Dvd: Acht kunstdocumentaires van de BBC

Kunstcollectie (Groot Brittannië, 2009-2016): 16 dvd's: Ongeveer 26 uur: Presentatoren: Alastair Sooke & Waldemar Januszczak

 

 

Ik heb de afgelopen tien dagen gedeeltelijk doorgebracht met het bekijken van 8 prachtige kunstdocumentaires van de BBC. Mijn box heet "Kunstcollectie" en is bestemd voor de Nederlandse markt. Alle 8 de documentaires zijn Engelstalig en met Nederlandse ondertitels. Ik geef hier de Engelse titels van deze documentaires zodat liefhebbers makkelijk op het internet extra informatie kunnen zoeken. De titels zijn: "Treasures of Ancient Egypt", "Treasures of Ancient Greece", "Treasures of Ancient Rome", "The Dark Ages: An Age of Light", "Renaissance Unchained", "Baroque From St. Peter's to St. Paul's", "Rococo: Travel, Pleasure, Madness" en "The Impressionists".

 

De documentaires staan op 2 dvd's elk en bevatten drie of vier afleveringen van tussen de 50 en 60 minuten. De eerste 3 series worden gepresenteerd door de ongeveer 30-jarige Alastair Sooke en de overige 5 series worden gepresenteerd door de uit Polen afkomstige Waldemar Januszczak, ten tijde van de series tussen de 55 en 60 jaar oud.

In de eerste 3 series reist Alastair Sooke uitgebreid door Egypte, Griekenland en Italië en bezoekt hij een aantal grote Europese musea. In de laatste 5 series is Waldemar Januszack helemaal reislustig. Hij bezoekt talloze kerken, paleizen en musea verspreid over Europa en de Verenigde Staten.

Wat ik ook leuk vind is dat Januszczak stilstaat bij technische ontwikkelingen die de schilderkunst vooruit hebben gebracht zoals de uitvinding van de verftube in 1846 en die van de draagbare ezel zodat schilderen in de buitenlucht veel makkelijker werd. In de films met Alastair Sooke, spreekt hij met enkele kunstenaars die werken volgens aloude principes zodat men kan zien hoe sommige kunstwerken tot stand kwamen.

 

De besproken kunstwerken worden prachtig in beeld gebracht. Ik denk dat in veel gevallen het bekijken van deze dvd's de beste methode is om de kunstwerken te bekijken, vaak krijg je ze beter te zien dan als je ze ter plekke zou gaan bekijken. En om alle besproken kunstwerken ter plaatse te gaan bekijken heb je jaren nodig en een enorm budget.

Ik vind de presentatie van beide heren geweldig. De verteltoon is losjes, licht humoristisch en ze schuwen niet om hun eigen mening te geven. Met name Januszczak is het regelmatig oneens met de gevestigde kunstcritici en hij legt altijd netjes uit waarom hij het met ze oneens is.

Ik ben geen kunsthistoricus, dus ik kan moeilijk beoordelen in hoeverre de besproken kunst representatief is voor de kunstperiodes. Wel vind ik het 8 zeer onderhoudende documentaires die ik met heel veel plezier heb bekeken. Veel grote namen die ik al kende komen wel voorbij. 

Het is duidelijk dat deze documentaires gemaakt zijn voor een groot publiek. Misschien zijn ze wat oppervlakkig voor de echte liefhebbers, maar ik neem dat graag voor lief. Ook denk ik dat alle 8 de documentaires uitstekend lesmateriaal vormen voor de hogere klassen van de middelbare scholen. In twee woorden: warm aanbevolen!

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Treasures of Ancient Egypt

Treasures of Ancient Egypt (Groot Brittannië, 2014): 145 min: Presentator Alastair Sooke

 

Een tijdje terug heb ik op marktplaats een box gekocht "Kunstcollectie" met daarin 8 documentaires van de BBC over verschillende perioden in de kunstgeschiedenis: Het oude Egypte, De Griekse oudheid, Het Romeinse rijk, De middeleeuwen, De Renaissance, De Barok, De Rococo, Het impressionisme.

De afgelopen dagen heb ik naar de prachtige driedelige documentaire over het Oude Egypte gekeken, die gepresenteerd wordt door de sympathieke Alastair Sooke, op het oog begin dertig.

Alastair Sooke neemt ons mee op een rondreis door Egypte (veel van de besproken kunstschatten staan in het Egyptisch Museum in Caïro), Engeland (het British Museum in Londen en een park waar een rijke landheer een obelisk heeft laten plaatsen) en Berlijn. De 30 besproken kunstwerken zijn soms kolossaal van grootte (de piramide van Gizeh, de tempel van Hatsjepoet), maar soms ook beeldjes van bescheiden omvang.

In hoeverre de keuze van de 30 kunstwerken representatief is kan ik niet beoordelen, wel zijn alle kunstwerken prachtig in beeld gebracht (ik denk dat je ze in de meeste gevallen beter kunt zien in deze documentaire dan in het echt) en vind ik de presentator prettig en op een informele manier informatief en zeer onderhoudend.

Wat ik ook erg leuk vind aan deze serie is dat Alastair Sooke een aantal hedendaagse kunstenaars spreekt die volgens de tradities van de oude Egyptische kunst werken. In sommige gevallen krijgt men zelfs te zien hoe een kunstwerk tot stand is gekomen.

Kortom een geweldige serie!

Op IMDB krijgt "The Treasures of Ancient Egypt" van 113 mensen een in mijn ogen erg magere waardering van 7,4. Zelf waardeer ik deze serie zonder voorbehoud met een 10. De drie mensen die op IMDB een recensie hebben geschreven spreken van een oppervlakkige serie. Misschien zit daar iets in, maar ik vind de mengeling van prachtige beelden met een vlot commentaar geweldig om naar te kijken.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Een variatie op een uitspraak van Rita Verdonk

Gisteren had ik een vriend te eten die met een variatie kwam aanzetten op de beroemde uitspraak van Rita Verdonk: "Ik ben niet rechts, ik ben niet links, ik ben recht door zee".

 

De variant van mijn vriend luidt:

"Ik ben niet rechtshandig, ik ben niet linkshandig, ik ben onhandig".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

S. Carmiggelt (tekst) & Dick Matena (tekeningen): Kronkels

S. Carmiggelt (tekst) & Dick Matena (tekeningen): Kronkels (Nederland, 2019): 181 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers

 

 

In Nederland bestaat de dwaze gewoonte om schrijvers van, vaak uiterst middelmatige, romans hoger aan te slaan dan schrijvers van goede of zelfs zeer goede (korte) verhalen, essays, reisverhalen, graphic novels of strips, biografieën of autobiografisch werk. 

 

Simon Carmiggelt schreef ZKV's lang voordat die term bedacht werd. In zijn tijd werden de kronkels van Simon Carmiggelt zeer veel gelezen en hoog gewaardeerd. Hij schreef bijna 40 jaar lang zes keer per week een stukje in het Parool. Tegenwoordig is het werk van Simon Carmiggelt ten onrechte (volgens mij) bijna vergeten.

De stukjes van Carmiggelt lezen altijd prettig weg, hebben een lichte toon en zijn vaak humoristisch. Ze spelen zich meestal af in Amsterdam, vaak in of nabij een kroeg. Het tekenwerk van Dick Matena is voortreffelijk, hij laat in dit boek zien wat hij in huis heeft. Prettig is daarbij dat er niet zo'n grote lappen tekst in het boek staan zoals bij sommige andere verstrippingen van Matena wel het geval is.

 

Deze hernieuwde kennismaking met het werk van Carmiggelt samen met de tekeningen van Dick Matena is mij uitstekend bevallen.

 

Zoals gebruikelijk een aantal citaten:

- Lopend in een oude, kruidig naar het riool ruikende straat nabij het Centraal Station, sloeg ik een hoek om en kwam in een zeer smalle sleuf, waar huis aan huis het oudste beroep van de wereld werd uitgeoefend. De meisjes zaten achter de ramen in opzienbarende houdingen, waarvan blijkbaar werfkracht uitging. Maar om drempelvrees te overwinnen, stond er ook zo hier en daar een aan de deur en zei: "Dag schat." Tegen beter weten in voelde ik mij begeerd.

 

- Hij liep veerkrachtig en droeg een hoogst zwangere aktetas, die het handelsmerk van bedrijvige politici is.

 

- Er stond ook een zeeman, een losse jongen, al de hele dag op pad. Daarom was hij wat praterig tegen de kastelein, die maar van ja knikte, om er af te wezen. De bazin zat zeer vleselijk ter zijde - een onontkoombaar Waterloo voor mannelijke levenslust.

