Stoppen of doorlezen? Alice Munro: Te veel geluk

Alice Munro: Te veel geluk (Canada, 2009): 409 blz: Vertaald door Fleuke Boyce (2013): Uitgeverij de Geus

 

 

Alice Munro (1931) is een veelgeprezen Canadese schrijfster van korte verhalen. Zij wordt regelmatig de Canadese Tsjechov genoemd. In 2013 won Munro de Nobelprijs voor literatuur.

 

De helaas veel te jong overleden collega-blogger Arjen was een groot fan van het werk van Alice Munro. Arjen was zelden echt enthousiast over wat hij las, dus dat was bijzonder. Als je de link aanklikt kun je 12 zeer enthousiaste besprekingen lezen van evenzovele boeken van Munro.

 

Ik had eerder vier verhalen van Alice Munro gelezen, ik weet niet meer of dat in het  Engels of in het Nederlands was. Een van die verhalen ging over een vrouw die in haar huwelijk stelselmatig werd verkracht. Alle vier de verhalen lieten een naar gevoel bij mij achter en ik heb de bundel weggelegd.

 

Ik dacht het nu nog eens te proberen met een andere bundel. Ik las het eerste verhaal uit "Te veel geluk" tot en met bladzijde 28. Doree, een jonge vrouw, was getrouwd met Lloyd, een moeilijke man van wie ze heel weinig mocht. Samen hadden ze drie jonge kinderen. In de eerste 20 bladzijden komt Lloyd naar voren als een zeer nare man. Nadat ze een keer ruzie hadden en Doree is weggevlucht naar een vriendin vermoordt Lloyd de drie jonge kinderen. Daar ben ik afgehaakt, ik voel weinig behoefte om over alle narigheid te lezen van iemand die zijn kinderen vermoordt.

 

Misschien is Alice Munro een groot schrijfster, maar voor mij is ze dat op basis van de vierenhalve verhalen die ik van haar heb gelezen zeker niet. Stoppen dus, en ik ga waarschijnlijk nooit meer iets van Alice Munro lezen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.