Giacomo Casanova: Memoires: Deel 7: Rust noch duur

Giacomo Casanova: Rust noch duur (Italië, 1790-1798): 344 blz: Vertaald door Theo Kars (1995): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In "Rust nog duur" reist Casanova rusteloos door Frankrijk en Italië. Opnieuw beleeft hij talloze liefdesavonturen. In Florence ziet hij na zestien jaar Teresa terug die een zoon van hem blijkt te hebben.

 

Hij heeft een ontmoeting met de paus aan wie hij een vrijbrief vraagt om weer naar Venetië te kunnen gaan. 

 

In Napels ontmoet hij de mooie 17-jarige Leonilda met wie hij wil trouwen. Hij wil haar moeder om toestemming vragen voor het huwelijk. Haar moeder blijkt Donna Lucrezia te zijn met wie Casanova achttien jaar eerder een relatie had, en haar vader is Casanova zelf.

 

Citaten:

- Ik kon mij er niet van weerhouden mijzelf onder de loep te nemen, en stelde vast dat ik een gelukkig mens was. Ik verkeerde in volmaakte gezondheid, bevond mij in de bloei van mijn leven, hoefde niet vooruit te zien, beschikte over veel geld, was van niemand afhankelijk, gelukkig in het spel, vond een gunstige ontvangst bij de vrouwen die mijn belangstelling wekten, en had alle reden tegen mijzelf te zeggen "saute, marquis" ("je boft, markies").

 

- Elke man die vol is van een vrouw meent trouwens dat iedereen in verrukking zal raken over het voorwerp van zijn liefde.

 

Over Costa, die door Casanova werd aangenomen als bediende:

- Hij amuseerde mij. Hij zei mij dat correct spellen niet vereist was, omdat iemand die leest en een taal kent geen goede spelling nodig heeft om een tekst te begrijpen, en dat iemand die de taal niet kent de fouten er niet in kan zien.

 

- Ik nam het besluit haar nooit in de steek te laten - daartoe besluit men altijd als men verliefd is.

 

- Aangezien er in het leven niets echt is behalve de werkelijkheid, genoot ik ervan. Ik  sloot mij af voor de beelden uit het verleden, en verfoeide de duisternis van de toekomst die altijd afschuwelijk is, aangezien de enige zekerheid die zij biedt de dood is ...

 

- Een vrouw in de beste kringen kan alleen verwachten succes te behalen en bijval te oogsten als zij flirt.

 

- Al het onaangenaams dat mij in mijn leven is overkomen, heb ik uitsluitend aan mijzelf te wijten, en bijna al het goede dat ik heb genoten, schrijf ik toe aan een gelukkige samenloop van omstandigheden.

 

- Ik weet dat ik niet dom ben. Domheid treft men wel aan bij een idiote buurman van mij die er behagen in schept mij te verkondigen dat dieren beter redeneren dan wij. "Ik ben het met u eens dat ze beter redeneren dan u," zei ik tegen hem, "maar niet beter dan ik." Door dit antwoord is hij mijn vijand geworden, hoewel het voor de helft zijn stelling ondersteunde.

 

- Hoe intelligent iemand ook mag zijn, hoe goed men het type mensen ook kent dat uitsluitend complimenten maakt, het is een aangename sensatie als iemand uw oren streelt.

 

- Wee de oude man die niet in staat is zichzelf te zien zoals hij is, en niet beseft dat de sekse die hij heeft verleid toen hij jong was, alleen maar minachting voor hem kan voelen als hij laat blijken dat hij nog bepaalde rechten meent te kunnen laten gelden in weerwil van het feit dat zijn leeftijd hem alle hoedanigheden heeft ontnomen om haar te bekoren.

- "Dwaze daden hebben soms een fortuinlijke afloop, maar ze zijn daarom niet minder dwaas."

- Ik besef steeds duidelijker dat echte vrolijkheid voortkomt uit een zorgeloze instelling.

- Haar toon was vrolijk, en de weg van vrolijkheid naar vriendschap en openheid is maar kort.

- "Trouwen is bij uitstek de aangelegenheid waar men het meest over na dient te denken alvorens ertoe over te gaan."

- Datgene wat, naar het zich laat aanzien, het meest bevorderlijk is voor wederkerigheid in de liefde, is gelijkheid in alles: in leeftijd, maatschappelijke positie, karakter ...

- Deze lichte vermaning bracht mij tot rede. Het vergeten van mijn huwelijksplannen was ongetwijfeld de beste houding die ik kon aannemen, maar ik was verliefd, en een geliefde is niet een stuk koopwaar, dat men gemakkelijk door een ander kan vervangen als men het niet kan krijgen.

 

- Ik zou een gelukkig leven hebben geleid met deze innemende vrouw, maar ik verafschuwde de gedachte mij ergens te vestigen. Ik zou in Napels een landgoed hebben kunnen kopen dat een rijk man van mij zou hebben gemaakt. Ik had daarvoor echter een oppassende levensstijl moeten aannemen die volkomen tegen mijn aard inging.

 

- Ik zei haar meteen dat zij er erg leuk uitzag en dat zij geschapen was om de man gelukkig te maken die God voor haar als echtgenoot had bestemd. Ik wist dat zij door dit compliment zou blozen. Het is wreed, maar zo begint de taal der verleiding. Een meisje van die leeftijd dat niet zou hebben gebloosd, zou óf achterlijk zijn geweest óf bedreven en doorkneed in alle vormen van bandeloosheid.

 

   

Lees verder in mijn bespreking van deel 8: "Leven en laten leven".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 6: Een man van aanzien

Giacomo Casanova: Een man van aanzien (Italië, 1790-1798): 334 blz: Vertaald door Theo Kars (1994): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In "Een man van aanzien" verblijft Casanova in Nederland, Duitsland en Zwitserland. Hij wordt in Duitsland door 3 officieren meegelokt naar een speelhol waar hij gedrogeerd wordt en hij veel geld verliest. Hij weet gelukkig te ontsnappen met het grootste deel van zijn bezittingen intact.

 

In Zwitserland krijgt hij het idee om monnik te worden in een klooster. Na 2 weken verdwijnt dit idee net zo snel als het bij hem is opgekomen als hij een knappe vrouw ziet. Hij wil deze vrouw natuurlijk veroveren, huurt een landhuis met een huishoudster, mevrouw Dubois geheten. Zoals wel vaker bij Casanova laat hij de vrouw op wie hij het eerst zijn zinnen had gezet, schieten, om het met een ander te proberen. Na zijn affaire met mevrouw Dubois weet hij haar goed uit te huwelijken.

 

De beroemdste passage uit "Een man van aanzien" is die waarin hij zijn ontmoeting en gesprekken met Voltaire beschrijft.

 

Citaten:

- Ik bracht met haar een van die dagen door die men gelukkig kan noemen, als wij geluk definiëren als wederkerige, kalme voldoening zonder een zweem van de heftigheid waarmee een onstuimige hartstocht gepaard gaat.

 

- "Wat u wilt, is heel makkelijk uitvoerbaar," zei hij. "De enige moeite die ik daarvoor hoef te doen is een briefje te schrijven aan de hofmeester die daar de leiding heeft, en het hem direct toe te sturen. Zegt u mij alleen hoeveel u wilt uitgeven."

 "Zoveel mogelijk," zei ik.

 "U bedoelt zo min mogelijk."

 "Nee, zoveel mogelijk, want ik wil het gezelschap groots onthalen."

 

- Een kwartier later ging ik naar de deur en duwde ertegen, waarop die openging. Ik sloot de deur, en ging op de tast op de onderste trede zitten. Ik bracht daar vijf uur door, die mij door het besef dat mijn geluk op handen was licht zouden zijn gevallen, als de ratten die steeds heen en weer liepen niet voortdurend mijn zenuwen zouden hebben gekweld. Ik heb het nooit kunnen opbrengen geen acht te slaan op deze ellendige dieren, en evenmin de afkeer kunnen overwinnen die zij mij inboezemen. Toch kan men alleen op ze tegen hebben dat ze stinken en lelijk zijn.

 

- Een vredig gemoed is het grootste goed dat er bestaat.

 

Casanova heeft het besluit genomen om monnik te worden, maar hij bedenkt zich nadat hij uit een raam een prachtige vrouw heeft gezien:

- Is er een man op aarde die de kracht bezit een dergelijke ontmoeting te weerstaan? Zouden er fanatici bestaan die in het dwaze voornemen zouden kunnen volharden zich in een klooster te begraven, nadat zij hadden gezien wat ik toen op de drieëntwintigste april in Zürich had gezien?

 

- Hij [de abt van een klooster] verzekerde mij in vertrouwen dat het makkelijker was de hemel te verdienen door in de wereld te blijven dan door zich in een klooster terug te trekken. Deze uitspraak leek mij niet die van een hypocriet, maar van een fatsoenlijk en nuchter man.

Over mevrouw Dubois, die Casanova als huishoudster had aangenomen en op wie hij verliefd werd:

- "Ik stond van tafel op, ten zeerste verbaasd over deze jonge vrouw, die erin leek te slagen mij op mijn zwakke plek te raken. Zij kon een logisch betoog voeren, en had al in dit eerste tweegesprek mijn reserves uitgeput. Jong, mooi, elegant gekleed, en intelligent - ik had geen idee waartoe zij mij nog zou brengen."

- "Ik denk," zei ik tegen haar, "dat u juist redeneert als u zich laat overreden met mij naar bed te gaan, terwijl u denkt dat u zeer juist redeneert door daar niet mee in te stemmen."

- Ik vergat dat het niet mogelijk is alleen eenvoudige vriendschap te voelen voor een vrouw die men aantrekkelijk vindt, met wie men dagelijks omgaat, en van wie men kan vermoeden dat zij verliefd is.

Casanova schrijft een paar regels verder hetzelfde in iets andere woorden:

- Een aanhanger van het platonisch denken die beweert dat het mogelijk is niet meer dan zuivere vriendschap te voelen voor een aantrekkelijke vrouw met wie men dagelijks omgaat, staat buiten de werkelijkheid. Mijn huishoudster was te aantrekkelijk en te intelligent. Het was onbestaanbaar dat ik niet verliefd op haar zou worden.

- Het is trouwens een onbetwistbaar feit dat ontrouw in de liefde alleen bestaat vanwege de verscheidenheid van gezichten. Als men deze niet zou zien, zou een man altijd de trouwe minnaar zijn van de eerste vrouw die hem had bekoord.

