Films gezien in februari

Ik heb eind januari een partij van 176 films gekocht op marktplaats. Een groot aantal films die ik in februari heb gezien komen uit deze partij. Halverwege februari heb ik nog een partij van 126 films gekocht, de Volkskrant filmfestival dvd's nummers 1-128 waarvan er 2 ontbreken. Deze ga ik bekijken als ik met de eerste partij klaar ben.

 

le Prix du pardon: Senegalese film uit 2001 met een wel erg mager verhaaltje dat wordt gered door mooie beelden met veel couleur locale en mooie muziek. ****

 

the Other Final: Omdat Nederland zich niet plaatste voor het WK voetbal van 2002 in Zuid-Korea en Japan, kreeg Matthijs de Jongh het idee om een alternatieve finale te organiseren tussen de twee laagst geplaatste landen op de ranglijst van de FIFA. Deze alternatieve finale werd gespeeld in Bhutan en ging tussen de teams van Bhutan en Mont Serrat. Onderhoudende documentaire met een hoog feel good gehalte. ****

 

My Mistress: Amerikaanse film uit 2014 over een jongen die een relatie krijgt met een veel oudere vrouw. De vrouwelijke hoofdrol is voor de Franse actrice Emmanuelle Béart die er, hoewel een beetje verlopen, prachtig uitziet en overtuigend speelt. Mooi camerawerk en mooie muziek. De film wordt aangeprezen als een erotische thriller. Dat laatste valt gelukkig wel mee, maar er zit een zekere erotische spanning in de film die voor mij onderhoudend is. "My Mistress" krijgt op IMDB een wel erg lage waardering van 5,4. ***

 

la Belle Noiseuse: Trage film van Jacques Rivette uit 1991 over een schilder (Michel Piccoli) en zijn naaktmodel (Emmanuelle Béart). Je krijgt goed te zien hoe het schilderen van een portret in zijn werk gaat en ook krijg je Béart in de meest ongemakkelijke houdingen naakt te zien. Langzaam, maar zeker de moeite waard. ****

 

Paris nous appartient: Voor het verhaal hoef je deze film van Jacques Rivette uit 1961 niet te zien. Wel een heel erg mooi sfeerbeeld met prachtig camerawerk en intrigerende muziek. ****

 

Er zit een boxset van 5 films van Spike Lee in. Ik heb Do the Right Thing: de bekendste en hoogst gewaardeerde van die 5 films voor 20 minuten gekeken en daarna afgezet omdat de film mij niet boeide.

 

Ook zit er een boxset met 10 films van David Lean in het pakket. David Lean ken ik van "Lawrence of Arabia", "Dr Zhivago" en "A Passage to India", maar natuurlijk vooral van "Brief Encounter" dat ik met afstand zijn beste film vind.

Great Expectations: Een verfilming van het boek van Charles Dickens. Ik heb de eerste helft van deze film bekeken en vond het toen wel genoeg. Ik laat de rest van de box ongezien, ik kan tenslotte ook niet alles kijken.

 

Red Desert: Mooie sfeervolle film van de Italiaan Michelangelo Antonioni uit 1964 met weinig verhaal maar prachtige fotografie van industriële bouwwerken en een mooie Monica Vitti in de vrouwelijke hoofdrol. ****

the Outsider: Kleurenfilm uit 1979 van de Hongaar Bela Tarr over Andras, een man die het moeilijk heeft in het leven, deels door de maatschappij waarin hij leeft en deels door zijn eigen beperkingen. Anders dan de meeste films van Tarr is deze in kleur en bevat hij veel dialogen. Met "the Outsider" heeft Bela Tarr zijn karakteristieke stijl nog niet gevonden. ***

Asjik Kerib: Prachtige film uit 1988 van de Armeniër Sergej Paradzjanov is een kleurrijke sprookjesachtige vertelling met mooie muziek die doet denken aan de vertellingen van duizend-en-een-nacht. *****

Last Year in Marienbad: Hoog aangeslagen film van Alain Resnais uit 1961 die ik volgens een filmvriend beslist moest zien. Mooi camerawerk, maar het verhaal wordt verteld vanuit een voice-over, een verteltechniek waaraan ik een grondige hekel heb, en de film komt steriel op mij over. Na 25 minuten heb ik deze film afgezet.

the Virgin Suicides: Film van Sofia Coppola uit 1999 over een gezin met 5 dochters in de leeftijd van 13 tot 17 jaar die allen zelfmoord plegen. Ondanks het thema geen zware kost en een onderhoudende film. Kirsten Dunst is prachtig als de oudste dochter Lux. ****

Stranded: Het verhaal is bekend, op 12 oktober 1972 stort een vliegtuig neer op 4.000 meter hoogte in de Chileense Andes met aan boord een Uruguayaans rugbyteam. De overlevenden van de crash weten het te redden door het eten van hun dode kameraden. "Stranded" is een ingetogen documentaire uit 2007 waarin een aantal overlevenden vertellen hoe het er aan toe is gegaan die wordt afgewisseld met archieffoto's en gespeelde filmfragmenten. Geen vrolijk verhaal, wel erg onderhoudend. ****

l'Avventura: Mooie sfeervolle film van de Italiaan Michelangelo Antonioni uit 1960. De film gaat over de zoektocht naar een jonge vrouw die verdwijnt tijdens een uitstapje op een eiland. Weinig verhaal, veel sfeer. ****

het Nieuwe Rijksmuseum: Documentaire over de verbouwing van het Rijksmuseum in Amsterdam tussen 2003 en 2011. Mooi in beeld gebracht, maar het vele geharrewar tijdens de verbouwing is niet echt interessant om te volgen. Je kunt beter naar het museum gaan dan deze film over het museum te bekijken. Na 45 minuten (van de 135) afgezet.

de Kleur van granaatappels: Zeer originele en kleurrijke film  in tableaux vivants van de Armeniër Sergej Paradzjanov uit 1969 die min of meer het levensverhaal van de dichter Sayat Nova uitbeeldt. ****

 

Three Times: Film van de Taiwanees Hou Hsiao Hsien uit 2005 bevat drie liefdesverhalen die zich afspelen in 1911, 1966 en 2005, telkens met dezelfde man en vrouw in de hoofdrollen. Redelijk onderhoudend, maar toch niet echt heel bijzonder. ***

 

a Short Film About Love: Film van de Pool Krzysztof Kieslowski uit 1988. Volgens mij is deze film identiek aan een deel van "Dekaloog". Een jongeman bespiedt met een telescoop een oudere vrouw die tegen betaling mannen ontvangt. Raar verhaal, maar wel intrigerend. ****

East of Eden: De eerste belangrijke film die uitkwam met James Dean in de hoofdrol (1954) die een jaar later zou sterven bij een auto ongeluk. Aardige film met een mooie rol van James Dean, maar wat mij betreft te moralistisch van toon. ****

il Grido: Van de 6 films die ik deze maand van Antonioni heb gezien is "Il grido" uit 1957 mijn favoriete. Een man wordt door zijn vriendin verlaten en gaat zwerven samen met zijn dochtertje. Erg sfeervol, een term die uitstekend bij de films van Antonioni past. ****

le Amiche: Film van Antonioni uit 1955 over een groepje vriendinnen en hun relaties. ****

the Passenger: Kleurenfilm van Antonioni uit 1975 met in de hoofdrol Jack Nicholson die wapens verkoopt en continu op de vlucht is. Waarom juist Nicholson in deze film meespeelt is mij een raadsel. Een mindere film van Antonioni. ***

Identificazione di una donna: Kleurenfilm van Antonioni uit 1982 over de zoektocht van een man naar de ideale vrouw. Opnieuw een minder goede film van Antonioni. ***

Deliverance: Film uit 1972 van de Amerikaan John Boorman over een groep van 4 vrienden die een kanotocht gaan maken op een rivier die binnenkort ingedamd gaat worden. Wat een paar dagen lekker kamperen en kanovaren had moeten worden ontaard in een horrorverhaal. Niet geheel aan mij besteed, wel zeer onderhoudend. ****

 

the Maltese Falcon: Beroemde detective van John Huston uit 1941 met Humphrey Bogart in de hoofdrol. Ik heb niet veel met detectives, maar dit vind ik een geweldige film. Ik heb deze film nu pas voor het eerst bekeken, maar dit is zonder enige twijfel één van de grote films uit Hollywood. *****

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Blogpauze

Ik twijfel al weer een tijdje of ik wel verder wil gaan met mijn blog. Voorlopig houd ik dus even pauze om me te bezinnen over hoe ik verder wil gaan. Jullie merken het vanzelf wel weer als ik verder ga. 

Groetjes, Erik

Recensie exemplaren of niet?

Er zijn bloggers die veel (of af en toe) werken met recensie exemplaren en er zijn er die dat niet doen. Zelf heb ik dit nooit gedaan. Dat is niet omdat ik daar principiële bezwaren tegen heb, maar meer omdat ik er nooit moeite voor heb gedaan om in het bezit van zo'n exemplaar te komen en nog meer omdat ik de volledige vrijheid wil hebben in wat ik lees of welke dvd ik bekijk en of ik dat boek of die dvd wel of niet wil bespreken.

 

Van collega-blogger Teunis weet ik dat hij vaak recensie exemplaren krijgt van strips en graphic novels. Hij is een toonvoorbeeld van hoe je volgens mij met het bespreken van recensie exemplaren om moet gaan. Zijn stukjes zijn altijd informatief en goed doordacht waarbij hij zijn mening goed onderbouwt. Dan maakt het niet zoveel uit of je een boek van je eigen geld hebt gekocht of het cadeau hebt gekregen van een uitgever in ruil voor een bespreking.

