Dvd: The Cloud-Capped Star

The Cloud-Capped Star (India, 1960): 122 min: Zwart-wit: Regisseur Ritwik Ghatak

 

 

In een dorpje in Bengalen woont een gezin bestaande uit: vader, moeder, twee zoons en twee dochters. Vader was leraar, maar kreeg een ongeluk en kan niet meer werken. De oudste broer droomt ervan om een beroemde zanger te worden, de jongste broer gaat werken in een fabriek. De jongste dochter, Geeta, studeert nog. De oudste dochter Neeta, onderhoudt in haar eentje het hele gezin. Zij houdt van haar vriend, maar wil nog niet met hem trouwen. Hun leven is erg armoedig.

 

"The Cloud-Capped Star" is de beroemdste film van Ritwik Ghatak. Hij schijnt bekend te zijn, mede doordat er veel gebruik wordt gemaakt van omgevingsgeluiden in de film. Mij was dat niet zo opgevallen. Wat mij wel opvalt is de prachtige muziek in de film, sitarmuziek en zang. Mij lijkt de film een beetje het midden te houden tussen de films uit Bollywood met hun overdadige dans en muziek en de realistische films van Satyajit Ray.

Ik vind "The Cloud-Capped Star" niet zo goed als de beste films van Satyajit Ray, maar het is zeker een erg goede film die je rustig meerdere keren kunt bekijken.

 

Op IMDB krijgt "The Cloud-Capped Star" van 3.400 mensen een waardering van 7,8.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Claude Lanzmann: Sobibor 14 octobre 1943, 16 heures

Sobibor 14 octobre 1943, 16 heures (Frankrijk, 2001): 95 min: Regisseur Claude Lanzmann

 

 

Iedereen heeft ooit gehoord van wat er is gebeurd in Auschwitz, Maar hoeveel andere concentratiekampen kennen de mensen bij naam? Sobibor lag in Polen en was één van de meest beruchte vernietigingskampen van de nazi's. 16 jaar nadat hij "Shoah" voltooide, kwam de Fransman Claude Lanzmann met deze toegift over de opstand in Sobibor, waarbij de Duitse kampleiding door de joodse gevangenen werd vermoord, waarna een aantal joden wisten te ontsnappen. Na deze ontsnapping werd het kamp door de Duitsers vernietigd.

"Sobibor ..." bestaat voor het grootste deel uit een interview van Claude Lanzmann met Yehuda Lerner, een overlevende van de opstand. Lanzmann wordt bijgestaan door een tolk. Lanzmann stelt zijn vragen in het Frans, de tolk vertaalt de vraag in het Hebreeuws, Lerner antwoordt op de vraag in het Hebreeuws, wat de tolk weer naar het Frans vertaalt. Wij kunnen het lezen via de Nederlandse ondertitels. Deze methode van vragen, vertalen, antwoorden en vertalen werkt (althans voor mij) uitstekend. 

Zoals wij uit "Shoah" weten stelt Lanzmann zijn vragen met de precisie van een chirurg. Hij neemt geen genoegen met vage antwoorden, maar stelt zijn vragen zo precies dat hij de antwoorden als het ware met een tang uit de mond van de ondervraagde trekt.

 

Ik kan mij voorstellen dat de meeste mensen zo langzamerhand wel genoeg hebben van verhalen over de Holocaust, maar "Sobibor ..." is een sobere, zeer indrukwekkende documentaire die ik ondanks de zwaarte van het onderwerp, geboeid heb zitten kijken.

 

Op IMDB krijgt "Sobibor ..." van 631 mensen een waardering van 7,4.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Revolutionaire denkers uit de oudheid en de moderne tijd

Revolutionaire denkers uit de oudheid: Socrates, Confucius & Boeddha (Groot-Brittannië, 2016): 3 X 59 min: Gepresenteerd door Bettany Hughes

 

 

Revolutionaire denkers uit de moderne tijd: Nietzsche, Marx & Freud (Groot-Brittannië, 2016): 3 X 59 min: Gepresenteerd door Bettany Hughes

 

 

Het kost veel tijd, vakmanschap, kennis en energie om een televisieprogramma van één uur te maken, waarin een samenhangend verhaal verteld wordt over het leven en werk van een beroemd persoon, dat ook nog eens toegankelijk en onderhoudend genoeg is voor een groot publiek. Bij de BBC zijn ze ware meesters in het maken van dergelijke programma's.

 

Ik heb de afgelopen dagen twee BBC-documentaires gezien met elk drie afleveringen van net geen uur. Ze zijn er uitstekend in geslaagd om de belangrijkste wapenfeiten uit het leven en werk van de behandelde personen op een toegankelijke wijze te presenteren.

Als je zo'n programma bekijkt vallen onmiddellijk de voordelen op van televisie boven het lezen van een boek. De meeste mensen zijn visueel ingesteld, en plaatjes blijven over het algemeen veel beter hangen dan lappen tekst. Bij de televisie krijg je mee waar de mensen leefden met beelden van de stad, je ziet hun uiterlijk door standbeelden en foto's en je kunt vragen stellen aan deskundigen. De hoeveelheid tekst in één programma is zeer beperkt, ik schat ongeveer 6 bladzijdes A4, maar het zijn 6 inleidingen, zeer onderhoudend gepresenteerd door Bettany Hughes, die toch wel een flink aantal mensen zullen aanzetten om meer te weten te komen over de besproken personen.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Christine Turnauer: I saw more than I can tell

Christine Turnauer: I saw more than I can tell (Oostenrijk, 2020): 80 blz: Uitgeverij Hatje Cantz

 

 

Van mijn lijstje met mijn favoriete fotografen is de Oostenrijkse Christine Turnauer, na mijn vriend Marco Verschoor, ongetwijfeld de minst bekende fotograaf. Ik heb eerder twee prachtige boeken van haar besproken, "Presence" met portretfoto's en "The Dignity of the Gypsies" met foto's van de Roma en hun cultuur. Toen ik "I saw more than I can tell" zag aangeboden op marktplaats, wist ik gelijk dat ik het wilde hebben.

 

Net als bij haar twee eerdere boeken van Hatje Cantz, is "I saw more than I can tell" prachtig uitgegeven. Het boek is op dik papier en de foto's zijn werkelijk prachtig afgedrukt. "I saw more than I can tell" bevat een kleine selectie van helaas maar 30 foto's die Turnauer heeft gemaakt in de jaren 80, gedurende de traditionele powwows die de Noord-Amerikaanse Indianen vieren en waarbij ze traditionele dansen uitvoeren in traditionele kledij. De foto's zijn alle 30 prachtig. Minpuntje van het boek is dat de foto's op een vrij klein formaat zijn afgedrukt en ook dat het er maar 30 zijn.  

Voor een aantal foto's uit "I saw more than I can tell", klik hier.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Bela Tarr: Almanac of Fall

Almanac of Fall (Hongarije, 1984): 119 min: Regisseur Bela Tarr

 

 

"Almanac of Fall" is een vroege film van de Hongaarse regisseur Bela Tarr. Vergeleken met zijn absolute meesterwerk "Satantango" zie je dat hij in "Almanac of Fall" nog op zoek is naar zijn eigen stijl. De film is geschoten in vervreemdende, zeer lelijke kleuren. Ik vermoed dat Bela Tarr daglichtfilm heeft gebruikt voor opnamen bij kunstlicht. Anders dan bij zijn latere films zijn er nog vrij veel dialogen in de film. Wel zijn er al de karakteristieke lange shots, het veelvuldig gebruik van omgevingsgeluiden en de sferische muziek van Tarrs vaste componist Mihály Vig.

 

In een groot appartement wonen een aantal mensen bijeen. Je hebt de oude moeder, die verzorgd wordt door een verpleegster. Je hebt haar zoon, een oudere leraar en het vriendje van de verpleegster. Allemaal praten ze met en vooral langs elkaar heen. Alleen de oude moeder heeft geld, het leven is er miserabel.

