zaterdag 25 februari 2017

Robert Falcon Scott: Scotts laatste expeditie

Robert Falcon Scott: Scotts laatste expeditie (Groot Brittannië, 1913): 168 blz: Vertaald door J.M.A.G. Hendriks (1987): Uitgeverij Hollandia

Scotts laatste expeditie"Scotts laatste expeditie" is een vertaling van twee boeken. Hoofdstuk 1 tot en met 25 is vertaald uit de Duitse uitgave Letzte fahrt (F.A. Brockhaus, Wiesbaden 1981). De tekst vanaf hoofdstuk 26 is een vertaling van de integrale tekst van de dagboeken van kapitein Scott, vanaf 19 janauri 1912.

Het boek bestaat uit de dagboekaantekeningen van Scott. Het moet meteen maar gezegd worden: Scott is geen groot dagboekschrijver, alle aantekeningen bestaan voornamelijk uit de afgelegde afstand, bereikte positie, de temperatuur en vermeldingen over kwetsuren aan het lichaam en het eten. Wel geeft het een goed beeld van de doorstane ontberingen.


Wat citaten:
- Wilson probeerde op het ijsveld enkele pinguïns te vangen. Hij ging languit op de grond liggen en begon te zingen, waarna de dieren snel naar hem toe waggelden; maar zodra hij ophield, maakten ze zich weer uit de voeten. Gezang oefent op deze dieren een zeer grote aantrekkingskracht uit; Meares heeft met zijn volle stem het meeste succes.

- Honger en angst zijn de enige drijfveren van een hond: een lege maag maakt hem razend. Aangetuigd zijn deze dieren meestal goede vrienden; ze lopen naast elkaar, schuren hun schouders tegen elkaar, de een stapt over de ander heen als hij wil gaan liggen, een vreedzaam tafereel. Maar zodra ze voer ruiken, is de rust voorbij; de ene hond wantrouwt de andere en het kleinste voorval is voldoende om elkaar tot bloedens toe te bijten.

- Ik haalde opgelucht adem toen ik, behalve onze twee tenten, nog een derde in het Noodkamp zag! Maar elk voorval van vandaag verbleekte bij de inhoud van de brief die Atkinson mij overhandigde: er stond in dat de Noor Amundsen, die ook een zuidpoolexpeditie ondernam, in de Walvisbaai zijn winterkwartier heeft betrokken! Die man doorkruist mijn plannen. Hij is 110 kilometer dichter bij de pool dan ik. Bovendien had ik nooit gedacht dat hij zoveel honden veilig naar de ijsbarrière kon brengen. Met de honden kan hij al vroeg in het voorjaar vertrekken; met pony's is dat onmogelijk. Hoe het ook zij: ik mag mij door Amundsens handelwijze niet van de wijs laten brengen en blijf bij mijn oorspronkelijke plan alsof ik niets van Amundsen wist. Gewoon doorgaan, zonder vrees of dralen!

- De temperatuur in de hut is natuurlijk laag, maar verder is het erg gezellig. Wij beschikken over een onbeperkte hoeveelheid scheepsbeschuit, tamelijk veel cacao, koffie en thee, en zout en suiker hebben wij ook voldoende. De robben bij het Praamstation moeten ons van vlees voorzien - scheepsbeschuit in robbenvet gebakken is zelfs heel lekker - en een kleine voorraad lekkernijen, zoals choclade, linzen, rozijnen, havermout, sardientjes en jam brengt enige afwisseling in het menu.

- Het koken voor vijf personen duurt overigens een half uur langer dan voor vier. Bij de samenstelling van deze groep heb ik daar helemaal niet bij stilgestaan.

Ik vind het verhaal van Scott's zuidpoolexpeditie beter beschreven door Cherry-Garrards "The worst journey in the world" en vooral in de dubbelbiografie van Scott en Amundsen van Roland Huntford: "The last place on earth"

Het boek gaat bij deze van mijn lijst met favoriete reisverhalen af.

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen