maandag 23 oktober 2017

Elena Ferrante: De Napolitaanse romans

Elena Ferrante: De Napolitaanse romans, bestaande uit:

De Napolitaanse romans 1 - De geniale vriendin 



1) De geniale vriendin (Italië, 2011): 335 blz: Vertaald door Marieke van Laake (2013): Uitgeverij Wereldbibliotheek






De nieuwe achternaam 




2) De nieuwe achternaam (Italië, 2012): 473blz: Vertaald door Marieke van Laake (2015): Uitgeverij Wereldbibliotheek






De Napolitaanse romans 3 - Wie vlucht en wie blijft 




3) Wie vlucht en wie blijft (Italië, 2013): 407 blz: Vertaald door Marieke van Laake (2016): Uitgeverij Wereldbibliotheek





De Napolitaanse romans 4 - Het verhaal van het verloren kind 




4) Het verhaal van het verloren kind (Italië, 2014): 472 blz: Vertaald door Marieke van Laake (2016): Uitgeverij Wereldbibliotheek







Zoals dat gaat met hypes loop ik weer eens achter. Terwijl bijna iedere blogger op zijn minst het eerste deel van "De Napolitaanse romans" al heeft gelezen en besproken, kom ik achteraan gesloft. Veel over de inhoud zal ik hier niet vertellen, lees daarvoor de prachtige besprekingen van met name Bettina en Tony (in het Engels).
 
De afgelopen weken heb ik zitten lezen in "De Napolitaanse romans" van Elena Ferrante. Deze romans werden me van alle kanten aanbevolen. Wie Elena Ferrante is, was lange tijd onduidelijk. Nu denkt men dat de boeken door een man geschreven zijn. Omdat de romans vooral over vrouwenlevens gaan, moet die man zich daar dan wel heel erg goed hebben kunnen inleven.

Het eerste deel "De geniale vriendin" vond ik geweldig. Het gaat over de vriendschap tussen de schrijfster Elena (door iedereen Lenu genoemd) en haar vriendin Lila (alleen zo genoemd door Elena, ze heet eigenlijk Lina) vanaf de leeftijd van 10 jaar tot het moment waarop Lila op 16-jarige leeftijd trouwt. Het zijn vriendinnen van de lagere school. Elena kan goed leren, maar ze staat in de schaduw van Lila die pas echt slim is. Lila wordt van school gehaald, maar Elena mag tot haar grote geluk verder studeren. Een groot deel van de 4 romans probeert Elena uit de schaduw van Lila te komen die net iets slimmer en ook aantrekkelijker voor de jongens is. Deze vriendschap wordt zeer overtuigend beschreven, nooit eerder las ik een zo overtuigend boek over de vriendschap tussen twee jonge vrouwen.

"De Napolitaanse romans" zijn sowieso relatieromans, alle relaties, zowel die tussen vrouw en vrouw, als die tussen man en vrouw worden zeer uitgebreid beschreven.In feite gaan de boeken nergens anders over. Zaken die het leven toch zeer veraangenamen zoals: het luisteren naar mooie muziek, het lezen van goede boeken, genieten van beeldende kunst, wandelen in de natuur, lekker eten en drinken komen nauwelijks aan bod in deze romans. Ook is er geen sprake van mooi geformuleerde zinnen, filosofische gedachten of enige vorm van levenswijsheid.

De stad Napels waar het grootste deel van de romans zich afspeelt komt niet tot leven, evenals de andere plaatsen (Milaan, Pisa, Florence, Rome) waar delen van de roman zich afspelen. Er wordt terloops vermeld dat Elena enige reizen maakt, met name voor haar werk, maar daar wordt ook niets bijzonders over vermeld. Het enige waar wel wat over verteld wordt is wanneer ze seks heeft, overigens in de meeste gevallen zonder daar veel plezier aan te beleven.

Ook is er geen enkele vorm van humor in het boek, zelfspot of relativering.Verder komt er erg veel geweld in de boeken voor, er worden nogal wat mensen in elkaar geslagen of zelfs vermoord.

Mijn slotconclusie moet toch zijn dat deze romans enigszins overgewaardeerd worden. Er valt zeker veel plezier aan te beleven, maar al het relatiegedoe is wat mij betreft iets te veel van het goede. Ook zouden de romans een flink stuk korter kunnen zijn.

Ik heb alle 4 de romans in een ruk achter elkaar gelezen. Dat zou ik andere lezers zeker niet aanbevelen. Het lijkt mij een beter idee om deze romans met flinke tussenpozen te lezen.

Dat de romans van mij ondanks alle dingen die gemist worden toch 5 sterren krijgen, is omdat de relaties tussen de verschillende personages voortreffelijk zijn uitgewerkt zodat je te maken krijgt met personen van vlees en bloed. Toch een aanrader dus!

   

4 opmerkingen:

  1. Ik heb ook alleen maar het eerste deel gelzen, vond ik prachtig! Maar kennelijk toch niet uitnodigend genoeg om de rest ook te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Hella, ik vond het eerste deel ook het beste. Eigenlijk kun je het daar ook bij laten. 1800 bladzijden is ook wel erg veel van het goede. Groetjes, Erik

      Verwijderen
  2. Best wel grappig dat je het zelf achter elkaar hebt gelezen maar dat anderen niet aanraadt. Waarom ben je dan niet even gestopt? Zelf heb ik wel pauze gehouden tussen de delen, behalve tussen deel 2 en 3 die ik als recensie-exemplaar kreeg. Ik vond de eerste twee delen erg goed, daarna werd het minder, maar een vriendin van mij die Italië goed kent (vanwege haar vak) vindt het juist steeds beter worden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Barbara, ik heb zelf altijd de neiging om lange series in een ruk achter elkaar te lezen. Zo kun je jezelf gedurende een wat langere tijd helemaal onderdompelen in de wereld van de schrijver. Nu ben ik bijvoorbeeld al 2 maanden bezig met de 7-delige roman "Op zoek naar de verloren tijd" van Marcel Proust. Dat ik dat zelf doe, wil nog niet zeggen dat ik dat anderen ook aanraadt. Ik kan mij juist voorstellen dat het voor andere lezers veel beter werkt om lange series stuk voor stuk te lezen. Voor beide methodes valt wat te zeggen. Groetjes, Erik

      Verwijderen