- Liefde is een speels kind, dat als voedsel vrolijkheid en vermaak verlangt. Met ander voedsel teert het weg.

Een beroemde passage uit dit 6e deel is die waarin Casanova zijn ontmoeting met Voltaire beschrijft:

- Op dat ogenblik wekte Voltaire mijn verbazing: hij declameerde uit zijn hoofd twee lange passages uit de vierendertigste en vijfendertigste canto van de gezegende dichter ["Orlando Furioso" van Ariosto], waarin hij Astolpho's gesprek met de apostel Johannes beschrijft. Hij sloeg geen regel over, en sprak elk woord precies zo uit als de prosodie vereiste. Hij toonde mij de schoonheid ervan met bespiegelingen waartoe alleen een werkelijk groot man in staat is. Van de voortreffelijkste Italiaanse commentatoren zou men niets beters hebben verwacht. Ik luisterde ademloos toe, zonder eenmaal met mijn ogen te knipperen, vergeefs hopende hem op een fout te betrappen. Ik draaide mij om naar het gezelschap en zei dat ik volkomen overdonderd was en heel Italië op de hoogte zou stellen van mijn gerechtvaardigde verwondering.

- "Clemens van Alexandrië," zo zei hij, "een geleerde en filosoof, zegt dat de ogenschijnlijk zo diep in een vrouw gewortelde kuisheid zich in feite tot hun hemd beperkte, aangezien men er geen spoor meer van bemerkte als men erin slaagde hen dit te laten uittrekken."

- De syndic begon met uit zijn zak een pakje fijne Engelse overjassen te halen, en roemde dit bewonderenswaardige voorbehoedsmiddel tegen een ongeluk dat reden zou kunnen geven tot gruwelijke wroeging. Zij kenden het, leken ermee ingenomen en lachten om de vorm die het opgeblazen werktuig voor hun ogen aannam. Ik zei hun toen dat hun eer mij beslist dierbaarder was dan hun schoonheid, maar dat ik er nooit toe zou kunnen besluiten mijn geluk bij hen te vinden door mijzelf in een stuk dode huid te hullen.

- Alleen die overweging had mij al het zwijgen dienen op te leggen, maar iemand die boos is, denkt altijd dat hij gelijk heeft.

Lees verder in mijn bespreking van deel 7 van de memoires: "Rust nog duur".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 5: De jacht op geld

Giacomo Casanova: De jacht op geld (Italië, 1790-1798): 305 blz: Vertaald door Theo Kars (1994): Uitgeverij Athenaeuk-Polak & van Gennep

 

Nadat Casanova ontsnapt is uit de Venetiaanse gevangenis, reist hij opnieuw naar Parijs. Deze keer heeft hij als doel veel geld te verdienen, zo veel mogelijk. Hij zet een staatsloterij op, reist naar Nederland en probeert nog rijker te worden door een zijdeweverij op te zetten. Tussen de bedrijven door spelen nog enkele liefdesgeschiedenissen.

Citaten:

- Nadat hij zijn brief had voltooid, zei hij mij in het Italiaans dat mijnheer abbé de Bernis hem een gedeelte had verteld van de geschiedenis van mijn ontsnapping.

 "Vertelt u mij hoe u dit is gelukt"

 "Het verhaal duurt twee uur, monseigneur, en ik heb de indruk dat Uwe Excellentie haast heeft."

 "Vertelt u het in het kort."

 "De kortste versie neemt twee uur in beslag."

 "U kunt mij de bijzonderheden een andere keer vertellen."

 "Zonder de bijzonderheden is het verhaal niet interessant."

 "Dat is zo. Maar men kan alles net zoveel inkorten als men wil."

 "Goed. Dan krijgt Uwe Excellentie van mij te horen dat de Staatsinquisiteurs mij onder de Piombi hebben laten opsluiten. Na vijftien maanden en vijf dagen heb ik een gat in het dak gemaakt. Ik ben door een dakvenster in de kanselarij gekomen, heb de deur geforceerd, ben de trap afgelopen naar de Piazza en heb een gondel genomen. Deze zette mij buiten de stad aan wal. Vandaar ben ik naar München gegaan. Daarvandaan ben ik naar Parijs gereisd, waar ik de eer heb bij u mijn opwachting te maken."
 "Maar-wat zijn de Piombi?"

 "Dat kost een kwartier, monseigneur."

 "Hoe kon u een gat in het dak maken?"

 "Dat kost een halfuur."

 "Wat was de reden van uw opsluiting boven in de gevangenis?"

 "Nog eens een halfuur."

 "Ik geloof dat u gelijk hebt. Het belangwekkende van de geschiedenis schuilt in de bijzonderheden ..."

- Ten slotte geraakte zij evenzeer in vuur en vlam als ik, en opende haar armen voor mij, terwijl zij mij liet beloven dat ik haar het meest elementaire deel zou besparen. Wat belooft een man niet op dergelijke ogenblikken? Maar ook: welke vrouw, die echt van haar geliefde houdt, peinst erover hem te sommeren zich aan zijn belofte te houden, als de liefde de plaats heeft ingenomen van de rede?

- Een man die een vrouw op een andere wijze dan met gebaren zijn liefde betuigt, heeft enige bijscholing nodig.

- Ik had haar de waarheid kunnen zeggen: dat ik volgens dezelfde methode waarmee ik het manuscript had ontcijferd ook te weten was gekomen hoe het woord luidde, maar ik gaf toe aan de opwelling haar te zeggen dat een genius het mij had onthuld. Door deze valse bekentenis kreeg ik mevrouw d'Urfé in mijn macht. Zij leverde op die dag haar ziel aan mij uit, en ik heb misbruik gemaakt van mijn macht over haar. Iedere keer als ik eraan terugdenk, stemt het mij treurig en schaam ik mij ervoor, en ik doe er nu boete voor door mijzelf tot taak te stellen de waarheid te vertellen bij het schrijven van mijn memoires.

- Was ik eigenlijk rijk genoeg om zulke kostbare geschenken te geven? Nee, en dat wist ik. Ik gaf ze alleen omdat ik vreesde dat ik daarvoor nooit rijk genoeg zou worden. Als ik daar zeker van was geweest, zou ik ermee hebben gewacht.

- De meest ingrijpende daden in ons leven vloeien voort uit onbelangrijke aanleidingen.

- Haar toekomst verontrustte mij. Zij was intelligent, maar wanneer het ontbreekt aan levenservaring richt intelligentie vaak meer kwaads dan goeds aan.

- Ik gaf weliswaar veel geld uit thuis in La Petite Pologne, maar er was een veel grotere post waarvan niemand op de hoogte was, en die mijn bestaan ondermijnde. Ik werd nieuwsgierig naar alle meisjes van enig kaliber die voor mij werkten. Omdat ik niet het geduld had hen op goedkope wijze te veroveren, hadden zij de macht mij duur te laten betalen voor het bevredigen van mijn nieuwsgierigheid. Het voorbeeld van de eerste was voor al haar opvolgsters genoeg om mij om een huis met meubels te vragen zodra zij merkten dat zij mijn begeerte hadden gewekt. Mijn gril duurde vaak maar drie dagen, en degene die de plaats van de vorige had ingenomen, leek mij altijd beter bij mij passen dan haar voorgangster. Die zag ik dan niet meer, maar ik bleef haar onderhouden.

Ik ben bij met het bespreken van deze prachtige serie memoires. Ik ga rustig verder lezen in deel 6 en de overige delen van de memoires en zal jullie daar te zijner tijd  over berichten.

 

Lees verder in mijn bespreking van deel 6 van de memoires: "Een man van aanzien".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 4: De ontsnapping

Giacomo Casanova: De ontsnapping (Italië, 1790-1798): 335 blz: Vertaald door Theo Kars (1971): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

Het laatste stuk van "De ontsnapping" vertelt het verhaal van de gevangenschap van Casanova in de Piombi, de staatsgevangenis van Venetië, en zijn ontsnapping daaruit. Het is het beroemdste deel van zijn memoires en ook het eerst in het Nederlands vertaald. Theo Kars vertaalde dit vierde deel al in 1971 onder de titel "Venetiaanse jaren" in de serie Privé-domein.

 

"De ontsnapping" begint aangenamer met de liefdesgeschiedenis met de nonnen C.C. en M.M., een van de beroemdste liefdesverhalen uit de memoires. Laura, de vrouw die zorgt voor de kennismaking van M.M. met Casanova, heeft ook twee aantrekkelijke jonge dochters: Tonina en Barberina en natuurlijk krijgt Casanova ook wat met hen.

 

Citaten:

- Als op die ogenblikken mijn verstand niet vertroebeld was geweest, had ik heel goed beseft dat deze non niet anders gebouwd kon zijn dan alle andere aantrekkelijke vrouwen die ik had liefgehad in de dertien jaar dat ik op het slagveld van de liefde had gestreden. Maar welke in hartstocht ontvlamde man staat hierbij nu stil? Als deze gedachte in hem opkomt, verwerpt hij haar hooghartig. M.M. moest beslist totaal anders en veel mooier zijn dan alle vrouwen ter wereld.

 

- De gelukkigste sterveling is de mens die het best de kunst verstaat gelukkig te worden zonder zijn verplichtingen te verwaarlozen. De meest ongelukkige mens is hij, die een leven heeft gekozen waarin hij zich iedere dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat van de trieste plicht moet kwijten om voor de toekomst te zorgen.

 

- Het is niet mogelijk om twee vrouwen tegelijk lief te hebben, en het is ook niet mogelijk een liefde in stand te houden als deze geen, of te veel, voedsel krijgt. De reden waarom mijn liefde voor M.M. even groot bleef, was dat ik iedere keer als zij bij mij kwam, het risico liep haar kwijt te raken.

 

- "Wat doe je?"

 "Ik doe je jas uit. Geef me ook je broek."

 "Dat zal nu moeilijk gaan, want hij zit vastgenageld."

 "Hoezo vastgenageld?"

 "Steek je hand hierin. Voel dan."

 "Ach, die schurk. Komt het door het eiwit dat je zo'n spijker hebt?"

 "Nee, lieveling, het komt door jouw bekoorlijkheden."

- Ik genoot van het heden, en lachte om de toekomst en de mensen die hun verstand vermoeien met de weinig opwekkende bezigheid zich daarom te bekommeren.