 

Zo gezegd lijkt het geen boeiende film om te bekijken. Maar ik heb me geen moment verveeld en de hopeloosheid van het verhaal fascineerde mij. "Almanac of Fall" is geen film voor iedereen, maar als je van het overige werk van Bela Tarr houdt, vind jij dit misschien ook wat.

 

Op IMDB krijgt "Almanac of Fall" van 1.700 mensen een waardering van 7,1.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: François Truffaut: Antoine et Colette

Antoine et Colette (Frankrijk, 1962): 32 min: Zwart-wit: Regisseur François Truffaut

 

 

In Truffauts eerste grote film "400 coups" maakten we kennis met de jeugdige Antoine Doinel. Na het succes van die film besloot Truffaut nog een korte film te maken waarin we kunnen zien hoe Antoine zich verder ontwikkeld heeft.

 

In "Antoine et Colette" is Antoine weg bij zijn ouders, hij woont in een hotelkamer en werkt bij een platenmaatschappij. Antoine gaat vaak naar concerten en daar ontmoet hij Colette, op wie hij verliefd wordt.

 

Antoine wordt hopeloos verliefd. Colette mag hem wel, maar ziet hem als vriend, niet als minnaar. "Antoine et Colette" geeft de eerste schreden op het pad der liefde prachtig weer. Het is maar een korte film, maar zeker de moeite waard.

 

Op IMDB krijgt "Antoine et Colette" van 6.700 mensen een waardering van 7,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Sporen uit het Oosten

Sporen uit het Oosten (Nederland, 2006): 650 min: Regisseur Rob Hof

 

 

Onbegrijpelijk. Totaal onbegrijpelijk vind ik het dat ik nog nooit eerder gehoord had van de prachtige reisdocumentaire "Sporen uit het Oosten" van regisseur Rob Hof. De serie is ooit uitgezonden op de Nederlandse televisie, maar ik had nog nooit van iemand gehoord dat hij of zij de serie had gezien en ik had er ook nog nooit iets over gelezen. Op het internet is vrijwel niets over de serie te vinden, hij staat te koop op Bol en op IMDB hebben 6 mensen aangegeven de serie gezien te hebben, met een gemiddelde waardering van 6,6. Slechts één persoon heeft de serie met een 8 gewaardeerd. En ik heb nergens een bespreking van de serie kunnen vinden. Blijkbaar ben ik de eerste die het de moeite waard vind om deze serie  te bespreken en dat verbaast mij enorm.

 

"Sporen uit het Oosten" is een 13-delige documentaire over een treinreis die Rob Hof samen met een klein gezelschap in 2006 heeft gemaakt, voornamelijk per trein, vanuit het noorden van Vietnam tot aan Turkije. Hij heeft daarbij 20 landen bezocht: Vietnam, Cambodja, Thailand, Maleisië, Myanmar, Bangladesh, India, Afghanistan, Pakistan, Iran, Syrië, Jordanië, Israël, Turkije, Griekenland, Macedonië, Kosovo, Servië, Kroatië en Slovenië. Per aflevering wordt de reis door één land besproken, India krijgt twee afleveringen en sommige landen krijgen met zijn tweeën een aflevering toebedeeld. De laatste aflevering gaat over de Balkan.

 

Tot mijn dertigste heb ik vrij veel gereisd, daarna door omstandigheden helaas zeer veel minder. Ik heb een enorme verzameling reisverhalen gelezen, veel fotoboeken over verre landen bekeken en ook veel reisprogramma's gezien. Vooral over de vele reisdocumentaires van de VPRO, door mensen als Jelle Brandt Corstius, Ruben Terlou en Adriaan van Dis, ben ik zeer enthousiast. Dat zijn programma's die de diepte in gaan, met presentatoren die de taal van het land spreken en er ontzettend veel over weten. Men kan zeker zeggen dat ik een liefhebber van het genre ben.

 

"Sporen uit het Oosten" gaat misschien minder de diepte in, maar de sfeer van het reizen in Azië, komt dichter bij mijn eigen ervaringen dan in enig ander reisprogramma dat ik ooit heb gezien. De opzet van het programma is geniaal in zijn eenvoud. Rob Hof heeft gekozen voor het reizen per trein. In een treincoupé heb je de maatschappij in het klein. In de bereisde landen reist vrijwel iedereen per trein, er zijn veel minder auto's en autowegen dan wij in het westen gewend zijn. Treinreizen kunnen erg lang duren, tien uur in de trein zitten voor een tocht van 200 tot 300 kilometer is heel normaal.

 

Rob Hof heeft voor de serie een groot aantal mensen geïnterviewd. Hij stelde daarbij steeds  weer dezelfde vragen: wat is de invloed van religie op je leven, wat zijn je grootste angsten en hoe zie je de toekomst? Telkens als iemand geïnterviewd wordt krijg je eerst die persoon te zien, vaak in functie. Vervolgens blijft de tekst van het interview lopen terwijl je beelden te zien krijgt van de treincoupé of van het voorbij suizende landschap of de bebouwing van de stad waar de trein doorheen rijdt. Vervolgens zie je weer een stukje van het interview. Deze afwisseling werkt uitstekend en maakt de serie erg boeiend om naar te kijken. Verder zie je af en toe beelden van de trein die voorbij rijdt in het landschap. Soms is Rob Hof op een andere manier onderweg en krijg je iets te zien van de steden.

 

Waar ik nooit zo bij stil heb gestaan en wat mij opvalt nu ik "Sporen uit het Oosten" in zijn geheel heb gezien, is dat er in zoveel van de bereisde landen na 1945 de nodige conflicten zijn geweest. Je had de Vietnamoorlog, Pol Pot in Cambodja, een 40 jaar durende militaire regering in Myanmar, de problemen met de onafhankelijkheid van Brits India en de verdeling in India en Pakistan en later Pakistan en Bangladesh, de Russische bezetting van Afghanistan en de Taliban, de Iraanse revolutie, Israël met de voortdurende spanningen tussen de joden en de Palestijnen en natuurlijk de oorlog in voormalig Joegoslavië. Het is nogal wat om over te horen in één documentaire.

 

Ik vind "Sporen uit het Oosten" het mooiste reisprogramma dat ik ooit heb gezien en het komt hoog in mijn film top 100!

 

Op IMDB krijgt "Sporen uit het Oosten" van slechts 6 mensen een waardering van 6,6.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Films gezien in maart

The Masseurs and a Woman: Zwart-wit film uit 1938 van Hiroshi Shimizu over twee blinde masseurs die naar een badplaats trekken waar één van hen gefascineerd raakt door een vrouw. Lichtvoetige film. *****

 

Ornamental Hairpin: Zwart-wit film uit 1941 van Hiroshi Shimizu waarin een soldaat gewond raakt aan zijn voet omdat hij op een haarspeld trapt. Lichtvoetig liefdesverhaal. ***** 

Harakiri: Prachtige zwart-wit samoeraifilm van Masaki Kobayashi uit 1962. Hoort thuis in mijn top 100. *****

 

Kwaidan: Vier visueel erg sterke geestverhalen van Masaki Kobayashi uit 1964. *****

 

Onibaba: Zwart-wit horror van Kaneto Shindô uit 1964 over een vrouw en haar schoondochter die in een hutje te midden van uitgestrekte rietvelden wonen en rondtrekkende samoerai vermoorden. ****

 

Close Encounters of the Third Kind: Hele lieve sciencefiction film van Steven Spielberg uit 1977 met een bijrol voor François Truffaut. Na "ET" mijn favoriete sciencefiction film. *****

 

L'enfant endormi: Mooie Marokkaanse film uit 2004 die vertelt hoe vrouwen leven in een afgelegen dorpje in afwezigheid van hun mannen. **** 

Japanese Girls at the Harbor: Zwart-wit stomme film uit 1933 van Hiroshi Shimizu over twee vriendinnen waarvan er eentje trouwt met het vriendje van de ander en de ander animeermeisje wordt. ****

 