 

Ik zou bang zijn dat ik een boek ter bespreking krijg toegezonden, er al snel niets aan blijk te vinden en tegen mijn zin het boek uit moet lezen om de uitgever tevreden te stellen. Mijn energie en tijd zijn beperkt en die besteed ik liever aan boeken die ik echt graag lees of herlees. Zo lang ik nog genoeg te besteden heb om mijn eigen boeken aan te schaffen zal ik geen recensie exemplaren aanvragen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Gebakken venkel met uien en cashewnoten

Ingrediënten voor 2 personen:

4 middelgrote uien

2 knollen venkel

ongeveer 100 gram gebrande en ongezouten cashewnoten

olijfolie

 

De meeste van mijn eigen gerechten ontstaan door toeval. Ik heb wat dingen in huis, besluit eens tot een nieuwe combinatie en soms heb ik dan een nieuw gerecht. Zo ook vanavond. 

 

Meestal kook en eet ik aardappelen. Vanavond had ik een vriend op bezoek die liever rijst eet en heb ik rijst gekookt. Bij de rijst had ik per persoon een hertenbiefstukje, bestrooid met versgemalen peper en gebakken in roomboter. Als groente had ik wat uien gebakken in olijfolie, daar vervolgens in stukken gesneden venkel bij gedaan en als laatste cashewnoten toegevoegd die ik alleen maar even heb opgewarmd in het groentemengsel. Het resultaat was een heerlijke groenteprut die prima paste bij de rijst en de hertenbiefstuk. De jus maakte het gerecht nog eens extra lekker, maar ook zonder vlees is dit een uitstekend gerecht voor vegetariërs en zelfs voor veganisten. Eet smakelijk!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Hoe belangrijk is het aantal paginaweergaven op een blog?

Er schijnen nogal wat bloggers te zijn die het belangrijk vinden om zoveel mogelijk bezoekers op hun blog te krijgen. 

 

Als je schrijft voor een publiek medium zoals internet, dan vind je het natuurlijk leuk als er mensen zijn die jouw stukjes lezen. En als je geld wilt verdienen met je blog dan is het van belang hoeveel mensen jouw blog bekijken. 

 

Maar hoeveel bloggers zijn er die geld verdienen met hun geschrijf? Ik schat dat het om minder dan 0,1% van het totale aantal gaat.

 

Ik vind het leuk als ik gelezen word. En ik vind het helemaal erg leuk als er mensen zijn die op een stukje reageren. Maar ik vind het plezier dat ik heb in het schrijven veel belangrijker dan het aantal lezers en ik vind het ook belangrijk dat mijn stukjes met plezier gelezen worden, hoewel ik dat uiteraard niet kan bepalen.

 

Ik mag overigens niet klagen over het aantal paginaweergaven. Ergens in de loop van de volgende week kom ik op 250.000 paginaweergaven. Dat vind ik toch de moeite.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

De vuilnismannen staken in Utrecht

Het zal de mensen die in Utrecht wonen niet ontgaan zijn dat de mannen van de gemeentelijke vuilnisophaaldienst staken. Wettelijk schijnen ze daar het recht toe te hebben, maar ik vind dat het ophalen van het vuilnis een essentiële taak is en dat ze niet moeten staken.

 

Nu is het een teringzooi. Mijn mede Utrechtenaren schijnen het niet te kunnen opbrengen om hun volle vuilniszakken even een tijdje dichtgeknoopt in hun schuur of op hun balkon te bewaren. Iedereen kwakt zijn vuilnis bij de containers of gooit het gewoon op straat. Men denkt alleen aan zichzelf en zo zorgen we met zijn allen voor overlast voor iedereen. Men zou beter moeten weten en handelen!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Joost Swarte: Biblio + Picto

Joost Swarte: Biblio + Picto (Nederland, 2022): 122 blz: Uitgeverij Scratch Books

 

 

Joost Swarte (geboren in 1947) is één van de bekendste en meest gewaardeerde Nederlandse striptekenaars. Hij gaat al een tijdje mee. Ik herinner mij dat ik in de jaren 70 al in het weekblad Okki zijn strip "Katoen en Pinbal" las, wat overigens toen geen indruk op mij maakte.

 

"Biblio + Picto" is een prachtig uitgevoerd boek met oogstrelende tekeningen. Het boek bestaat uit 2 delen, zoals de naam al aangeeft één deel "Biblio" en één deel "Picto".

 

In "Biblio" staan een aantal tekeningen die te maken hebben met het boek. De tekeningen zijn allen duidelijk herkenbaar in de stijl van Joost  Swarte, strak getekend en vaak humoristisch. Ik vind zijn ontwerpen voor glas-in-lood ramen erg mooi, maar bijvoorbeeld ook zijn tekeningen voor de boeken van Johannes van Dam en zijn serie uit 2005 van lezen is dodelijk, geïnspireerd op de campagne tegen roken. 

 

De laatste 40 bladzijden van "Biblio + Picto" bestaan uit pictogrammen over van alles en nog wat. Pictogrammen zijn kleine in hoge mate gestileerde tekeningen over van alles. Ook hier is Joost Swarte een meester in.

 

Al met al is "Biblio + Picto" een prachtig boek. Kijk voor een veel uitgebreidere bespreking op de blog van Teunis Bunt, die ook een aantal fraaie illustraties bevat.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Het brood van de veldkeuken

Ik verbaas mij erover dat ze bij de Albert Heijn geen echt lekker brood verkopen. Ik koop al jaren het liefde en passiebrood "meergranen". Ik vind dat het beste brood dat ze bij de Albert Heijn hebben, of beter gezegd het minst slechte. Het is een tamelijk klef, slap brood waar vrij weinig smaak aan zit. Het is goed te eten, maar je moet het wel lekker beleggen.

 

Ook al jaren kom ik bij de Veldkeuken. Daar hebben ze echt heerlijk ambachtelijk gebakken brood. Het verschil in kwaliteit en smaak met het brood van de Albert Heijn is enorm. Ze verkopen hier allerlei soorten zuurdesem brood, dat lekker stevig is en fantastisch smaakt. Ze verkopen brood met namen als: "pain gris", "houthakkers brood", "Gronings grijs" en nog veel meer. Ik heb ze nog niet allemaal geprobeerd, maar tot dusver vind ik ze alle geweldig.

 

In het winkelcentrum in Lunetten zit een natuurvoedingszaak waar ze het heerlijke brood van de Veldkeuken verkopen. Sinds ongeveer een maand koop ik daar mijn brood in plaats van bij de Albert Heijn. Het brood van de Veldkeuken is uiteraard een stuk duurder, maar je krijgt er veel meer brood en vooral veel lekkerder brood voor je geld. Voortaan haal ik hier mijn brood.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Lekker uit eten in Utrecht

Lekker uit eten in Utrecht: een overzicht (update)

Ik las ooit in een restaurantrecensie van de Volkskrant dat de stad Utrecht een culinair braakland is, er zouden volgens deze recensent geen echt goede restaurants in Utrecht zijn. Hoewel Utrecht geen restaurants telt met een Michelinster vind ik dat nogal meevallen, er zijn genoeg restaurants waar je erg lekker kunt eten.
Bij de twee meest gerenommeerde restaurants van Utrecht: restaurant Karel V en restaurant het Wilhelminapark heb ik nog nooit gegeten. Van in totaal 81 restaurants in Utrecht heb ik voor mijn blog een bespreking geschreven.
Hieronder volgt een overzicht van die restaurants die volgens mij het meest de moeite waard zijn:

De restaurants kun je grofweg in twee soorten verdelen: die met een vast menu en die waar je kunt kiezen van de kaart. Hoewel de tweede soort veel talrijker is zijn de restaurants van de eerste categorie vaak de beste.
Restaurants met een vast menu, alle 4 gebaseerd op de Franse keuken:
Amberès: 57 euro voor een vijfgangen menu is voor mij het beste restaurant van de stad. Helaas zijn de porties hier erg klein.
Podium onder de Dom: 55 euro voor een zesgangen menu. Hier heb ik een keer erg lekker gegeten, maar de zaak is erg sjiek. In gewone kleren zul je je hier gauw niet op je gemak voelen.
Simple: 52 euro voor een vast vijfgangenmenu
Bij bovenstaande drie restaurants heb ik de afgelopen jaren niet meer gegeten.

C'est Ca en C'est ca 2 en C'est ca 3: 46,50 euro voor een vijfgangen menu. Op dit moment mijn favoriete restaurant in Utrecht.

Aziatisch:
Je hebt een aantal zaken waar je onbeperkt sushi kan eten. Hiervan was volgens mij Sumo de beste. Nog betere Aziatische restaurants zijn Umami en Jasmijn en ik. Een ander restaurant waar ik ook 3 keer erg lekker heb gegeten is Opium. Bij dit laatste restaurant ben ik de laatste jaren niet meer wezen eten

Broodjes en soepen:
Favoriet is Vers, met ook een erg fijne bediening.

Grieks:
Restaurant Aphrodite in Lunetten is mijn favoriete Griekse restaurant in Utrecht. Het broodje Gyros bij El Greco is heel smakelijk en spotgoedkoop (5,75 euro).

Indiaas:
Namaskar en Taj Mahal en Taj Mahal 2 ontlopen elkaar niet zo veel, zowel wat betreft de gerechten als wat betreft de prijs.

Indonesisch:
Mijn favoriete restaurant in Lunetten is het Indonesisch restaurant Kolintang. De prijskwaliteitsverhouding hier is ongeëvenaard. Hier kom ik iedere week 2 keer eten.

Italiaans:
Mijn favoriete Italiaan is Cantina di David. Een andere goede zaak is Aandacht voor eten.
Sinds een aantal jaren ook Spaghetteria waar ze 6 verschillende pastagerechten serveren.