 

- Op de Dam stond een nerveuze juffrouw, die van mij wilde weten hoe ze het best naar de Peperstraat kon lopen. De vraag overviel me. Ik bleef stilstaan. Amsterdam smeet mij al zijn grachten, sleuven en trapgevels in het gezicht en ik sprak aarzelend ...

 

- Hij was een gewichtheffer in verval, vijf dagen geleden met een zeer bot mesje geschoren, en hij had de oogopslag van iemand die in zijn onfortuinlijk leven onophoudelijk door ambtenaren van het kastje naar de muur werd gestuurd, zonder dat het hielp.

 

- Ik geloof dat "gezellig" het meest misbruikte woord van de Nederlandse taalschat is. In de huiskamer, waar je de spanning met een bot mes snijden kon, zat Henk verdraaid kalm, zeer gekwetst en niet de minste te wezen.

 

- De vakantie is ten einde en gretig stort ik mij weer in mijn opwindende arbeid. "Zo," zegt mijn chef. "Jij moest maar eens naar het zus-en-zo-hofje gaan. Want daar woont een mannetje dat volgende week honderd jaar schijnt te worden." Een lieve opdracht! Bij het schrijven over zo iemand, doopt de journalist zijn pen niet in de inkt, doch in een zoetgeurend mengsel van beleefdheid en verflenste poëzie. 

 

- Vanmorgen werd er gebeld. Ik deed open. Op de stoep stonden twee jongetjes, kennelijk bezig met het nimmer uitstervende spel "belletje trekken". Streng vroeg ik aan de grootste van de twee: "Deed jij dat?" Hij antwoordde: "Nee, meneer." En op zijn veel kleinere broertje wijzend zei hij: "Hij." "Onmogelijk," repliceerde ik. Hij kan niet eens bij de bel. Waarop de grootste zei: "Ja." Want ik heb hem opgetild.

 

- De eerste klas van een lagere school leert kerstliederen. De juffrouw doceert: "De herdertjes lagen bij nacht in het veld ... zij hielden getrouwe de wachte, zij hadden hun schaapjes geteld ..." Waarop een exact jongetje op de tweede bank vraagt: "En ... Hoeveel waren 't er eigenlijk?"

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in maart

Ik heb over ongeveer alles waar ik ooit over wilde schrijven inmiddels wel geschreven. Het doorgaan met mijn blog heeft dus niet meer de hoogste prioriteit, maar ik vind het nog steeds erg leuk om stukjes te schrijven over alles wat mij bezighoudt en daarom ga ik voorlopig weer verder.

 

Los Olvidados: Mexicaanse film van Luis Buñuel uit 1950 over een groep straatkinderen in Mexico-stad. Een van de meest indrukwekkende films van Luis Buñuel. ****

 

Yi Yi: Familiefilm uit 2000 van de Taiwanees Edward Yang. Ik had deze dvd gekregen van een vriend met een enorme filmkennis. We delen veel voorkeuren, maar over deze film ben ik niet enthousiast. ***

 

Bacalaureat: Zeer indrukwekkende film van de Roemeen Cristian Mungui uit 2017 over een jonge vrouw die wil gaan studeren in Cambridge en vlak voor haar eindexamen aangerand wordt. Nu samen met twee filmvrienden gezien. We waren alle drie erg enthousiast. *****

 

Kramer vs. Kramer: Hollywoodfilm uit 1980 met in de hoofdrollen Dustin Hofman en Meryl Streep. De film gaat over een nog altijd actueel thema: wat gebeurt er met de kinderen als de ouders uit elkaar gaan? Deze film staat hoog aangeschreven, maar dat lijkt mij toch meer vanwege het onderwerp dan vanwege de filmische kwaliteiten. ****

 

Simon of the Desert: Een film van Luis Buñuel uit 1965 over de pilaarheilige Simon. Zoals altijd bij Buñuel een onderhoudende film, maar in mijn ogen toch niet een van zijn besten. ****

 

l'Atalanta: Film van de Fransman Jean Vigo uit 1934 over een schipper die trouwt en het leven aan boord van het schip laat zien. Veel geroemd, maar ik ben niet zo enthousiast. ***

 

Rituals: BBC-serie uit 2008 waarin de 51-jarige charismatische priester van de Anglicaanse kerk Peter Owen Jones ons meeneemt op een tocht rond de wereld waarbij hij deelneemt aan allerlei bijzondere (geloofs-)rituelen. Erg onderhoudend. ****

 

Valse wals: Film van Mark de Cloe uit 2005 waarin hij een liefdesrelatie schetst alleen door middel van dans en muziek, maar zonder tekst. Interessant experiment, maar ik ben toch niet erg enthousiast over deze film. ***

 

The Lover: Film van de Fransman Jean-Jacques Annaud over een liefdesrelatie (met veel bloot!) tussen een 15-jarig Frans meisje en een 32-jarige Chinees die zich afspeelt in Vietnam. Mooi gefilmd, maar heeft weinig om het lijf. ***

 

56-Up: *****

 

The Girl with the Dragon Tattoo:  Ik had de Zweedse serie "De Milennium-trilogie" al gezien. De inhoud van deze Amerikaanse remake met Daniel Craig en Rooney Mara in de hoofdrollen, lijkt erg op het origineel waar ik niet erg vrolijk van werd en ik ben na 27 minuten gestopt met kijken.

 

Abba: Number Ones: De opnames waarop de twee dames en de twee heren van Abba te zien zijn terwijl de groep optreedt zijn op zich niet zo bijzonder, maar voor fans als ik toch erg leuk om naar te kijken. De muziek is en blijft 40 jaar na dato geweldig. ****

 

63-Up: Ik heb de 2 laatst gemaakte afleveringen gezien van de serie 7-Up en zijn vervolgen waarin een aantal mensen iedere 7 jaar gefilmd worden. Inmiddels vind ik deze serie het meest indrukwekkende wat ooit op film of televisie is uitgebracht. Iedereen! zou deze serie moeten zien. *****

The last Days of Shishmaref: Een Nederlandse documentaire uit 2008 van Jan Louter over het dorpje Shishmaref en haar bewoners. Shishmaref is een dorpje met ongeveer 500 inwoners dat op een eilandje voor de westkust van Alaska ligt en dat dreigt te overstromen door de stijgende zeespiegel. Mooie beelden, maar de ecologische boodschap komt hier en daar een beetje drammerig over. ***

 

Blogpauze

Ik houd weer eens een pauze om te overdenken of ik nog zin heb om door te gaan met bloggen en zo ja waarover. Jullie zullen het vanzelf wel merken als ik weer verderga met schrijven. Waarschijnlijk tot later, Erik

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Bacalaureat

Bacalaureat (Roemenië, 2016): 122 min: Regisseur Cristian Mungiu

 

 

De naam Cristian Mungiu zal bij de meeste filmliefhebbers geen belletje doen rinkelen. Sommigen zullen zijn abortusdrama "Vier maanden, drie weken, twee dagen" hebben gezien. Die film vind ik absoluut geweldig en ook "Beyond the Hills" dat ik kortgeleden heb besproken en "Bacalaureat" vind ik twee geweldige films. Wat mij betreft behoort Cristian Mungiu tot de meest interessante regisseurs van de 21e eeuw.

De 18?-jarige Eliza staat voor haar eindexamen. Haar ouders hebben voor haar een toekomst uitgestippeld waarin ze naar Cambridge kan om daar te gaan studeren. Ze moet dan wel goede cijfers voor haar eindexamen halen, maar dat lijkt een formaliteit.

In het begin van de film zien we hoe Eliza met haar ouders in een troosteloze flat woont. Het huwelijk van haar ouders is al lang vastgelopen en haar vader Romeo heeft een jongere en knappere vriendin. Op een dag brengt Romeo Eliza met de auto weg en zet hij haar ergens af zodat ze vlugger bij haar vriend is. Dan wordt zij aangerand.

Romeo staat erop dat Eliza haar examens doorzet en fraudeert zelfs om te zorgen dat Eliza het beoogde cijfer kan halen en zo naar Cambridge kan gaan. De rest van de film laat het proces zien waar Eliza en haar ouders door heen moeten gaan om hun leven weer op te pakken.

Ik vind "Bacalaureat" zoals gezegd een briljante film. Het acteerwerk is heel naturel en de dialogen zijn zeer geloofwaardig en overtuigend. Ook krijg je met deze film een goed beeld van hoe het leven eruit ziet in een land in verval en van de alomtegenwoordigheid van corruptie. Voor iedere liefhebber van filmhuisfilms is deze film een absolute aanrader!