- Ik was bang dat ik in bed geen goed figuur zou slaan, en om een slecht figuur te slaan hoef je er alleen maar bang voor te zijn. Een hunkerende man twijfelt nooit aan de toereikendheid van zijn begeerte. Doet hij dat wel, dan wreekt zich dat, en laat zijn begeerte hem in de steek.

 

- Ik zei haar dat ik haar alleen nodig had om mijn haar te drogen dat aan één kant nat was en zij ging snel poeder en een kwastje pakken. Omdat haar hemd echter erg kort was, en van boven wijd van de ene schouder tot de andere, kreeg ik daar te laat spijt van. Ik begreep dat ik verloren was. Hier kwam nog bij dat zij erg moest lachen, omdat het kwastje en de poederdoos die zij in haar handen hield, haar beletten haar hemd zo vast te houden dat mij een vroegrijpe boezem aan het oog onttrokken werd, die alleen een dode onberoerd had gelaten. Hoe kon ik mijn ogen afwenden! Ik richtte ze er zo duidelijk op dat de arme Tonina bloosde.

 

- Dit meisje was even aantrekkelijk als haar zuster, zij het op een andere manier. Ik werd nieuwsgierig naar haar. Nieuwsgierigheid is de drijfveer van de ontrouw van een man die een losbandig leven leidt.

 

- Ik lach als ik hoor hoe sommige vrouwen mannen onbetrouwbaar noemen die zich aan ontrouw schuldig maken. Zij zouden gelijk hebben als zij konden bewijzen dat wij, als wij hun trouw zweren, van plan zijn ons daaraan niet te houden. Wij worden helaas verliefd zonder ons verstand te raadplegen, en ons verstand komt er evenmin aan te pas als onze liefde ophoudt.

 

- Ik was dan wel een hartstochtelijk libertijn, ik sprak gedurfde taal en het enige waar ik mij om bekommerde was van het leven genieten, maar dat leek mij niet misdadig. ... Toch beletten mijn grimmigheid, het verdriet dat aan mij vrat, en de harde plank waarop ik lag, mij niet in slaap te vallen. Mijn gestel had behoefte aan slaap. Wanneer iemand jong en gezond is verschaft de natuur zich wat hij nodig heeft zonder dat hij eraan hoeft te denken.

- Het enige waar ik nog aan dacht was ontvluchten. ... Ik dacht voortdurend na over een ontvluchtingsmogelijkheid, omdat ik ervan overtuigd was dat ik die alleen zou vinden door veel nadenken. Ik ben altijd van mening geweest dat een man die zich voorneemt om een bepaald doel te bereiken en zich daar geheel voor inzet, zal slagen, ondanks alle moeilijkheden. Deze man kan grootvizier worden, hij kan paus worden, hij kan een dynastie ten val brengen, mits hij vroeg begint. Een man namelijk die de leeftijd heeft bereikt die Fortuna versmaadt, bereikt niets meer.

- Zo voorzag God mij van de benodigdheden voor een ontsnapping die, zo men haar geen wonder wil noemen, dan toch bewonderingswaardig was. Ik beken dat ik er trots op ben. Mijn trots berust echter niet op het feit dat mijn ontsnapping slaagde, want er is veel geluk bij te pas gekomen; hij is gegrond op de omstandigheid dat ik de onderneming mogelijk heb geacht, en de moed heb bezeten mij eraan te wagen.

- Liefde voor het vaderland vervaagt tot een schim voor iemand die door zijn land wordt verdrukt.

- Ik had de pinknagel van mijn rechterhand laten groeien om mijn oren schoon te kunnen maken. Ik sneed er een punt aan en maakte er een pen van. Als inkt gebruikte ik sap van zwarte bramen.

- De grootste troost voor een man die in moeilijkheden verkeert, is de verwachting dat ze niet lang zullen duren.

- Bij belangrijke ondernemingen zijn er bijzonderheden waar alles van afhangt. Een leider die aanspraak wil maken op succes, laat ze niet over aan ondergeschikten.

Lees verder in mijn bespreking van deel 5 van de memoires: "De jacht op geld".

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 3: Henriëtte

Giacomo Casanova: Henriëtte (Italië, 1790-1798): 340 blz: Vertaald door Theo Kars (1993): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

Aan het begin van dit derde deel ontmoet Casanova de  Française Henriëtte, misschien wel de grootste liefde uit zijn leven. Ze zijn enkele maanden gelukkig met elkaar en dan moet Henriëtte weer terug naar haar man. Casanova reist vervolgens naar Parijs en later naar Dresden en Wenen.

 

Aan het einde van het boek ontmoet hij de 14-jarige C.C. met wij hij een verhouding krijgt en die door haar vader in een klooster wordt gestopt als hij voorstelt met haar te trouwen.

 

Citaten:

- Iedere keer als Henriëtte tegen mij sprak, bekoorde zij mij meer, en haar intelligentie knechtte mij nog meer dan haar schoonheid. Volgens mij deed het de officier genoegen dat ik op haar verliefd werd, en ik meende heel duidelijk te bespeuren dat het meisje niets liever wilde dan van minnaar te veranderen. Ik kon dit zonder verwaandheid aannemen, want los van het feit dat ik fysiek over alles beschikte wat een minnaar die die naam verdient, kon bezitten om aspiraties op succes te kunnen koesteren, maakte ik de indruk erg rijk te zijn, ook al had ik geen bediende. Ik zei haar dat ik tweemaal zoveel uitgaf om het genoegen te hebben er geen bediende op na te houden, en dat ik doordat ik als mijn eigen bediende optrad altijd zeker was van een goede bediening.

- "Vergeet mij" is snel gezegd. U dient te weten, mevrouw, dat een Fransman misschien in staat is te vergeten, maar dat een Italiaan, als ik op mijzelf afga, niet over dit merkwaardige vermogen beschikt.

Als Casanova kleren wil kopen voor Henriëtte:

- "Ik wijs u er vooraf op dat ik niet wil loven en bieden, past u dus op. Als u mij teveel berekent, kom ik niet meer in uw winkel terug. Ik heb fijn linnen nodig om vierentwintig hemden voor een vrouw te maken, bombazijn voor onderrokken en korsetten, mousseline, zakdoeken, en nog een aantal andere artikelen, die ik naar ik hoop, bij u kan krijgen, want God weet in wiens handen ik anders nog zal vallen als vreemdeling."

 "U bent in goede handen als u zich op mijn verlaat."

 "Ik heb de indruk dat ik u kan geloven. Ik verzoek u daarom mij te helpen. Ik moet ook naaisters vinden die in de kamer van de dame zullen werken, want haar omstandigheden vereisen dat zij snel een volledige garderobe laat maken."

 "Ook japonnen?"

 "Japonnen, hoeden, jasjes, kortom alles, denkt u maar dat u een geheel naakte vrouw voor u hebt."

- De kok van Andrémont was uitstekend. Ik ontdekte dat Henriëtte van lekker en de Hongaar van veel eten hield. Zelf was ik een groot liefhebber van beide.

- Vraag een mooie vrouw die niet erg intelligent is of zij een klein deel van haar schoonheid zou willen ruilen voor iets meer verstand. Als zij oprecht is, zal zij zeggen dat zij tevreden is  met wat zij heeft. Waarom is zij tevreden? Omdat zij als gevolg van de beperktheid van haar intelligentie, geen besef kan hebben van wat haar ontbreekt. Vraag aan een lelijke intelligente vrouw of zij met de ander zou willen ruilen. Haar antwoord zal nee luiden. Waarom? Omdat zij over veel verstand beschikt, waardoor zij inziet dat dit alles goedmaakt.

- Een man die geen uitgesproken voorliefde voor muziek heeft, wordt onvermijdelijk een hartstochtelijk liefhebber van muziek als degene die deze kunst perfect beoefent het voorwerp van zijn liefde is.

- Omdat jaloerse mannen mij antipathiek zijn, en mijn erotische pleziertjes mij sympathiek ...

- Geen mens ter wereld kan erin slagen alles te weten, maar ieder mens dient daar wel naar te streven.

Bij het theater maakt Casanova een blunder:

- Terwijl ik zo oplettend toekeek, kwam een rijk geklede man van driemaal mijn omvang op mij af en vroeg mij beleefd of ik een buitenlander was. Ik zei ja en hij vroeg mij meteen of Parijs mij beviel. Mijn antwoord was een lofrede op de stad. Op hetzelfde ogenblik zag ik hoe een met edelstenen bedekte vrouw, maar van enorme omvang, de loge links van mij binnenkwam.

 "Wie is in hemelsnaam die vette zeug?" zei ik tegen mijn dikke buurman.

 "Zij is de vrouw van dit vette varken."

- Bij groot verdriet is de opluchting die tranen schenken een onfeilbaar hulpmiddel.

- Liefde wordt pas onvoorzichtig als zij popelt om te genieten, maar als het erom gaat de terugkeer te bewerken van een geluk dat door een samenstel van noodlottige omstandigheden is afgesneden, ziet en voorziet de liefde met weergaloze scherpte.

Lees verder in mijn bespreking van deel 4 van de memoires: "De ontsnapping".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 2: Eigen heer en meester

Giacomo Casanova: Eigen heer en meester (Italië, 1790-1798): 333 blz: Vertaald door Theo Kars (1992): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

In "Eigen heer en meester" vertelt Casanova over zijn avonturen van zijn 19e tot 24e jaar. Hij ontmoet Bellino, de als man verklede Teresa. Casanova heeft de vermomming onmiddellijk door, bedrijft met haar de liefde en wil met haar trouwen, waar natuurlijk niets van terecht komt. 

 

Een chirurgijn op een afgelegen plaats bedankt Casanova uitbundig omdat hij een ernstige geslachtsziekte in omloop heeft gebracht, waardoor de chirurgijn een rijk man is geworden. 

 

Casanova slaagt er door een zeer merkwaardige manier van oplichting de aangenomen zoon en erfgenaam van drie rijke Venetiaanse patriciërs te worden. Aan het einde van het boek is hij bezig om via een occulte procedure een schat op te graven bij een goedgelovige rijke man.

 

Citaten:

 

Nadat Casanova de liefde heeft bedreven:

- Toen ik wakker werd, gaf ik haar de ochtendgroet van de liefde, en schonk haar daarna drie doblones die haar waarschijnlijk meer welkom waren dan betuigingen van eeuwige trouw. Absurde verklaringen die geen man kan afleggen, zelfs niet voor de mooiste vrouw ter wereld.