Midden Oosters:
Een goed restaurant is El Qatarijne, de laatste jaren heb ik hier niet meer gegeten.

Vegetarisch en/of veganistisch:
Mijn favoriete vegetarische/veganistische restaurant is le Jardin. Ik heb ook een keer erg lekker grotendeels veganistisch gegeten bij Broei. Ook een goede keus voor veganisten zijn Vers en de Veldkeuken.

Amelisweerd:
Het beste restaurant rond Amelisweerd is volgens mij Vroeg en Vroeg 2, waar ik een keer erg lekker en een keer iets minder lekker heb gegeten.
Bij de Veldkeuken kun je heerlijke stukken taart en verse soep krijgen en hun brood is geweldig.
Bij het Theehuis vooral pannenkoeken, enorme punten appeltaart en ijs van Ben & Jerry's.
De jeugdherberg is vooral geschikt om op het terras wat te drinken.  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Grieks eethuis Aphrodite

Ik heb gisterenavond samen met drie vrienden gegeten bij het eethuis Aphrodite in Utrecht Lunetten, op 4 minuten lopen van mijn woning.

 

Aphrodite is een klein eethuis met binnenin plaats voor ongeveer 12 gasten dat het vooral moet hebben van mensen die hun eten komen afhalen of laten bezorgen. De eigenaresse, Shamida, is een zeer vriendelijke, hardwerkende vrouw die erg lekker kookt. Omdat ik erg goed kan opschieten met Shamida is zij voor mij een belangrijke aanvullende reden om hier te gaan eten. Ergens altijd vriendelijk welkom worden geheten en een kletspraatje maken is veel waard.

 

Dan nu het eten. De meest bestelde gerechten bij Aphrodite zijn de gyros, vlees dat aan een spit wordt gebraden en aan de buitenkant wordt afgesneden zodra het gaar is. Er is keus uit varkensgyros en kippengyros. Beiden smaken mij uitstekend (9). De frites bij Aphrodite vind ik ook altijd uitstekend, een goede kwaliteit aardappel en precies lang genoeg gebakken. (8,5).

 

Gisterenavond had ik vooraf een erg lekkere paddenstoelensoep (10), een portie moussaka (9,5) met daarbij een bakje tzatziki (10) en een salade van veldsla met wat olijven en feta (8,5). 

 

De moussaka bij Aphrodite is een verhaal apart. Eens in de paar weken is Shamida bezig met het maken van een enorme hoeveelheid moussaka, ze maakt ongeveer 300! porties per keer. Ze is dan ook een paar dagen bezig met het bereiden van de moussaka. In de moussaka zitten aardappelen, uien, tomaten, aubergines, lamsgehakt en kaas. De moussaka is één van mijn favoriete gerechten bij Aphrodite. Wel moet je vragen of ze de moussaka goed heet serveren, het is mij een paar keer gebeurd dat hij lauw of zelfs nog bevroren was toen hij werd opgediend.

 

Als toetje had ik een fantastische cheesecake met bovenop een laagje karamel (10). Nog nooit heb ik ergens zo'n lekkere cheesecake gegeten. 

 

U leest het wel, ik ben erg enthousiast over Aphrodite. Als u in Lunetten woont of toevallig een keer in Lunetten bent dan kunt u behalve bij Kolintang (voor een Indonesische maaltijd) of Pizz'Arte (voor pizza's) ook uitstekend terecht bij eethuis Aphrodite.

 

Ik was voor de soep, de moussaka met salade en tzatziki, de cheesecake en een blikje coca cola 28 euro kwijt, met fooi precies 30 euro.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 12: Geheim agent

Giacomo Casanova: Geheim agent (Italië, 1790-1798): 270 blz: Vertaald door Theo Kars (1998): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

"Geheim agent" is het twaalfde en laatste deel van de memoires van Casanova. Het tempo van zijn leven wordt rustiger en hij beseft dat hij een man op zijn retour is. Vrouwen vallen niet meer vanzelfsprekend voor hem.

 

Zijn geld is bijna op, hij heeft geen bron van inkomsten en gaat doen waar hij goed in is: schrijven en vertalen. Hij vertaalt onder meer de "Ilias" van Homerus in het Italiaans. Dan is daar ineens op bladzijde 270 de laatste zin uit zijn memoires waarin hij vooruit wijst naar een gebeurtenis van 3 jaar later. Zo ver is hij niet meer gekomen met zijn verhaal.

 

Citaten: 

- Ik besefte dat deze jonge vrouw een stukje speelgoed was waarmee een zinnelijk ingesteld discreet man die zich met belangrijke zaken bezighield en behoefte aan verstrooiing had, zijn gemoed en geest kon vermaken.

 

- Ik had er toen spijt van dat ik in het begin had gezegd dat ik getrouwd was. Als gevolg van de geëmotioneerde toestand waarin ik verkeerde, zou ik haar namelijk op dat moment hebben beloofd met haar te trouwen, zonder van plan te zijn die belofte niet na te komen.

- Ik had alleen om haar gevraagd, en zij kwam daarom alleen naar beneden. Het was tien uur 's morgens. Haar eerste vraag was waarom ik zo abrupt mijn bezoeken had gestaakt.

 "Omdat ik verliefd ben op Armellina."

 "Die gevoelens brachten u ertoe om ons elke dag met een bezoek te vereren. Het is daarom moeilijk te begrijpen hoe diezelfde gevoelens nu tot een volkomen tegengestelde reactie leiden."

 "Die reactie is logisch, mevrouw. Wie verliefd is, verlangt namelijk naar iets. Als men tevergeefs naar iets verlangt, lijdt men daaronder, en van aanhoudend lijden wordt een mens ongelukkig. U begrijpt dat ik daarom alles moet doen wat in mijn macht ligt om te zorgen dat aan die toestand een eind komt."

- Armellina vertelde mij lachend dat haar biechtvader de draak met haar had gestoken toen zij had gezegd dat zij oesters had gegeten die zij met haar mond van de lippen van een man had gepakt. Hij had haar gezegd dat het onsmakelijk was.

- Een man die nadenkt over een middel om de liefde van een vrouw te winnen, komt door een instinctieve, zeer logische gedachtegang tot de conclusie dat hij ervoor moet zorgen dat zij een nieuw genoegen leert kennen.

- Bij het spelletje van het met de mond doorgeven van oesters, verweet ik Armellina dat zij het vocht inslikte voordat ik een oester van haar pakte. Ik gaf toe dat het moeilijk te voorkomen was, maar zei dat ik hun zou leren hoe zij zowel de oester als het vocht in hun mond konden houden. Zij moesten met hun tong een dijk maken om te beletten dat de oester en het vocht in de slokdarm zouden glijden. Ik was verplicht hun dit voor te doen en leerde hun aan de hand van mijn voorbeeld hoe zij de oester en het vocht in elkaars mond moesten stoppen en tegelijkertijd er hun hele tong in moesten steken. Het was mij niet onwelkom dat zij er geen aanstoot aan namen dat ik mijn tong in hun mond stak, en het was Armellina niet onwelkom dat ik uitgebreid aan haar tong zoog, die zij mij zeer bereidwillig afstond. Na afloop lachten zij hartelijk om het plezier dat het spelletje opleverde. Zij waren het met mij eens dat het volmaakt onschuldig was.

- Ik had de indruk dat ik nu oud was. Zesenveertig leek mij een hoge leeftijd. Er waren ogenblikken waarop ik het liefdesgenot minder intens beleefde, minder prikkelend vond dan ik mij vooraf had voorgesteld, en sinds acht jaar nam mijn potentie heel geleidelijk af. Ik merkte dat ik na een lang liefdesspel niet meer wegzonk in een zeer diepe slaap, en dat aan tafel mijn eetlust, die de liefde voordien had aangewakkerd, afnam als ik verliefd was; hetzelfde verschijnsel deed zich voor na de liefdesdaad. Bovendien merkte ik dat het schone geslacht niet meer op het eerste gezicht belang in mij stelde.

- Een eunuch die verliefd is op een vrouw die hem verfoeit, wordt een tijger.

- Toen ik iets tegen hem zei over een bepaald onderwerp, gaf hij mij een zeer zinnig antwoord, maar op de weifelende toon die altijd een plezierige indruk maakt.

- Vijftig jaar geleden zei een wijs man tegen mij: "Binnen elke familie bestaat er wel een of ander lachwekkend conflict dat de huiselijke vrede verstoort. Degenen die aan het hoofd van het gezin staan dienen zo verstandig te zijn te voorkomen dat het lachwekkend geschil openbaar wordt, want men mag de buitenwereld, die altijd boosaardig en dom is, geen stof tot spot en onwelwillende commentaren leveren."

- Ik schrijf om mij niet te vervelen. Ik schep daar genoegen in en ik prijs mij daarom gelukkig; als ik onzin schrijf, kan mij dat niet schelen, het is voor mij genoeg te weten dat ik mij vermaak

 Malo scriptor delirus inersque videri

 Dum mea delectent mala me vel denique fallant,

 Quam sapere et ringi.

Zolang mijn fouten mij genoegen verschaffen of mij ontgaan, ga ik liever door voor een slechte schrijver die onzin uitkraamt, dan voor een wijs, maar ongelukkig man.

- Ik wakkerde haar vrolijkheid aan en nam na de koffie haar hand om deze te kussen. Zij wilde dit niet, maar haar weigering was van dien aard dat ik er niet ontevreden over kon zijn. Zij zei gevat dat het als beleefdheidsgebaar te ver ging en als uiting van liefde te schamel was.