Op IMDB krijgt "Bacalaureat" van 13.400 mensen een waardering van 7,3.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jürgen Müller (red): 100 Movies of the 2010s

Jürgen Müller (red): 100 Movies of the 2010s (Verenigde Staten, 2022): 880 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

Zelden heb ik zo naar een boek uitgekeken als naar het nieuwe deel in de prachtige reeks filmboeken van Taschen. Mijn bespreking van de overige 9 delen volgden een vast patroon dat ik ook bij deze bespreking weer zal navolgen. Eerst vertel ik uit welke landen de besproken films komen, vervolgens welke van de besproken films ik gezien heb en daarna welke films ik graag besproken had gezien.

 

"100 Movies of the 2010s" is het eerste deel dat is uitgegeven als een hardcover met stofomslag. Het boek is met 40 euro nieuw 10 euro duurder dan de overige delen destijds waren, maar die meerprijs heb ik er graag voor over. Een gebonden hardcover verslijt nu eenmaal veel minder snel en dat is erg prettig bij een boek dat ik nog wel vaker zal inkijken.

 

Zoals in alle boeken van de serie, worden ook in dit deel voornamelijk films uit de Verenigde Staten besproken. Er staan maar liefst 64 films uit de Verenigde Staten of films die mede geproduceerd zijn in de Verenigde Staten. Daarnaast was er dus nog ruimte voor 36 films uit andere landen. Er staan in het boek 6 films uit Frankrijk, 4 films uit China, 3 films uit Denemarken en Groot Brittannië, 2 films elk uit Italië, Japan, Polen en Zuid-Korea en 1 film elk uit Australië, Brazilië, Canada, Duitsland, Filipijnen, Finland, Griekenland, Iran, Mauretanië, Mexico, Nieuw Zeeland en Zweden. Het is voor het eerst in de serie dat een film uit Afrika wordt besproken.

 

Van de besproken films heb ik de volgende films gezien: "Amour", "Another Round", "The Artist", "Birdman", "Bohemian Rhapsody", "Boyhood", "Le Havre", "La la land", "Life of Pi", "The Lobster", "Melancholia", "Nymphomaniac", "Parasite", "Portrait of a Lady on Fire", "The Revenant", "Roma", "A Separation", "Shoplifters", "Timbuktu", "The Tree of Life" en "The Wind Rises". Met de meeste van deze films die zijn opgenomen in het boek kan ik wel leven, maar ik vind "Melancholia" en vooral "Nymphomaniac" van Lars van Trier, "Birdman", "The Lobster" en "Timbuktu" niet zo'n heel sterke films. Van de films die zijn opgenomen zijn "Boyhood" en "Roma" duidelijk mijn twee favoriete films.

Films die ik mis, zijn onder andere: "La vie d'Adèle" en "Mektoub my Love, canto uno" van de Algerijn Abdellatif Kechiche, "Jagten" van de Deen Thomas Vinterberg. "The Turin Horse" van de Hongaar Bela Tarr, "The Missing Picture" over de killing fields in Cambodja tijdens de Rode Khmer, "Die Andere Heimat" van de Duitser Edgar Reitz, "Our Little Sister" van de Japanner Kore-Eda Hirokazu, "Loving Vincent", een geheel geschilderde animatiefilm over Vincent van Gogh, "The BFG" naar het boek van Roald Dahl van Steven Spielberg, "Once Upon a Time in Anatolia" van de Turk Nuri Bilge Ceylan, "La Promesse" en vooral "Deux jours, une nuit" van de Belgen Jean-Pierre en Luc Dardenne, "Beyond the Hills" en "Bacalaureat" van de Roemeen Cristian Mungui, "Djam" van de Algerijn Tony Gatlif, "Werk ohne Autor" van de Duitser Florian Henckel von Donnersmarck en "The Red Turtle", een animatiefilm door studio Ghibli van de Nederlander Michael Dudok de Wit.

Voor dit deel uit de serie geldt, dat ik maar liefst 8 van mijn 10 favoriete films uit de jaren 2011-2020 mis. Zeker "La vie d'Adèle", "Jagten", "The Turin Horse", "Our Little Sister" en "Deux jours, une nuit" hadden absoluut in het boek gemoeten.

 

Waardering van de filmkeuze: ***

 

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Er was eens

Er was eens een man die rookte slechts bij twee gelegenheden:

hij rookte als het regende,

en hij rookte als het niet regende

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Onno Blom: Marszwart & titaanwit

Onno Blom: Marszwart & titaanwit: Het beeldend werk van Jan Wolkers (Nederland, 2008): 224 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

 

 

Onno Blom is de biograaf van Jan Wolkers. Een  van de eerste dingen die hij als zodanig deed was het samenstellen van een tentoonstelling van het beeldend werk van Jan Wolkers in de Lakenhal in Leiden.

 

Onno Blom heeft "Marszwart & titaanwit" samengesteld samen met de vormgeefster Irma Boom. Onno Blom heeft de teksten in het boek geschreven en Irma Boom heeft de keuzes gemaakt van het fotomateriaal en de vormgeving van het boek.

 

"Marszwart & titaanwit" is in alle opzichten een mooi boek. De tekst van Onno Blom is toegankelijk en leest vlot weg. Met dit boek krijg je een aardig beeld van Jan Wolkers als beeldhouwer en als schilder, hoewel er wat mij betreft er wel wat meer beeldhouwwerken in hadden mogen staan die Jan Wolkers van glas en staal heeft gemaakt.

 

Voor een aantal afbeeldingen uit "Marszwart & titaanwit", klik hier.

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Gerard Reve (tekst) & Dick Matena (tekeningen): De avonden

Gerard Reve (tekst) & Dick Matena (tekeningen): De avonden (Nederland, 2003-2004): 4 delen: Uitgeverij de Bezige Bij

 

De avonden: Deel 1 (2003): 90 blz

 

 

De avonden: Deel 2 (2003): 82 blz

 

 

De avonden: Deel 3 (2004): 94 blz

 

 

De avonden: Deel 4 (2004): 91 blz

 

 

Ik ben nooit een fan geweest van Gerard Reve en ook niet van zijn beroemdste werk: "De avonden". 

 

Reve stond bekend als een groot stilist. Dat mag dan misschien zo zijn, maar inhoudelijk vind ik zijn werk niet interessant en ik houd niet van zijn sombere wereldbeeld en zijn zwarte gevoel voor humor. Eigenlijk vind ik zijn boeken, nare boeken van een nare man.

 

Over het werk van Dick Matena ben ik wel erg enthousiast. Ik was wel benieuwd wat de combinatie Gerard Reve en Dick Matena voor boek heeft opgeleverd. Ik denk dat de verstripping van "De avonden" vrij algemeen als het meesterwerk van Dick Matena wordt beschouwd.

In "De avonden" maken we kennis met Frits van Egters. Frits woont nog bij zijn ouders met wie hij niet al te veel opheeft. "De avonden" volgt het leven van de 23-jarige Frits in de laatste 10 dagen van het jaar (1946?). Het is verleidelijk om Frits als het alter ego van Gerard Reve te beschouwen, maar dat het boek veel autobiografische elementen bevat zal iedereen duidelijk zijn.

Ik moet zeggen dat ik nu ik "De avonden" op mijn gemak doorgelezen heb en de bijbehorende tekeningen heb bekeken, ik het toch wel een aardig boek vind, maar zeker niet het meesterwerk waarvoor het door velen wordt aangezien. Over het tekenwerk van Dick Matena ben ik razend enthousiast.

Citaten:

Een voorbeeld van de cynische humor van Reve waar ik niet van houd:

- Een vader heeft een zoontje, een klein jongetje, en dat tilt hij wel eens aan het hoofd op. Hij doet het weer eens en ... Tik! De nek breekt, dood.

 Dokter gehaald, die zegt: het kind is dood, hoe is dat gekomen? Dat weet ik niet zegt de vader, we stoeiden.

 Maar dan moet u toch iets bizonders gedaan hebben, zegt de dokter. Welnee, gewoon, zegt de vader, opgetild, -zo- en hij tilt het zusje, om het te laten zien, net zo oud, ook aan haar kop omhoog. Tik! Ook de nek gebroken. 

 Toen wisten ze in elk geval waar het van kwam, aardig hè?

Waarschijnlijk het bekendste gezegde van Gerard Reve:

- Het gaat slecht, verder gaat het goed.

- Ik moet er de meestertitel bij hebben, anders is het half werk. Wat doe jij? Frits haalde diep adem, opende de mond, sloot hem weer, opende hem opnieuw en zei op een effen toon: op kantoor. Ik neem kaarten uit een bak. Als ik die er uit genomen heb, dan zet ik ze er weer in. Zo is het.

- ... en ging bij een groot plein het warenhuis "Het wespennest" binnen.

- "Heel interessant, geweldig interessant", zei hij. Dat moet ik morgen eens lezen. "Dat is niet voldoende," dacht hij. "Ik zal het morgen eens diepgaand bestuderen," voegde hij er aan toe.

Voor een aantal afbeeldingen uit "De avonden", klik hier.