Mr. Thank You: Vriendelijke zwart-wit film uit 1936 van Hiroshi Shimizu over een buschauffeur, zijn busje en zijn passagiers. *****

 

The Masseurs and a Woman: Zwart-wit film uit 1938 van Hiroshi Shimizu over twee blinde masseurs, waarvan er eentje verliefd wordt op een mysterieuze jonge vrouw uit Tokio. *****

 

Ornamental Hairpin: Zwart-wit film uit 1941 van Hiroshi Shimizu waarin een soldaat gewond raakt aan zijn voet omdat hij op een haarspeld trapt. Lichtvoetig liefdesverhaal. ***** 

Nr. 10: De nieuwste film van Alex van Warmerdam uit 2021 met zijn gebruikelijke combinatie van humor en vreemde dialogen. ****

 

To Live: Indrukwekkende film van Zhang Yimou uit 1994 met in de hoofdrol zijn muze Gong Li, waarin een persoonlijk drama wordt gecombineerd met de grote gebeurtenissen uit de Chinese geschiedenis *****

 

Tragedy of Japan: Zwart-wit film uit 1953 van Kinoshita over een vrouw die in de moeilijke naoorlogse jaren haar twee kinderen probeert op te voeden. ****

 

L'histoire d'Adèle: Film uit 1975 van Truffaut over een verliefde vrouw die een man achternazit die niets meer van hem wil weten. Een prachtige hoofdrol voor Isabelle Adjani.****

 

La chambre verte: Film uit 1978 van Truffaut, die zelf de hoofdrol speelt van een man die meer om de doden geeft dan om de levenden. ****

 

The Boy and the Heron: Nieuwste Ghiblifilm uit 2023 van Hayao Miyazaki over een jongen en een mysterieuze reiger. *****

 

Vrouw zonder gezicht: Zwart-wit film uit 1947 van de Zweed Gustaf Molander met een scenario van Ingmar Bergman. Het verhaal vertelt over een schijnbaar gelukkig getrouwde man die wordt verleid en steeds meer in de problemen komt. *****

 

The White Sun of the Desert: Russische western uit 1969 van Vladimir Motyl met prachtige beelden, maar verder veel onzinnige actie met veel schietpartijen. ****

 

Mother: Onderhoudende Zuid-Koreaanse thriller uit 2009 van de maker van "Parasite". Helaas haperde mijn dvd af en toe en sprong hij weer terug naar eerdere scènes waardoor ik de ontknoping niet heb kunnen zien. ****

 

Maarten 't Hart: Dienstreizen van een thuisblijver

Maarten 't Hart: Dienstreizen van een thuisblijver (Nederland, 2011): 319 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein (nr. 272) 

 

 

Van de drie deeltjes van Maarten 't Hart uit de serie Privé-domein die ik de afgelopen 9 dagen heb gelezen, vind ik "Dienstreizen van een thuisblijver" duidelijk het minste. In het eerste uitgebreide citaat kun je lezen waar het boek over gaat.

 

Met deze drie boeken heb ik alles herlezen wat ik van Maarten 't Hart nog wilde herlezen. Ik ben meer gecharmeerd van zijn autobiografische boeken dan van zijn romans en overige boeken. Waarschijnlijk zal ik voorlopig geen boeken meer (her-)lezen van Maarten 't Hart.

 

Citaten:

- Ongetwijfeld zijn er, her en der op de wereld, net zulke mensen als ik er indertijd een was, "geestelijke eenpittertjes" die dromen van hun in volstrekte afzondering vervaardigde "letter to the world". Leer onder meer uit wat hierna volgt wat je te wachten staat en waaraan je blootgesteld zult worden. Je zult moeten signeren in boekhandels, je zult moeten optreden in literaire cafés, je zult moeten poseren voor fotografen, je zult enorm onder druk gezet worden om je gezicht te vertonen op Buchmessen en Book Fairs, je zult moeten optreden als filmacteur, je zult het achterste van je tong moeten laten zien bij interviews, en daarbij op vragen moeten antwoorden die zelfs je beste vrienden je nog niet zouden durven stellen, je zult keer op keer op tv moeten verschijnen, en je, daaraan voorafgaand, moeten aanleunen dat je geschminkt zult worden, je zult je moeten onderwerpen aan de mores van een van de vreselijkste verschijnselen in de literaire wereld, de boekpresentatie, je zult (en ik waarschuw je: akeliger en ondankbaarder arbeid is nauwelijks denkbaar) gevraagd worden voor jury's van literaire prijzen, je zult door je uitgever onder druk gezet worden om boeken (of biografieën) te schrijven die je helemaal niet schrijven wilt, je zult moeten rondlopen bij een van de meest stupide verschijnselen in de wereld der letteren, het boekenbal, en je zult, als je onverhoopt genomineerd wordt voor een literaire prijs, moeten aanzitten bij literaire diners, terwijl de camera's op je gericht staan om je teleurstelling te registreren op het moment dat de prijswinnaar bekend wordt gemaakt.

 

- "Ik lees nooit," zei de man, "daarvan gaan je ogen snel achteruit. Voor je 't weet heb je een bril nodig."

 "Welnee," zei ik, "ik lees al vijfendertig jaar, ik heb inmiddels ongeveer tienduizend boeken gelezen, maar nog altijd heb ik geen bril."

 

- Zelfs zo'n groot man als Karel van het Reve had verrassend weinig gelezen - wat overigens geen beletsel voor hem bleek te zijn om uitgesproken meningen te hebben over boeken die hij nooit had ingekeken.

 

Aan Maarten 't Hart werd gevraagd om een biografie te schrijven over Simon Vestdijk:

- Niettemin leek ik op die wijde wereld de enige mens die niet wilde inzien dat ik veruit de meest voor de hand liggende kandidaat was om die biografie te schrijven. "Je hebt dat hele oeuvre van Vestdijk in je rugzakje," zei Martin Ros mij, "je kent het van haver tot gort, je hebt het gelezen, en weer opnieuw gelezen, en alles wat er ooit over gepubliceerd is, heb je ook gelezen en herlezen."

 

Over een informante over Vestdijk:

- Ik begreep dat ik daar ontzaglijk veel thee zou moeten drinken om akelig weinig te weten te komen.

 

- Vrijwel alle avonden van mijn leven heb ik lezend doorgebracht. Daarnaast heb ik in de vroege morgenuren een en ander geschreven (maar niet zoveel als Vestdijk), overdag nog wat gemusiceerd en uiteraard ook weer veel gelezen, daarnaast een enkel uurtje getuinierd, veel hout gehakt, veel gefietst, en vrijwel dagelijks gekookt.

 

- ..., ik verafschuw reizen zo grondig dat mijn lijfspreuk luidt: "Als je dood bent, hoef je goddank nooit meer op reis."

 

- "U hebt waanzinnig veel cd's," zei Frau Schellenberger haast verwijtend, "maar uitsluitend klassieke muziek. En dat terwijl er toch zo veel schitterende popnummers zijn. U hebt nog veel in te halen. Of hebt u uw popmuziek elders in huis staan?"

 "Nee, nee," zei ik, "elders in huis staan nog veel meer cd's, maar ook uitsluitend klassieke muziek. Alle andere muziek beschouw ik als rommel."

 

- Eén componist gaat immers duizend schrijvers te boven.

Toen Maarten 't Hart als gastschrijver een werkgroep over Charles Dickens gaf:

- Misschien, denk ik achteraf, was Dickens geen goede keus, misschien had ik een van mijn andere grote liefdes moeten nemen, Theodor Fontane of William Faulkner of Herman Melville of Roger Martin du Gard, of toch doodgewoon Vestdijk, dan wel Bordewijk, maar Dickens vind ik nu eenmaal de allergrootste, en daarbij komt dat Dickens vijftien romans heeft geschreven, precies het aantal van de werkcolleges dat ik te geven had, Eén roman per college, kon het mooier?