- Waar ik aanstoot aan nam, was dat de graaf, die erg snel at, het waagde tegen mij te zeggen, zij het glimlachend, dat ik te langzaam at.

   

Ik heb de memoires met zeer veel plezier voor een tweede keer gelezen. Ik hoop dat jullie een beetje hebben kunnen meegenieten.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in januari

Shame: Film uit 2011 van Steve McQueen met in de hoofdrol Michael Fassbender, over een seksverslaafde man van begin 30. Sober, goed gespeeld, mooi camerawerk, maar erg triest om te zien. Geen film om voor een tweede keer te bekijken. ****

 

Blackboards: Tweede film van de Iraanse Samira Makhmalbaf uit 2002 gaat over een groep onderwijzers die in een bergachtig gebied met een schoolbord op hun rug op zoek zijn naar leerlingen. Mooie beelden van de bergen, maar verder vrij saai en zeer traag. ***

 

la Ciénaga: Speelfilmdebuut van de Argentijnse Lucrecia Martel uit 2001. Het is het soort film waar ik van hou: a slice of life van een familie met veel couleur locale. Filmrecensent Roger Ebert verwoordt het prachtig in de laatste zin van zijn bespreking: "that it's like attending a family reunion when it's not your family and your hosts are too drunk to introduce you around." Ik heb de film bekeken omdat hij op de lijst van de Volkskrant staat. Daar is hij in mijn ogen niet goed genoeg voor, maar ik vind het zeker een goede film, waard om nog eens te bekijken. ****

 

Die Reise nach Kafiristan: Mengeling van documentaire en speelfilm over een lange reis per auto die twee Zwitserse vrouwen maken naar een afgelegen vallei in Afghanistan. Van het acteerwerk ben ik niet onder de indruk, maar wel van de mooie beelden van de landschappen en bijzondere bouwwerken. Prachtig als reisverslag en zal zeker aanspreken bij fotograferende reizigers. ****

the Last Victory: Documentaire van de Nederlandse regisseur John Appel. In het centrum van Siena ligt een groot schelpvormig plein. Siena is onderverdeeld in wijken, waarbij iedere wijk een paard krijgt toegewezen tijdens de jaarlijkse Palio, een paardenrace waarbij de paarden een paar rondjes rond het plein moeten lopen. Mooie, rustige documentaire, waarbij helaas de dvd haperde zo'n 40 minuten voor het einde en niet meer af wilde spelen. ****

Brandende liefde: Film van Ate de Jong uit 1983 met in de hoofdrollen een prachtige Monique van de Ven en een zwak acterende Peter Jan Rens. Het verhaal en het acteerwerk zijn zwak en ik ben halverwege gestopt met kijken.

 

the Cloud-Capped Star: Prachtige Indiase film uit 1960 van Ritwik Ghatak over een familie van 5 personen waarin de oudste dochter zorgt voor de overige familieleden. *****

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 11: Heimwee naar Venetië

Giacomo Casanova: Heimwee naar Venetië (Italië, 1790-1798): 375 blz: Vertaald door Theo Kars (1998): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In "Heimwee naar Venetië" is het reistempo van Casanova afgenomen en beleeft hij ook niet meer zo veel liefdesavonturen. Hij is een man op zijn retour.

 

In Madrid krijgt hij een relatie met doña Ignacia. Nadat hij Madrid moet verlaten reist hij door naar Valencia waar hij een relatie krijgt met de losbandige Nina. Hij belandt in de gevangenis.

In Frankrijk wordt hij ziek en ontmoet hij Henriëtte, zijn vroegere grote geliefde. Vervolgens reist hij door naar Napels waar hij zijn dochter donna Leonilda zwanger maakt.

 

Citaten:

- Ik heb dit altijd en overal waargenomen. De zoon van een gierig man is kwistig met zijn geld, en iemand die onbekommerd geld uitgeeft heeft een zoon die gierig is.

- Ik ging op een bed zitten, dat ik drie uur later verliet toen ik merkte dat ik vol luizen zat. Een Italiaan of een Fransman wordt onpasselijk bij de aanblik ervan, maar een Spanjaard niet - die lacht om dergelijke kleine kwellingen. Vlooien en wand- en lichaamsluizen zijn drie insecten die zo algemeen verbreid zijn in Spanje dat ze niemand meer storen. Men beschouwt ze, denk ik, als een soort buren.

- Ik ging er op een morgen naartoe en trof een dertigjarige priester aan, een zeer levendige, voorkomende man die mij, hoewel hij mij niet kende, meteen een kopje chocolade aanbood, dat ik weigerde, wat iedere buitenlander in Spanje dient te doen, want de chocolade is in de regel niet alleen slecht, maar wordt hem op elk uur van de dag aangeboden en met zoveel aandrang dat wie dit allemaal zou aannemen er volgens mij aan zou bezwijken.

- Ik schoot echter bijna in de lach toen de goede don Diego mij bij zijn vertrek zei dat buitensporige vroomheid en hevige verliefdheid twee dingen zijn die een verstandige vader zijn dochter dient te vergeven.

- Eén ding staat echter onomstotelijk vast: een vroom meisje ondervindt veel meer genot dan een meisje zonder vooroordelen als zij met haar geliefde de liefdesdaad bedrijft. Dit feit is zo vanzelfsprekend dat ik niet denk dat ik het mijn lezer hoef te bewijzen.

- Niets is heerlijker dan het leven dat een verliefd man leidt met een vrouw die van hem houdt zoals hij van haar en aan al zijn wensen toegeeft, maar niets is zo bitter als een scheiding op een tijdstip dat de liefde nog niets aan kracht heeft ingeboet.

- Weer iets wat verbazingwekkend was: de regering die zich zonder omhaal meester maakt van een man en al zijn papieren, veroorlooft zich niet de vrijheid bij het postkantoor de aan hem gerichte brieven op te halen.

- Markies d'Argens gaf mij al zijn werken ten geschenke. Toen ik hem vroeg of ik mij er werkelijk op kon beroemen ze alle te bezitten, zei hij dat dit zo was, met uitzondering van het verslag van een deel van zijn leven. Hij had dit in zijn jeugd geschreven en toen laten drukken, en had er nu spijt van dat hij het had geschreven.

 "Waarom?"

 "Omdat ik mijzelf onsterfelijk belachelijk heb gemaakt door mijn manie de waarheid te willen schrijven. Als u ooit de aandrang tot het schrijven van memoires krijgt, verzet u zich daar dan tegen als tegen een zondige verleiding, want ik kan u verzekeren dat u er spijt van zult krijgen. Als man van eer kunt u namelijk alleen de waarheid schrijven, en als gewetensvol schrijver bent u niet alleen verplicht niets te verzwijgen van wat u hebt meegemaakt, maar ook uzelf niet te ontzien bij de fouten die u hebt gemaakt, terwijl u als goed filosoof dient in te gaan op al uw goede daden. U moet beurtelings uzelf laken en prijzen. Men zal al de zonden die u opbiecht voor goede munt aannemen en u niet geloven als u waarheden vertelt die vleiend voor u zijn. Bovendien zult u vijanden maken wanneer u verplicht bent geheimen te onthullen die niet tot eer strekken van de mensen die met u te maken hebben gehad. Als u hun namen niet noemt, zal men vermoeden wie het zijn, wat op hetzelfde neerkomt. Gelooft u mij, mijn vriend, als we stellen dat een mens niet over zichzelf mag spreken, dan mag hij zeker niet over zichzelf schrijven. Het is alleen toegestaan aan iemand die door laster gedwongen is zichzelf te rechtvaardigen. Gelooft u mij: zet nooit uw leven op papier."

 

Casanova zegt over het schrijven van zijn memoires:

- Door mij tien tot twaalf uur per dag bezig te houden met schrijven, heb ik voorkomen dat doffe zwartgalligheid mij het leven of verstand benam.

 

- Dit waren de mooiste ogenblikken in mijn leven, deze plezierige, onvoorziene, onverwachte, volkomen toevallige, uitsluitend door een samenloop van omstandigheden bewerkte ontmoetingen, die men door dit alles des te meer op prijs stelt.

 

- Het goede van iets wat men begeert, beperkt zich vaak tot het genoegen van het begeren.

 

- Hoe ouder ik werd, hoe meer intelligentie en intellect mij aantrokken in vrouwen.

 

- "Was zij nog steeds mooi?"

 "Een volmaakte schoonheid, maar schoonheid is vaak uitsluitend een rampzalig geschenk van de natuur dat mannen er alleen toe aanzet de onfortuinlijke bezitster ervan ongelukkig te maken. ..."

- Mijn beurs snelde naar het ogenblik van algehele leegte toe, en mij restte misschien alleen nog deze hulpbron om het leven te blijven leiden waaraan ik was gewend. Nadat ik hiertoe had besloten, zag ik ervan af met Betty terug te reizen. Sir B.M. wilde mij alles terugbetalen wat ik voor haar had uitgegeven, en mijn situatie was niet van dien aard dat ik mij kon veroorloven op te bieden tegen zijn edelmoedigheid.

- Alleen iemand die nooit armoede heeft meegemaakt kan de treurige moed opbrengen voor een leven in armoede te kiezen.

   

Lees verder in mijn bespreking van het twaalfde en laatste deel van de memoires: "Geheim agent".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 10: Het duel

Giacomo Casanova: Het duel (Italië, 1790-1798): 382 blz: Vertaald door Theo Kars (1997): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In "Het duel" volgen we Casanova op zijn verdere reizen door Europa. Hij reist van Londen naar Berlijn, Sint-Petersburg en Moskou, Warschau, Parijs en Madrid. Hij ontmoet Frederik de Grote, Catharina de Grote en spreekt met de Poolse koning Stanislaus Augustus.