 

Waardering:

Tekst: ***

Tekeningen: *****

        

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Gerard Reve (tekst) & Dick Matena (tekeningen): De avonden: Deel 1

Gerard Reve (tekst) & Dick Matena (tekeningen): De avonden: Deel 1 (Nederland, 2003): 89 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

 

 

Ik ben nooit een fan geweest van Gerard Reve en ook niet van zijn beroemdste werk: "De avonden". Reve stond bekend als een groot stilist. Dat mag dan misschien zo zijn, maar ik houd niet van zijn sombere wereldbeeld, zijn zwarte gevoel voor humor en de inhoud van zijn boeken. Over het werk van Dick Matena ben ik erg enthousiast. Ik was eigenlijk wel benieuwd wat de combinatie Reve en Matena voor boek heeft opgeleverd. Ik denk dat de verstripping van "De avonden" vrij algemeen als het meesterstuk van Dick Matena wordt beschouwd.

In dit eerste deel van "De avonden" maken we kennis met Frits Egters. Frits woont nog bij zijn ouders met wie hij niet al te veel opheeft. "De avonden" volgt het leven van Frits in de laatste 10 dagen van het jaar. In dit eerste deel staan de beschrijvingen van de eerste 3 dagen.

Ik moet zeggen dat ik nu ik "De avonden" op mijn gemak doorlees en de bijbehorende tekeningen bekijk, het toch wel een aardig boek vind, maar zeker niet het meesterwerk waarvoor het algemeen wordt aangezien. Over het tekenwerk van Dick Matena ben ik razend enthousiast, dus ik zal de drie volgende delen ook wel snel gaan lezen.

Citaten:

Een voorbeeld van de cynische humor van Reve waar ik niet van houd:

- Een vader heeft een zoontje, een klein jongetje, en dat tilt hij wel eens aan het hoofd op. Hij doet het weer eens en ... Tik! De nek breekt, dood.

 Dokter gehaald, die zegt: het kind is dood, hoe is dat gekomen? Dat weet ik niet zegt de vader, we stoeiden.

 Maar dan moet u toch iets bizonders gedaan hebben, zegt de dokter. Welnee, gewoon, zegt de vader, opgetild, -zo- en hij tilt het zusje, om het te laten zien, net zo oud, ook aan haar kop omhoog. Tik! Ook de nek gebroken. 

 Toen wisten ze in elk geval waar het van kwam, aardig hè?

Waarschijnlijk het bekendste gezegde van Gerard Reve:

- Het gaat slecht, verder gaat het goed.

- Ik moet er de meestertitel bij hebben, anders is het half werk. Wat doe jij? Frits haalde diep adem, opende de mond, sloot hem weer, opende hem opnieuw en zei op een effen toon: op kantoor. Ik neem kaarten uit een bak. Als ik die er uit genomen heb, dan zet ik ze er weer in. Zo is het.

- ... en ging bij een groot plein het warenhuis "Het wespennest" binnen.

- "Heel interessant, geweldig interessant", zei hij. Dat moet ik morgen eens lezen. "Dat is niet voldoende," dacht hij. "Ik zal het morgen eens diepgaand bestuderen," voegde hij er aan toe.

Waardering:

Tekst: ***

Tekeningen: *****

        

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Annie van Gemert: Jongens en meisjes

Annie van Gemert: Jongens en meisjes (Nederland, 2009): 244 blz: Uitgeverij Van Halewijck

 

 

Voor haar boek "Jongens en meisjes" heeft de Nederlandse fotografe Annie van Gemert tussen 2003 en 2009 in totaal 30 meisjesachtige jongens en jongensachtige meisjes gevolgd en gefotografeerd.

 

In het boek staan ook 27 bladzijden met tekst, waarin Marijke Libert 11 van de gefotografeerde jongens en meisjes interviewt. Deze interviews heb ik niet gelezen, het gaat mij om de foto's.

 

Annie van Gemert maakt gevoelige portretten. Vaak is op deze foto's niet te zien of het om een jongen of een meisje gaat die gefotografeerd is. Ik vind bijna alle foto's uit "Jongens en meisjes" mooi en een aantal vind ik prachtig. Het is gewoon een erg mooi fotoboek.

 

Voor een aantal foto's uit "Jongens en meisjes", klik hier.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Annie van Gemert: Schooluniformen

Annie van Gemert: Schooluniformen (Nederland, 2013): 224 blz: Uitgeverij Van Halewyck

 

 

Voor haar boek "Schooluniformen" heeft de Nederlandse fotografe Annie van Gemert tussen 2010 en 2013 een aantal scholen in Vlaanderen bezocht om daar foto's te maken. De meeste foto's in het boek zijn portretfoto's van de leerlingen, soms alleen, maar vaker in kleine of grote groepen. Ook staan er in het boek een aantal foto's van de interieurs van verschillende schoolgebouwen.

 

Het valt natuurlijk op dat alle kinderen in een schooluniform gekleed zijn. Blijkbaar was dit in België veel gebruikelijker dan in Nederland. Gelukkig heb ik zelf nooit een schooluniform hoeven te dragen.

 

Ik vind de meeste foto's in "Schooluniformen" erg mooi. Sommige foto's ogen wat onscherp, maar het merendeel is gewoon scherp. Misschien is "Schooluniformen" niet zo'n heel ambitieus fotoboek, maar het boek ziet er mooi uit en het geeft een goed beeld van hoe middelbare scholieren in België eruit zagen en hoe ze gekleed gingen ten tijde van het maken van het boek. Gewoon een mooi boek!

 

Voor een aantal foto's uit "Schooluniformen", klik hier.

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Freek de Jonge (tekst) & Dick Matena (tekeningen): De komiek

Freek de Jonge (tekst) & Dick Matena (tekeningen): De komiek (Nederland, 2009): 119 blz: Uitgeverij Augustus

 

 

Begin jaren 80 heb ik wel eens wat van Freek de Jonge op de televisie gezien. Ik vond zijn shows destijds wel aardig, maar ik ben nooit een groot fan van Freek geweest. De laatste 35 jaar heb ik zijn carrière niet meer gevolgd.

Dick Matena heeft met wisselend succes een flink aantal klassiekers uit de Nederlandse literatuur verstript. Tot nu toe ben ik het meest enthousiast over zijn verstrippingen van "Kaas" en vooral die van "Saïdjah en Adinda". Ik heb mij voorgenomen om al zijn verstrippingen te lezen, tenminste zolang ze mij boeien.

Anders dan bij zijn andere verstrippingen heeft Dick Matena met "De komiek" een theatershow van Freek de Jonge verstript. Misschien helpt het als je deze show gezien hebt (als ik hem al ooit gezien heb, dan is dat minstens 35 jaar geleden), maar ik vind de teksten van Freek de Jonge niet zo heel sterk. Als cabaretier probeert hij natuurlijk om mensen te vermaken en misschien is dat in de theaterzalen goed gelukt, maar hier op papier werkt het bij mij niet.

Het tekenwerk van Dick Matena vind ik daarentegen uiterst origineel en fantasierijk. In dit album is hij duidelijk op dreef, de ene knotsgekke tekening na de andere.

Om kort te gaan: voor de teksten van Freek hoef je dit boek niet te lezen, maar de tekeningen van Dick Matena vind ik zeker de moeite waard.

Waardering tekeningen: ****

 

 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in februari

Druk: Nieuwste film van Thomas Vinterberg uit 2020 met Mads Mikkelsen. Nu voor de derde keer gezien samen met twee filmvrienden die ook allebei erg enthousiast over de film zijn. *****

 

Gertrud: Zwart-wit film uit 1964 van de Deen Carl Dreyer. Een vrouw eist totale liefde van haar man en als hij dat niet kan bieden gaat zij bij hem weg. Prachtig gefilmd, maar wel een erg kille film. ****

Black Girl: Sterke debuutfilm van Ousmane Sembène over een jonge Senegalese vrouw die werk zoekt en vindt bij een Frans gezin in Dakar als kindermeisje. Als het gezin teruggaat naar Frankrijk, vragen zij of de vrouw meegaat. Voor de vrouw is Frankrijk het beloofde land, maar dat valt vies tegen. ****

Borom Saret: Korte film van 18 minuten van Ousmane Sembène. ***

Die Bergkatze: Vijfde film uit de boxset van Ernst Lubitsch uit 1921. Een officier wordt gevangen gehouden door een roversbende en wordt verliefd op de dochter van de roverhoofdman. Aardig, maar ook niet meer dan dat. ***

 

Bacalaureat: Prachtige Roemeense film van Cristian Mungiu over een meisje dat wil gaan studeren in Cambridge en nu eindexamen moet doen. Cristian Mungiu maakte al eerder met "4 maanden 3 weken 2 dagen" een geweldige film en ook deze uiterst realistische film maakt veel indruk op mij. *****

 

Beyond the Hills: Zeer heftige film van de Roemeen Cristian Mungiu uit 2012. Twee vriendinnen, Voichita en Aline zijn samen opgegroeid in een weeshuis. Aline is naar Duitsland vertrokken en Voichita is tot een klooster toegetreden. Op een dag zoekt Alina haar vriendin in het klooster op om haar te bewegen om het klooster te verlaten en met haar mee te gaan om te werken in Duitsland. *****

Nog een tweede keer gezien met twee filmvrienden die allebei ook erg enthousiast waren.