 

- Maar als ik dan zo ver heen was, dacht ik aan wat Karel van het Reve had gezegd: "Die pil van Huib Drion wil ik best hebben, mits niet duurder dan een tientje", en die vrekkige humor beurde mij dan weer op.

 

 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Maarten 't Hart: Een deerne in lokkend postuur

Maarten 't Hart: Een deerne in lokkend postuur: Persoonlijke kroniek 1999 (Nederland, 2000): 262 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein nr. 236

 

 

In de aanloop naar het jaar 2000 vroeg de uitgeverij de Arbeiderspers aan een aantal schrijvers uit hun fonds, om een jaar lang een dagboek bij te houden. Rogi Wieg trapte deze serie af in 1997, gevolgd door  Boudewijn Büch in 1998, Maarten 't Hart met "Een deerne in lokkend postuur" in 1999 en Ronald Giphart in 2001. Van de vier boeken uit deze kleine serie, vind ik het boek van Maarten 't Hart veruit het meest lezenswaardig.

 

In "Een deerne in lokkend postuur" blijkt Maarten 't Hart niet zozeer dagboekschrijver, als wel schrijver van stukjes waarin hij herinneringen ophaalt. Zijn onderwerpen zijn veelal dezelfde als die uit "Het roer kan nog zesmaal om" dat ik een paar dagen geleden heb besproken: klassieke muziek, zijn leeswoede, de natuur, maar ook zijn drang om zich als vrouw te verkleden, problemen met boezemfibrillatie en zijn gezondheidsmanie. Gelukkig worden ons zijn problemen met het geloof bespaard.

 

Ik vind "Een deerne in lokkend postuur" een uitermate prettig leesbaar boek, waarin ik veel meer citeerbare passages vond dan in zijn eerdere boek "Het  roer kan nog zesmaal om".

 

Citaten:

- Tussen 1960 en 1975 heb ik hartstochtelijk geliefhebberd in de wijsbegeerte, om vervolgens, net als Nobelprijswinnaar Steven Weinberg (zie het prachtige hoofdstuk "Against Philosophy" in Dreams of a final theory) tot de conclusie te komen dat het voor 99% grote onzin is. Heb ik loisir dan zal ik deze gewaagde stelling ooit nader toelichten.

 

Toen iedereen nog geteisterd werd door rokers:

- Stel je toch voor dat niemand meer rookte, dat je nooit meer die gemene, scherpe geur zou ruiken van een sigaret die wordt opgestoken! Als je in de trein zit, uiteraard niet-roken, en iemand steekt drie coupés verderop toch stiekem een sigaret op dan ruik je dat terstond, en is het alsof je hersenen in brand gezet worden.

 

- 5 mei. Opmerking - Mijn vorige pianoleraar zei af en toe: "Je geeft goed geld uit om in een concertzaal naar superieur pianospel te luisteren, en dat geld verdien je met het luisteren naar het abominabele spel van je leerlingen."

 

- En toen was er ook nog een telefoontje uit Duitsland. Of ik voor een blad waarvan ik de naam alweer vergeten ben voor heel veel Marken een groot artikel wilde schrijven over Lienda Deen Mool. "Lienda Deen Mool," vroeg ik verbaasd aan de zeer aangenaam klinkende Duitse mevrouw aan de andere kant van de lijn, "wer mag das wohl sein?"

 

- Mij dunkt: wat het schrijven nu zo aardig maakt is dat je het in je eigen verwarmingskelder kunt doen en dat de lezer je boek ook op zijn eigen zolderkamer kan lezen. Je hoeft er, nu je je manuscripten per e-mail naar de uitgever kan sturen en je je boeken via Internet kan bestellen, de deur niet meer voor uit.

 

- ... maar ach, het hele leven is een borrel waarvan je niet weet waarom hij gehouden wordt en waarom je ervoor bent uitgenodigd.

 

- 17 juni. Pam - Gisterenavond hoorde ik mijzelf bij opnames voor de Tafel van Pam tot mijn eigen verbazing zeggen: "Ik weet niet of ik een goede schrijver ben, maar ik ben in ieder geval wel beter dan Harry Mulisch." [Hier ben ik het helemaal mee eens]

 

- 30 juni. "Wat moet ik nou noteren in dit dagboek?" riep ik vertwijfeld, "ik maak niets mee." - "Schrijf diepe gedachten op," zei Hanneke. Diepe gedachten? Ik? Ik wantrouw denken. Observeren, experimenteren en de resultaten daarvan wiskundig bewerken, dat is de enige methode om verder te komen. Van denken alleen is nog nooit iemand ook maar één steek wijzer geworden. Of zoals Matthieu Galey naar aanleiding van Claude Mauriac op mei 1981 in zijn dagboek schreef: "Ten onrechte interesseert hij zich voor ideeën, alsof die ook maar van enig belang zouden zijn."

- De Boole-algebra bijvoorbeeld heeft ons leven ingrijpender veranderd dan alle wijsbegeerte van de afgelopen drieduizend jaar. Dankzij de Boole-algebra beschikken wij nu over computers, niet dankzij de wijsbegeerte.

 

- Rudy Kousbroek maakte zich grote zorgen over zijn zieke vis Augustus. Maar behalve over zijn vis zat hij ook in over de vraag of hij na zijn dood nog wel gelezen zou worden. Ik begrijp daar niets van. Mij mogen ze na (of zelfs voor) mijn dood terstond vergeten, maar ik zou het verschrikkelijk vinden als er over honderd jaar niemand meer is die naar de tenoraria uit cantate 85 van Bach of naar Ruhe sanft, mein holdes Leben van Mozart luistert.

 

- 16 juli. Mensje - Gisteren had ik Mensje van Keulen aan de telefoon. Zoals altijd vroegen we naar elkaars laatste literaire vorderingen. Naar wat ik ervan begrijp werkt zij nu als een bezetene aan een roman. Ze vroeg of ik al aan mijn roman werkte over de opstand in Maassluis in de achttiende eeuw. Nee, zei ik, dag- en Bach-boek nemen mij helaas helemaal in beslag. Ze vroeg wat ik in dat dagboek schreef. Ik loog: "Ik haal herinneringen op aan een meisje in Hoog Catherijne dat heel veel indruk op me gemaakt heeft." Waarop zij bits opmerkte: "Als jij wil schrijven over elke vrouw die heel veel indruk op je gemaakt heeft, heb je nog zeshonderd jaar werk voor de boeg."

  

- Kan ik mijn leven samenvatten met het zinnetje: "Hij las en fietste naar bibliotheken", of benader ik de waarheid dichter als ik het omkeer en schrijf: "Hij fietste naar bibliotheken en las"?

 

- Sinds ik schrijf ben ik overigens nog verzotter geraakt op lezen dan vroeger. Nu ik weet hoeveel moeite het kost om een goede, leesbare, aantrekkelijke tekst te vervaardigen, begroet ik elke behoorlijke tekst waar ik zelf niet op gezwoegd heb, met groter genoegen dan voorheen. Al dat geploeter om iets zodanig te verwoorden dat het lijkt alsof het geen moeite heeft gekost, werd godlof urenlang door iemand anders voor mij verricht terwijl ik het in enkele minuten tot mij kan nemen. In wezen is lezen een vorm van luiheid.

 

1999 was ook een jaar waarin Maarten zich vaak als vrouw verkleedde:

- De allermooiste reactie kwam van Bertus toen ik daar vanmorgen melk ging halen. Hij vroeg: "Ben je een paar dagen weggeweest?" Voor ik toen kon opbiechten wat zich echt had afgespeeld, zei hij: "Je had een aardige vrouw om op je huis te passen. Was dat een zus van Hanneke? Ik zag haar steeds voorbijkomen met dat zonnebrilletje op. Ze liep steeds met jouw hondje."

 Hoe is het mogelijk dat ik zelfs Bertus heb kunnen beduvelen?

 

- Formulering - Multatuli aan Mimi in maart 1863: "Schrijf mij ook flink slordig zóó als 't opkomt in je hart. Ik geef er ook niet om of de zinnen rondloopen - gekheid. 't Hart heeft geen grammaire - houd me in godsnaam niet voor een schoolmeester."

 

- 4 november. Naam - Toen ik gisteren het boek van Clement over Bach bestelde, vroeg het boekenwinkelmeisje mij: "Wat is uw naam?" Een kloeke dame die naast mij aan de toonbank stond, begon heel zachtjes te grinniken, fluisterde toen ironisch: "En u maar denken dat u een beroemde schrijver bent. Vergeet het maar, zelfs in de boekwinkels in Leiden kennen ze u niet."

 

- Van kindsbeen af aan heb ik november altijd verreweg de mooiste maand van het jaar gevonden. Goddank geen feestdagen zoals in die vreselijke maand december. Weinig zon, niet van die dagen waarop je weglekt, vroeg donker, geel lamplicht, veel regen, mist en laaghangende wolken - heerlijk binnen zitten en ongestoord boeken lezen. [precies om de redenen die Maarten noemt vind ik november juist de meest deprimerende maand van het jaar]

 

- Eenvoudige ziel die ik ben, en wars van raadsels, houd ik toch het meest van simpele, goed toegankelijke poëzie, liefst voorzien van rijm, al was het alleen maar omdat je rijmende regels veel makkelijker onthoudt.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Maarten 't Hart: Het roer kan nog zesmaal om

Maarten 't Hart: Het roer kan nog zesmaal om (Nederland, 1984): 246 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein Nr. 100

 

 

Van de Nederlandstalige boeken die ik destijds op de middelbare school heb gelezen voor mijn lijst, was "De droomkoningin" van Maarten 't Hart veruit mijn favoriete boek. Ik heb altijd een zwak gehad voor Maarten 't Hart en in de loop der jaren aardig wat boeken van hem gelezen. In mijn herinnering vind ik de drie deeltjes die in de serie Privé-domein zijn verschenen, zijn beste boeken.

 

Iedereen die vaker wat van Maarten 't Hart heeft gelezen, weet dat in al zijn boeken dezelfde onderwerpen terugkeren: zijn worsteling met het geloof, zijn liefde voor de klassieke muziek (Bach, Mozart), het piano- en orgel spelen, de natuur, zijn enorme leeswoede en nog wat andere onderwerpen. 

 

Ik heb "Het roer kan nog zesmaal om" in drie dagen tijd geboeid uitgelezen. Ik merk wel dat ik de stukken over zijn opvoeding, school- en studentenjaren en de natuur beduidend interessanter vind, dan alles wat hij over het geloof heeft te melden. Ik vind van de Nederlandstalige schrijvers die in de serie Privé-domein hebben gepubliceerd, de drie boeken van Maarten 't Hart duidelijk tot de beter geslaagde teksten behoren.

 

Citaten:

- "Als het maar beroerd eindigt," zegt Hotz vaak schamper tegen me, "dan, ja dan is het litertatuur."

 

- Op de derde september fietste ik om half zeven uit Maassluis weg, en drie uur later hoorde ik in de Pieterskerk professor Kuenen vertellen dat men als men studeerde best kon slabakken, als men dat wat men er naast deed, roeien bijvoorbeeld, dan maar goed deed.

 

- Daar Eysberg, juist in die lange, haast niet door te komen zomervakanties, enkele weken verplicht zijn zaak moest sluiten, zocht ik, mede op aanraden van mijn moeder ook naar ander werk. "Je kunt toch niet áltijd lezen," zei ze vaak, en ik was dat wel met haar eens. Als ik op een gewone vakantiedag in de zomer om zes uur opstond, had ik om negen uur mijn eerste boek al uit, en om twaalf uur mijn tweede, en om drie uur mijn derde, en nog voor het avondeten mijn vierde. Voor na de maaltijd had ik dan een flink dik boek bewaard, van rond vierhonderd bladzijden, en daar kon ik dan net tot bedtijd mee toe. Maar ja, vijf boeken op één dag, daar wordt men op den duur toch enigszins suffig van.

 

- Zo vaak al heb ik mij vertwijfeld afgevraagd, als ik, min of meer daartoe geprest, in een ruimte verkeerde waar mensen in vergadering of op een receptie of op een feestje bijeen zijn, "is dit nu echt het hoogst bereikbare?" Als dat niet zo is, waarom lijkt het dan alsof iedereen erop uit is om altijd maar weer bijeenkomsten te organiseren dan wel te bezoeken. En waarom moet iemand die het liefst alleen is steeds weer à contre-coeur deelnemen aan sociaal verkeer? Ik pres al die sociale mensen toch ook niet tot alleen zijn?

 

- ... welk werk men ook doet, men kan het doorgaans gedurende langere tijd achter elkaar doen. Men kan tomaten plukken van 's morgens half vijf tot half negen en ondertussen ook nog aan het bestaan van God twijfelen. Maar schrijven kan men soms, en meestal niet. Daarom doet men allerlei ander werk tussendoor; men hakt hout, men plant grote bonen, men schoffelt in z'n moestuin, en af en toe keert men terug naar de schrijftafel om te merken dat het (nog) niet gaat. Als mijn vader een graf groef, begon hij om negen uur en was hij om twaalf uur klaar. Maar als ik een verhaal schrijf, doe ik in feite tien, twintig andere dingen: ik haal de post, verzet de geit, laad de hond uit, snijd alvast de rode kool fijn voor het avondeten, en zet af en toe, so ganz nebenbei, ook wel eens een zinnetje op papier. Vroeger had ik wel het vermogen om langere tijd achtereen te schrijven, maar zelfs toen schreef ik maar heel soms. Een schrijver is iemand die zelden schrijft. Van geen ander beroep kan, denk ik, gezegd worden dat men er zo weinig tijd van de dag mee bezig is.

 

Maarten 't Hart dacht dat hij om schrijver te kunnen worden journalist moest worden:

- Pas toen ik in aanraking kwam met datgene wat zo gewichtig "letterkunde" heet, kwam ik gaandeweg tot de ontdekking dat schrijvers slechts zelden als journalist begonnen waren. Bordewijk, mijn eerste grote literaire liefde, was advocaat, Theo Thijssen onderwijzer en Harry Mulisch, voor zover ik kon nagaan, helemaal niets. W.F. Hermans was geoloog en Jan Wolkers beeldhouwer. Het bleek volstrekt onnodig om journalist te worden.

 

- Schrijven moet iets houden van het achteloos maken van notities op de achterkant van een gebruikte envelop of van een pretentieloze, hoogstens wat lang uitgevallen brief aan een vriend of vriendin.

 

- Mijn hele leven lang heb ik eronder geleden dat het mensenbestaan is ingericht voor de langslaper. Ik ben een uitgesproken morgenmens, zit het liefst al om vijf uur, monter, vol grappen, tot alle conversatie bereid, aan de ontbijttafel. Mijn hele leven lang heeft men mij verweten dat ik a-sociaal ben, maar dat ben ik niet, alleen valt de periode van de dag waarin ik behoefte heb aan gezelschap, conversatie en sociaal verkeer niet 's avonds, maar 's morgens vroeg.

 

Over zijn diensttijd:

- Geen moment hoefde ik mij het hoofd te breken over enig probleem. Er werd voor ons gedacht, wij waren van elke verantwoordelijkheid ontheven, altijd stond, op vaste tijdstippen, een uitgebreide maaltijd voor ons klaar, en nooit hoefde ik ergens iets voor te betalen, alleen de kapper kostte twintig cent.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Ryszard Kapuściński: De dood van de ambassadeur

Ryszard Kapuściński: De dood van de ambassadeur (Polen, 1975): 93 blz: Vertaald door Ewa van den Bergen-Makala (2015): Uitgeverij Querido

 

 

Ik dacht dat ik de afgelopen zomer alle boeken had besproken van de Poolse wereldreiziger en journalist Ryszard Kapuściński, die in het Nederlands zijn vertaald. Afgelopen week kreeg ik van een vriend het dunne boekje "De dood van de ambassadeur" dat in het kort vertelt over de politieke geschiedenis van Guatemala van 1858 tot 1970.