 

Verder koopt hij in Rusland een knap 13-jarig boerenmeisje, Zaïre geheten, voor 100 roebel van haar ouders, om met haar samen te leven. Hij prijst het concubinaat. Na een paar maanden geeft hij Zaïre terug aan haar ouders.

 

Heethoofd als Casanova is, gaat hij een duel aan met een Poolse edelman. Gelukkig voor de literatuur overleeft hij dat duel.

Aangekomen in Madrid zoekt hij een vrouw om met hem de fandango te dansen.

 

Citaten:

- Gabriëlle sliep tot de volgende dag. Toen zij bij haar ontwaken in mijn armen bleek te liggen, begon zij te filosoferen.

 "Wat is het makkelijk gelukkig te worden op deze wereld als men rijk is! En wat is het hard als men het niet kan worden, terwijl men het geluk om zich heen ziet en beseft dat het door gebrek aan geld onbereikbaar is. Ik was gisteren het gelukkigste meisje op aarde. Kon ik dat maar elke dag zijn!"

 

- Men moet mensen die bedroefd zijn door een noodlottige tijding nooit op onjuistheden wijzen, want als zij hun gevoelens hebben gelucht, geven zij zich er rekenschap van en zijn de persoon die hen niet heeft tegengesproken daarvoor dankbaar.

 

- Ik lachte bij mijzelf om het feit dat ik overal in Europa kinderen van mij aantrof.

 

- Om een mens te beoordelen dient men uit te gaan van zijn gedrag als hij gezond en vrij is, tijdens ziekte of gevangenschap is hij niet meer dezelfde.

 

- Hij bleek ingenomen met mijn lof over de bibliotheek in Wolfenbüttel, en lachte hartelijk toen ik hem zei dat zonder de voeding die de goede boeken mij hadden geleverd, het slechte eten dat ik er had gekregen mijn dood zou zijn geworden.

- Men zegt dat een atheïst die zich bezighoudt met zijn filosofie en nadenkt over God, als zodanig meer waarde heeft dan een gelovige die nooit over Gods bestaan nadenkt.

- Ik zag met Melissino een gebeurtenis die indruk op mij maakte: de zegening door het water op Driekoningen, een ceremonie die op de met een vijf voet dikke ijslaag bedekte Neva plaatsvond. Men doopt dan de kinderen door hen onder te dompelen en duwt hen door een gat dat in het ijs is gemaakt onder water. Het toeval wil dat op die dag de pope die de onderdompeling verrichte het kind dat hij onder water duwde uit zijn handen liet glippen.

 "Dragoi," zei hij.

 Dat betekent "Geef mij er nog een". Wat mij echter trof was de blijdschap van de vader en de moeder van het kind dat ongetwijfeld alleen maar naar het paradijs kon zijn gegaan nu het op dat gezegende ogenblik was gestorven.

 

- Russische bedienden zijn de beste ter wereld, onvermoeibare werkers, die op een drempel slapen van de kamer waar hun meester slaapt, zodat zij meteen als hij roept naar hem toe kunnen snellen. Een Russische bediende betoont zich altijd gedwee, zegt niets terug ook al heeft zijn heer duidelijk ongelijk, en is niet in staat hem te bestelen. Hij wordt evenwel een monster of imbeciel na het drinken van een glas sterke drank, de algemene ondeugd van de gewone man daar.

- Toen de prins bij mij langskwam, mijn Zaïre zag en zich er rekenschap van gaf hoe weinig mijn geluk, en het hare, mij had gekost, werd hem duidelijk hoe iedere verstandige man die liefde zoekt er een concubine op na moest houden.

 

- Deze actrice bleek de mentaliteit en de eigenschappen te hebben die men bij alle Franse meisjes van een bepaald type aantreft. Zij zijn aantrekkelijk, beschikken over een zekere ontwikkeling en menen genoeg klasse te hebben om uitsluitend één man toe te behoren. Zij willen onderhouden worden en vinden de benaming "maîtresse" veel vleiender dan de kwalificatie "echtgenote".

 

- Een man in geldnood die een beroep doet op een rijk man om hem te helpen, verliest diens achting als de hulp hem wordt gegeven, terwijl een weigering hem diens minachting oplevert.

 

- Ik had nog geen vier passen buiten de loge gezet toen ik hoorde dat ik werd vereerd met de kwalificatie "Venetiaanse lafbek". Ik draaide mij om en zei hem dat buiten de schouwburg een lafbek uit Venetië een heldhaftige Pool kon doden ...

 

- Zo redenerend gaf ik mij over aan wat mijn aard mij voorhield, zonder mij voor te willen houden dat het einde van mijn jeugd was aangebroken en dat het voordeel van mijn uiterlijk, iets wat mij zozeer had geholpen, mij begon te ontvallen.

 

- Vrouwen hebben altijd de macht gehad mijn levendigheid te stimuleren of er juist een domper op te zetten.

 

- Ik was verder al mijn hulpbronnen kwijt, de dood had mij in een isolement gebracht en ik begon mijzelf als een man van "middelbare" leeftijd te zien - een leeftijd waar Fortuna op neerkijkt en vrouwen weinig mee op hebben.

 

- Wat de mensen overal aantrekt is het verbodene. Een middel om te bewerken dat bepaalde mensen hun plicht doen zou zijn hun dit te verbieden, maar nergens ter wereld is wetgeving op filosofische overwegingen gebaseerd.

 

- ... want afgezien van het feit dat de wond die Charlotte mijn hart had toegebracht nog niet volkomen was geheeld, begon ik ontmoedigd te raken doordat ik merkte dat vrouwen mij niet meer verwelkomden zoals zij dit in het verleden hadden gedaan.

 

 

   

Lees verder in mijn bespreking van deel 11 van de memoires: "Heimwee naar Venetië".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Uit eten in Utrecht: Frans restaurant C'est ça

Eergisteren heb ik weer eens met vriendin A. bij C'est ça gegeten. C'est ça is een Frans restaurant dat gelegen is aan de Bollenhofse Straat die een zijstraat is van de Poortstraat. A. en ik komen hier al meer dan 10 jaar één of twee keer per jaar en zijn altijd zeer tevreden naar huis gegaan. Ook nu waren we zeer tevreden.

 

Bij C'est ça werken ze met een vaste formule. Je hebt geen keus, iedereen krijgt het dagmenu, dat naar keuze uit 3, 4 of 5 gangen bestaat. Wel kun je aangegeven of je bepaalde dingen niet eet of dat je vegetariër of veganist bent. Ik ben een makkelijke eter, ik eet alles en A. eet alles wat vegetarisch is. Gezien de kwaliteit van het gebodene vind ik de prijs van 46,50 euro voor een vijfgangenmenu zeer schappelijk. 

 

Er zit altijd een vaste structuur in het menu. De eerste gang bestaat uit een koud of warm voorgerecht. De tweede gang is soep. De derde gang is het hoofdgerecht. De vierde gang is een kaasplankje en de vijfde gang is een zoet toetje.

Ik kreeg als eerste gang een stukje reepaté met wat garnering (10). De tweede gang was een fantastische soep van aardpeer met truffel (10). Het hoofdgerecht was een stuk tong mooi opgemaakt met verschillende groenten (9). Dan een kaasplankje met 3 verschillende kazen (een zachte kaas, een harde kaas en een blauwschimmel kaas) en wat brood (10) en het zoete toetje was een heerlijke chocolade mousse met stoofpeertjes (10).

Helaas schenken ze bij C'est ça geen verse sinaasappelsap meer, dus heb ik bij het eten veel glazen kraanwater gedronken. Ik kreeg het etentje getrakteerd als een verlaat verjaardagscadeau (ik ben op 26 augustus jarig). A. en ik hebben hier beiden geweldig gegeten en komen zeker weer terug. Voor ons allebei is C'est ça ons favoriete restaurant in Utrecht. Warm aanbevolen voor iedereen die van echt lekker eten houdt in een prettige ambiance!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 9: Het keerpunt

Giacomo Casanova: Het keerpunt (Italië, 1790-1798): 422 blz: Vertaald door Theo Kars (1997): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In het begin van "Het keerpunt" wint Casanova een flinke som geld aan een roulettetafel. Een jongere broer die geestelijke is, wendt zich tot Giacomo voor hulp. Giacomo kan zijn broer niet uitstaan, troggelt hem zijn vriendin af en is een tijd gelukkig met haar.

Hij ontvangt ook een grote som geld van mevrouw d'Urfé met wie hij allerlei onbegrijpelijke rituelen uitvoert. Casanova reist vervolgens naar Parijs en van daar naar Londen.

In Londen verhuurt hij een deel van zijn woning en krijgt een relatie met Pauline, een adellijke Portugese vrouw. Nadat zij terugkeert naar haar vroegere geliefde is hij een tijdje wanhopig.

Vervolgens ontmoet Casanova de Zwitserse courtisane La Carpillon en raakt door haar toedoen bijna zijn verstand kwijt. Hij dreigt zelfmoord te plegen maar wordt daar door een vriend van weerhouden. Opnieuw een deel vol prachtige avonturen.

 

Citaten:

- De tranen van een leuk meisje in de armen van een minnaar op een ogenblik dat hij zich wil vermaken brengen hem van slag.

- Mijn reputatie was die van een intelligent man, die het leven kende - een kwalificatie die in Genua nog meer dan overal elders een zodanige gevoelswaarde had dat zij iemand tot eer strekte en het begrip "door de wol geverfd" niet de ongunstige klank kreeg die jansenisten eraan geven.

- Omdat er niemand was die mij voorstelde, zei ik haar mijn naam. Niets schept zo'n onbehaaglijke situatie als een man van mijn soort die zichzelf aandient.

