het belang van de kont. ...
Jonas: "Toegegeven, ik heb niet zo'n mooi kontje als die jongen." De cultus van de billen verbaast mij altijd een beetje. Een kont is voor mij niet het voornaamste, bij een goed figuur hoort altijd wel een redelijk achterwerk. Ik vind gezicht, biceps, schouders, borst belangrijker. Ook een rug met een mooie groef kan me erg opwinden. Beharing op gespierde dijen en kuiten, op de wreef van de voet, een klein waaiertje uitlopend op de kootjes van de grote teen, prachtig. Een oksel met borstspier, tepel en biceps. Maar billen, ach.

- 13 maart 1976 Liever een klein plaatselijk ensemble in natura dan het subliemste orkest uit de muziekdoos. Niets leuker ook dan wanneer een paar mensen in je eigen huis musiceren.Muziek slijt, dat is iets spijtigs. Een schilderij, een beeld, een gedicht, nooit. Muziek speel je dood en luister je dood. Onherroepelijk komt het moment dat je een bepaald stuk niet meer horen wilt, horen kunt. Zelfs een andere vertolking helpt niet. Toch is er geen enkele kunst die mij zozeer ontroeren en vervoeren kan, als juist de muziek. Er zijn gedichten die je in een ongelooflijke opwinding brengen. Verhalen die je eenvoudig niet verder lezen kunt omdat je ogen omfloerst raken. Ik ben voor menig schilderij in tranen uitgebarsten. Maar het veelvuldigst en heerlijkst heb ik toch wel aan de schoonheid geleden bij muziek. De zegen dan van de grammofoon: over en over kun je het spelen tot je volkomen verzadigd bent.

- 3 april 1976 Oud worden willen we misschien allemaal wel, maar oud zijn valt meestal niet mee. ...
Vraag aan ieder die ouder wordt en die nog gezond is hoe hij erover denkt en bijna altijd zul je horen: "Als ik ga sukkelen, een last voor een ander word, hoeft het voor mij niet meer en zeker niet als ik dement of ongeneeslijk ziek zou worden." Maar er wordt niet meer naar gevraagd als het eenmaal zo ver is.

- 21 april 1976 Ook in Nederland bleek het erg warm en de natuur was er flink opgeschoten. Wat zijn de huizen en bloementuinen hier popperig. In Griekenland zie je niet dat kleine, opgepoetste, smakeloze. Het is er lelijk soms, vervallen, vuil, maar niet zo eindeloos lullig. Daar zijn er landschappen, wij hebben landschapjes. Een boomgroepje, een rivierzichtje, een heuveltje tegenover ruw gebergte, spectaculaire kusten, ontoegankelijke wildernis.

- 16 juni 1976 Willem B. ondertekent een brief met: "Je altijd toegewijde en heet bronstige W." Dat is toch wel aardig.

- 21 juni 1976 Vannacht om twaalf uur heb ik er een glas op geheven: een jaar alleen, en ik geloof dat het een van de beste jaren van mijn leven is geweest. Niet dat ik zoveel gedaan heb, maar ik  ben een ander mens aan het worden, met meer zelfvertrouwen. Alles gaat beter sinds Mabel en ik uit elkaar zijn, ik hoop dat het voor haar ook gelden zal.

- 28 september 1976 Zo zit ik weer eens met twee mooie jongens in huis, en in plaats van heerlijk te vrijen leid ik een kuis bestaan.

- 1 oktober 1976 Ruilverkaveling hier in De Poel. Het betekent dat het allerlaatste stukje van een door de eeuwen heen gegroeid cultuurlandschap met golvende weilanden, drinkputten voor het vee en grote meidoornheggen geëgaliseerd wordt om te veranderen in slechte akkers en industrieterreinen.

- 27 oktober 1976 Gianni maakt me gelukkig maar hindert me ook onzegbaar. Zoals hij een appel eet. Nog nooit zo'n gesmak, gescheur, geslurp gehoord, zo'n walgelijk kauwen. Vindt hij het vanzelfsprekend als een Cro-Magnon te vreten? Ik zit dan muisstil, zodat alles weergalmt, sopt, kraakt, hij haalt er zijn kwijl bij in en zijn snor bij op.
Dan die onhandigheid, altijd morsen, klodderen, omstoten, breken. Loopt hij met emmer vol water, dan struikelt hij. Een schep jus reikt hij je aan van de ene kant van de tafel naar de andere, een spoor van druppels erachteraan. De sabayoncoupes schenkt hij zo vol dat ze overlopen eer je er een lepel in steekt, na het sabayon-kloppen zitten de ei- en marsalaspetters aan het plafond van de keuken. Hoe kan zo'n sloddervos chef-de-rang zijn, en toch is hij het, getuige zijn fiches-de-paie.

Lees verder deel 12

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.



4 opmerkingen:

  1. Je gaat er als een speer doorheen, Erik, hoeveel delen zijn er nog?

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Bettina, er zijn in totaal 22 delen. Ik ben nu halverwege deel 14 met lezen. Als ik deel 14 uit heb, dan ga ik eerst de twee bloemlezingen van "Geheim dagboek" lezen tot aan 1982, voordat ik verder ga. Deel 15 is ook nog een dun deel van 200 bladzijden, maar de delen 16-22 hebben elk 300-400 bladzijden, dus dat zal wat langer duren. Als ik het huidige tempo van ongeveer 100 bladzijden per dag kan aanhouden, dan hoop ik begin september klaar te zijn met dit project. Groetjes, Erik

      Verwijderen
  2. Dat was dus de hete, droge zomer van 1976 waar iedereen het nu over heeft. Besteedt nog aandacht aan het weer?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Jannie, er staan volgens mij maar weinig verwijzingen naar het weer in het "Geheim dagboek". Op 28 juni schrijft hij: "Het is al een week benauwd warm", en op 16 juli 20.45 uur: "De temperatuur is aangenaam". Dit zijn de enige twee verwijzingen naar het weer die ik in deze zomer heb kunnen vinden. Groetjes, Erik

      Verwijderen