 

Die politieke geschiedenis is niet iets waar het land trots op kan zijn. De ene dictatuur volgde de andere op, een groot deel van het meest vruchtbare land werd afgestaan aan the United Fruit Company, een groot Amerikaans bedrijf en met de mensenrechten was het zeer slecht gesteld.

 

Ryszard Kapuściński vertelt deze geschiedenis beknopt en zeer inzichtgevend. "De dood van een ambassadeur" is daarbij een kleine toegift bij een prachtig oeuvre!

 

Citaten:

- Degenen die over geschiedenis schrijven besteden te veel aandacht aan opzienbarende momenten en onderzoeken in onvoldoende mate de perioden van stilte. Zij missen de feilloze intuïtie van de moeder wanneer ze hoort dat het in de kamer van haar kind plotseling stil is geworden.

 

- De stilte stelt haar regels en eisen. De stilte vereist dat concentratiekampen op afgelegen locaties worden gebouwd. De stilte vereist een enorm politieapparaat en een leger verklikkers. De stilte vereist dat de vijanden van de stilte plotseling en spoorloos verdwijnen. De stilte zou graag willen dat haar rust door geen enkele stem werd verstoord: noch geklaag, noch protest, noch verontwaardiging. Daar waar zo'n stem te horen is, slaat de stilte met alle macht toe en herstelt de oorspronkelijke toestand, dat wil zeggen de toestand van stilte.

 

- Vandaag de dag heeft men het vaak over de strijd tegen lawaai, de strijd tegen de stilte is echter belangrijker. Bij de strijd tegen lawaai is rust voor de zenuwen in het geding, bij de strijd tegen de stilte het menselijk leven. Iemand die veel lawaai maakt wordt door niemand vrijgepleit of verdedigd, daarentegen wordt degene die in zijn land de stilte oplegt, beschermd door een apparaat van repressie. Dat maakt de strijd tegen de stilte zo moeilijk.

 

- Ubico ging er prat op dat hij op Napoleon Bonaparte leek. De generaal bezigde graag allerhande wijze spreuken. "Het volk moet worden uitgehongerd. Een hongerige natie strijdt tegen de honger en heeft geen tijd om tegen de regering te strijden," placht hij te zeggen.

 

- ...: volgens de agrarische gegevens over 1950 lag 71,5 procent van het land van de grootgrondbezitters altijd braak, bij United Fruit was dat 92 procent. Tegelijkertijd was in datzelfde jaar 57 procent van de boeren landloos en de rest had "amper genoeg grond om een graf te graven", zoals Eduardo Galeano het verwoordt.

 

- Alle macht is in handen van het leger. Guatemala wordt geregeerd door een kolonelskliek, de generaalsrang werd tijdens de revolutie opgeheven. Een op de dertig soldaten is kolonel. De hoogste macht in Guatemala ligt bij de ambassade van de Verenigde Staten, vervolgens bij de kolonelsraad. De regering komt op de derde plaats.

 

- "De militairen beschouwen als communist eenieder die anders denkt dan zij en zelfs degene die überhaupt denkt."

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Ingmar Bergman: Vrouw zonder gezicht

Vrouw zonder gezicht (Zweden, 1947): 103 min: Zwart-wit: Regisseur Gustaf Molander

 

 

"Vrouw zonder gezicht" is opgenomen in de Ingmar Bergman Collectie van Moskwood, terwijl de film niet door de meester zelf is geregisseerd, maar door zijn voorganger Gustaf Molander. Het briljante scenario van de film is wel van de hand van Ingmar Bergman. 

Martin is op het oog gelukkig getrouwd met Frida en ze hebben een zoontje Pil. Op een bepaald moment komt Martin in contact met Rut (een geweldige rol van een mij onbekende actrice) die hem verleidt. Hun relatie is er eentje van aantrekken en afstoten met momenten van extase afgewisseld met momenten dat de een de ander verlaat. 

"Vrouw zonder gezicht" is eigenlijk een onbekende film waaraan Ingmar Bergman heeft meegewerkt. Het is jammer dat deze film zo onbekend is, ik vind het een echt meesterwerkje. Een intelligent scenario, geweldig spel van beide protagonisten en alles mooi in beeld gebracht. "Vrouw zonder gezicht" is niet de  beste film van Bergman, maar zonder meer een van de betere.

 

Op IMDB krijgt "Vrouw zonder gezicht" van 435 mensen een waardering van slechts 6,5.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Mijn leven tot dusver in cijfers

Terugkijkend op min leven is het lastig om aan te geven hoe tevreden ik ben geweest met de verschillende periodes van mijn leven. De cijfers die ik nu geef, zijn niet perse hetzelfde als ik destijds zou hebben gegeven. Cijfers zijn rapportcijfers.

 

1966: Geboren

1972-1978: Lagere school: 8

1978-1984: Middelbare school: 8

1984-1990: Studentenjaren: 9

1990-1992: Eerste twee jaren van mijn ziekte: 4

1992-2011: Jaren van stabilisatie: 6

2011-2018: Jaren van wanhoop: 5

2018-2025: Jaren van ouderdom en berusting: 7

 

Mijn leven als geheel: 6

 

De cijfers geven een enorm verschil te zien in de periodes voor en na de uitbraak van mijn ziekte. Tot die tijd ging het eigenlijk erg goed met mij, na die tijd is het altijd luctor et non emergo geweest: ik worstel en kom niet boven. Een 6 voor mijn leven als geheel lijkt een laag cijfer, maar voor iemand met een zware psychiatrische ziekte vind ik het een heel geslaagd cijfer.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Ghibli: The Boy and the Heron

The Boy and the Heron (Japan, 2023): 123 min: Regisseur Hayao Miyazaki

 

 

De Japanner Hayao Miyazaki is waarschijnlijk 's werelds beroemdste maker van animatiefilms. Een aantal van zijn films behoren  tot de hoogst gewaardeerde en meest geliefde animatiefilms ooit. Al een aantal keren had Miyazaki aangekondigd zijn laatste film te hebben gemaakt, maar toch is in 2023 zijn nieuwste film verschenen "The Boy and the Heron".

 

Het verhaal begint in Tokio tijdens de Tweede Wereldoorlog. De jonge Mahito verliest zijn moeder bij een brand. Wat later komt zijn vader, die directeur van een fabriek is, aanzetten met Natsuko, een nieuwe vrouw die voortaan Mahito's moeder zal zijn. Ze zullen met zijn drieën plus een groot stel bedienden in een groot huis gaan wonen. Buiten het huis is een blauwe reiger zeer opvallend aanwezig, het lijkt of er iets aan de hand is met de reiger.

 

Dit is de opmaat voor een sprookjesachtige avonturenfilm waarin Mahito op zoek gaat naar zijn moeder en naar Natsuko die plotseling verdwenen is. De animaties zijn oogverblindend mooi en ik vind "The Boy and the Heron" een waardige (voorlopige?) afsluiting van Miyazaki's oeuvre en na "Spirited Away" de mooiste animatiefilm die hij gemaakt heeft.

  

Op IMDB krijgt "The Boy and the Heron" van 92.000 mensen een waardering van 7,4, wat ik aan de lage kant vind.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: François Truffaut: La chambre verte

La chambre verte (Frankrijk, 1978): 90 min: Regisseur François Truffaut

 

 

Julien Davenne (gespeeld door Truffaut zelf) is een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog en werkt als journalist bij een noodlijdende krant. Zijn specialiteit is het schrijven van necrologieën. Hij heeft zijn vrouw verloren en veel kameraden van vroeger. Hij treurt erg om de doden, zo erg dat men kan zeggen dat hij meer om de doden geeft dan om de mensen die nog leven.