- De mogelijkheid bestond dat ik tot niets in staat zou blijken. Op achtendertigjarige leeftijd begon ik te merken dat dit rampzalige falen mij vaak overkwam.

 

- Ik ben van nature altijd jaloers geweest als ik een maîtresse had, maar wanneer ik vermoedde dat haar een fortuinlijke toekomst te wachten stond bij de rivaal wiens opkomst ik met eigen ogen meemaakte, verdween mijn jaloezie.

 

- ..., maar wijs mij de man die niet tot gewelddadig optreden wordt geprikkeld als hij ten prooi is aan woede, of die nu gerechtvaardigd is of niet.

 

- Wij gingen aan tafel. Mijnheer Morosini, die van mij had gehoord dat de mogelijkheid bestond dat Marcolina zou overwegen terug te keren naar haar vaderstad, meende tijdens de tweede gang de vrijheid te hebben haar te zeggen dat zij, omdat haar hart vrij was, kon hopen in Venetië, haar geboortestad, een echtgenoot te vinden die bij haar paste.

 "Ik moet degene zijn die beoordeelt of hij bij mij past."

 "Het is ook mogelijk af te gaan op wijze mensen, wie het geluk van beide partijen ter harte gaat."

 "Neemt u mij niet kwalijk. Dat nooit. De man met wie ik trouw moet mij bevallen, en niet na, maar vóór het huwelijk."

 "Wie heeft u die stelregel wijsgemaakt?" vroeg mijnheer Querini.

 "Mijn oom hier," antwoordde zij, terwijl zij naar mij wees. "In de twee maanden dat ik bij hem ben heeft hij mij alle noodzakelijke levenswijsheid bijgebracht, en ik geloof in de waarde van zijn lessen."

 

- Maar Marcolina huilde terwijl zij lachte, en lachte terwijl zij huilde. Mijn enige troost was de wetenschap dat zij door mij in goede doen was gekomen, net als een aantal andere meisjes die met mij hadden omgegaan. Ik vond dat ik haar moest laten gaan om ruimte te maken voor de anderen die de hemel voor mij had voorbestemd.

 

- In deze week vervulde ik ook mijn wens de exclusieve bagnios te leren kennen, waar een welgesteld man kan baden, souperen en slapen met een prostituee van klasse. Het is een luisterrijk gebeuren dat in totaal zes guinea kost; met enige zuinigheid kan men dit bedrag tot vier terugbrengen, maar zuinigheid bederft een genoegen.

Een goede gewoonte in Engeland:

- " ... Wij Engelsen, die weten dat dit gespuis in ons land bestaat, reizen met twee beurzen, een kleine om aan de rovers te geven die wij eventueel tegenkomen en de tweede met het geld dat wij nodig hebben."

 

- Mijn ontluikende liefde nam toe in kracht als ik vermoedde dat de verovering mij moeite zou kosten. De kans op een echec rekende ik niet tot de mogelijkheden. Ik wist dat geen vrouw ter wereld de voortdurende zorgen en attenties kan weerstaan van een man die haar liefde wil winnen.

Casanova redeneert met Pauline:

- "Van wat voor aard is de liefde die Fortuna mij vergunt bij u op te roepen?"

 "Mijn liefde is van dien aard dat de feitelijke liefdesdaad mij alleen van ondergeschikt belang lijkt."

 "Wat komt dan op de eerste plaats?"

 "In volkomen harmonie met elkaar leven."

 "Dat geluk bezit ik, en u eveneens. Het schenkt ons beiden vreugde van de vroege morgen tot de late avond. Waarom kunnen wij ook niet toegeven aan wat de bijzaak ons biedt? Deze zal maar enkele ogenblikken van onze tijd in beslag nemen, en onze verliefde zielen een vrede en kalmte schenken die wij nodig hebben. U moet verder bekennen dat deze bijzaak als voeding fungeert voor de hoofdzaak en zorgt dat deze floreert."

 

- Het is erg vervelend voor een aantrekkelijke vrouw als lachen haar lelijk maakt - iets waardoor een lelijke vrouw juist vaak mooier wordt.

 

- "liefhebben en verstandig zijn is zelfs goden nauwelijks gegeven."

 

- Een verliefd man is echter pas in staat zijn fouten in te zien als zijn verliefdheid voorbij is.

 

- ... een man mag zichzelf nooit doden, want het is mogelijk dat de oorzaak van zijn verdriet ophoudt te bestaan voor de waanzin begint.

 

- Ik besefte toen dat de genoegens van de liefde het gevolg zijn, en niet de oorzaak, van vrolijkheid.

   

Lees verder in mijn bespreking van deel 10 van de memoires: "Het duel".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 8: Leven en laten leven

Giacomo Casanova: Leven en laten leven (Italië, 1790-1798): 323 blz: Vertaald door Theo Kars (1996): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In "Leven en laten leven" reist Casanova opnieuw veel en beleeft hij weer talloze liefdesavonturen. Ook speelt hij weer veel kaart. Hij speelt voor zijn genoegen, niet om er rijk van te worden, hoewel hij het geld dat hij soms wint gebruikt voor het najagen van andere genoegens.

 

Casanova speelt op een gegeven moment tegen iemand die wel speelt om te winnen en met wie hij een absurde weddenschap aangaat, beide heren spelen tegen elkaar net zolang tot een van beiden uitgeput is en niet meer verder kan gaan. 

 

Ik dacht even om na het lezen van deel 7 te stoppen, maar ik ben toch nieuwsgierig naar de overige delen, ook al heb ik de hele serie al eens gelezen. Ik zeg het maar opnieuw: de memoires van Casanova behoren tot de meest onderhoudende boeken die ik ooit heb gelezen.

 

Citaten:

- Ik was benieuwd naar zijn wederwaardigheden. Gedreven door de welwillende gevoelens die een jeugdvriend, en in het bijzonder een schoolvriend, bij ons oproepen, ...

 

- Haar naam was Raton. Zij was pas vijftien volgens de onder actrices gebruikelijke telmethode, waarbij altijd twee of drie jaar, en zo mogelijk meer worden verduisterd - een zwakheid die alle vrouwen overigens gemeen hebben, en die men hun beslist dient te vergeven, aangezien jeugd hun sterkste troef is.

 

- Ik ben er nooit voor teruggeschrokken de degens te kruisen met wie zich daarvoor aandiende, al ben ik ook nooit uit geweest op het barbaarse genoegen het bloed van een man te vergieten.

 

- Als ik was getrouwd met een vrouw die het talent had bezeten mij te sturen, mij te beteugelen zonder dat ik mij bewust was geweest van die teugels, zou ik met beleid met mijn geld zijn omgegaan, kinderen gehad hebben, en niet zijn wat ik nu ben: geheel alleen en onvermogend.

 

- Het diner van de bankier was bewonderenswaardig. Hij had er veel eer in gesteld mij te tonen dat de maaltijd van een hotelhouder nooit kan wedijveren met het voedsel dat een rijke huisheer biedt die over een goede kok, een uitgelezen wijnkelder, zilveren vaatwerk en eersteklas porselein bezit.

- Tijdens mijn lange loopbaan als libertijn, waarin mijn onoverwinnelijke voorliefde voor het schone geslacht mij ertoe heeft gedreven alle verleidingsmethoden te gebruiken, heb ik enkele honderden vrouwen het hoofd op hol gebracht wier bekoorlijkheden mijn verstand hadden bedwelmd. Wat mij evenwel altijd het meest van nut is geweest, is dat ik mij erop heb toegelegd bij onervaren meisjes, wier zedelijke principes of vooroordelen het succes van mijn onderneming in de weg stonden, alleen tot de aanval over te gaan als zij in gezelschap van een andere vrouw waren.

- Bovendien is het zo dat naarmate de onschuld van een meisje groter is, zij minder weet heeft van de methoden en de bedoeling van een verleider.

- Mijn leven lang heb ik mij overgegeven aan de ondeugd, terwijl ik tegelijkertijd een bewonderaar van de deugd was.

- "Als hij haar verlaat, neem ik zijn plaats in."

 "Het is verstandig van u dat u voor uw vermaak vrouwen zoekt die weten hoe zij uw geschenken kunnen verdienen. Ik heb gehoord dat u hun deze pas geeft nadat u duidelijke blijken van hun liefde hebt ontvangen."

 "Dat is mijn stelregel."

- De bekoorlijke Zenobia viel in mijn armen met een vurigheid die volkomen spontaan was. Tijdens de roes van het genot zei ik wel tienmaal tegen haar dat zij voor mij geschapen was, en niet voor haar aanstaande echtgenoot, die niet in staat was haar bekoorlijkheden naar hun waarde te beoordelen. Ik zei haar zonder omhaal dat zij hem naar de duivel moest laten lopen en mij in zijn plaats moest nemen, maar - gelukkig voor mij - geloofde zij mij niet.

- "... Wij gaan nu naar bed. Komt u vanavond bij ons langs?"

 "Als ik een oppassend man was, zou ik uw gezelschap moeten mijden."

 "En als ik een oppassend meisje was, zou ik u niet moeten vragen te komen."

- Te grote verlegenheid is vaak alleen domheid.

- Ik kon de situatie niet meer verdragen, stond op en ging voor een raam staan. Een raam stelt een geërgerd man in staat iemand die hem irriteert de rug toe te draaien zonder dat men hem regelrecht van onbeleefdheid kan beschuldigen, maar men begrijpt wel wat er in hem omgaat.

- Het is niet mogelijk geen jaloezie te voelen als men het voorwerp van zijn liefde nog niet heeft bemachtigd. Men dient er namelijk altijd beducht voor te zijn dat iemand anders zich er meester van maakt.