Fantastic Mr. Fox: Zeer onderhoudende stop-motion animatiefilm uit 2009 van Wes Anderson, geïnspireerd door het gelijknamige boek van Roald Dahl. ****

De films van Ed van der Elsken: Ed van der Elsken was waarschijnlijk de beroemdste Nederlandse fotograaf. Minder bekend is dat hij ook een enthousiast filmer was. Op de dvd's van "De verliefde camera" en "My Amsterdam" staan zijn bekendste films. Erg de moeite waard, al is het maar vanwege het tijdsbeeld dat deze films geven. ****

Funan: Documentaire en animatiefilm die zich afspeelt in Cambodja tijdens het bewind van de Rode Khmer. De film gaat over de belevenissen van een gezin te midden van het geweld. De animaties zijn oogstrelend en de muziek bij de film is erg mooi, maar het verhaal is een opeenstapeling van narigheid waardoor het erg moeilijk is om mee te leven met de personages. Vanwege de mooie animaties en de muziek de moeite waard, maar te veel narigheid waardoor de film niet in evenwicht is. ***

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Ed van der Elsken als filmer

De verliefde camera (Nederland, 1960-1990): 330 min: Kleur en zwart-wit: Regisseur: Ed van der Elsken

 

My Amsterdam (Nederland, 1962-2005): 165 min: Kleur en zwart-wit: Regisseur Ed van der Elsken

 

Ed van der Elsken (1925-1990) was waarschijnlijk de bekendste Nederlandse fotograaf ooit. Hoewel hij al ruim 30 jaar dood is, staat zijn fotografische werk nog volop in de belangstelling. Het is veel minder bekend dat Ed van der Elsken behalve fotograaf ook een enthousiast filmer was. Ik heb de afgelopen dagen de dubbeldvd van "De verliefde camera" en de dvd van "My Amsterdam" bekeken.

De twee dvd's uit "De verliefde camera" bevatten het grootste deel van zijn films. Ik heb ze in hun geheel bekeken. De 2 meest interessante films van Ed van der Elsken zijn: "Avonturen op het land" en "Bye". Als bonus staat op de eerste dvd ook een overzicht van zijn foto's, die natuurlijk ook zeer interessant zijn.

Op de dvd van "My Amsterdam" vind ik de meest interessante film "Een fotograaf filmt Amsterdam". Ook interessant is de documentaire over de tentoonstelling "My Amsterdam", die door de Engelse fotograaf Martin Parr was samengesteld.

Ed van der Elsken heeft met zijn vriendin Anneke Hilhorst jarenlang in een vervallen boerderij vlakbij Edam, tegen het IJsselmeer aan, gewoond. Voor "Avonturen op het land" heeft hij de directe omgeving van zijn boerderij gefilmd: hazen die achter elkaar aan rennen, een schaap dat een jong krijgt, een koe die via een keizersnede bevalt, koeien die in een sloot worden geduwd zodat ze later niet de neiging krijgen om daar in te springen, watervlooien, een jonge torenvalk die uit zijn nest is verstoten, de veemarkt in Purmerend, een telelensopname van de maan en ook een van de zonsondergang, het sneeuwlandschap rond zijn boerderij tijdens een strenge winter.

 

Ed van der Elsken was een echte amateurfilmer. Als je de geweldige natuurdocumentaires van de BBC gewend bent, dan kun je makkelijk denken dat deze film van Ed van der Elsken niet zo veel voorstelt. Je zou daarmee Ed van der Elsken onrecht doen. "Avonturen op het land" is zeker niet het bekendste werk van Ed van der Elsken, maar het is een zeer onderhoudende documentaire.

 

In "Een fotograaf filmt Amsterdam" krijgen we beelden te zien die Ed van der Elsken gewoon op straat midden in de stad heeft gefilmd. Een deel van de film bestaat uit beelden gemaakt vanuit zijn auto terwijl hij door Amsterdam rijdt. Het grootste deel heeft hij gewoon op straat gefilmd, vooral close-ups van mensen. De film geeft een zeer kleurrijk beeld van het leven in Amsterdam in 1983.

 

"Bye" is de laatste film die Ed van der Elsken heeft gemaakt. Toen hij als diagnose kreeg dat hij ver uitgezaaide prostaatkanker had met tumoren overal in het lichaam, besloot Ed van der Elsken een film te maken over zijn naderende levenseinde, net als hij ruim 25 jaar eerder al een film had gemaakt over de geboorte van zijn zoon Daan Doris.

 

"Bye" is een hele heftige en ook een hele indrukwekkende film. Zonder opsmuk vertelt van der Elsken wat er met hem aan de hand is en hoe zijn behandeling eruit ziet. In het eerste deel leest hij vooral zijn teksten voor van papier, zodat hij snel een start kan maken met de film. Vervolgens krijgen we te zien hoe de studio van Ed van der Elsken eruit ziet en hoe hij daar met zijn vrouw Anneke en hun zoon Johnnie leeft. Halverwege de film is een kort filmpje met fietsers in Amsterdam gemonteerd en de film sluit af met een aantal foto's en een stuk muziek van Jacques Brel.

 

Alle drie de dvd's zijn de moeite van het bekijken waard, maar zijn meest indrukwekkende film is toch ongetwijfeld "Bye".

 

Op IMDB krijgt "Een fotograaf filmt Amsterdam" van 11 mensen een waardering van 8,5 en "Bye" krijgt van 9 mensen een waardering van 8,2.

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Film Posters of the 60s

Film Posters of the 60s (Verenigde Staten, 1997): 127 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

Eergisteren kreeg ik een set van 7 boeken binnen met daarin filmposters van de jaren 30 tot en met de jaren 90, voor ieder decennium één boek. 

 

Wat hebben platenhoezen, affiches van tentoonstellingen en filmposters gemeen? Het zijn alle drie kunstwerken op zichzelf waaraan meestal heel veel aandacht, tijd en zorg aan is besteed. Ook zijn bij alle drie de afbeeldingen vaak van hele hoge kwaliteit.

 

De boeken zijn samengesteld met afbeeldingen van filmposters die uit de Reel Poster Gallery Collection komen. Ze zijn geredigeerd door Tony Nourmand en Graham Marsh. Alle 7 de boeken zijn uniform van samenstelling: een inleiding van 2 of 3 bladzijden tekst, gevolgd door de afbeeldingen van de posters. In dit deel over de jaren 60, dat als eerste is uitgegeven, staat nog geen register met filmtitels. In de overige delen staat wel een register op filmtitels. Ieder deel bevat 127 bladzijden.

 

Ik vind het erg leuk om naar de afbeeldingen van de filmposters te kijken. De meeste filmposters zijn natuurlijk in het Engels en van Amerikaanse films, maar er zitten ook Japanse, Russische, Franse en Poolse filmposters tussen. Een flink aantal van de films waarvan een poster is opgenomen heb ik gezien en van de meeste andere films heb ik gehoord. Een feest der herkenning dus!

 

Filmposters waarover ik enthousiast ben zijn onder meer posters van de volgende films:

Once Upon a Time in the West (Italiaanse poster)

the Graduate

Tirez sur la pianiste (Franse poster)

Breakfast at Tiffany's (Spaanse poster)

Butch Cassidy and the Sundance Kid

For a Few Dollars More (Italiaanse poster)

Acid (Italiaanse poster, ik had nog nooit gehoord van deze film)

Lolita

Une femme est une femme (Italiaanse poster)

le Testament d'Orphee

Alphaville

the Italian Job (ik had nog nooit van deze film gehoord)

Batman

Lawrence of Arabia

Red Beard (Poolse poster)

West Side Story

Yellow Submarine

Dit deel over de jaren 60 is geweldig voor zowel filmliefhebbers als liefhebbers van kunst in het algemeen. Ook de 6 overige deeltjes vind ik geweldig.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Tim Flach: Vogels

Tim Flach: Vogels (Groot Brittannië, 2021): 333 blz: Vertaald door Martine Both & Margreet de Boer (2021): Uitgeverij Fontaine

 

 

Tim Flach is een Britse natuurfotograaf die gespecialiseerd is in het maken van portretten van wilde dieren. Tim Flach werkt in de traditie van Frans Lanting. Frans Lanting was één van de eerste natuurfotografen die echt portretten van wilde dieren nam. De foto's van Tim Flach zijn meestal van nog dichterbij genomen en nog gedetailleerder en nog kleurrijker dan die van Frans Lanting. Een verschil tussen beide fotografen is wel dat Frans Lanting zijn foto's meestal in het wild nam en dat Tim Flach zijn foto's vrijwel altijd in dierentuinen of vogelparken neemt.

 

"Vogels" is een boek met adembenemend mooie foto's. In het boek staan een groot aantal vogels van over de hele wereld. Alle vogels zijn haarscherp gefotografeerd en met de meest prachtige kleuren. Titels van de hoofdstukken zijn: Oorsprong, Loopvogels, Hoendervogels, Eendvogels, Duiven, tortelduiven en toerako's, Waadvogels en watervogels, Roofvogels, Toekans en neushoornvogels, Papegaaien, Zangvogels, Paradijsvogels, Nectarivoren, Eieren en Pluimvee. Bij ieder hoofdstuk is een toelichting geschreven van één bladzijde door Richard O. Prum.

 

"Vogels" is een werkelijk prachtig fotoboek dat iedere vogelliefhebber en liefhebber van natuurfotografie zal doen watertanden. Ik vind "Vogels" het mooiste boek met natuurfotografie dat ik ken.

 

Op de website van Tim Flach staat een royale keuze van de foto's uit dit boek. 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Multatuli (tekst) & Dick Matena (tekeningen): Saïdjah en Adinda

Multatuli (tekst) & Dick Matena (tekeningen): Saïdjah en Adinda (Nederland, 2021): 121 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers

 

 

Dick Matena is een Nederlandse striptekenaar die al jaren in zijn eentje bezig is om een aantal klassieke werken uit de Nederlandse literatuur te verstrippen. Ik maakte voor het eerst kennis met zijn werk toen ik zijn vierdelige verstripping van "De avonden" van Gerard Reve tegenkwam bij antiquariaat Hinderickx en Winderickx.

 

Ik heb van Matena verschillende verstrippingen in mijn handen gehad: "De avonden" van Gerard Reve, "Turks fruit" en "Kort Amerikaans" van Jan Wolkers, "De komiek" van Freek de Jonge, "Kees de jongen" van Theo Thijssen en "Kaas" van Willem Elsschot. Tot dusver was "Kaas" mijn favoriet onder de verstrippingen van Dick Matena.

 

"Saïdjah en Adinda" is een verstripping van het gelijknamige verhaal uit de "Max Havelaar" van Multatuli. Het is maar een kort verhaal, in de uitgave van de Perpetua reeks telt het slechts 20 bladzijden.

 

In Java woont de vader van Saïdjah die een buffel heeft om zijn grond te kunnen ploegen. Tweemaal wordt zijn buffel afgenomen door het districtshoofd en weet hij een nieuwe buffel te kopen. De tweede buffel redt de jonge Saïdjah bij een aanval van een tijger. De derde keer dat zijn buffel wordt afgenomen kan hij geen nieuwe meer kopen en vlucht hij. Ondertussen is door de ouders van Saïdjah en Adinda afgesproken dat Saïdjah en Adinda met elkaar zullen trouwen. Saïdjah vertrekt om zijn geluk te zoeken en belooft om na 3 jaar terug te zijn zodat hij kan trouwen met Adinda.

Het verhaal van Saïdjah en Adinda alleen al is prachtig. De tekeningen die Dick Matena bij het verhaal heeft gemaakt vind ik fenomenaal. De lijnvoering is strak en overzichtelijk, de gelaatsuitdrukkingen van de personages zijn perfect weergegeven en de inkleuring in groene, bruine en grijze pasteltinten oogt heel prettig.

Van alle verstrippingen die ik van Dick Matena in mijn handen heb gehad is deze veruit mijn favoriete. Ik kwam op het spoor van deze uitgave dankzij het blog van Teunis.

Citaten:

- Saïdjah's vader had een buffel, waarmee hij zijn veld bewerkte. Toen deze buffel hem was afgenomen door het districtshoofd van Parang-Koedjang was hij zeer bedroefd, en sprak geen woord, vele dagen lang. Want de tijd van ploegen was nabij, en 't was te vrezen, als men de sawa niet tijdig bewerkte, dat ook de tijd van zaaien zou voorbijgaan, en eindelijk, dat er geen padie zou te snijden zijn, om die te bergen in de loemboeng van het huis.

- Dit vooruitzicht lachte hem toe. Met fiere tred, zoals iemand gaat die grote zaken in de zin heeft, trad hij na 't vertrek zijns vaders bij Adinda binnen en deelde haar zijn plan mede. "Denk eens," zei hij. "Als ik wederkom zullen wij oud genoeg zijn om te trouwen en zullen we twee buffels hebben!"

 "Heel goed, Saïdjah! Ik wil gaarne met je trouwen als je terugkomt. Ik zal spinnen en sarongs en slendangs weven, en batikken, en heel vlijtig zijn al die tijd."

 "O, ik geloof je, Adinda! Maar ... als ik je getrouwd vind?"

 "Saïdjah, je weet immers wel, dat ik met niemand trouwen zal. Mijn vader heeft me toegezegd aan jouw vader."

 "En jijzelf?"

 "Ik zal trouwen met jou, wees daar maar zeker van!"

 "Als ik terugkom zal ik roepen in de verte ..."

 "Wie zal dat horen, als we rijst stampen in 't dorp?"

 "Dat is waar. Maar Adinda ... o ja, dit is beter: wacht me bij het djatibos ... ... onder de ketapan, waar je mij de melati hebt gegeven."

- Daar kwam een streep van blauwig rood die zich vastklemde aan de wolken en de randen werden licht en gloeiend, en 't begon te bliksemen, en weer schoten er pijlen van vuur door het luchtruim, maar ze vielen niet neer ditmaal, ze hechtten zich vast op de donkere grond en deelden hun gloed mee in groter en grotere kringen en ontmoetten elkander, kruisend, slingerend, wendend, dwalend en ze verenigden zich tot vuurbundels en weerlichtten in gouden glans op een grond van paarlemoer, en er was rood, en blauw, en geel, en zilver, en purper, en azuur in dit alles ... O God.

 Dat was de dageraad ... Dat was het weerzien van Adinda! 

 Saïdjah had niet geleerd te bidden en 't ware ook jammer geweest hem dit te leren, want heiliger gebed en vuriger dank dan er lag in de sprakeloze opgetogenheid zijner ziel, was niet te vatten in menselijke taal.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stephan Vanfleteren: Belgicum

Stephan Vanfleteren: Belgicum (België, 2007): 211 blz: Uitgeverij Hannibal

 

 

Als Nederlander en als liefhebber van fotoboeken mag een fotoboek over onze zuiderburen natuurlijk niet ontbreken in mijn verzameling. Ik had al het boek "België, de 1.000 beste foto's" in mijn bezit en afgelopen week heb ik "Belgicum" gekocht van de Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren.

 

"Belgicum" is een mooi uitgegeven hardcover (zonder stofomslag!) op groot formaat. In het boek staan een aantal foto's die Vanfleteren op zijn vele reizen door België heeft gemaakt. Natuurlijk staan er vooral veel portretfoto's in het boek, dat is toch wel de specialiteit van Vanfleteren. Alle foto's in het boek zijn zwart-wit.

 

Zoals gezegd vind ik "Belgicum" een erg mooi uitgevoerd boek. Helaas ben ik niet over alle foto's evenzeer te spreken. Er staan een aantal prachtige zwart-wit portretten in het boek, maar toch ook een flink aantal nietszeggende foto's, of althans foto's die mij niets zeggen.  

Kortom, geen absolute must-have wat mij betreft.

Citaten:

- Zegt Stephan: "Vroeger, voor ik kinderen had, ging ik vaak drie, vier keer per jaar voor een maand naar het buitenland op reportage. Afrika, het Midden-Oosten, Amerika. Ik ging mee op walvisjacht met een bootje Inuit, ik werkte in de sloppenwijken van Nairobi, ik fotografeerde de pornostudio's van Los Angeles. Maar als jonge vader ben ik minder gaan reizen. Ik werkte voornamelijk in België en had allerlei projecten. Pas toen een Zwitserse vriend van me, met de blik van een buitenstaander, opmerkte dat het overkoepelende thema van al dat werk simpelweg "België" was, zag ik voor het eerst dat geheel. Toen ben ik heel gericht gaan werken en heb ik in mijn eigen land verre reizen gemaakt."