 

Julien heeft in zijn huis een groene kamer ingericht ter herdenking van zijn overleden vrouw. Op een dag brandt deze kamer af. Julien moet wat anders verzinnen om de overledenen te herdenken. Hij besluit om een verlaten kapel te restaureren en daar een grafmonument van te maken met een zee van kaarsen, één voor iedere dode die hij heeft gekend.

 

Een slechte film van François Truffaut ken ik niet, maar ik vind "La chambre verte" duidelijk één van zijn minst geslaagde films. De toon van de film is wel heel erg morbide met meer aandacht voor dode mensen dan voor de nog levenden.

 

Op IMDB krijgt "La chambre verte" van 3.400 mensen een waardering van 6,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: François Truffaut: L'histoire d'Adèle H.

L'histoire d'Adèle H. (Frankrijk, 1975): 94 min: Regisseur François Truffaut

 

 

Volgens Truffaut is "L'histoire d'Adèle H." gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Adèle was de jongste dochter van de beroemde Franse schrijver Victor Hugo. De film is gebaseerd op gebeurtenissen die Adèle zelf heeft opgeschreven.

 

De uiterst knappe jonge Adèle Hugo (een fantastische rol van Isabelle Adjani) is het hof gemaakt en verleid door een zekere Albert Pinson, luitenant in het Engelse leger. Hij heeft beloofd met haar te zullen trouwen, hoewel hij die belofte niet serieus neemt. Adèle neemt die belofte wel serieus en volgt Albert naar Halifax in Canada waar hij met zijn regiment dient. Adèle reist incognito met maar één doel, weer bij haar geliefde te zijn.

 

Wat volgt is een liefdesverhaal, waarbij Adèle steeds meer obsessief probeert om Albert aan zich te binden. Ze verwordt van een redelijk normaal iemand tot een zeer verward persoon. Ik vind "L'histoire d'Adèle H." een mooie film, met een geweldige hoofdrol van Isabelle Adjani. De film is deels Engels gesproken.

 

Op IMDB krijgt "L'histoire d'Adèle H." van 9.400 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Keisuke Kinoshita: Tragedy of Japan

Tragedy of Japan (Japan, 1953): 116 min: Zwart-wit: Regisseur Keisuke Kinoshita

 

 

Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn honderdduizenden Japanse mannen om het leven gekomen. Vandaar dat bij de opbouw van het verwoeste Japan de vrouwen een zeer belangrijke rol speelden.

 

Een van die vrouwen is Haruko, die in de naoorlogse jaren zichzelf grote moeite heeft getroost om haar zoon en dochter op te voeden. Om te overleven werkte ze als gastvrouw in een bar, een baan die het midden hield tussen dat van een serveerster en dat van een prostitué. Haar kinderen hebben weinig waardering voor haar. 

In "Tragedy of Japan" volgen we de ontwikkelingen in de relatie tussen Haruko en haar twee kinderen. De film wordt begonnen met en af en toe onderbroken door archiefbeelden, die in mijn ogen niets toevoegen. Het camerawerk is, zoals gebruikelijk bij Japanse films, uitstekend. "Tragedy of Japan" is een heel mooie film te zien. Het verhaal oogt wat rommelig, mede door het gebruik van vele flashbacks. Ik vind "Tragedy of Japan" een goede film, maar zeker niet het meesterwerk dat Kinoshitas latere film "Twenty-Four Eyes" is.

 

Op IMDB krijgt "Tragedy of Japan" van 429 mensen een waardering van 7,4.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Zhang Yimou: To Live

To Live (China, 1994): 133 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

De Chinees Zhang Yimou is één van 's werelds hoogst gewaardeerde filmregisseurs uit de jaren negentig. Hij maakte in die jaren een aantal prachtige films waarvan "Raise the Red Lantern" en "To Live" zijn twee absolute meesterwerken zijn. Zhang Yimou vermengt in "To Live" een persoonlijk drama op een indrukwekkende manier met het grote verhaal van de Chinese geschiedenis.

 

Fugui is eigenaar van een groot landhuis en getrouwd met Jiazhen (gespeeld door de zeer knappe actrice Gong Li, die er in de hele film in uiterst onelegante kleding bijloopt). Fugui is gokverslaafd en verliest met dobbelen zijn grote huis aan een sluwe poppenspeler. Om toch te kunnen leven wordt hij ook poppenspeler.

 

"To Live" volgt het leven van Fugui en Jiazhen en hun dochter Fengxia en zoon Youqing in steeds moeilijker wordende tijden. De meest schokkende gebeurtenis uit de film vind ik de bevalling van Fengxia, die wel heel plastisch is weergegeven. Ik vind "To Live" een zeer indrukwekkende film die net wel of net niet mijn top 100 haalt.

 

Op IMDB krijgt "To Live" van 21.000 mensen een zeer hoge waardering van 8,3.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Alex van Warmerdam: Nr. 10

Nr. 10 (Nederland, 2021): 97 min: Regisseur Alex van Warmerdam

 

 

"Nr. 10" is, u raadt het al, de tiende speelfilm van de Nederlandse regisseur Alex van Warmerdam. Het is een mengeling van toneel, absurde komedie en sciencefiction, die liefhebbers van van Warmerdam vertrouwd aan zal doen.

 

In het begin van "Nr. 10" zien we regisseur Karl met zijn ensemble bezig om een toneelstuk in te studeren. Marius is een wat oudere toneelspeler wiens vrouw de hele nacht ligt te hoesten zodat hij 's nachts geen oog dicht doet en hij met geen mogelijkheid zijn tekst weet te onthouden. Dan heb je Günter, die een overspelige relatie heeft met de vrouw van Karl. Door Marius komt Karl achter de ontrouw van zijn vrouw en probeert hij de rol van Günter in het toneelstuk zo klein mogelijk te maken. Het moet volgens Karl een abstract collage zonder inhoud worden.

 

Lizzy, de dochter van Günter is voor een onderzoek naar het ziekenhuis geweest. Daar is iets vreemds geconstateerd, ze heeft maar één long, die wel 30% groter is dan normaal, iets dat verder niet bekend is. Er volgen allerlei verwikkelingen waarbij Günter afkomstig blijkt te zijn van de buitenaardse planeer Lunabor en als klein jongetje in Duitsland in een bos is achtergelaten. 

 

Ik vind "Nr. 10" een heerlijke film van Alex van Warmerdam. Alex van Warmerdam staat voor mij in een rijtje regisseurs als Woody Allen, de Fin Aki Kaurismaki en de Turkse Duitser Fatih Akin die ook allemaal graag licht absurdistische films maken met een lichte toon. Bijzonder aan Alex van Warmerdam is dat hij ook de muziek voor "Nr. 10" heeft gecomponeerd. 

Op IMDB krijgt "Nr. 10" van 1.300 mensen een waardering van slechts 6,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Restaurant Heron

Ik ga al 25 jaar, drie tot vier keer per jaar uit eten met vriendin A. Als we een restaurant uitkiezen zijn er eigenlijk twee mogelijkheden. Of we kiezen voor een relatief goedkoop restaurant en weten van te voren al dat het eten waarschijnlijk niet veel voorstelt, of we gaan naar een goed restaurant om echt lekker te eten, waar we dan ook graag goed voor betalen. Het zal u niet verbazen dat we vrijwel altijd voor de tweede optie kiezen.

 

Gisterenavond zijn we wezen eten bij restaurant Heron in de Schalkwijkstraat. Heron is een vrij klein restaurant met een menukaart met slechts een paar keuzes. Uit ervaring weet ik, dat hoe kleiner de keuzes zijn in een restaurant, hoe beter het eten meestal is.

 

We hadden afgesproken om 18.00 uur. Ik had een mooi plekje uitgezocht op de zolderkamer aan het raam. Die zolderkamer verdient speciale vermelding. Zelden heb ik in zo'n knusse en intieme ruimte gegeten.  