- De onderscheidingenmanie neemt met de dag toe, en niemand kan nog beweren dat hij weet om welke orde het gaat als hij een lintje ziet, want behalve de versierselen horend bij een aantal obscure onderscheidingen, zijn er de fantasie-emblemen van niet-officiële genootschappen van jagers, academici, musici, gelovigen, geliefden, waarnaar het zelfs gevaarlijk zou zijn te informeren, omdat het om een genootschap van samenzweerders kan gaan.

- In gegoede kringen is het nu zover dat men, als men beleefd wil zijn, iemand niet meer kan vragen uit welk land hij komt, want als hij een Normandiër of Calabrees is, dient hij u vergeving te vragen als hij dit zegt, of als hij uit Waadtland komt, is hij verplicht u te zeggen dat hij Zwitser is. U mag evenmin nog een edelman vragen wat zijn familiewapen is, want als hij de heraldieke termen niet kent, brengt u hem in verlegenheid. Men dient een man geen compliment te maken over zijn mooie haar, want als het een pruik is, zou hij kunnen denken dat u hem voor de gek houdt, en men mag de mooie tanden van een man of vrouw niet loven, want ze zouden vals kunnen zijn.

   

Lees verder in mijn bespreking van deel 9 "Het keerpunt".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 7: Rust noch duur

Giacomo Casanova: Rust noch duur (Italië, 1790-1798): 344 blz: Vertaald door Theo Kars (1995): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In "Rust nog duur" reist Casanova rusteloos door Frankrijk en Italië. Opnieuw beleeft hij talloze liefdesavonturen. In Florence ziet hij na zestien jaar Teresa terug die een zoon van hem blijkt te hebben.

 

Hij heeft een ontmoeting met de paus aan wie hij een vrijbrief vraagt om weer naar Venetië te kunnen gaan. 

 

In Napels ontmoet hij de mooie 17-jarige Leonilda met wie hij wil trouwen. Hij wil haar moeder om toestemming vragen voor het huwelijk. Haar moeder blijkt Donna Lucrezia te zijn met wie Casanova achttien jaar eerder een relatie had, en haar vader is Casanova zelf.

 

Citaten:

- Ik kon mij er niet van weerhouden mijzelf onder de loep te nemen, en stelde vast dat ik een gelukkig mens was. Ik verkeerde in volmaakte gezondheid, bevond mij in de bloei van mijn leven, hoefde niet vooruit te zien, beschikte over veel geld, was van niemand afhankelijk, gelukkig in het spel, vond een gunstige ontvangst bij de vrouwen die mijn belangstelling wekten, en had alle reden tegen mijzelf te zeggen "saute, marquis" ("je boft, markies").

 

- Elke man die vol is van een vrouw meent trouwens dat iedereen in verrukking zal raken over het voorwerp van zijn liefde.

 

Over Costa, die door Casanova werd aangenomen als bediende:

- Hij amuseerde mij. Hij zei mij dat correct spellen niet vereist was, omdat iemand die leest en een taal kent geen goede spelling nodig heeft om een tekst te begrijpen, en dat iemand die de taal niet kent de fouten er niet in kan zien.

 

- Ik nam het besluit haar nooit in de steek te laten - daartoe besluit men altijd als men verliefd is.

 

- Aangezien er in het leven niets echt is behalve de werkelijkheid, genoot ik ervan. Ik  sloot mij af voor de beelden uit het verleden, en verfoeide de duisternis van de toekomst die altijd afschuwelijk is, aangezien de enige zekerheid die zij biedt de dood is ...

 

- Een vrouw in de beste kringen kan alleen verwachten succes te behalen en bijval te oogsten als zij flirt.

 

- Al het onaangenaams dat mij in mijn leven is overkomen, heb ik uitsluitend aan mijzelf te wijten, en bijna al het goede dat ik heb genoten, schrijf ik toe aan een gelukkige samenloop van omstandigheden.

 

- Ik weet dat ik niet dom ben. Domheid treft men wel aan bij een idiote buurman van mij die er behagen in schept mij te verkondigen dat dieren beter redeneren dan wij. "Ik ben het met u eens dat ze beter redeneren dan u," zei ik tegen hem, "maar niet beter dan ik." Door dit antwoord is hij mijn vijand geworden, hoewel het voor de helft zijn stelling ondersteunde.

 

- Hoe intelligent iemand ook mag zijn, hoe goed men het type mensen ook kent dat uitsluitend complimenten maakt, het is een aangename sensatie als iemand uw oren streelt.

 

- Wee de oude man die niet in staat is zichzelf te zien zoals hij is, en niet beseft dat de sekse die hij heeft verleid toen hij jong was, alleen maar minachting voor hem kan voelen als hij laat blijken dat hij nog bepaalde rechten meent te kunnen laten gelden in weerwil van het feit dat zijn leeftijd hem alle hoedanigheden heeft ontnomen om haar te bekoren.

- "Dwaze daden hebben soms een fortuinlijke afloop, maar ze zijn daarom niet minder dwaas."

- Ik besef steeds duidelijker dat echte vrolijkheid voortkomt uit een zorgeloze instelling.

- Haar toon was vrolijk, en de weg van vrolijkheid naar vriendschap en openheid is maar kort.

- "Trouwen is bij uitstek de aangelegenheid waar men het meest over na dient te denken alvorens ertoe over te gaan."

- Datgene wat, naar het zich laat aanzien, het meest bevorderlijk is voor wederkerigheid in de liefde, is gelijkheid in alles: in leeftijd, maatschappelijke positie, karakter ...

- Deze lichte vermaning bracht mij tot rede. Het vergeten van mijn huwelijksplannen was ongetwijfeld de beste houding die ik kon aannemen, maar ik was verliefd, en een geliefde is niet een stuk koopwaar, dat men gemakkelijk door een ander kan vervangen als men het niet kan krijgen.

 

- Ik zou een gelukkig leven hebben geleid met deze innemende vrouw, maar ik verafschuwde de gedachte mij ergens te vestigen. Ik zou in Napels een landgoed hebben kunnen kopen dat een rijk man van mij zou hebben gemaakt. Ik had daarvoor echter een oppassende levensstijl moeten aannemen die volkomen tegen mijn aard inging.

 

- Ik zei haar meteen dat zij er erg leuk uitzag en dat zij geschapen was om de man gelukkig te maken die God voor haar als echtgenoot had bestemd. Ik wist dat zij door dit compliment zou blozen. Het is wreed, maar zo begint de taal der verleiding. Een meisje van die leeftijd dat niet zou hebben gebloosd, zou óf achterlijk zijn geweest óf bedreven en doorkneed in alle vormen van bandeloosheid.

 

   

Lees verder in mijn bespreking van deel 8: "Leven en laten leven".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 6: Een man van aanzien

Giacomo Casanova: Een man van aanzien (Italië, 1790-1798): 334 blz: Vertaald door Theo Kars (1994): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In "Een man van aanzien" verblijft Casanova in Nederland, Duitsland en Zwitserland. Hij wordt in Duitsland door 3 officieren meegelokt naar een speelhol waar hij gedrogeerd wordt en hij veel geld verliest. Hij weet gelukkig te ontsnappen met het grootste deel van zijn bezittingen intact.

 

In Zwitserland krijgt hij het idee om monnik te worden in een klooster. Na 2 weken verdwijnt dit idee net zo snel als het bij hem is opgekomen als hij een knappe vrouw ziet. Hij wil deze vrouw natuurlijk veroveren, huurt een landhuis met een huishoudster, mevrouw Dubois geheten. Zoals wel vaker bij Casanova laat hij de vrouw op wie hij het eerst zijn zinnen had gezet, schieten, om het met een ander te proberen. Na zijn affaire met mevrouw Dubois weet hij haar goed uit te huwelijken.

 

De beroemdste passage uit "Een man van aanzien" is die waarin hij zijn ontmoeting en gesprekken met Voltaire beschrijft.

 

Citaten:

- Ik bracht met haar een van die dagen door die men gelukkig kan noemen, als wij geluk definiëren als wederkerige, kalme voldoening zonder een zweem van de heftigheid waarmee een onstuimige hartstocht gepaard gaat.

 

- "Wat u wilt, is heel makkelijk uitvoerbaar," zei hij. "De enige moeite die ik daarvoor hoef te doen is een briefje te schrijven aan de hofmeester die daar de leiding heeft, en het hem direct toe te sturen. Zegt u mij alleen hoeveel u wilt uitgeven."

 "Zoveel mogelijk," zei ik.

 "U bedoelt zo min mogelijk."

 "Nee, zoveel mogelijk, want ik wil het gezelschap groots onthalen."

 

- Een kwartier later ging ik naar de deur en duwde ertegen, waarop die openging. Ik sloot de deur, en ging op de tast op de onderste trede zitten. Ik bracht daar vijf uur door, die mij door het besef dat mijn geluk op handen was licht zouden zijn gevallen, als de ratten die steeds heen en weer liepen niet voortdurend mijn zenuwen zouden hebben gekweld. Ik heb het nooit kunnen opbrengen geen acht te slaan op deze ellendige dieren, en evenmin de afkeer kunnen overwinnen die zij mij inboezemen. Toch kan men alleen op ze tegen hebben dat ze stinken en lelijk zijn.

 

- Een vredig gemoed is het grootste goed dat er bestaat.

 

Casanova heeft het besluit genomen om monnik te worden, maar hij bedenkt zich nadat hij uit een raam een prachtige vrouw heeft gezien:

- Is er een man op aarde die de kracht bezit een dergelijke ontmoeting te weerstaan? Zouden er fanatici bestaan die in het dwaze voornemen zouden kunnen volharden zich in een klooster te begraven, nadat zij hadden gezien wat ik toen op de drieëntwintigste april in Zürich had gezien?