 

- "Een fotograaf is een kruising tussen een jager en een visser," zegt hij, "ik voel altijd de spanning die iemand heeft voor hij gaat vuren, maar ik vooral het geduld van een visser aan de rand van de vaart. Ik bouw altijd heel rustig op, maar als de dobber plots wiebelt, schiet mijn hartslag omhoog. Techniek is bij mij een automatisme geworden, daar denk ik niet meer over na."

- Fotografie is meer een kwestie van schroom dan van sensatie. "Ik heb mij altijd veel laten leiden door mijn emotie. In het bevriezen van de eigen betrokkenheid geloof ik niet. Inlevingsvermogen is voor mij van heel groot belang. Ik probeer dicht bij een mens te staan, dat verdriet te voelen. Een portret is een moment van intimiteit. Als ik het nadien publiceer, zeker in een krant, voel ik me vaak onwennig, alsof je dat vertrouwen schendt. Maar ik wil ook echt mijn best doen, niet alleen voor mezelf, maar ook voor hen."

 

Voor een aardige selectie van de foto's uit "Belgicum", klik hier.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Lidewijde Paris: Hoe lees ik?

Lidewijde Paris: Hoe lees ik? (Nederland, 2016): 275 blz: Uitgeverij Meulenhoff

 

 

Op de sites van collega-bloggers heb ik al een aantal enthousiaste besprekingen over "Hoe lees ik?" van Lidewijde Paris gelezen. Kijk op de blogs van Alek, Barbara en Jannie voor een uitgebreidere bespreking. Omdat er dus al minstens drie goede besprekingen op het net staan, houd ik het hier kort. Wel geef ik zoals gebruikelijk een aantal citaten, hoewel ik hier meteen bij moet zeggen dat ik het aantal geschikte citaten in het boek naar verhouding erg klein vind.

 

De ik in de titel, slaat niet zoals je misschien zou denken op de lezer van het boek, maar op Lidewijde Paris, de schrijfster ervan. Lidewijde Paris is redacteur bij een literaire uitgeverij en haar manier van lezen zou je dus als een beroepsdeformatie kunnen beschouwen. Het lijkt mij niet meer dan logisch dat een redacteur veel gedetailleerder naar een tekst kijkt dan een gemiddelde lezer dat ooit zal doen.

 

Lidewijde Paris schrijft zeer onderhoudend en zeer leesbaar. Om haar betoog te ondersteunen legt ze een aantal begrippen uit de literatuurstudie uit, zoals "fabel en sujet" en "Raffung und Dehnung" waar ik nog nooit van had gehoord en dat ik zeer mooie termen vind. Aan de hand van een aantal tekstfragmenten die allen zeer de moeite van het lezen waard zijn, laat Lidewijde zien hoe een tekst is opgebouwd.

 

Zoals gezegd vind ik dat Lidewijde Paris zeer onderhoudend schrijft en ook mooie teksten heeft uitgezocht om haar betoog te ondersteunen. Haar manier van lezen echter verdient wat mij betreft geen navolging. Ik denk dat 98% van de lezers het met mij eens is, als ik zeg dat ik lees voor mijn plezier en niet om een literatuurbespreking te schrijven of te houden. Het doet mij veel te veel denken aan de methoden op de middelbare school toen mij voor langere tijd (ongeveer 10 jaar) het plezier in het lezen werd ontnomen door de manier waarop we op school met lezen waren omgegaan.

 

Na het succes van "Hoe lees ik?" heeft Lidewijde Paris zich speciaal gericht op het lezen van korte verhalen en "Hoe lees ik korte verhalen" geschreven. Dat boek heb ik meteen na "Hoe lees ik?" gelezen en is eigenlijk een herhaling van zetten. Wat mij betreft kunt u dat boek rustig overslaan, al is het wel leuk om de 14 korte verhalen te lezen die Lidewijde heeft uitgekozen voor dat boek. Ik vind over het algemeen de uitgekozen teksten in het nieuwe boek ook minder lezenswaardig dan in haar eersteling. 

 

Inmiddels is een derde boek van Lidewijde verschenen: "Een gedicht is ook maar een ding". Ik heb het bij mijn bibliotheek gereserveerd en zal het binnenkort ook wel lezen en (wie weet?) bespreken. 

 

Citaten:

- Begrippen helpen vooral bij het duidelijk maken van en het praten of schrijven over literatuur, ze zijn geen doel op zich, hoe bevredigend het vinden ook kan zijn; het is makkelijker om naar "een hamer" te vragen dan steeds te verwijzen naar "dat ding met een houten of metalen handvat en een ijzeren blok aan het uiteinde waarmee we stukjes metaal die we "spijkers" noemen in de muur of een stuk hout slaan zodat we iets kunnen ophangen of twee dingen met elkaar verbinden".

 

- Als ik lees, heb ik altijd een potlood bij de hand. Ik zet dus puntjes en strepen, smileys en m's. Ik maak stambomen, schrijf namen van personages bovenin, noteer voorin op welke bladzijden ik mooie citaten heb gevonden of een verklaring voor de titel. Alles wat mij opvalt tijdens het lezen is meestal wel ergens in die aantekeningen terug te vinden.

 

- In  The New Yorker van 24 juni 1996 geeft Bill Buford de volgende definitie van een verhaal: "Het is een stuk tekst dat de lezer aanzet om te willen weten wat er verder gebeurt."

 

- ... iemand kan alleen iets onbekends benoemen aan de hand van dingen die hij wel kent.

 

- Op namen ben ik hoe dan ook verdacht. En ik ben vertalers altijd grenzeloos dankbaar als ze laten weten dat namen van personages een extra, functionele betekenis dragen, zeker als ik laat vertalen uit een taal waarvan ik niet alle ins en outs ken.

 

Uit "De kraai" van Kader Abdolah:

-  Soms vertel ik dingen waarvan ik twijfel of ze waar zijn, maar tot mijn verbazing komen ze geloofwaardiger over dan de waarheid.

- De kunst van het praten over boeken ligt niet alleen in het ventileren van een mening, maar in de uitleg waarop je die mening baseert.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Tussen de regels door lezen

Bij bepaalde boeken krijg ik wel eens van iemand het advies om vooral tussen de regels door te lezen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo heel veel kan met dit advies. Tussen de regels staat het wit van de bladzijde en dat heeft in ieder geval mij niet zo heel veel te zeggen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Fantastic Mr. Fox

Fantastic Mr. Fox (Verenigde Staten, 2009): 82 min: Regisseur Wes Anderson

 

 

Het gebeurt zeer regelmatig dat beroemde boeken worden verfilmd. Hierbij kan de regisseur kiezen voor twee mogelijkheden: of hij gaat voor een zo getrouw mogelijke bewerking, of hij maakt een vrije bewerking waarbij hij zich losjes baseert op, of laat inspireren door, het boek. Ik ben meestal geen voorstander van de eerste methode, een film is nu eenmaal een heel ander medium dan een boek. Gelukkig heeft Wes Anderson ervoor gekozen om het verhaal van Roald Dahl vrijelijk naar eigen inzicht te bewerken.

 

"Fantastic Mr. Fox" is een stop-motion animatiefilm, vergelijkbaar met de films van "Wallace en Gromit" waarmee de Aardmanstudio zo beroemd is geworden. 

 

Voor wie het boek van Roald Dahl kent, zal het verhaal bekend voor komen. Meneer vos woont met zijn gezinnetje in een hol. Hij wil wel eens wat luxueuzer wonen en koopt daarom een huis in een enorme boom die op een heuvel staat. Helaas komt hij hierdoor in de buurt te wonen van drie heel gemene boeren die het op hem hebben voorzien. Er brandt een strijd los tussen meneer vos en de andere dieren en de drie gemene boeren.

Ik vind "Fantastic Mr. Fox" een verrukkelijke film met mooie animaties en een onderhoudend verhaal met de nodige humor. De film is ook wat sentimenteel wat de film ten goede komt. Aanbevolen voor iedereen die van een originele film houdt. Het is ook bij uitstek een familiefilm, geschikt voor alle leeftijden.

Op IMDB krijgt "Fantastic Mr. Fox" van bijna 221.000 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Wildlife Photographer of the Year 1991

Wildlife Photographer of the Year 1991: Portfolio One (Groot Brittannië, 1992): 150 blz: Uitgeverij Fountain Press

 

 

Afgelopen week kocht ik op marktplaats een serie van 21 boeken uit de serie "Wildlife Photographer of the Year". Dit zijn boeken die sinds 1992 jaarlijks worden uitgegeven door de BBC in samenwerking met het Natural History Museum. De gelijknamige wedstrijd waarvoor natuurfotografen van over de hele wereld hun beste foto's inzenden wordt vanaf 1965 jaarlijks georganiseerd.

