Giacomo Casanova: Memoires: Deel 5: De jacht op geld

Giacomo Casanova: De jacht op geld (Italië, 1790-1798): 305 blz: Vertaald door Theo Kars (1994): Uitgeverij Athenaeuk-Polak & van Gennep

 

Nadat Casanova ontsnapt is uit de Venetiaanse gevangenis, reist hij opnieuw naar Parijs. Deze keer heeft hij als doel veel geld te verdienen, zo veel mogelijk. Hij zet een staatsloterij op, reist naar Nederland en probeert nog rijker te worden door een zijdeweverij op te zetten. Tussen de bedrijven door spelen nog enkele liefdesgeschiedenissen.

Citaten:

- Nadat hij zijn brief had voltooid, zei hij mij in het Italiaans dat mijnheer abbé de Bernis hem een gedeelte had verteld van de geschiedenis van mijn ontsnapping.

 "Vertelt u mij hoe u dit is gelukt"

 "Het verhaal duurt twee uur, monseigneur, en ik heb de indruk dat Uwe Excellentie haast heeft."

 "Vertelt u het in het kort."

 "De kortste versie neemt twee uur in beslag."

 "U kunt mij de bijzonderheden een andere keer vertellen."

 "Zonder de bijzonderheden is het verhaal niet interessant."

 "Dat is zo. Maar men kan alles net zoveel inkorten als men wil."

 "Goed. Dan krijgt Uwe Excellentie van mij te horen dat de Staatsinquisiteurs mij onder de Piombi hebben laten opsluiten. Na vijftien maanden en vijf dagen heb ik een gat in het dak gemaakt. Ik ben door een dakvenster in de kanselarij gekomen, heb de deur geforceerd, ben de trap afgelopen naar de Piazza en heb een gondel genomen. Deze zette mij buiten de stad aan wal. Vandaar ben ik naar München gegaan. Daarvandaan ben ik naar Parijs gereisd, waar ik de eer heb bij u mijn opwachting te maken."
 "Maar-wat zijn de Piombi?"

 "Dat kost een kwartier, monseigneur."

 "Hoe kon u een gat in het dak maken?"

 "Dat kost een halfuur."

 "Wat was de reden van uw opsluiting boven in de gevangenis?"

 "Nog eens een halfuur."

 "Ik geloof dat u gelijk hebt. Het belangwekkende van de geschiedenis schuilt in de bijzonderheden ..."

- Ten slotte geraakte zij evenzeer in vuur en vlam als ik, en opende haar armen voor mij, terwijl zij mij liet beloven dat ik haar het meest elementaire deel zou besparen. Wat belooft een man niet op dergelijke ogenblikken? Maar ook: welke vrouw, die echt van haar geliefde houdt, peinst erover hem te sommeren zich aan zijn belofte te houden, als de liefde de plaats heeft ingenomen van de rede?

- Een man die een vrouw op een andere wijze dan met gebaren zijn liefde betuigt, heeft enige bijscholing nodig.

- Ik had haar de waarheid kunnen zeggen: dat ik volgens dezelfde methode waarmee ik het manuscript had ontcijferd ook te weten was gekomen hoe het woord luidde, maar ik gaf toe aan de opwelling haar te zeggen dat een genius het mij had onthuld. Door deze valse bekentenis kreeg ik mevrouw d'Urfé in mijn macht. Zij leverde op die dag haar ziel aan mij uit, en ik heb misbruik gemaakt van mijn macht over haar. Iedere keer als ik eraan terugdenk, stemt het mij treurig en schaam ik mij ervoor, en ik doe er nu boete voor door mijzelf tot taak te stellen de waarheid te vertellen bij het schrijven van mijn memoires.

- Was ik eigenlijk rijk genoeg om zulke kostbare geschenken te geven? Nee, en dat wist ik. Ik gaf ze alleen omdat ik vreesde dat ik daarvoor nooit rijk genoeg zou worden. Als ik daar zeker van was geweest, zou ik ermee hebben gewacht.

- De meest ingrijpende daden in ons leven vloeien voort uit onbelangrijke aanleidingen.

- Haar toekomst verontrustte mij. Zij was intelligent, maar wanneer het ontbreekt aan levenservaring richt intelligentie vaak meer kwaads dan goeds aan.

- Ik gaf weliswaar veel geld uit thuis in La Petite Pologne, maar er was een veel grotere post waarvan niemand op de hoogte was, en die mijn bestaan ondermijnde. Ik werd nieuwsgierig naar alle meisjes van enig kaliber die voor mij werkten. Omdat ik niet het geduld had hen op goedkope wijze te veroveren, hadden zij de macht mij duur te laten betalen voor het bevredigen van mijn nieuwsgierigheid. Het voorbeeld van de eerste was voor al haar opvolgsters genoeg om mij om een huis met meubels te vragen zodra zij merkten dat zij mijn begeerte hadden gewekt. Mijn gril duurde vaak maar drie dagen, en degene die de plaats van de vorige had ingenomen, leek mij altijd beter bij mij passen dan haar voorgangster. Die zag ik dan niet meer, maar ik bleef haar onderhouden.

Ik ben bij met het bespreken van deze prachtige serie memoires. Ik ga rustig verder lezen in deel 6 en de overige delen van de memoires en zal jullie daar te zijner tijd  over berichten.

 

Lees verder in mijn bespreking van deel 6 van de memoires: "Een man van aanzien".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.