 

A en ik gingen voor het vijfgangenmenu à 59 euro. We konden daarbij kiezen uit 5 gerechten van de kaart, maar natuurlijk konden we maar één hoofdgerecht nemen. A eet altijd vegetarisch en ik eet graag een stukje vlees. Opvallend is dat wij in de betere restaurants altijd ongeveer dezelfde mening hebben. Als men goede vegetarische gerechten kan maken, dan zijn de vleesgerechten ook altijd goed. Andersom geldt dat lang  niet altijd.

 

Leuk aan Heron is, dat dit restaurant vooral met lokale producten werkt en vaak ook met verrassende ingrediënten. Wij waren allebei zeer te spreken over het menu. Ik geef alle 5 de gerechten een 10! Alleen het afsluitende kopje thee waardeerde ik minder. Ik kreeg geen gewone thee, maar een kop gerookte groene thee die met veel vertoon werd klaargemaakt. Het resultaat was een kop veel te sterke thee die bovendien al behoorlijk lauw was.

 

Ik kan Heron aanraden aan iedereen die van een beetje avontuurlijk eten houdt, en het is bij uitstek een restaurant om met je geliefde te eten. De gastheer deed zijn werk ook op een ontspannen en zeer prettige wijze.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Hiroshi Shimizu: Ornamental Hairpin

Ornamental Hairpin (Japan, 1941): 70 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

"Ornamental Hairpin" is opnieuw een luchtige film van de Japanse regisseur Hiroshi Shimizu. Een soldaat die in een badplaats in de bergen verblijft, trapt in het bad op een haarspeld en verwondt daarbij zijn voet, zodat hij nog een tijdje extra moet revalideren. 

 

In de badplaats komt een briefje aan, waarin de eigenaresse van de haarspeld vraagt hem op te sturen. Zij, een vrouw genaamd Emi, hoort van het ongelukje en komt naar de badplaats. De soldaat mijmert dat zijn voet is getroffen door poëzie, maar dat geldt natuurlijk alleen als de eigenaresse knap is.

 

We zien de soldaat terwijl hij loopoefeningen doet, aangemoedigd door Emi en twee kleine jongetjes die met hun grootvader in de badplaats zijn. Er is ook nog sprake van een wat chagrijnige professor die met de grootvader partijtjes go speelt en 's nachts om het hardst snurkt. Iedereen die wel eens wakker is gehouden door een luid snurkende metgezel zal hartelijk moeten lachen om deze scène. "Ornamental Hairpin" is een luchtige film die prettig wegkijkt met een wat droevig stemmend einde.

 

Op IMDB krijgt "Ornamental Hairpin" van 866 mensen een waardering van 7,1.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Hiroshi Shimizu: The Masseurs and a Woman

The Masseurs and a Woman (Japan, 1938): 66 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

Twee blinde masseurs komen al wandelend aan bij een afgelegen rustoord in de bergen waar ze seizoenswerker zullen zijn en de gasten masseren. Ze zijn er trots op hoe hard ze lopen en ze houden precies bij hoeveel niet blinde mensen ze onderweg inhalen.

 

In het kuuroord ontmoeten ze een mysterieuze jonge vrouw uit Tokio, waar één van hen zich onmiddellijk toe aangetrokken voelt. 

Er spelen nog wat diefstallen in de film, maar eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel. Een mooi portret van  het leven in een rustoord.

 

Op IMDB krijgt "The Masseurs and a Woman" van 856 mensen een waardering van 7,1.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Hiroshi Shimizu: Mr. Thank You

Mr. Thank You (Japan, 1936): 76 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

"Mr. Thank You" is een heerlijke luchtige film over een buschauffeur, zijn bus en zijn passagiers. De buschauffeur wordt door iedereen meneer dankjewel genoemd omdat hij iedereen groet die voor hem opzij gaat en die hij voorbij rijdt. Meneer dankjewel is een zeer vriendelijke man die met plezier zijn werk doet en ook kleine boodschappen aanneemt, zelfs voor mensen die het niet kunnen betalen om zelf met de bus te reizen.

 

"Mr. Thank You" beschrijft een reis van zo'n 32 kilometer over steenslagwegen en langs twee bergpassen. Op de weg is zo goed als geen gemotoriseerd verkeer. Er is er twee keer sprake van dat dezelfde personenauto de bus inhaalt en later ook twee keer langs de kant van de weg staat met pech, tot genoegen van de buspassagiers. 

 

De film geeft een goed beeld van het toenmalige landschap. De passagiers vormen een soort van kleine gemeenschap waarin allerlei interessante interacties plaatsvinden.

 

Ik heb "Mr. Thank You" nu met veel plezier voor de tweede keer bekeken. Wat mij betreft een echte aanrader!

 

Op IMDB krijgt "Mr. Thank You" van 1.400 mensen een waardering van 7,3.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Hiroshi Shimizu: Japanese Girls at the Harbor

Japanese Girls at the Harbor (Japan, 1933): 71 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

Sunako en Dora, twee hartsvriendinnen lopen elke dag dezelfde route met uitzicht op de baai van Yokohama en de binnen- en uitvarende schepen. Zo met zijn tweeën is het altijd geweest en ze denken dat het altijd zo zal blijven.

 

Dan krijgt Sunako een vriendje, de knappe dandyachtige Henry. Een derde vrouw pakt Henry af van Sunako en later trouwt Dora met Henry en eindigt Sunako als animeermeisje. 

 

"Japanese Girls at the Harbor" is een luchtige film met een prachtige muzikale ondersteuning die onmiddellijk naar meer films van Shimizu doet verlangen. 

Op IMDB krijgt "Japanese Girls at the Harbor" van 794 mensen een waardering van 6,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Schrijvers waarvan ik alles wil lezen

Van de meeste schrijvers waar ik ooit wat van heb gelezen, heb ik hooguit één boek gelezen. Er zijn schrijvers waar ik meer van heb gelezen en er is zelfs een klein aantal schrijvers waarvan ik alles wil lezen wat hij of zij geschreven heeft. Voor de schrijvers van wie ik alles wil lezen geldt dat ze een niet te groot oeuvre mogen hebben, dat de kwaliteit van hun werk constant is en dat ze schrijven over zaken die mij interesseren. Ik geef hieronder een klein lijstje van schrijvers waarvan dat voor mij geldt.

 

Uit de wereldliteratuur:

Ivan Boenin

Konstantin Paustovskij

Marcel Proust

Lev Tolstoi

Anton Tsjechov 

Nederlandstalige literatuur:

Belcampo

Maarten Biesheuvel

F.B. Hotz

A.L. Snijders

 

Reisverhalen:

Lieve Joris

Ryszard Kapuściński

Frank van Rijn

Carolijn Visser

 

Strips en graphic novels:

Guy Delisle

Aimeé de Jongh

Joe Sacco

Barbara Stok

Jacques Tardi 

Kinderboeken:

Eric Carle

Roald Dahl

dr. Seuss 

Bill Watterson

 

Met deze 22 schrijvers heb ik, denk ik, alle schrijvers opgenoemd waarvan ik alles wil lezen, of al gelezen heb.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: l'Enfant endormi

l'Enfant endormi (Marokko, 2004): 95 min: Regisseur Yasmine Kassari

 

 

"l'Enfant Endormi" is het soort film waar ik bijna bij voorbaat van houd. Een film uit een niet-westers land, een klein verhaal in een traag tempo verteld, veel couleur locale, mooie beelden en spaarzaam gebruik van muziek. De meeste filmliefhebbers zullen zo'n verhaal op kleine schaal saai vinden.

 

Het verhaal draait om de tweelingzussen Zeinab en Halima die in een afgelegen dorpje wonen, terwijl hun echtgenoten zijn vertrokken om in Spanje te gaan werken. We krijgen het leven van de vrouwen in het dorp uitgebreid in beeld. 

Ik vind "l'Enfant endormi" een erg mooie kleine film. Het is meteen ook een film die ik niet per se voor een tweede keer hoef te zien, daarvoor is het verhaal te klein.

 

Op IMDB krijgt "l'Enfant endormi" van 154 mensen een waardering van slechts 6,5.  

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.