 

- De mensen die zeggen dat het leven alleen een samenstel van ongelukkige gebeurtenissen is, willen daarmee zeggen dat het leven een vloek is. Deze mensen schreven dit niet in goede gezondheid, met hun beurs vol geld, vanuit een gemoedstoestand van voldoening als gevolg van het feit dat zij Cecilia's en Marina's in hun armen hadden gehad, en in de zekerheid dat er nog meer van hen zouden volgen. ... Als genot bestaat, en wanneer wij alleen kunnen genieten als wij in leven zijn, dan betekent leven geluk.

 

- ... want het zien van het genot dat ik gaf, vormde altijd viervijfde van het mijne.

 

Als Teresa, Casanova's vriendin van dat moment, hem vraagt om de waarheid over zichzelf te vertellen:

- "De waarheid is deze: je neemt aan dat ik rijk ben, dat is niet het geval. Als ik mijn beurs heb geleegd, bezit ik niets meer. Je neemt misschien aan dat ik van hoge geboorte ben, maar ik behoor tot een klasse die óf lager is dan de jouwe óf gelijk daaraan. Ik heb geen enkel talent dat geld oplevert, geen beroep, geen reden aan te nemen dat ik over enkele maanden iets te eten zal hebben. Ik heb geen ouders, geen vrienden, geen recht dat ik kan laten gelden, en beschik over geen enkel vast plan. Kortom, alles wat ik bezit is jeugd, gezondheid, moed, een zekere mate van intelligentie, gevoel voor eer en fatsoen en het allereerste begin van een literaire carrière. Mijn grote rijkdom is dat ik mijn eigen meester ben, van niemand afhankelijk, en niet bang voor tegenslagen. Het ligt in mijn aard gemakkelijk geld uit te geven. Hiermee heb je mijn portret. Mooie Teresa, geef mij nu antwoord."

 

- Als wij lijden, putten wij genoegen uit de hoop op het einde van ons lijden, en wij doen daaraan nooit verkeerd, want wij hebben als laatste toevlucht de slaap, waarin aangename dromen ons troosten en kalmeren, en als wij genieten, worden wij nooit gehinderd door de gedachte dat op ons genot lijden zal volgen. Plezier is altijd puur als wij het meemaken, lijden wordt altijd verzacht.

 

- Toen de volgende dag de wacht wisselde, werd ik overgedragen aan een sympathiek uitziende officier. Hij was een Fransman. Ik heb Fransen altijd aardig gevonden; Spanjaarden daarentegen in het geheel niet. Toch ben ik vaak door Fransen beetgenomen, nooit door Spanjaarden. Wij dienen onze voorkeuren te wantrouwen.

 

Het weerzien met de zussen Nanetta en Marta:

- In de eerste nacht sliepen zij allebei met mij, en in de volgende nachten wisselden zij elkaar af. Zij verwijderden daarvoor een plank uit de tussenwand; de minnares van dat ogenblik kwam via dat gat bij mij en ging op dezelfde wijze weg. Wij gingen heel voorzichtig te werk en hoefden niet bang te zijn te worden verrast. Omdat onze deuren waren afgesloten, zou bij een bezoek van de tante aan de nichtjes, degene die afwezig was tijd hebben weer naar haar kamer te gaan en de plank terug te zetten. Dit bezoek vond echter nooit plaats. Mevrouw Orio rekende op ons goede gedrag.

 

- Een aristocratisch bewind kan niet op rust hopen als het niet is gebaseerd op het fundamentele principe van gelijkheid onder aristocraten. Wel, gelijkheid hetzij fysiek, hetzij geestelijk, kan alleen worden afgelezen van uiterlijkheden, waaruit voortvloeit dat een burger die niet vervolgd wil worden als hij niet als de anderen is, of erger, zich er geheel op moet toeleggen de indruk te wekken dat hij wel als de anderen is. Als hij veel talent heeft, moet hij dit verbergen; als hij  ambitieus is, moet hij voorwenden dat eer hem onverschillig laat; als hij iets wil verwerven, dient hij niets te vragen; als hij knap is, dient hij geen aandacht aan zijn uiterlijk te besteden. Hij moet er slordig uitzien, zich slecht kleden, en alleen de allereenvoudigste sieraden en attributen dragen; hij moet alles belachelijk maken wat buitenlands is, niet sierlijk buigen, zich niet laten voorstaan op welgemanierdheid, niet veel ophebben met de schone kunsten, zijn goede smaak verbergen als hij deze bezit, er geen buitenlandse kok op na houden, een slecht gekamde pruik dragen en er een beetje onfris uitzien.

 

- De avond voor mijn vertrek bleef ik thuis bij mevrouw Orio. Zij vergoot evenveel tranen als haar nichten, en ik niet minder. In deze laatste nacht zeiden zij talloze malen tijdens de liefdesextase in mijn armen dat zij mij nooit zouden terugzien, en zij hadden het bij het rechte eind. Als zij mij wel zouden hebben teruggezien, zouden zij het bij het verkeerde eind hebben gehad. Dat is nu de waarde van voorspellingen.

 

- Vrome Turken beklagen libertijnen, maar vervolgen hen niet. Hier is geen Inquisitie. Degenen die de voorschriften van de godsdienst niet in acht nemen zullen, zeggen zij, in het volgende leven al ongelukkig genoeg zijn zonder dat ze in deze wereld ook worden gestraft.

 

- "De tijd aan een vermaak besteed, kan men niet verspild noemen. Wél verloren is de tijd die men in verveling doorbrengt. ..."

 

- Intussen nam ik met veel genoegen waar dat geld en goed gedrag mij een aanzien verschaften dat ik niet mocht verwachten van mijn positie, leeftijd of enig talent samenhangend met het beroep waaraan ik mij had gewijd.

 

- Door mijn vrijgevigheid was ik bij het hele eiland geliefd geworden. De vrouw die voor mij kookte, dezelfde die de naaistertjes voor mij had gevonden om hemden te maken, verwachtte dat ik op een van hen verliefd zou worden, niet op allen. Ik overtrof haar verwachtingen. Zij bezorgde mij de gunsten van al de meisjes die ik leuk vond, en ontving bewijzen van mijn erkentelijkheid. Ik leidde een paradijselijk leven, want ook mijn tafel was verfijnd. Ik at alleen sappig schapevlees, en houtsnip van een kwaliteit die ik alleen tweeëntwintig jaar later in Petersburg heb geproefd. 

- In het maatschappelijk verkeer dient men de kunst te verstaan zijn ontboezemingen binnen de grenzen te houden. Het aantal waarheden dat onuitgesproken dient te blijven, is veel groter dan dat van de schoonschijnende feiten die geschikt zijn voor openbaring.

 

- Terughoudendheid wordt dwaasheid als een man ontdekt dat het voorwerp van zijn liefde zijn gevoelens deelt.

 

- Wat mij tot spelen dreef was een soort gierigheid. Ik hield ervan op grote voet te leven, en ik vond het onaangenaam als het geld voor mijn uitgaven niet van het spel afkomstig was. Ik had het gevoel dat geld dat ik bij het spelen had gewonnen mij niets had gekost.

 

Lees verder in mijn bespreking van deel 3 van de memoires: "Henriëtte".

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 1: De school van het leven

Giacomo Casanova: De school van het leven (Italië, 1790-1798): 332 blz: Vertaald door Theo Kars (1991): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

"De school van het leven" is het eerste deel van de memoires van de Venetiaan Giacomo Casanova (1725-1798). In 2015 heb ik een serie van 10 stukjes geschreven met uitgebreide citaten uit dit boek. Nu ben ik van plan alle 12 delen van de memoires te herlezen en kort te bespreken met de mooiste citaten. Ik ben inmiddels gevorderd tot deel 6.

"De school van het leven" gaat over de eerste 18 jaren van het leven van Casanova. Al op jonge leeftijd doet hij zijn eerste seksuele ervaringen op, bij Bettina, een meisje dat drie jaar ouder is dan hijzelf. Hij krijgt de smaak te pakken en blijft de rest van zijn leven onvermoeibaar achter vrouwen aanjagen. 

Behalve zijn liefdesavonturen bevatten zijn memoires veel informatie over de zeden en gewoontes van zijn tijd en zijn ze doorspekt met opmerkelijk veel levenswijsheden. Ik heb afgelopen oktober "De school van het leven" voor de vijfde keer gelezen en kan dit deel van harte aanbevelen aan andere lezers.

 

Citaten:

- U zult lachen als u te weten komt dat ik vaak zonder gewetensbezwaar domoren, schurken en dwazen heb bedrogen als mij dat nodig leek. Wat vrouwen betreft: het bedrog is wederzijds en telt niet, want als er liefde in het spel is, zijn beide partijen gewoonlijk de dupe.

 

- Mijn leven is mijn stof, mijn stof is mijn leven. Omdat ik dit doorbracht zonder ooit te denken dat ik zin zou hebben het te beschrijven, kan het een belang krijgen, dat misschien zou ontbreken als ik tijdens mijn leven het voornemen had gehad het op mijn oude dag te beschrijven en, wat meer is: te publiceren.

 

- Het koesteren van mijn zintuiglijke genietingen is heel mijn leven mijn voornaamste bezigheid geweest; ik heb nooit een belangrijker doel gekend. Omdat ik mij geboren voelde voor de andere sekse, heb ik deze altijd liefgehad, en alles gedaan wat ik kon om wederliefde te wekken. Ik heb ook altijd erg veel van lekker eten gehouden en daarnaast een hartstocht gehad voor alles wat mijn nieuwsgierigheid prikkelde.

- Bettina kwam elke dag mijn haar kammen. Zij waste mijn gezicht, hals en borst en liefkoosde mij als een kind. Ik wist dat ik die strelingen als onschuldig moest opvatten, en nam het mijzelf kwalijk dat ik erdoor van slag raakte. Omdat ik drie jaar jonger dan zij was, dacht ik dat zij niet van mij kon houden met ondeugdzame bedoelingen, en daardoor kreeg ik een hekel aan mijzelf vanwege mijn eigen ondeugdzame verlangens.

 

- Wie echt van iemand houdt, is altijd bang dat het voorwerp van zijn liefde zal denken dat hij overdrijft; en door de vrees te veel te zeggen, zegt hij te weinig.

- Liefde is welsprekend, het onderwerp is onuitputtelijk, maar als het einddoel waarop zij is gericht, niet in zicht komt, zakt zij ineen als deeg bij de bakker.

- Ik was zo ijdel mij nog niet te willen scheren: ik koesterde mijn donshaar omdat dit bewees hoe jong ik nog was. Dit was een absurd idee, maar op welke leeftijd houdt iemand er eigenlijk geen absurde ideeën meer op na? Hij komt makkelijker van zijn ondeugden af.

- Ik eindigde met deze dwaze gemeenplaats, waar men zich van bedient om elk meisje, zelfs een fatsoenlijk, in behoeftige omstandigheden te troosten. Ik voorspelde haar het geluk dat haar ten deel zou vallen door de onweerstaanbare uitwerking van haar charmes.

- Ik had een vast voorgevoel dat ik die avond al mijn geld zou terugwinnen. Enkele jaren later heb ik mij gewroken door een pamflet te schrijven waarin ik voorgevoelens hekelde. Ik geloof dat de enige voorgevoelens waar een wijs man aandacht aan moet schenken degene zijn die hem onheil aankondigen: deze komen voort uit zijn verstand. Voorgevoelens van komend geluk worden door het hart ingegeven, en het hart is een dwaas wie het past in de Fortuin te geloven, want deze is eveneens dwaas.

Lees verder in mijn bespreking van deel 2 van de memoires: "Eigen heer en meester".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: De geschiedenis van mijn leven

Een van de meest onderhoudende series boeken die ik ooit heb gelezen, is "De geschiedenis van mijn leven", de 12-delige en 4.000 bladzijden tellende serie memoires die Casanova gedurende de laatste 9 jaren van zijn leven schreef en die prachtig in het Nederlands zijn vertaald door Theo Kars. Hoewel Casanova van geboorte een Venetiaan was, en dus van huis uit Italiaans sprak, heeft hij zijn memoires in het Frans geschreven, de taal voor de intellectuele elite aan het einde van de 18e eeuw. Casanova leefde van 1725 tot 1798.

 

Casanova heeft vooral naam gemaakt als de beroemdste vrouwenjager uit de geschiedenis. In zijn memoires staan tal van ontmoetingen met allerlei vrouwen beschreven, waarbij het meestal zo ging dat Casanova gedurende een tijdje een relatie kreeg met die vrouwen. Zijn avonturen in de liefde zijn meesterlijk opgeschreven en vormen natuurlijk het belangrijkste vermaak tijdens het lezen van deze memoires. 

 

Volgens Casanova kon iedere man iedere vrouw veroveren als hij het maar op de juiste manier aanpakte. Het hielp daarbij wel als je een innemend uiterlijk had, goed gekleed was, lekker rook en gul met geld was. Wat ook erg hielp was als je "het" had. Wat dat "het" nou precies was, wist  Casanova zelf ook niet, wel wist hij dat hij "het" had. Overigens overkwam het Casanova ook wel eens dat hij zijn zinnen op een vrouw had gezet en dat zij niet in hem geïnteresseerd was. Naarmate hij ouder werd kwam dat steeds vaker voor.

 

Maar er is meer. Casanova reisde gedurende zijn leven rusteloos door vrijwel geheel Europa. Nu eens is hij in Italië, dan in Frankrijk, een tijdje in Constantinopel, in Hongarije, in Nederland, in Engeland, in Duitsland, het gaat maar door. Ook leuk aan de memoires is dat ze de zeden en gewoonten van zijn tijd zo mooi beschrijven. Uit later onderzoek is gebleken dat vrijwel alles dat Casanova vertelt en dat te verifiëren valt, zeer waarheidsgetrouw is opgeschreven.

 

Casanova heeft gedurende zijn leven talloze beroepen gehad, zij het dat ze steeds van korte duur waren. Hij is geestelijke geweest, vioolspeler, heeft voor de Franse staat een loterij opgezet, hij was wat we nu een medium zouden noemen, hij was oplichter die het niet erg vond om domme mensen van hun geld af te helpen, hij heeft in geheime dienst gezeten en nog veel meer.

Theo Kars heeft de memoires in prachtig Nederlands vertaald. Naar eigen zeggen heeft hij hier 8 jaar lang 5 uur per dag aan gewerkt. 

Ik heb voor het eerst kennisgemaakt met deze memoires in maart 1999 toen ik de eerste 5 delen heb gelezen. In augustus 2001 heb ik de eerste 2 delen herlezen. Van begin november tot eind december 2010 heb ik alle 12 delen gelezen. In 2015 heb ik voor mijn blog het eerste deel opnieuw herlezen en uitgebreid besproken.

De afgelopen maanden heb ik de eerste 5 delen herlezen en ik ben nu in het begin van deel 6. Het is mijn bedoeling om ook de rest te herlezen en uitgebreid te bespreken. Ik hoop dat jullie mijn stukjes onderhoudend vinden.

Lees verder in mijn bespreking van het eerste deel van de memoires: "De school van het leven".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Hoe ik mijn toekomst zie

Gezien de vele lichamelijke en geestelijke klachten die ik heb zal ik vermoedelijk wel geen buitenlandse reizen meer maken. Omdat ik mij verreweg het prettigst voel als ik thuis ben en thuis overnacht zal het grootste deel van mijn leven zich afspelen in Utrecht-stad, met af en toe een klein uitstapje naar Amersfoort als ik met mijn broer mee kan rijden naar mijn zus, of naar vrienden in Houten.

Ik hoop de rest van mijn leven te kunnen blijven wonen waar ik nu woon. Ik heb een bovenwoning in Utrecht Lunetten en die bevalt mij uitstekend. Ik woon in een rustige buurt met veel groen en heb vriendelijke buren.

Betaald of vrijwilligerswerk zal er ook wel niet meer in zitten, het is veel te onzeker of ik gemaakte afspraken wel na kan komen. Vrienden ontvangen en voor hen koken zal wel lukken, zolang ze mij blijven bezoeken. Verder zullen mijn dagelijkse bezigheden wel grotendeels dezelfde blijven als de afgelopen 10 jaren.

Als mijn gezondheid zo hard blijft achteruitgaan als de afgelopen 10 jaren, dan haal ik de 65 niet. Als het zich stabiliseert op het huidige niveau, dan kan ik wel 80 worden.

Ik wil voorlopig blijven bloggen. Mijn volgende doel is om net zo veel stukjes te hebben geschreven als er jaren in onze jaartelling zijn. Ik heb daarvoor nog een kleine 300 stukjes te gaan.

Verder zie ik wel wat de toekomst brengt.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Diner op Tweede Kerstdag: Visschotel van Vossole

Vanavond hebben we bij het avondeten met zijn vijven een luxe visschotel voor 6-8 personen a 82,50 euro van viszaak Vossole in Zeist gegeten. De vriend die de schotel had besteld had bij de bestelling doorgegeven dat het om 2 personen en 3 veelvraten ging. Volgens de mensen van Vossole moest deze schotel ruim voldoende zijn voor ons vijven. Ik was benieuwd.

 

Om tien voor 6 kwamen twee vrienden met de schaal van Vossole. De hoeveelheden op de schaal schat ik even uit de losse pols, maar ik denk dat die schatting aardig klopt.

De schotel bestond uit een bergje krabsalade gegarneerd met verschillende soorten vis: paling, haring, makreel, zalm en witvis (schol?) en verder Hollandse garnalen en Noorse garnalen. Verder nog wat blaadjes kropsla en wat tomaat ter garnering.

Over de krabsalade ben ik niet zo enthousiast, maar ik ben dan ook geen liefhebber van krab (7), de vis en de garnalen waren allemaal uitstekend (10). De hoeveelheden bedroegen ongeveer 175 gram krabsalade en ongeveer 175 gram vis per persoon. Daar word je (nou ja, in ieder geval ik) niet erg vet van. Maar ik had ook nog heerlijk brood van de Veldkeuken met flink wat roomboter, een kaasplankje van Dirk (ook zeer goed) en een zoet toetje van naar keus volle kwark met pruimenjam of Belgische chocolade-ijs van Häagen-Dazs met vers geklopte slagroom. Met deze aanvullingen erbij hadden we prima te eten op deze Tweede Kerstdag. 

Ik kan je de visschotel van Vossole met een gerust hart aanbevelen als het je vooral om het lekkere gaat en de prijs en de hoeveelheid van secundair belang zijn.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Jaaroverzicht 2022: Films en televisieseries

Ik heb in 2022 niet zo heel erg veel films of televisieseries gezien op dvd. Als ik goed tel kom ik uit op een totaal van 59 films en 32 televisieseries plus het hele oeuvre van Ed van der Elsken en vrijwel alles van George Sluizer. Behalve de gebruikelijke 12 maandelijkse overzichten heb ik slechts 19 stukjes geschreven over films of televisieseries die ik heb gezien, plus een stukje over Ed van der Elsken en eentje over George Sluizer. De volgende films en televisieseries vind ik de meest indrukwekkende nieuwe ontdekkingen van het afgelopen jaar:

Oasis: Zeer heftige film van de Zuid-Koreaan Lee Chang-Dong waarin een jonge wat losgeslagen man een relatie krijgt met een spastisch meisje.

Druk: De nieuwste film van de Deen Thomas Vinterberg over een groep bevriende leraren die een gewaagd experiment aangaan.

Bacalaureat: Film van de Roemeen Cristian Mungiu over een jonge vrouw die vlak voor haar eindexamen wordt aangerand.

Beyond the Hills: Nog een film van Cristian Mungiu over twee vriendinnen, waarvan er een het klooster is ingegaan en de ander probeert om haar vriendin te overreden om mee naar Duitsland te gaan.

Los Olvidados: Ëén van de beste films van de Spanjaard Luis Buñuel die zich afspeelt tussen de straatschoffies in Mexico-stad

56 en 63-up: De twee laatste afleveringen van de beroemde Up-serie.

Acht kunstdocumentaires van de BBC: Mooie boxset met 8 documentaires van de BBC.

Russia: Documentaire van de BBC waarin Jonathan Dimbleby door Rusland rondreist.

Woman: Vervolg op de baanbrekende documentaire "Human" van de Fransman Yann-Arthus Bertrand.

Cave of Forgotten Dreams: Schitterend documentaire van de Duitser Werner Herzog over een pas ontdekte grot in de Ardèche waarin Prehistorische grotschilderingen van 30.000 jaar oud te zien zijn.

Toonmeesters: 8-delige serie documentaires waarin Reinbert de Leeuw praat met moderne componisten en hun muziek laat horen en bespreekt.