 

De boeken zijn mooie hardcovers met stofomslag die ieder jaar een selectie van de beste ingezonden foto's van dat jaar bevatten in de volgende categorieën: Animal Behaviour: Mammals, Animal Behaviour: Birds, Animal Behaviour: Insects, Animal Behaviour: All Other Animals, The World in our Hands, Endangered Wildlife, In Praise of Plants, The Underwater World, Dusk to Dawn, Urban Wildlife, Composition and Form, Wild Places, Animal Portraits en Young Wildlife Photographer of the Year. Deze categorieën zijn in de loop van de afgelopen 30 jaar in grote lijnen hetzelfde gebleven.

In dit eerste jaar van de boekuitgave van deze prestigieuze wedstrijd was onze eigen Frans Lanting de grote winnaar. Vrijwel iedere foto in dit boek zal de gemiddelde natuurfotograaf stinkend jaloers maken: "Hoe krijgen ze het voor elkaar?".

In de 21 boeken die ik heb bekeken komen de meeste grote natuurfotografen wel een keer voorbij. Naast Frans Lanting ook uit Nederland: Jan Vermeer. Verder namen als: Thomas Mangelsen, Art Wolfe, Paul Nicklen en vele, vele anderen.

 

De serie boeken van "Wildlife Photographer of the Year" bevat vele adembenemend mooie foto's. Waardering van de foto's: *****

 

Voor de resultaten uit 2021, klik hier.

 

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Beyond the Hills

Beyond the Hills (Roemenië, 2012): 145 min: Regisseur: Cristian Mungiu

 

 

De naam Cristian Mungiu zal bij de meeste filmliefhebbers niet meteen een belletje doen rinkelen. Toch heeft deze Roemeense regisseur met de films "4 maanden 3 weken 2 dagen", "Bacaulaureat" (heb ik gisteren gezien) en nu met "Beyond the Hills" drie geweldige films gemaakt. Ik beschouw Mungiu op basis van deze drie films als één van de belangrijkste hedendaagse filmregisseurs.

 

Twee vriendinnen Voichita en Aline zijn samen in een weeshuis opgegroeid. Aline is naar Duitsland vertrokken en heeft daar werk gevonden, terwijl Voichita in een klooster is gegaan. Op een dag komt Aline haar vriendin in het klooster opzoeken om te proberen haar weg te krijgen uit het klooster en samen met haar naar Duitsland te gaan.

 

Terwijl Voichita rust heeft gevonden in het klooster, vindt Aline het strenge leven in het klooster maar niets en komt ze regelmatig in opstand. Daar komt bij dat Aline geestelijk niet helemaal gezond is. Het is niet duidelijk wat ze precies heeft, maar ik vermoed dat ze lijdt aan iets wat verwant is aan schizofrenie. In de film volgen we Voichita en Alina terwijl ze in het klooster verblijven.

 

Ik heb zelf niets met religie, maar deze film maakte een diepe indruk op mij. Niet iedereen zal wat met deze film hebben (hij is echt wel heel heftig!), maar mensen, die genoeg zitvlees hebben en liefhebber zijn  van een realistisch drama met geweldig spel, zullen hier van genieten.

 

Op IMDB krijgt "Beyond the Hills" van 12.200 mensen een waardering van 7,5. 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Recept: Erwtensoep

Een paar dagen geleden heb ik weer een grote pan erwtensoep gemaakt, één van mijn favoriete winterse gerechten. Essentiële ingrediënten van de erwtensoep zijn wat mij betreft: de spliterwten, de knolselderij en de karbonaadjes (of hamlappen). Het is natuurlijk prima mogelijk om een vegetarische erwtensoep te maken, maar ik vind dan het lekkerste onderdeel van de soep ontbreken.

 

Ingrediënten voor een pan van 8 liter (genoeg voor 8 grote eters): 500 gram spliterwten, 2 kilo karbonaadjes of 1,5 kilo hamlappen, 2 rookworsten (ik vind de slagersrookworsten van de Hoogvliet erg lekker), 1 kg gesneden hutspot, 500 gram gesneden prei, 1 grote knolselderij, 1 bos selderij, bouillonpoeder naar smaak en ongeveer 3 liter water.

Was de spliterwten en breng ze met 3 liter water aan de kook. Voeg de karbonaadjes (of hamlappen) toe en laat het 1½ uur koken. Dan het vlees uit de pan halen, even af laten koelen en het vlees van het bot afhalen en in stukjes snijden. Bouillonpoeder naar smaak toevoegen. De knolselderij in stukjes snijden en samen met het vlees toevoegen en 10 minuten laten meekoken, vervolgens de overige groenten toevoegen en nog 10 minuten laten koken en als laatste de gesneden rookworsten een paar minuten warm laten worden. 

 

Bij de erwtensoep vind ik roggebrood met roomboter en katenspek erg lekker. Eet smakelijk! 

 

Wat over is kan uitstekend bewaard worden in de diepvriezer.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst 5

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst 5 (Syrië, 2020): 176 blz: Vertaald door Toon Dohmen (2021): Uitgeverij de Geus

 

Ik heb een maand geleden deel 4 van de geweldige serie graphic novels "De Arabier van de toekomst" van Riad Sattouf gelezen en besproken. In de tussentijd kwam ook deel 5 binnen en heb ik dat gelezen. Omdat ik alle 5 tot dusver verschenen delen gelijktijdig in huis had heb ik daarna de hele serie herlezen.

Ik vond alle delen op zichzelf al zeer de moeite waard, maar nu ik de hele serie achter elkaar als een geheel heb gelezen valt pas goed op hoe sterk het verhaal is dat Riad Sattouf vertelt. 

Het is ook een mooi gegeven, een Syrisch/Franse man met een Syrische vader en een Franse moeder vertelt hoe hij samen met zijn twee jongere broers opgroeit tussen twee culturen. In zijn jonge jaren verblijft hij met zijn ouders veel in Syrië. Als zijn moeder het op een gegeven moment niet meer trekt en zijn vader een baan aangeboden krijgt in Saoedi-Arabië, dan verhuist het gezin zonder de vader naar Frankrijk, waar ze vlakbij de grootouders van moeders kant gaan wonen.

Sattouf vertelt zijn levensverhaal met veel vaart en met het nodige gevoel voor humor. Tijdens het lezen moest ik regelmatig hardop lachen. In dit vijfde deel krijgt Riad belangstelling voor meisjes en is er één meisje: Anaïc dat zijn speciale belangstelling heeft. Zoals in de eerdere delen blijft tekenen zijn grote hobby en zijn medeleerlingen zijn zeer onder de indruk van zijn talent.

Voor de bespreking van de eerdere delen (met citaten), kijk bij mijn bespreking van deel 1, en klik dan door voor de volgende delen. Deel 5 eindigt met wordt vervolgd ... Ik ben benieuwd hoeveel delen er nog van deze geweldige serie zullen verschijnen.

  : Voor de hele serie als geheel.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Druk

Druk (Engelse titel Drunk) (Denemarken, 2020): 110 min: Regisseur Thomas Vinterberg

 

 

Toen ik hoorde van "Druk" de nieuwste film van Thomas Vinterberg met steracteur Mads Mikkelsen in een van de hoofdrollen wist ik gelijk dat ik deze film per se wilde zien. Mads Mikkelsen is mijn favoriete acteur en Vinterberg heeft eerder met "Festen" en "Jagten" twee geweldige films gemaakt. Op voorhand was ik benieuwd of Vinterberg er in is geslaagd om voor de derde keer een meesterwerk te maken.

 

Vier leraren op een middelbare school: Tommy (gymleraar), Peter (muziekleraar), Nikolaj (leraar psychologie) en Martin (geschiedenisleraar, gespeeld door Mads Mikkelsen) zijn bevriend en een beetje uitgeblust op hun werk en privé.

 

Dan komt één van hen met een theorie aanzetten van een Noorse psychiater die beweert dat mensen geboren zijn met een tekort van 0,5 promille aan alcohol in hun bloed en dat ze optimaal zouden functioneren als ze een beetje alcohol in hun bloed hebben.

Eerst besluit Martin om de proef eens op de som te nemen en vervolgens sluiten zijn drie vrienden zich bij het experiment aan. De film laat zien wat er vervolgens gebeurt.

Ondanks het vrij zware onderwerp is "Druk" een feel good film waarbij veel te lachen valt. De film zit uitstekend in elkaar, er wordt geweldig in geacteerd en de muziek past goed bij de film. Er zitten een aantal hele sterke scenes in de film met het slot als hoogtepunt. De film is ook goed uitgebalanceerd met aandacht voor zowel de negatieve als ook voor de positieve effecten van drankgebruik. Een mooie film voor een groot publiek en een stuk vrolijker van toon dan de toch wel zwaardere films "Festen" en "Jagten".

Op IMDB krijgt "Druk" van bijna 132.000 mensen een waardering van 7,7.

 

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.