vrijdag 27 juli 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 10 (1973-1975)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 10 (1973-1975) (Nederland, 1992): 190 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Van 1973 tot 1975 staat het huwelijksleven van Hans en Mabel op een laag pitje. Hans geniet van zijn vriendschappen met Gerrit en Charles, en heeft een moeizame vriendschap met Gianni. In 1974 wordt een hond, Mila, aangeschaft. Verder in dit deel aandacht voor het verzamelen van antiek en de literaire activiteiten van Hans. Op 21 juni 1975 gebeurt het onvermijdelijke: Hans en Mabel gaan uit elkaar. Amanda en Beryl gaan bij Mabel wonen en Gideon bij Hans.

- 21 januari 1973 Enige troost: de kunstvoorwerpen waarmee ik omringd ben, nooit raak ik erop uitgekeken. Ik sta verbaasd dat ik in betrekkelijk korte tijd, een jaar of twaalf, met weinig middelen zoveel heb kunnen verzamelen. Hoewel ik als jongen reeds af en toe iets kocht, is de echte liefhebberij pas in Parijs begonnen. Ik verwierf daar wel eens een Grieks of Romeins stukje bij Marcel Platt of speurde op rommelmarkten waar ik onder andere een Kabylse pot en een Marokkaanse vaas vond die me nog zeer lief zijn. De grote stroom kwam toen we ons hier in Kloetinge vestigden en C. zijn zaak begon in het brugwachtershuis. ...
Beter je in eenzaamheid vervelen dan je ergeren aan je medemensen. Geen bezoek. Zo weinig mogelijk conversatie met het gezin. De enige met wie ik prettig kan praten is Amanda. Mabel is altijd in de contramine, Beryl meestal onaangenaam en Gideon kletst zo hersenloos dat je je oren afsluit zodra hij begint.

- 6 maart 1973 Ik ben in een onproduktieve periode. Behalve het werk voor de krant komt e rweinig tot stand. Ik bezoek niemand en ontvang niemand. Drink te veel, kook lekker voor het hele gezin, draai platen en doe aan soloseks voor het slapen gaan. Het is of ik op iets wacht dat nooit meer komt. Gianni natuurlijk.

- 10 april 1973 Er is na dertig jaar niet veel veranderd. Hoe steek ik in elkaar, hoe werd ik opgevoed? Helemaal niet, geloof ik. Mijn ouders hebben een kind gekregen en dat is groot geworden, maar ze wisten er niet veel mee te beginnen. Ze gaven het te eten en te drinken en lieten het onderricht geven. Verder moest het zelf maar zien.

- 25 november 1973 De vierde autoloze zondag. Een ontspannende vrede overal in het land. Je merkt dan pas hoezeer je aan dat enerverende onophoudelijke lawaai gewend bent.

- 10 juni 1974 Cor bedoelt dat goed, maar heeft geen idee van gasten ontvangen. Ze laat je eerst ongeveer verhongeren en zet je vervolgens oneetbaar voedsel voor.  ...
Wat je krijgt? Gisteren: champignonsoep uit een pakje, enkel klonten. Sleepasperges in Rotterdams water gekookt. De einden smaakten naar de Maas en de toppen naar licht verbrande margarine. Krieltjes, gesmoord in zulk walgelijk vet dat Mabel en ik besmuikt boerden. Een koud, heel oud ei waarvan de zwarte dooier door het glazige wit puilde. Verlepte sla. En als drank bowl-vruchtenwijn van de Hema. Donkere aardbeien met slagroom en toen koffie waar de melk al doorheen zat uit een thermosfles.

- 21 september 1974 Voor de spiegel staand ruk ik weer een paar wit geworden borstharen uit.

- 1 december 1974 Gerrit hield zijn toespraak. In de gevraagde stilte maakte een dreumes veel lawaai. Wetend hoe Gerrit door kleine kinderen gehinderd wordt, vreesde ik een felle uitval. Het mormel dartelde taterend aan zijn voeten. Gerrit brùlde werkelijk: "Godverdomme, hou je kòp dicht!!" Geen effect. Vervolgens kwam hij met een gekweld en meer doeltreffend: "Is er dan geen móeder in de zaal!" Waarna een sussende mannenstem eindelijk het jong tot bedaren wist te brengen.

- 12 april 1975 Toen ik gisteravond uit Den Haag thuiskwam, verteld had over mijn ervaringen bij Dirk en Karen van Gelder en naar bed wilde gaan, zei Mabel opeens, na omstandig in de haard gepookt te hebben: "Ik moet je nog wat zeggen, ik wil weg bij je." ...
Ik kan wel dansen, maar ik houd voorlopig mijn trieste masker op.

- 15 mei 1975 Anderhalf jaar een hond. Geen moment rust. Je huis overal bekrast en bevuild. Gordijnen, bekleding en meubels beknabbeld en bekloven. De auto vies, de zittingen nattig en vol gaten. De tuin vertrapt. En dan het sentimentele geteem over het wonderdier. Beauty hier en beauty daar. Mil is een lief en prachtig beest, maar het zal een opluchting wezen haar te zien vertrekken. Ik heb me de laatste maanden los gemaakt, wandel niet meer met haar, laat haar 's avonds nooit meer in mijn werkkamer liggen.

-16 juni 1975 Eindelijk komt er zicht op: Mabel heeft een woning gevonden en ze kan aanstaande zaterdag, de 21e, verhuizen. Ik ben erg blij voor haar en nog blijer voor mezelf. Nog even de tanden op elkaar. Ik zal bij het verdelen van de laatste bezittingen extra royaal zijn. Ik betrap me erop dat ik telkens, bij het inschenken van een glas sherry, een huppeltje door de kamer maak. Zondag ben ik vrij man!

- 21 juni 1975 Om acht uur vanavond is Mabel vertrokken. Ik heb haar met tranen in de ogen, de hond aaiend, bedankt voor alles, alles. We hebben onhandig onze vingers over elkaar geschoven en elkaar daarna een zoen gegeven. Het was een triestige aftocht. Mila, die anders zo fier en veerkrachtig danst bij het lopen, had haar voetzolen verbrand door in heet asfalt te trappen. Ze strompelde over het pad, staart tussen de poten. Ik durfde niet langer nakijken, naar Mabel te zwaaien. Zo gingen ze mijn leven uit, de auto in.

Lees verder deel 11

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

2 opmerkingen:

  1. Een behoorlijke verandering in Hans zijn leven. Ben benieuwd of hij nu zoveel anders gaat worden nu hij niet meer getrouwd is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Niek, ik denk niet dat Hans veel veranderd is na zijn huwelijk, maar natuurlijk gaat hij wel een heel ander leven leiden. Groetjes, Erik

      Verwijderen