South America: Serie van Jonathan Dimbleby over Zuid-Amerika.

the Story of Maths: BBC-serie over de geschiedenis van de wiskunde.

Adventures in Architecture: BBC-serie waarin David Cruikshank 32 bijzondere bouwwerken over de gehele wereld bezoekt.

Women Make Film: Zeer indrukwekkende serie van de Ierse filmcriticus Mark Cousins.

the Spirit of the Beehive: Prachtige film van de Spanjaard Victor Erice, waarin twee meisjes van een jaar of acht de hoofdrollen hebben.

the Apple: Bescheiden debuutfilm van de Iraanse Samira Makhmalbaf over twee meisjes van 12 jaar oud die hun hele leven thuis opgesloten hebben gezeten.

the Story of China: BBC-serie van Michael Wood over de geschiedenis van China.

In de voetsporen van Alexander de Grote: BBC-serie van Michael Wood, waarin hij de route die Alexander de Grote heeft gevolgd bij de verovering van het Perzische rijk, nareist.

Chinese dromen: VPRO-serie waarin Ruben Terlou kijkt wat de dromen zijn van de "gewone" Chinees.

de Wereld van de Chinezen: Sublieme VPRO-serie waarin Ruben Terlou afreist naar achtereenvolgens: Kenia, Cambodja, Madagaskar, Servië, de Verenigde Staten, Italië en Nederland om ter plekke te kijken hoe Chinezen leven die weggetrokken zijn uit China.

João en het mes: Prachtig speelfilmdebuut van George Sluizer uit 1972. Deze film heeft alles: een exotische locatie, geweldig camerawerk, een goed verhaal, goed acteerwerk, mooie ondersteunende muziek en een spanning Hitchcock waardig.

an African Journey: Reis van Jonathan Dimbleby door 9 landen in Afrika.

 

Dit is mijn laatste stukje van 2022, ik wens mijn lezers het beste toe voor het nieuwe jaar!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

George Sluizer

Een paar weken geleden kocht ik een boxset met het "Verzamelde werk" van de Nederlandse regisseur George Sluizer op dvd. Ik heb inmiddels vrijwel alle films uit deze boxset gezien. En ik ben er erg enthousiast over.

 

George Sluizer (1932-2014) studeerde tussen 1954 en 1956 aan de filmschool in Parijs. Al op jonge leeftijd had hij veel gereisd. Hij leerde het vak ook als assistent van Bert Haanstra. 

 

Bij Shell wilden ze een film maken over de strijd van de Nederlanders tegen het water. Ze dachten daarbij aan Bert Haanstra. Haanstra zei dat ze het aan George Sluizer konden vragen, die wist ook wel wat hij deed.

 

"De lage landen" uit 1961 was een kritisch succes en Sluizer won een zilveren beer in Berlijn. Na deze documentaire bekwaamde Sluizer zich verder in het maken van documentaires. Er volgden documentaires als: "The Lonely Dorymen", "The Raft" en "Zeca". In 1970 verfilmde George Sluizer samen met een Duitser het inmiddels legendarisch geworden popfestival in het Kralingse Bos "Stamping Ground".

 

In 1972 volgde zijn eerste speelfilm "João en het mes". In mijn ogen is dit een werkelijk briljante film, de beste speelfilm die ik ken van een Nederlandse regisseur.

 

Tot aan zijn dood maakte George Sluizer zowel speelfilms als documentaires. Voor mij zijn de hoogtepunten uit zijn verdere carrière de volgende speelfilms:

"Twee vrouwen" uit 1979, met een hoofdrol voor Bibi Anderrsson.

"Spoorloos" uit 1988, met een prachtige rol van de door Sluizer ontdekte Johanna ter Steege.

"Het stenen vlot", naar een boek van Jose Saramago uit 2002.

"Dark Blood" een western die zich afspeelt in Utah en die de doorbraak van George Sluizer in de Verenigde Staten had moeten worden. De opnames voor deze film zijn gemaakt in 1993 en in 2012 heeft Sluizer het geheel tot een film gemonteerd.

 

Ik ben ook erg enthousiast over zijn vierluik over twee families in Beiroet:

"Het land der vaderen" uit 1974-1975

"Een brief uit Libanon" uit 1977

"Adios Beirut" uit 1983

en "Homeland" uit 2010

 

Als je op IMDB kijkt, dan valt op dat weinigen de films van George Sluizer hebben gezien (zijn meesterwerk "João en het mes" is slechts door 64 mensen bekeken) en dat de waardering voor zijn films uiterst laag is. Ik ben het hier duidelijk niet mee eens, voor mij is George Sluizer de Nederlandse regisseur die ik ken met het meest interessante oeuvre. 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in december

de Wereld van de Chinezen: Werkelijk sublieme serie van 7 korte documentaires waarin de charmante televisiepresentator Ruben Terlou ons meeneemt op een reis door 7 landen en ons laat zien hoe de daar wonende Chinezen leven. *****

 

In Search of Myths & Heroes: Serie van 4 BBC-documentaires van elk één uur waarin Michael Wood op zoek gaat naar de waarheid achter 4 mythes: te weten het verhaal van de koningin van Sheba, het verhaal van Shangri-La, het verhaal van Jason en het gulden vlies en het verhaal van koning Arthur. Feitelijk valt er zeer weinig te achterhalen, wel zijn het alle vier onderhoudende reisprogramma's. ****

 

George Sluizer:

Ik heb een boxset gekocht met daarin het vrijwel complete oeuvre van de Nederlandse filmregisseur George Sluizer met 22 korte en lange films. 

 

het Lage land: Documentaire over de strijd van de Nederlanders tegen het water. Een sterk debuut. ****

 

Clair-Obscur: Korte film over, ja waarover eigenlijk? Een man bevindt zich op een weiland en probeert een kalf uit de sloot te trekken. Boeiend? Niet echt. **

 

Stamping Ground: Lange documentaire over het beroemde popfestival aan de Kralingse Plas (het Nederlandse Woodstock) in 1970. Een voortreffelijke registratie van het evenement waarin beelden van de optredende artiesten worden afgewisseld met die van het publiek. De montage is perfect. Er traden beroemde artiesten op als: Santana, Pink Floyd en the Byrds. Jammer voor mij is dat ik niet om de muziek van de film geef en daar zal het de meeste liefhebbers toch om te doen zijn. ***

 

the Lonely Dorymen: Dory's zijn kleine roeibootjes van ongeveer 5 meter lengte die geschikt zijn voor één man voor de vangst op kabeljauw in de Noordelijke IJszee door Portugese vissers. Deze prachtige documentaire geeft een mooi beeld van het leven van deze mannen. ****

 

the Raft: Een aantal bewoners van het Braziliaanse regenwoud maakt gezamenlijk een enorm vlot van zo'n 12 bij 6 meter om daarmee in 4 weken tijd naar de dichtstbijzijnde stad te varen, zo'n 1.200 kilometer verderop. Daar aangekomen verkopen ze de hele handel en gaan ze weer al liftend terug naar huis. ****

 

Zeca: Zeca is een 40-jarige Vaquiero (zoiets als de Amerikaanse cowboy) die voor het vee van zijn baas zorgt op een immense boerderij met wel 10.000 tot 50.000 runderen. ***

 

Letters: Een aantal volwassenen leert schrijven. **

João en het mes: Prachtig speelfilmdebuut van Sluizer. Deze film heeft alles waar ik enthousiast van word: hij is gefilmd in een prachtige locatie (Brazilië), het camerawerk van Jan de Bont is voortreffelijk, het acteerwerk is ingetogen zonder al te veel dialogen en de ondersteunende muziek van Hector Villa-Lobos is ook prachtig. Ik heb deze film nu voor de eerste keer gezien en beschouw hem als de meest indrukwekkende speelfilm van een Nederlandse regisseur die ik ken. *****

het Land van onze vaderen: Documentaire gefilmd in Libanon over 2 families. Achteraf blijkt deze documentaire gemaakt te zijn slechts enkele weken voor het uitbreken van de burgeroorlog in Libanon. ****

een Brief uit Libanon: Het vervolg op "het Land van onze vaderen" waarin gekeken wordt hoe het de twee families is vergaan tijdens de oorlog. ****

 

Twee vrouwen: Aan alles in "Twee vrouwen" is te zien dat deze speelfilm door een vakman is geregisseerd. Het camerawerk ik uitstekend, het acteren is goed met twee mooie vrouwen in de hoofdrollen, de montage klopt en de muzikale ondersteuning klinkt ook erg goed. Erg jammer is dat het verhaal zelf in mijn ogen ongeloofwaardig is en de film een zwak einde kent. ****

 

Sweetwater Junction: Documentaire over het jagen op ratelslangen in Texas. ***

 

Adios Beirut: Derde deel van een serie documentaires over twee families in Beiroet. ***

 

Red Desert Penitentiary: Onbegrijpelijke film die ik na 20 minuten heb afgezet.

 

Spoorloos: Spannende verfilming van "Het gouden ei" van Tim Krabbé. Rex en Saskia gaan samen op vakantie naar Zuid-Frankrijk. Daar aangekomen verdwijnt Saskia. Een erg mooie rol van Johanna ter Steege als Saskia, maar uiteindelijk een film die een nare indruk achterlaat. Zeker één van de betere films van een Nederlandse regisseur, maar ik hoef deze film niet vaker te zien. ****

Utz: Film naar een boek van Bruce Chatwin over een rijke verzamelaar van Meissen porselein in Praag. Aardig, maar geen must see. ***

the Vanishing: Amerikaanse remake van "Spoorloos". Als je de eerdere film niet kent dan is dit een aardige thriller. Als je het origineel wel kent dan kun je deze remake beter ongezien laten, mede vanwege het stompzinnige einde. ***

Sluizer Speaks: Documentaire waarin George Sluizer vertelt over zijn carrière met veel filmfragmenten. Aangezien ik inmiddels het meeste van George Sluizer heb gezien, vind ik dit een erg interessante documentaire. Niet om mee te beginnen als je zijn werk nog niet of nauwelijks kent. ****

 

Crimetime: Misdaadfilm die ik al na 15 minuten heb afgezet omdat hij mij totaal niet interesseerde. 

 

Dying to go Home: Film over een man die sterft en dan als dode rust moet zien te vinden. Het idee van de film en de eerste 17 minuten daarvan spreken mij niet aan en ik heb de film afgezet.

