Films gezien in januari, februari en maart

An Elephant Sitting Still: Zeer indrukwekkende, lange melancholische Chinese film uit 2018 over het leven van 4 vrienden op één dag ondersteund met prachtige muziek. Na het voltooien van de film pleegde de regisseur zelfmoord. *****

 

Papicha: Algerijnse film uit 2019 over jonge vrouwen die aan het strenge islamitische milieu proberen te ontsnappen. ****

 

Box met de vroege films van Chantal Akerman: Uit deze box is alleen de film "Jeanne Dieleman" uit 1975 over een huisvrouw die tussendoor in haar huis mannen ontvangt, echt de moeite waard. ****

 

Fritz Lang: Die Nibelungen: 40 minuten gezien van het eerste deel "Siegfried" van deze stomme film uit 1924. De voor die tijd spectaculaire animaties maken nu een lachwekkende indruk.

 

Eric Rohmer: Le signe du lion (1959): ***

 

Eric Rohmer: La collectioneuse (1967): ***

Ik heb 2 boxen gekocht met films van Eric Rohmer. De eerste box bevat 5 films met Nederlandse ondertitels en de tweede box 8 films met Engelse ondertitels. Bovengenoemde 2 films komen uit de eerste box en nodigen wat mij betreft niet uit tot het bekijken van de rest. 

 

Lars von Trier:

Elements of Crime (1984): Sterke debuutfilm met mooie beelden en muziek, maar een onbegrijpelijk verhaal. ***

Epidemic (1987): ***

Europa (1991): Sterkste van de 3 delen. ****

 

Der Fotograf: Speelse Tsjechische verfilming (2015) over het leven van Jan Saudek.**** 

 

My Favourite Cake: Iraanse feelgood film (2024) over een vrouw van 70 die aan de man wil. Helaas een zwak einde. ***

 

Exterminating Angel: Zwart-wit film van Luis Buñuel (1962) over een groep mensen die na afloop van een feest vast komt te zitten in het huis. ****

 

Aurora's Sunrise: Prachtige Armeense film (2022) over de Armeense genocide tijdens en vlak na de Eerste Wereldoorlog. *****

 

Winternomaden: Zwitserse film uit 2012 over 2 schaapherders, een man en een vrouw, die met een kudde van 800 schapen door Zwitserland trekken. **** 

 

Terence Davies trilogie:

Children (1976)

Madonna and Child (1980)

Death and Transfiguration (1983)

3 korte deprimerende zwart-wit films over een man die opgroeit in het arbeidersmilieu. *** 

 

Sorry We Missed You: Film van Ken Loach uit 2019 over een man die pakjesbezorger wordt bij een groot bedrijf. Ik krijg door deze film veel mededogen met al die pakjesbezorgers die enorm hard werken om onze pakjes te bezorgen. ***

 

The Old Oak: Film van Ken Loach uit 2023 over een pubeigenaar die samen met een gevluchte Syrische vrouw zijn best doet voor de toenadering tussen de lokale bevolking en de Syrische vluchtelingen. Loach op zijn best. ****

 

Frederique Spigt: Mans genoeg: Zwart-wit documentaire uit 2004 waarin Spigt duetten zingt met een aantal bekende Nederlandse artiesten. *** 

 

Gohatto: Samoeraifilm van Nagisa Oshima uit 1999 over een groep samoerai die uit hun evenwicht raakt als een nieuwe knappe jonge samoerai de gelederen komt versterken. Mooi, onderhoudende film met erg mooie muziek, maar uiteindelijk behoort deze film niet tot de 25 Japanse films die er het meeste toe doen. **** 

Alone Across the Pacific: Indrukwekkende film van Kon Ichikawa uit 1963 over een man die in een minuscuul zeilbootje de Stille Oceaan overvaart. *****

 

The Big Red One: Volgens de IMDB en ook volgens verschillende dvdgidsen die ik in huis heb is "The Big Red One" in 1980 uitgekomen. Dat moet een fout zijn, die men waarschijnlijk van elkaar heeft overgenomen. Hoe ik dat weet? Ik heb de film in 1978 gezien met een vriendje en zijn vader. Ik sprak toen "One" uit als Oone en mijn vriend moest daar hartelijk om lachen. Ik kende nog geen Engels en mijn vriend luisterde vaak naar de Engelse radio en kende al aardig wat woorden Engels. Ik ging in augustus 1978 naar de eerste klas van de middelbare school en ik moet "The Big Red One" vlak daarvoor hebben gezien. "The Big Red One" is de eerste of de tweede film die ik ooit in de bioscoop heb gezien (de andere was "Star Wars"). 

Ik heb de dvd van "The Big Red One" puur om sentimentele redenen gekocht en deels bekeken (de eerste 40 van 156 minuten). Ik heb helemaal niets met oorlogsfilms. Nu, 48 jaar later, was er geen enkele scène in de eerste 40 minuten waarbij ik iets herkende. Ik ben niet de juiste persoon om deze film op zijn merites te beoordelen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.