 

- Hij [de abt van een klooster] verzekerde mij in vertrouwen dat het makkelijker was de hemel te verdienen door in de wereld te blijven dan door zich in een klooster terug te trekken. Deze uitspraak leek mij niet die van een hypocriet, maar van een fatsoenlijk en nuchter man.

Over mevrouw Dubois, die Casanova als huishoudster had aangenomen en op wie hij verliefd werd:

- "Ik stond van tafel op, ten zeerste verbaasd over deze jonge vrouw, die erin leek te slagen mij op mijn zwakke plek te raken. Zij kon een logisch betoog voeren, en had al in dit eerste tweegesprek mijn reserves uitgeput. Jong, mooi, elegant gekleed, en intelligent - ik had geen idee waartoe zij mij nog zou brengen."

- "Ik denk," zei ik tegen haar, "dat u juist redeneert als u zich laat overreden met mij naar bed te gaan, terwijl u denkt dat u zeer juist redeneert door daar niet mee in te stemmen."

- Ik vergat dat het niet mogelijk is alleen eenvoudige vriendschap te voelen voor een vrouw die men aantrekkelijk vindt, met wie men dagelijks omgaat, en van wie men kan vermoeden dat zij verliefd is.

Casanova schrijft een paar regels verder hetzelfde in iets andere woorden:

- Een aanhanger van het platonisch denken die beweert dat het mogelijk is niet meer dan zuivere vriendschap te voelen voor een aantrekkelijke vrouw met wie men dagelijks omgaat, staat buiten de werkelijkheid. Mijn huishoudster was te aantrekkelijk en te intelligent. Het was onbestaanbaar dat ik niet verliefd op haar zou worden.

- Het is trouwens een onbetwistbaar feit dat ontrouw in de liefde alleen bestaat vanwege de verscheidenheid van gezichten. Als men deze niet zou zien, zou een man altijd de trouwe minnaar zijn van de eerste vrouw die hem had bekoord.

- Liefde is een speels kind, dat als voedsel vrolijkheid en vermaak verlangt. Met ander voedsel teert het weg.

Een beroemde passage uit dit 6e deel is die waarin Casanova zijn ontmoeting met Voltaire beschrijft:

- Op dat ogenblik wekte Voltaire mijn verbazing: hij declameerde uit zijn hoofd twee lange passages uit de vierendertigste en vijfendertigste canto van de gezegende dichter ["Orlando Furioso" van Ariosto], waarin hij Astolpho's gesprek met de apostel Johannes beschrijft. Hij sloeg geen regel over, en sprak elk woord precies zo uit als de prosodie vereiste. Hij toonde mij de schoonheid ervan met bespiegelingen waartoe alleen een werkelijk groot man in staat is. Van de voortreffelijkste Italiaanse commentatoren zou men niets beters hebben verwacht. Ik luisterde ademloos toe, zonder eenmaal met mijn ogen te knipperen, vergeefs hopende hem op een fout te betrappen. Ik draaide mij om naar het gezelschap en zei dat ik volkomen overdonderd was en heel Italië op de hoogte zou stellen van mijn gerechtvaardigde verwondering.

- "Clemens van Alexandrië," zo zei hij, "een geleerde en filosoof, zegt dat de ogenschijnlijk zo diep in een vrouw gewortelde kuisheid zich in feite tot hun hemd beperkte, aangezien men er geen spoor meer van bemerkte als men erin slaagde hen dit te laten uittrekken."

- De syndic begon met uit zijn zak een pakje fijne Engelse overjassen te halen, en roemde dit bewonderenswaardige voorbehoedsmiddel tegen een ongeluk dat reden zou kunnen geven tot gruwelijke wroeging. Zij kenden het, leken ermee ingenomen en lachten om de vorm die het opgeblazen werktuig voor hun ogen aannam. Ik zei hun toen dat hun eer mij beslist dierbaarder was dan hun schoonheid, maar dat ik er nooit toe zou kunnen besluiten mijn geluk bij hen te vinden door mijzelf in een stuk dode huid te hullen.

- Alleen die overweging had mij al het zwijgen dienen op te leggen, maar iemand die boos is, denkt altijd dat hij gelijk heeft.

Lees verder in mijn bespreking van deel 7 van de memoires: "Rust nog duur".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 5: De jacht op geld

Giacomo Casanova: De jacht op geld (Italië, 1790-1798): 305 blz: Vertaald door Theo Kars (1994): Uitgeverij Athenaeuk-Polak & van Gennep

 

Nadat Casanova ontsnapt is uit de Venetiaanse gevangenis, reist hij opnieuw naar Parijs. Deze keer heeft hij als doel veel geld te verdienen, zo veel mogelijk. Hij zet een staatsloterij op, reist naar Nederland en probeert nog rijker te worden door een zijdeweverij op te zetten. Tussen de bedrijven door spelen nog enkele liefdesgeschiedenissen.

Citaten:

- Nadat hij zijn brief had voltooid, zei hij mij in het Italiaans dat mijnheer abbé de Bernis hem een gedeelte had verteld van de geschiedenis van mijn ontsnapping.

 "Vertelt u mij hoe u dit is gelukt"

 "Het verhaal duurt twee uur, monseigneur, en ik heb de indruk dat Uwe Excellentie haast heeft."

 "Vertelt u het in het kort."

 "De kortste versie neemt twee uur in beslag."

 "U kunt mij de bijzonderheden een andere keer vertellen."

 "Zonder de bijzonderheden is het verhaal niet interessant."

 "Dat is zo. Maar men kan alles net zoveel inkorten als men wil."

 "Goed. Dan krijgt Uwe Excellentie van mij te horen dat de Staatsinquisiteurs mij onder de Piombi hebben laten opsluiten. Na vijftien maanden en vijf dagen heb ik een gat in het dak gemaakt. Ik ben door een dakvenster in de kanselarij gekomen, heb de deur geforceerd, ben de trap afgelopen naar de Piazza en heb een gondel genomen. Deze zette mij buiten de stad aan wal. Vandaar ben ik naar München gegaan. Daarvandaan ben ik naar Parijs gereisd, waar ik de eer heb bij u mijn opwachting te maken."
 "Maar-wat zijn de Piombi?"

 "Dat kost een kwartier, monseigneur."

 "Hoe kon u een gat in het dak maken?"

 "Dat kost een halfuur."

 "Wat was de reden van uw opsluiting boven in de gevangenis?"

 "Nog eens een halfuur."

 "Ik geloof dat u gelijk hebt. Het belangwekkende van de geschiedenis schuilt in de bijzonderheden ..."

- Ten slotte geraakte zij evenzeer in vuur en vlam als ik, en opende haar armen voor mij, terwijl zij mij liet beloven dat ik haar het meest elementaire deel zou besparen. Wat belooft een man niet op dergelijke ogenblikken? Maar ook: welke vrouw, die echt van haar geliefde houdt, peinst erover hem te sommeren zich aan zijn belofte te houden, als de liefde de plaats heeft ingenomen van de rede?

- Een man die een vrouw op een andere wijze dan met gebaren zijn liefde betuigt, heeft enige bijscholing nodig.

- Ik had haar de waarheid kunnen zeggen: dat ik volgens dezelfde methode waarmee ik het manuscript had ontcijferd ook te weten was gekomen hoe het woord luidde, maar ik gaf toe aan de opwelling haar te zeggen dat een genius het mij had onthuld. Door deze valse bekentenis kreeg ik mevrouw d'Urfé in mijn macht. Zij leverde op die dag haar ziel aan mij uit, en ik heb misbruik gemaakt van mijn macht over haar. Iedere keer als ik eraan terugdenk, stemt het mij treurig en schaam ik mij ervoor, en ik doe er nu boete voor door mijzelf tot taak te stellen de waarheid te vertellen bij het schrijven van mijn memoires.

- Was ik eigenlijk rijk genoeg om zulke kostbare geschenken te geven? Nee, en dat wist ik. Ik gaf ze alleen omdat ik vreesde dat ik daarvoor nooit rijk genoeg zou worden. Als ik daar zeker van was geweest, zou ik ermee hebben gewacht.

- De meest ingrijpende daden in ons leven vloeien voort uit onbelangrijke aanleidingen.

- Haar toekomst verontrustte mij. Zij was intelligent, maar wanneer het ontbreekt aan levenservaring richt intelligentie vaak meer kwaads dan goeds aan.

- Ik gaf weliswaar veel geld uit thuis in La Petite Pologne, maar er was een veel grotere post waarvan niemand op de hoogte was, en die mijn bestaan ondermijnde. Ik werd nieuwsgierig naar alle meisjes van enig kaliber die voor mij werkten. Omdat ik niet het geduld had hen op goedkope wijze te veroveren, hadden zij de macht mij duur te laten betalen voor het bevredigen van mijn nieuwsgierigheid. Het voorbeeld van de eerste was voor al haar opvolgsters genoeg om mij om een huis met meubels te vragen zodra zij merkten dat zij mijn begeerte hadden gewekt. Mijn gril duurde vaak maar drie dagen, en degene die de plaats van de vorige had ingenomen, leek mij altijd beter bij mij passen dan haar voorgangster. Die zag ik dan niet meer, maar ik bleef haar onderhouden.

Ik ben bij met het bespreken van deze prachtige serie memoires. Ik ga rustig verder lezen in deel 6 en de overige delen van de memoires en zal jullie daar te zijner tijd  over berichten.

 

Lees verder in mijn bespreking van deel 6 van de memoires: "Een man van aanzien".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.