 

het Stenen vlot: Magisch-realistische film waarin na een splijting in de aardkorst bij de Spaans-Franse grens het Iberisch schiereiland de Atlantische oceaan indrijft. Een tamelijk absurd gegeven dat erg aardig is uitgewerkt. ****

 

Homeland: Laatste deel van een vierluik over 2 Palestijnse families in Beiroet waarmee George Sluizer zijn leven lang mee bevriend is gebleven. Intieme en ontroerende documentaire. George Sluizer vertelt dat Sharon (de voormalige Israëlische president) gewoon voor de lol een paar Palestijnse jongetjes doodschoot waar Sluizer bij was. Sluizer heeft een aantal uitspraken van Israëlische leiders op een rijtje gezet die niet bepaald uitblinken in menslievendheid. Geeft ernstig te denken. ****

 

Dark Blood: Na de Amerikaanse remake van "Spoorloos" moest "Dark Blood" de doorbraak van George Sluizer als regisseur worden in de Verenigde Staten. In 1993, toen de opnames voor driekwart klaar waren overleed River Phoenix, een van de hoofdrolspelers van de film, aan een overdosis. Het werk aan de film werd stilgelegd en het filmmateriaal werd opgeslagen in een kluis. Nadat het filmmateriaal vernietigd dreigde te worden, liet George Sluizer het materiaal stelen om er nog een film van te maken. Deze onaffe film heeft meer te bieden dat de meeste films die zijn verschenen. Afgaande op wat ik gezien heb, had deze film het in zich om het tweede absolute meesterwerk uit de carrière van George Sluizer te worden. ****

Onoda: Gekregen van een vriend. Een Japanse film uit 2021 over een groepje Japanse elitesoldaten die niet doorhebben dat de oorlog is afgelopen en zich bijna 30 jaar schuilhouden in de jungle van een afgelegen eiland van de Filipijnen. Deze film sprak mij op voorhand niet zo aan, maar is onderhoudend met mooie beelden en mooie muziek. ****

Moutarde van Sonaansee: Het speelfilmdebuut van Toon Hermans die het bij deze ene speelfilm liet. Tegenwoordig is het de trend om steeds hardere en kwetsende grappen te maken ten koste van anderen. Deze film kreeg bij het uitkomen slechte kritieken, maar ik vind Toon Hermans hier in topvorm met lieve humor, grappige gedichten en gevoelige liedjes. Eigenlijk een must see voor iedere fan van Toon Hermans, en wie is dat niet? ****

Sacred Planet: Een zwakke documentaire van Disney, die wel mooie beelden bevat, maar de zweverige ecologische boodschap en de muziek doen deze documentaire meer kwaad dan goed. ***

Visages villages: De laatste film van de 88-jarige Agnès Varda uit 2017 waarin ze samen met de 33-jarige kunstenaar JR door Frankrijk rondreist, met mensen praat, ze fotografeert en vervolgens de portretfoto's die ze hebben gemaakt meer dan levensgroot op de gevels van gebouwen plakken. Vriendelijke documentaire. ****

 

Frozen: Disney-film uit 2013 geïnspireerd door een sprookje van Andersen. Ik houd niet van de animaties in deze film en heb hem na nog geen 15 minuten afgezet.

 

Romeo: Een Nederlandse film uit 1990 met de altijd aantrekkelijke Monique van de Ven in de vrouwelijke hoofdrol. De eerste 20 minuten konden mij niet boeien en ik heb de film afgezet.

 

an African Journey: Na de series die ik eerder van Jonathan Dimbleby over Rusland en Zuid-Amerika heb gezien, was ik erg benieuwd naar deze serie over Afrika. Wat mij betreft is dit de mooiste serie van de drie met prachtig camerawerk, erg mooie muziek en het geeft een goed beeld van de ontwikkelingen in Afrika. ***** 

Tokyo-Ga: Documentaire van de Duitser Wim Wenders uit 1985 waarin hij op zoek gaat naar het Tokyo van de Japanse regisseur Yasujiro Ozu. Wenders filmt mensen die aan het golfen zijn, pachinko aan het spelen zijn, kunstenaars die nep voedsel maken en heeft een kort gesprek met een vaste acteur en een cameraman die veel met Ozu hebben samengewerkt. Ik vind deze documentaire niet erg interessant en de paar fragmenten uit "Tokyo Story", de beroemdste film van Ozu, hebben een bijzonder slechte beeldkwaliteit. ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: João en het mes

João en het mes (Nederland, 1972): 90 min: Regisseur George Sluizer

 

 

Ik heb ongeveer een week geleden via marktplaats een boxset gekocht met vrijwel het gehele oeuvre van de Nederlandse regisseur George Sluizer (1932-2014). Ik ben nu bezig om alle films uit die box in chronologische volgorde te bekijken. 

Ik wist niet veel van George Sluizer voordat ik met de films uit deze box begon. De enige film die ik van hem gezien had is "Spoorloos", dat ik een van de betere films van een Nederlandse regisseur vind. Ik was benieuwd.

 

"João en het mes" overtreft al mijn verwachtingen. Ik heb de film afgelopen weekend alleen gezien en vanavond nog eens met 2 filmvrienden die er ook allebei erg enthousiast over zijn. 

 

Het verhaal gaat over João, een wat oudere man die op een grote veeboerderij werkt. Hij is al 20 jaar weduwnaar en wordt ineens verliefd op Maria, een meisje nog van 18 jaar oud. De film vertelt het verhaal van hun relatie.

 

Bijna alles aan "João en het mes" is perfect. De film speelt zich af in de binnenlanden van Brazilië en bevat erg veel couleur locale. Het camerawerk van Jan de Bont is geweldig. Het verhaal zit goed in elkaar en vooral de man die João speelt heeft een ijzersterke rol. Ook het overige acteerwerk is erg goed. De ondersteunende muziek van Hector Villa-Lobos is prachtig en er zit een voortdurende spanning in de film die Hitchcock waardig is. Eigenlijk is het ongelooflijk dat dit het speelfilmdebuut van George Sluizer is.

 

U leest het, ik ben erg enthousiast. Voor mij is "João en het mes" de beste speelfilm die ik ken van een Nederlandse regisseur. Vergelijk deze film maar eens met bijvoorbeeld de films van Fons Rademakers uit dezelfde periode. Er is een wereld van verschil.

 

Op IMDB krijgt "João en het mes" van maar 64 mensen een waardering van slechts 6,8! Deze film schreeuwt om een groot publiek! Zeer, zeer warm aanbevolen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Slapen

Slapen is voor mij ook nogal iets. Om mijn slaapritme onder controle te houden slik ik iedere dag melatonine, een lichaamseigen hormoon. Meestal slaap ik ongeveer tussen 23.00 uur en 13.00 uur. U leest het goed, dat zijn 14 uren waarin ik grotendeels op bed lig.

 

Meestal kruip ik rond 22.00-22.30 uur mijn bed in en luister ik nog een tijdje wat muziek ter ontspanning. Als ik eenmaal slaap moet ik er 's nachts gemiddeld een keer of 5-6 uit om te plassen (voordat ik de desmopressine slikte, moest ik er ooit 30 keer uit op een nacht). 

 

Als ik eruit ben geweest om te plassen slaap ik gelukkig meestal weer snel in. Regelmatig gebeurt het dat ik een tijd (1-3 uur) wakker lig. Dan kleed ik mij aan, drink ik wat, ga ik naar een dvd kijken of in een boek lezen totdat het weer lukt. Alleen al tijdens zo'n slaaponderbreking loop ik vaak een keer of 5 naar het toilet.

 

Als ik wakker ben, zo rond 13.00 uur ben ik nooit lekker uitgerust. Dat komt ook doordat ik veel last heb van een zware apneu, die ik om verschillende redenen onbehandeld laat.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Manieren om mezelf onder controle te houden

Omdat ik nogal labiel ben, moet ik veel moeite doen om mijzelf enigszins onder controle te houden. Zoals eerder vermeld, krijg ik thuiszorg zodat mijn woning schoon blijft. Te zorgen dat ik zelf enigszins op een normale en prettige manier de dag door kom is weer een ander verhaal.

Allereerst probeer ik om een beetje uitgerust te zijn als ik wakker word. Als ik mij erg moe voel dan plak ik nog wat vast aan de nacht.

Ik slik trouw mijn medicijnen.

Ik doe het iedere dag rustig aan, wat ik vandaag niet doe kan ik ook op een andere dag doen.

Ik zorg vrijwel iedere dag voor een warme maaltijd met vrienden.

Ik spreek bijna iedere dag met iemand af. Dat kan 's middags zijn om samen in Amelisweerd te wandelen, maar meestal is het om een uur of 6 voor het avondeten.

Als ik mij somber voel, dan trek ik gelijk aan de bel (letterlijk!) en ga ik een vriend of vriendin bellen. Sowieso bel ik vaak met vrienden of vriendinnen die ik niet zo vaak zie. 

Ik probeer om regelmatig een wandeling te maken, liefst met een vriend of vriendin in Amelisweerd.

Soms, als ik het even niet meer trek, dan schreeuw ik een paar keer keihard. Het staat een beetje raar, een keihard schreeuwende man op straat, maar het lucht wel op. Ik heb ontdekt dat schreeuwen voor mij de meest effectieve manier is om opkomende agressie kwijt te raken. Met mate natuurlijk.

Ik geef niet teveel geld uit.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Medicijngebruik

Ik slik dagelijks maar liefst 5 soorten medicijnen plus melatonine en vitamine D.

Ik neem mijn medicijnen meestal ergens rond 20.30-21.00 uur in. Ik slik achtereenvolgens:

1 tablet Tamsulosine van 0,4 mg (voor de prostaat)

1 tablet Amlodopine van 10 mg (tegen hoge bloeddruk)

1,5 tablet Priadel van 400 mg (dit is Lithium, tegen stemmingswisselingen en depressie, een medicijn met zeer vervelende bijwerkingen maar ik heb het helaas nodig)

1 tablet Desmopressine acetaat van 0,1 mg (dit is een plaspil, waarom die aan mij voorgeschreven wordt heeft men mij niet duidelijk kunnen maken, het is de bedoeling dat ik hier minder van ga plassen, klinkt enigszins tegenstrijdig, niet waar?)

1,75 tablet Haloperidol (het bekende Haldol) van 1 mg (dit is tegen psychotische verschijnselen zoals hallucinaties en waandenkbeelden)

3 tabletjes Melatonine (een lichaamseigen hormoon) van 0,3 mg (zorgen voor een goed slaapritme, daar heb ik in het verleden zeer veel problemen mee gehad)

1 tablet Vitamine D van 20 microgram (bij een te lage spiegel van de Vitamine D word je erg moe)

 

Ik slik deze medicijnen altijd in precies dezelfde volgorde. Ik neem de Desmopressine ook nog 2 keer overdag in, rond 8.00-9.00 uur en rond 15.00-16.00. Dat vergeet ik wel eens, de avondronde vergeet ik nooit.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Het schoonhouden van mijn woning

Van nature ben ik een viespeuk. Ik houd niet van schoonmaken en ook opruimen is niet echt mijn ding. 

 

Een van de zeer weinige voordelen van mijn situatie als psychiatrisch patiënt is dat ik recht heb op thuiszorg. Iedere maandagochtend rond 12.00 uur komt Martina, mijn vaste thuiszorg, om mij te helpen met het schoonmaken. Martina is een vriendelijke, hard werkende Surinaamse vrouw van ongeveer 50 jaar oud. Ze praat niet zoveel, maar werkt des te harder.

 

Ik krijg al sinds januari 2003 regelmatig thuiszorg. Voor die tijd was het een enorme smeerboel in mijn woning waardoor ik vrijwel niemand meer durfde te ontvangen. Ik heb ook een paar vrienden aan de thuiszorg gekregen, hoewel er een vriend is die te trots is voor thuiszorg en liever in een zwaar vervuilde woning woont. 

 

Martina heeft een vaste routine. Op mijn verzoek begint ze altijd met het stoffen en stofzuigen van de slaapkamer. Als ze daarmee klaar is dan kan ik weer op bed gaan liggen terwijl zij haar werk doet (12.00 uur is nog wat vroeg voor mij).

 

Vervolgens doet ze de badkamer, de vloer, de tegeltjes, de wastafel en het toilet. Dan stofzuigt ze de gang.

 

Het belangrijkste deel van haar werk (naast de badkamer natuurlijk) is de woonkamer. Ze gaat langs de boekenkasten met een plumeau om die af te stoffen. Ze maakt het fornuis en het aanrecht schoon. Soms maakt ze de koelkast of de keukenkastjes schoon en zeemt ze de ramen. Als laatste stofzuigt ze de woonkamer en de keuken en dweilt ze de vloer.

 

Samen staan we sterk! Dankzij de goede ondersteuning door Martina lukt het mij om de rest op orde te houden. Ik zorg ervoor dat het huis is opgeruimd voordat Martina komt. Ik leeg de vuilnisbak regelmatig. Ik doe de was (of beter gezegd: mijn wasmachine doet de was en ik hang hem op). Ik kook en doe de afwas, dat laatste soms met vrienden. Ik gooi het oud papier regelmatig in de papiercontainer en ik breng de lege flessen weg (dat doe ik al als er 1 flesje is). Ik mag wel zeggen dat dit alles gesmeerd loopt en mijn vrienden (en zeker diegenen die mij goed kennen) staan er altijd verbaasd over hoe netjes het is in mijn huis.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De afwas

Na het eten is het een enorme zooi op mijn aanrecht. Ik begin met het opruimen van de verpakkings- en etensresten. Dan orden ik de vaat. Ik kieper het bestek in de afwasbak en laat die vollopen met een sopje. 

 

Ik doe mijn afwas met zo'n geel met groen schuursponsje, alleen de glazen doe ik met een afwasborstel. Ik begin de afwas met de glazen en mokken. Vervolgens doe ik het bestek. Daarna de borden en als laatste de pannen. De koekenpan laat ik eerst een half uurtje weken. Als de afwas klaar is haal ik een doekje over het aanrecht zodat dat weer netjes schoon en droog is.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Koken

Ik begin met het wassen en in stukken snijden van de aardappelen en het wassen van de groente. Ik zet de aardappelen op, breng ze aan de kook en laat ze ongeveer 21 minuten koken. De groente kook ik zo lang dat ze tegelijk met de aardappels gaar zijn.

Ik haal het vlees uit de koelkast, strooi er vers gemalen zwarte peper over en bak het in roomboter zo lang als nodig is, zo dat het precies gelijk met de aardappelen en de groente klaar is. De timing is meestal perfect. Indien nodig rasp ik nog wat oude kaas of neem ik een blok feta bij het eten.

Slechts af en toe kook ik wat anders dan aardappelen, vlees en groente.

Reacties op dit blog zijn  meer dan welkom.

Wandelen in de stad

Net zoals mijn route naar Amelisweerd een vast patroon volgt is dat ook het geval als ik in de stad loop.

 

Meestal neem ik de bus naar het station Vaartsche Rijn, maar ook wel naar het Centraal Station of naar het Neude. Dan loop ik eigenlijk altijd hetzelfde stukje. Altijd langs de antiquariaten Hinderickx en Hinderickx en Aleph waar ik naar het aanbod kijk en even met de eigenaars klets en ook langs het eethuis Vers waar ik ook even met de eigenaars klets en ik meestal iets lekkers neem (de brownies zijn bijzonder lekker bij Vers). 

 

Optioneel zijn bezoeken aan de boekwinkels Steven Sterk en Broese en in de zomer aan een ijssalon.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Wandelen naar Amelisweerd

Als ik ga wandelen wandel ik het liefste in het bos, in mijn geval Amelisweerd. Ik volg daarbij 2 routes waarbij de langste een uitbreiding is van de kortere. Bij beide routes neem ik halverwege een versnapering.

 

Ik volg altijd dezelfde route. Ik wandel nooit alleen door het bos, altijd met een vriend of een vriendin. Ik loop langs de Furkabaan richting het station. Ik kom daarbij langs het gebouw van Altrecht. Als ik daar mijn voormalige begeleider Martin aan het werk zie, dan zwaai ik even naar hem. Vervolgens ga ik bij station Lunetten onder het spoor door. Over het fietspad dat de toepasselijke naam "Tussen de rails" heeft, loop ik naar de spoorwegovergang. Dan over een kort, vervelend stukje weg naar de ingang van het bos. Een stukje langs de rand van het bos en dan over het jaagpad langs het water naar de Veldkeuken waar ik meestal een kop soep met een stuk brood eet en een paar glazen water drink. 

 

In het geval van de langere route loop ik nog een kwartiertje door naar het Theehuis waar ik meestal een groot stuk appeltaart met slagroom neem en een kop thee drink met een paar glazen water. In beide gevallen is de terugweg door het bos.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Winkelen bij de Albert Heijn

Boodschappen doe ik meestal en bij voorkeur bij de Albert Heijn. Voordat ik op pad ga maak ik een boodschappenbriefje, meestal op een oude kassabon.

Ik neem een grote boodschappentas mee en daarin 2 plastic tasjes voor los fruit en groente. Bij de Albert Heijn aangekomen neem ik een winkelwagentje en loop volgens een min of meer vaste route door de winkel.

Eerst kom ik langs de groente- en fruitafdeling waar ik meestal aardappelen, verse dadels en wat groente en fruit koop. Vervolgens langs de gekoelde schappen met vlees. Hier zijn het wild, de lamsbouten en de biefstukken bij mij het meest populair. Soms koop ik ook een hele scharrelkip.

Na het vlees kom ik langs de visafdeling. Op de geschikte dagen koop ik hier wat haringen. Daarna langs de kaasafdeling. Ik zorg dat ik altijd één stuk oude kaas, 5 blokken feta en 5 bolletjes buffelmozzarella op voorraad heb.

Dan komt het brood. Indien nodig koop ik een meergranenbrood van L&P en vaak ook 2 kaiserbroodjes voor het lekkere.

Ik snel langs de inname van de lege flessen. Ik krijg nooit meer dan 40 eurocent retour omdat ik de lege flessen altijd gelijk inlever.

Langs de Coca Cola. Ik heb toch altijd wel een stuk of 4 blikjes gewone cola en één of twee blikjes cola zero in huis. Dan loop ik langs het bier. Voor een vriend die wel een biertje lust neem ik altijd 3 flesjes Hertog Jan mee naar huis.

Op naar de zuivelafdeling. Ik zorg dat ik roomboter, volle kwark of volle Griekse yoghurt (of beiden) en melk insla.

Dan sla ik zo nodig walnoten, cashewnoten en amandelen, thee, koffie en chocolade in. Als laatste loop ik langs de diepvriesafdeling voor ingevroren kabeljauwfilet, zalm en natuurlijk voor het ijs.

Omdat ik altijd min of meer dezelfde route door de winkel loop en ik ook altijd dezelfde producten koop duurt het verzamelen van de boodschappen zelden langer dan 15 minuten.

Als ik niet naar het toilet moet dan sluit ik aan bij de rij voor de kassa. De keren dat ik moet plassen (ongeveer 1 op de 5 keer), vraag ik of ik van het toilet gebruik mag maken en reken ik daarna af.

Dit alles 3-5 keer per week.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Het gebruik van de computer

Ik vind dat ik te veel achter de computer zit. Dan praat ik over één uur tot één uur en een kwartier per dag op dagen dat ik niet blog en ongeveer een half uur extra als ik een stukje schrijf. Ik volg daarbij vaste gewoontes.

 

Meestal zit ik in vijf a zes korte sessies van 5 tot 15 minuten achter de computer. Ik kijk daarbij altijd naar dezelfde websites. Ik begin met de website van Boek2, een antiquariaat. Vervolgens check ik mijn e-mail en reageer ik indien nodig. De meeste tijd ben ik bezig met het bekijken van advertenties op marktplaats. Ik kijk 5 of 6 keer per dag naar de nieuwe advertenties op het gebied van filmhuisfilms op dvd, fotoboeken en boeken over film, tv en media. Als laatste kijk ik op mijn blog of er nieuwe opmerkingen zijn waarop ik vervolgens reageer. 

 

Andere websites zoals die van de ING, buienradar, Bol.com en IMDB bekijk ik zo nodig tussendoor.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Douchen en scheren

Mijzelf douchen en scheren doe ik meestal om de dag, niet noodzakelijkerwijs op dezelfde dag. 

 

Er is bijna niets waar ik zo'n grote hekel aan heb als een koude douche. Ik douche me dus met warm water, ook met de huidige hoge prijzen voor het gas. Binnen een minuut of 4 heb ik mij wel gedoucht. 

 

Scheren doe ik nat met een beetje scheergel en een scheermesje (van Gilette Mach 3). Ik gebruik geen aftershave, ik houd niet van die lucht.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.